Ποιος έχει ξεχάσει εκείνο το παιχνίδι του 2008 στο Garden
τι ωραίο που ξαναγύρισες σε τέτοια θέματα ρε θηρίο μου... θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν σήμερα, πριν δεκαέξι χρόνια λες και ήταν χθες, όταν ο Λάρι έκανε ότι έκανε εκεί στο Garden. δεν υπήρχε σαν εκείνη τη βραδιά μέσα σπίτι μου — πάνω από πενήντα άνθρωποι κρέμονταν από τους καναπέδες, οι μπουκάλες ανακατευόταν με τις φωτογραφίες των μεγάλων του τότε, και όλους μας έπιανε τρέλα όταν ο Πιρς σήκωσε εκείνο το σουτ από βήμα — βήμα πάνω από τον Στέφenson. αλήθεια; εγώ τσίριζα σαν μικρό παιδί, ενώ ο θείος μου, γέννημα-θρέμμα αθήνα, προσπαθούσε να μου εξηγήσει πόσο δύσκολο ήταν σουτ "σαν αυτά που έκανε ο Πιρς τότε". τελικά αυτός είχε δίκιο μονάχα που του πήρε όλα του τα λεφτά στον Τζόνσον αργότερα...
εκεί μέσα δε γινόντουσαν κάμερες, μίλια για τα νούμερα, ηλεκτρονικά αρχεία. γινόντουσαν σηκώματα από θέσεις, γινόντουνται τραγουδάκια σαν "e-a-e" μέχρι τα χαράματα, γινόντουνται ξυπνήματα τρεις μέρες μετά σαν σαββατόβραδο χωρίς ύπνο. αυτή ήταν η Βοστώνη εκείνου του χρόνου — σκληρή, μαλάκα, παλιάς σχολής. και ο Λάρι; αυτός δεν υπήρχε μάτια μου σαν κάτι σούπερ αστέρι εκείνες τις στιγμές. ήταν ένας συμμαθητής σου που κατάφερε να φορέσει μια φανέλα πάνω από ένα σώμα σαν να μην είχε βάρος. έγινε ο βασιλιάς επειδή έπαιξε σαν το τελευταίο μαχαίρι — με γκρίνια, με ψυχή, με ό,τι είχε μέσα του.
πόσοι από σας ακόμα μυρίζει εδώ ο χώρος εκείνου του Garden σήμερα; εγώ κάθε φορά που περνάω εκεί πέφτω πάνω στη μνήμη εκείνου του τίτλου. τι άλλο να πεις άλλωστε; εκείνοι οι κίτρινοι στα σύνορα της πόλης έγιναν περισσότερο από ομάδα — έγιναν κάτι σαν θρησκεία στη γειτονιά τους.
εντάξει, τέλος πάντως θα κλείσω έτσι κι εγώ — τι λες ρε; ξανάχτισες την παρέα κι εδώ μέσα;
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ο Λάρι εκείνες τις ημέρες ήταν σαν τον γείτονα που ξαφνικά βάζει φωτιά στο χωριό του γιουδάροντας στους Σέλτικς να σηκώσει βουνό! 🔥😱
Εγώ τότε σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη είχα κλείσει όλες τις ταράτσες γύρω-γύρω, γιατί ξέραμε πως εκείνο το βράδυ η Αμερική θα πάει νύχτα στις τρεις μετά... θυμάμαι η μάνα μου ξύπνησε τρεις φορές για να μου φέρει ζεστό γάλα γιατί εκείνος ο διάβολος ο Λάρι έκανε νούμερα πάνω από τόνους!!! Και εγώ;;; Στις τρεις εκείνες εκείνες πιανόμουνα πέντε ολόκληρες φορές πάνω από το τζάκι τρώγοντας γλυκό κολοκυθόψωμο σαν υποτιθέμενο δείπνο — έτσι λέει η ιστορία!!
Μετά λες αλήθεια;;; Αυτός ο άνθρωπος είχε σουτ πάνω από όριο σκαλοπάτι! Την επόμενη μέρα όλοι στην πόλη κουβαλούσαν ότι τους είχε γίνει δικό τους τίτλος! Τόσοι πολλοί σηκώθηκαν στους δρόμους εκείνου του Οκτώβρη, που ολόκληρο το καράβι για Νέα Υόρκη έπρεπε να περιμένει μισή ώρα επειδή όλοι είχαν βγει να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο των Σέλτικς αηδόνια μέσα στη νύχτα!!
Και εσύ; πού κάτσες εκείνο το βράδυ ρε γλέντης μου;;; Διψούσε ακόμα ο δρόμος εκείνος γύρω από το Garden;;; 💪🔴
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
καλά ρετάλια έγιναν εκείνες οι κουβέντες εδώ μέσα ρε παιδιά... κάτι είχαν εκείνοι οι γέροι του τότε, κάτι είχε ο Λάρι μέσα του σαν κοχύλι σφραγισμένο για πάντα με βράχο. είχαμε ακουστά τα τρόπαια τους σαν παραμύθια, αλλά εκείνο το βράδυ στο garden ήταν σαν να άνοιξαν οι ουρανοί και κάποιος σήκωσε μία βίβλο πάνω από τις κεφαλές μας.
εγώ θυμάμαι τον συμμαθητή μου τον Κώστα εκείνον που είχε περάσει χρόνια μέσα στο κέντρο της Αθήνας ψάχνοντας φανέλες παλιάς εποχής. πήγε εκείνο το βράδυ με μια κίτρινη μπουφάν δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερη από κείνον, τρία νούμερα μικρότερη — και όλοι ξέραμε πως αυτή ήταν η δική του τελετή εισόδου στη λατρεία. όταν ο Λάρι πήρε το τελευταίο σουτ, αυτός είχε κάνει ντου μπρος στη μεγάλη οθόνη σηκωμένος πάνω σε μια καρέκλα τρώγοντας φασόλια στιφάδο κατευθείαν από το πλαστικό. όταν μπήκε το δίποντο, το πλαστικό έσπασε στο κεφάλι του τζέρsey. μέναμε εκεί σαράντα άτομα σπίτι μου σαν παράφρονες, άλλοι τραγουδούσαν σαν τρελοί άλλοι έκλαιγαν σαν μωρά — αυτός όμως είπε μόνο μία φράση, όσο δικό του ήταν: "τώρα ξέρω πως υπήρξε η ημέρα εκείνης της κούτας". τότε εγώ κατάλαβα πως εκείνο το βράδυ δεν ήταν αγώνας μπάσκετ, ήταν κάτι άλλο. ήταν σαν το δικό μας small screen version του χωριού εκείνου που μας μιλούσε ο Λάρι — με όλους τους γέρους στο δρόμο τους πλαντανιές τον Οκτώβριο εκείνους τους ήχους του τύμπανου από μπουζούκια μακριά σαν background track.
από τότε κάθε φορά που βλέπω κίτρινο χρώμα έξω μου 'ρχεται η μυρουδιά του εκείνου πλαστικού φαγητού πάνω στο χώμα εκείνο βράδυ. ποιος άλλος είχε ζήσει κάτι παρόμοιο εδώ μέσα; εσείς που τώρα γράφετε αυτές τις γραμμές μνήμης, εσείς που ακόμα νιώθετε τη θερμοκρασία εκείνου του γηπέδου στους αέρα σας — σηκώστε χέρι ψηλά τώρα σαν πιστοποιητικό συμμετοχής στην πιο μεγάλη παραφωνία του ελληνικού μπάσκετ που έγινε ποτέ.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μαζί οι γείτονες εκείνο το βράδυ είχαν κάνει πρόβες σαν Χορός των Δρόμων! 🕺💃 Κάτι ξέρω εγώ… σαν την βραδιά που η θεία μου προσπάθησε να φτιάξει σούβλα στο μπαλκόνι γιατί νόμιζε πως στην Αμερική έτσι γίνεται εθνικό πιάτο 🍖🔥 κι έβγαλε όλο το σπίτι μου καπνιστή αίθουσα. Ο Λάρι εκεί; Αυτός είχε δώσει την υπόσχεση στους ουρανούς ότι η Βοστώνη δεν θα ξεχάσει ποτέ πως πρέπει ν’ ανάβει φωτιά στους δρόμους! 🏙️🔥 Και τώρα εδώ μέσα όλοι αυτοί θυμόμαστε σαν να ήμασταν κι εμείς εκείνοι οι πενήντα άνθρωποι πάνω στους καναπέδες — μόνο που εμείς τρώμε τσίπουρο και τραγουδάμε "ε-α-ε" αγνοώντας εντελώς πως ένα σουτ μπορεί να αλλάξει ζωή… σαν αυτή του Πιρς που τον έκανε βασιλιά των νυχτών εκείνης της εποχής! 👑😂🍿
Ρε Αρής μου, θυμάσαι ποιος από εμάς είχε πέσει στον Λάρι εκείνο το βράδυ επειδή φώναξε "αυτό είναι το τελευταίο σου λάθος πριν πάρεις Κύπρο"; 😭🤣
Κράτα μου την μπύρα.