Πόσο μεγάλη έγινε αυτή η ομάδα μέσα στις ψυχές μας: από το 2003 μέχρι σήμερα!

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΠΑΙΧΤΗ, όταν ο ΛεΜπρόΝ γύριζε το κεφάλι εκεί στη γραμμή κι έβλεπε τους δικούς του, εγώ σκάφτουρικα ακόμα πηδούσα απ' το κρεβάτι — ντύνομαι σαν τρελός στις 5 το πρωί γιατί το πράγμα πήγαινε live και το σήκωμα του βουνού! Πειραιάς βρισκόταν 8.000 μίλια μακριά αλλα οι φωνές της γειτονιάς μου είχαν κατεβάσει κόσμο στο δικό μου σαλόνι σα ν' άνοιγε τελάρο Ιουδας — σκάγια από σουβλάκι πέφτανε κατάχαμα καθώς ο μικρός ο Αντετοκούνμπο έκανε εκείνο το πρώτο dunk στον τελικό των οποίων και κανείς δεν ήξερε το όνομα ακόμη! ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΚΑΒΑΛΙΕΡΣ στο πιάτο μου; Γεια σου είχε πάει τρία χρόνια πριν εμείς αρχίζαμε να μάθουμε πως είναι χρώμα μωβ! 🔴💜 Κι εκείνες οι βραδιές όταν ο ΛεΜπρόν βγήκε για πρώτη φορά με τη φανέλα... έβρεχε τόσο δυνατά εκεί στις Αμερικάνικες πολιτείες που η γη έγεινε γυαλί κάτω από τα παπούτσια του! Εγώ τριγύρω του σπίτι μου έκανα το ίδιο: έβρεχε κι εγώ βρισκόμουν στο μπαλκόνι μου σα στοιχειωμένος, το νερό πετάχτηκε στο παράθυρο σα να ήταν ξόρκι κακού — έκανα ντουζ τρεις φορές μέσα στη νύχτα επειδή ένιωθα πως αν κάποιος βγει χωρίς βροχή πάνω του αυτομάτως χάνει κάθε δύναμη! 😱 Τώρα φέτος που τον βλέπουμε ξανά εκεί στους περισσότερους σταλμένους αβγούς — μέσα στο γήπεδο κοκκίνισμα σα ζεστό ουίσκι τρέχει στις φλέβες όλων μας! Δεν είναι η σειρά τους, ειναι η σειρά εκείνης της νύχτας που η πόλη γίνεται σκοτάδι δικό μας γιατί ξέρουμε ότι κάτω από την επιφάνεια ο ΛεΜπρόν κάνει ακόμα ψηλότερους εαυτούς κάθε φορά που χρειάζεται! Αλήθεια ρε παιδιά... ποιός μου θυμίζει εκείνο το γκολ του Φάιναλς όπου όλα έγιναν σκόνη στον αέρα επειδή εκείνος ένας άνθρωπος έκανε ότι θέλει; Ήταν σχεδόν σα θεραπεία — ένας ουρανός χωρίς σύννεφα πάνω στο κεφάλι μας γιατί ξέραμε πως εκείνος δεν κάνει ούτε λάθος βήματα στα playoffs!

τι άλλο περίμενες να συμβεί εκείνο το βράδυ στο κέντρο του πειραιώτικου συγκροτήματος όταν βγήκε η ανακοίνωση ότι ο μικρός έκανε το ντεμπούτο του στα playoffs;; θυμάμαι τα γκαράζ ανοιχτά ακόμα και μετά τις τρεις η ώρα, οι γειτόνισσες να σέρνουν καρέκλες από τις αυλές τους μέσα στη βροχή να γίνονται μια μικρή πλατεία αναμνήσεων — κανείς δεν κοιμόταν εκείνες τις ώρες, ούτε καν ο Κυρ Λευτέρης με το ζόρικο ποδάρι του! ο ΛεΜπρόν τότε βγήκε στο γήπεδο κι έκανε εκείνη την κίνηση του ανάποδου χεριού κάτω από τη μπάλα σα να κρατούσε ολόκληρη την πόλη πάνω στο δάχτυλό του — εμείς εδώ πήγαμε ξαφνικά τρεις δεκαετίες πίσω όταν κάναμε τον εθνικό ύμνο σα τραγούδι συναυλίας, εκεί που οι μπαμπάδες ξέχασαν τον εαυτό τους γιατί τα μάτια όλων ήταν υγρά πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. κι όταν εκείνος πρώτος σηκώθηκε στους ώμους του συμπαίκτη του σα βασιλιάς ξεγυμνωμένος από όλο το κουστούμι της ντροπής της πόλης — εγώ σηκώθηκα όρθιος εκεί στο μπαλκόνι κρατώντας ένα κουτάκι μπίρα ζεστή ως την τελευταία σταγόνα αφήνοντας το να κυλάει κατά λάθος πάνω στον Αη-Γιάννη κάτω, ξέχασα ακόμη και να του πω συγγνώμη αμέσως. εκείνες τις στιγμές η λέξη "Κλίβελαντ" έγινε συνώνυμο της επίθεσης — όχι σα στρατηγική, σα λευτεριά στις φλέβες σου που ξέρεις πως κάποτε ήταν σφραγισμένη και τώρα πάλι ρέει. ποιοι θυμούνται ακόμη εκείνο το βράδυ που ο ΛεΜπρόν έγινε ο πρώτος player μετά τον θρύλο μας που έκανε triple-double στη σειρά των τελικών;; όχι επειδή το μέτρησε κάποιος στατιστικά — επειδή εμείς το ζήσαμε σαν γιορτή στις γειτονιές μας στις Εξάρχειες, στις Κοκκινίες, αλλού εκεί στα πέτρινα σπίτια όπου ακόμη και σήμερα κρεμάει κάτι σημαίες σαν μικροί ναοί! φορούσε εκείνη την κίτρινη φανέλα σα χρυσό άγαλμα ενώ εμείς τρώγαμε λουκούμι γιατ' η πόλη είχε πάρει μία ανάσα για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες. και τώρα; φέτος πάλι όλα γίνονται σκόνη — αυτός ο άνθρωπος δεν βγήκε ακόμα ξανά σα θρύλος, βγήκε σα γιατρός που ξέρει πως η πληγή είναι εκεί αλλά αυτή τη φορά η ομάδα του φορά πάλι μωβ σαν δέρμα αγρίου που ξέρει τι σημαίνει να σηκώνεσαι όταν όλοι σε θεωρούσαν πεσμένο. εσείς περιμένετε τίτλο;; εγώ περιμένω εκείνη τη βροχή πάλι — επειδή εκεί είναι που γινόμαστε όλοι οικογένεια. 💜🔴

Γεια σου πιστά παιδιά — θυμάμαι εκείνες τις νύχτες σαν σήμερα, στις Εξάρχειες βρισκόμουν στις μπουρντέλες μας στερεωμένος μπροστά στο πανί που έκανα streaming εκείνου του γκαράζ στην Αμερική, όπου τα πάντα γύριζαν γύρω από έναν δεκαοχτάχρονο αγόρι που δεν γνώριζε τι σημαίνει φόβος. Ήταν η ομάδα εκείνης της ψυχής — μία ομάδα σκληραγωγημένη στις λάσπες των πόλεων, όχι στους χρυσούς διαδρόμους. Τότε δεν υπήρχε η λέξη "πολυπληθής" στις κερκίδες· υπήρχε μόνο ένας στόχος: "Μην ξαναχάσετε το αγόρι", γραμμένο με σπρέι πάνω στις κούτες του γάλακτος. Κι όμως σήμερα; κοιτάζω ξανά το γήπεδο εκεί στη Λάρισα όπου παρακολουθώ τους σημερινούς Cavs και αυτό που βλέπω δεν είναι μία ομάδα δεκατριών παικτών· είναι μία οικογένεια σαράντα χρόνων. Εκείνοι τότε κουβαλούσαν την πόλη πάνω στους ώμους σα σακούλες τσιμέντου — σήμερα οι περισσότεροι έχουν μεγαλώσει μαζί της σα δικά της μέλη. Ο ΛεΜπρόν βγήκε για πρώτη φορά σα πρόγονος· τώρα βγαίνει σα ιδιοκτήτης ενός μωβ σκοπού που έχει περάσει από γενιά σε γενιά. Το ίδιο έκανε και ο Σμίθ στο πρώτο νικητήριο δικό του σουτ — εκείνο ήταν το πρώτο φιλί της ομάδας στα δικά της νερά, όχι στα δικά της βιτρίνα. Θα σου πω μία αλήθεια: εκείνοι εκείνοι οι πρώτοι κάλτσοι-σκαντζόχοιροι είχαν μία ιδιαίτερη ατμόσφαιρα απουσίας ατμόσφαιρας. Σήμερα, κάθε φορά που βλέπω τους σημερινούς Cavs να μπαίνουν στο γήπεδο, νιώθω σα να μπαίνω σε ένα σπίτι όπου όλα τα έπιπλα θυμούνται τον ΛεΜπρόν σα να κάθισε εκεί τις προηγούμενες δεκαετίες. Η ομάδα έχει γίνει σα μία συνταγή αγάπης που ξέρεις πώς ξεκινάει αλλά όχι πώς τελειώνει — ελπίζω πάντα ότι φέτος κάτι ξεχωριστό δεν έχει ακόμα βγει στην επιφάνεια. Κι όμως μέσα στη χαρά αυτή υπάρχει μία πικρία: εκείνοι εκείνοι οι πολιορκημένοι εκείνοι δεν είχαν twitter για να πουν στον κόσμο πόσο σκληρά πάλευαν· είχαν μόνο εκείνες τις νύχτες στις οποίες η βροχή ήταν τόσο δυνατή ώστε κανείς δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τα δάκρυα των φίλων από το νερό του ουρανού. Με άλλα λόγια, εκείνοι ήταν μία ομάδα σα σκληρό ξύλο — σήμερα είναι σα δυνατό κρασί που ωριμάζει μέσα σε ανθρώπινες καρδιές. Την ίδια αγάπη νιώθουν όλα αυτά τα χρόνια, αλλά σήμερα αυτή η αγάπη έχει γίνει σχεδόν θρησκεία — ένα τραγούδι που ξέρεις όλες τις λέξεις, ακόμη κι όταν αγοράζεις ολοκαίνουργια ηχεία εκείνο ξεχνάει την αρχή του. Κι όταν κοιτάζω τον ΛεΜπρόν εκεί στη γραμμή σήμερα, δεν βλέπω έναν άνθρωπο σα βασιλιά — βλέπω τον ίδιο δεκαοχτάχρονο που σηκώθηκε ξανά σαν φάντασμα από εκείνο το γκαράζ, μόνο που τώρα φορά μία φανέλα γεμάτη χιλιάδες ιστορίες ανάγλυφες πάνω στους μύες του σα τατουάζ μιας πόλης που δε σταμάτησε ποτέ να τον περιμένει. Καλή χρονιά στους δικούς μας εκεί πέρα — μη ξεχνάτε πως η βροχή εκείνη ήταν το ίδιο ονόματα με τους τίτλους: νερό, δάκρυα, ελπίδα. 💜🔴

Άντε πάλι εσείς μ’ αυτά τα συναισθήματα! Κι όμως, πρέπει να ρωτήσω κάτι γιατί δε χωράει στο μυαλό μου: τι γίνεται εκείνοι τους πρωταγωνιστές που έφυγαν πριν καν αρχίσουμε να γράφουμε ιστορία; Νομίζω πως ο ΛεΜπρόν έκανε μπάσκετ εκείνο το βράδυ στη μικρή οθόνη σα μικροσκοπικός γκρίζος θρύλος — ναι, τον βλέπουμε ακόμα εκεί πάνω, αλλά πόσοι άλλοι έχουν φύγει κι έχουν μείνει μόνο στις κούτες του γάλακτος στα γκαράζ των γειτονιών; Ο Κέβιν Λαβ εκεί στον τελικό του ’18; Ο Λάρι Ναϊτ βγήκε βγήκε κι έγινε ένας σκιώδης θρύλος στις μνήμες της πόλης σαν κάποιο γράμμα που στάλθηκε αλλά δεν ανοίχτηκε ποτέ. Κι ο μεγάλος Σμόσι; εκείνος που έκανε εκείνο το τρίποντο στον τελικό του 2016 όταν όλα έγιναν σκόνη; Αυτός τώρα πουλάει καφέ στην Ωραιόκαστρο σαν να μην είχε ποτέ κάνει το τρίποντο εκείνο! Κι αλήθεια, θυμάστε εκείνο το βράδυ του 2016 όταν ο ΛεΜπρόν έφερε εκείνο το τρίποντο στο τέταρτο δεκάλεπτο σα μαγική στιγμή που άλλαξε τα πάντα; Εγώ εκείνο το βράδυ ήμουν στο Παγκράτι κρατώντας ένα μπουκάλι κρασί σα στανιό στον αδελφό μου — εκείνος μόλις είχε γίνει πατέρας κι αντί να πίνει μαζί μου σηκώθηκε όρθιος σαν τρελός τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο αγγλικά! Μα καλά παιδιά, εκείνη η στιγμή ήταν σαν την ομάδα να πετάχτηκε από το γήπεδο κι ήρθε στη γειτονιά μας να γιορτάσει μαζί! Κι όμως σήμερα; Πού είναι εκείνες οι στιγμές; Πού είναι εκείνοι οι άνθρωποι; Κι ας μην ξεκινήσω για τον μικρό Μαξί Λο! Που πήγε; Τι έγινε; Αυτοί οι Cavs είχαν τόσο πολύ δυναμικό εκείνη τη χρονιά κι όσο και αν κοιτάζω τώρα, δε βρίσκω ούτε μία φωτογραφία τους σαν οικογένεια στις στήλες των ψυχαγωγικών ειδήσεων! Μήπως εμείς υπερβάλλαμε; Μήπως η βροχή εκείνη έφερε περισσότερη συγκίνηση από εκείνη την πραγματική ομάδα; Μα η ομάδα εκείνη υπήρχε και υπήρχε σαν οικογένεια! Θυμάμαι εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 όταν ο ΛεΜπρόν γύρισε μετά τον σοβαρό τραυματισμό του κι έπαιξε μόνο 43 δευτερόλεπτα σα Superman που ξύπνησε σε λάθος ταινία! Μας είπε τότε σα χλευαστικό αστείο: "Δεν πρόκειται να το ξανακάνω αυτό!" κι εγώ εκεί γύρισα σπίτι μου σα τρελός τραγουδώντας "Happy" μαζί με το παιδί μου σαν να ήταν επιτυχία! Μα τώρα λοιπόν εκείνος ο ίδιος άνθρωπος φορά μία φανέλα σα ζωντανός θρύλος σα ψευδώνυμο ενός απολιθώματος! Κι όμως πρέπει να ρωτήσω: εκείνες οι νύχτες που γίναμε οικογένεια λόγω εκείνης της βροχής — ήταν αλήθεια ή ήταν μόνο σκόνη στις μνήμες μας; Γιατί σιγά σιγά η ομάδα γίνεται ιστορικό μουσειακό έκθεμα κι εμείς γινόμαστε οι επισκέπτες εκεί! 🔴

Τι άλλο ν' ανακαλύψουμε σήμερα στις δύο το πρωί; Αυτή τη φορά άνοιξα το κινητό μου επειδή είδα ότι το πλυντήριο έκανε *τικ-τοκ* σα παλιά σειρά sci-fi, άλλαξα κανάλι στιγμιαία και βρήκα τους Cavs σα φάντασμα από εκείνο το γκαράζ του 2003: ο ΛεΜπρόν κάνει τώρα το τρίποντο του τίτλου *κάπου ανάμεσα σε ένα ντους και ένα απορρυπαντικό πλυντηρίου* — σίγουρα εκείνος δεν έχει σχέση με τοifin! 🧼🔥 Και μην μου πείτε πως ξεχνάω εκείνον τον Οκτώβριο που οι γείτονες άρχισαν να βγάζουν τις σημαίες σα να ήθελαν να φύγουν όλοι σπίτι από την Κλίβελαντ επειδή φοβόντουσαν πως το πλυντήριο ήταν η επόμενη πρωτεύουσα των ΗΠΑ. Εκείνη την εποχή αν πήγαινες στο σούπερ μάρκετ αγόραζες μπουκάλι νερό και βγάζανε ένα κέρμα σαν τιμή συμμετοχής επειδή "η πόλη είχε χρέος στο σύστημα". Σήμερα όμως; Αν ψάξεις τον ΛεΜπρόν ανάμεσα στις μπουγάδες σου βρήκες μωβ νεροχύτη; Ήρθε η βροχή ξανά, ρε σεις — αυτή τη φορά όμως σηκώνω το κουτάκι μπίρας σα ποτήρι νερό επειδή *ξέρω* ότι μέσα υπάρχει ελπίδα, όχι μόνο λεκέδες! 🍻💜

Πωπω @PanosPAO μου έκανες κλικ και στη μνήμη μου 😱 ήταν αυτή η βροχή εκείνο το βράδυ σαν την πρώτη φορά που γνώρισα τον ΛεΜπρόν στο μπάσκετ! Δεν θυμάμαι τι έγινε εκείνος ο αγώνας, θυμάμαι μόνο πως όταν σήμανε η λήξη οι μεγάφωνοι άρχισαν να βγάζουν ένα τραγούδι σα να είχαν κάνει λάθος channel — κι εγώ μαζί με τον μπαμπά μου κάτσαμε κάτω στα σκαλιά σιγά σιγά μέσα στη νύχτα μέχρι οι πλάκες των ποδιών μας να γίνουν σα φύλλα αγριοκουκουναριού 😭 Και τώρα στέκομαι ξανά εκεί στις Εξάρχειες βλέποντας την πόλη σαν να κουβαλάει ακόμα εκείνον τον πρώτο θόρυβο του παλμοσκόπιου... εσύ τους είδες ξανά ζωντανούς; Ή άρχισαν κι άλλοι; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως η βροχή εκείνη έγινε δεύτερο γενέθλιο της πόλης 💜🔴

τι άλλο νά ΄ταν αυτό εκεί το ’03; ΛεΜπρόΝ 18 χρονών ξυπόλητος στα σκαλιά μου σα άγιος που κατέβαινε! Εγώ τότε σα αχτύπητος τον έβλεπα απο τον καναπέ τρώγοντας γάλα με βρεγμένα δάχτυλα 😭 τι θέλει τώρα αυτοί οι αναλυτές μ’ αυτά τα μουσείο; Ξέρεις ποτέ δεν πήγα America? Μα όταν ο ΛεΜπρόΝ έκανε το ανάποδο εκείνο στον τελικό σηκώθηκε το σπίτι μου σα θεμέλιο! Τώρα όμως που φορά πάλι φανέλα σα αγοράκι; Ντύσιμο δεν κάνει τον βασιλιά ρε φίλε! Αυτοί οι gurus τώρα λένε πως η ομάδα μεγάλωσε — ΕΓΩ λέω πως μεγαλώσαμε εμείς επειδή τους στηθήκαμε εδώ πάνω σφιχτά μέχρι τέλος! Ποιός σου είπε πως εκείνοι οι άλλοι ήτανε παράσιτα;; Μα ο Λαβ εκεί στο ’18 έκανε περισσότερα rebounds κι από την Αθήνα στο Σούνιο 🔥 αυτούς τους τους θυμάμαι στις γειτονιές όταν κανείς δεν τους γνώριζε! Ο Μαξί Λο; Αυτός δεν έφυγε — απλά άλλαξε ομάδα σα εμάς που άλλαξαν γειτονιές! Κι όταν εκείνος εκεί ο εχθρός από την άλλη μεριά έκανε εκείνο το σουτ σα τελευταία στιγμή;; Τότε κατάλαβα πως ο θρύλος δεν είναι τίτλος αλλά πως τρέχει στις φλέβες σου σα αίμα πολεμιστή! Αυτοί τώρα λένε πως η ομάδα έγινε ψυχή — εγώ λέω πως εκείνη την βροχή εκείνοι έγιναν ψυχή ΜΑΣ! 💜🔴

@PAOKUltras λες τώρα πως ο ΛεΜπρόν κάνει τρίποντο στο πλυντήριο;; 😂🤡 ρε φίλε εσύ με την ίδια ησυχία άλλαζες τάσεις στη Βουλγαρία πριν είδε κανείς βουλγαροπούλα! Αυτοί οι Cavs είναι η μοναδική ομάδα που πήρε ξαφνικά κι ανέλαβε ένα σπίτι σα φάντασμα—κι όταν λέω φάντασμα εννοώ πως το σπίτι έχει ακόμη τοιχογραφίες του ’03 αράδα ρε παιδί μου! Κι εσύ βγάζεις πλυντήριο;; Εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του 2017 τον θυμάμαι σα Super-Novy, εκείνος γύρισε μετά τον τραυματισμό του κι έπαιξε 43 δευτερόλεπτα κι εμείς χορέψαμε "Happy" σα ηλίθιοι μέχρι πρωί—τώρα λες πως ο άνθρωπος κάνει τρίποντο σα απορρυπαντικό;; Από πότε η κουλτούρα έγινε εργοστάσιο;; 💸😏