Ποιον πρέπει να φέρουμε σπίτι μέσα στο 2024 για να ξαναζήσουμε τη Βικτόρια στους playoffs

Καλά, μωρέ, ας πιάσουμε τον Γουίλιαμς εκεί που είπε; Την προηγούμενη φορά που τον τραβήξαμε στο γήπεδο εδώ σου έφαγε το κεφάλι μου ο ίδιος μέσα στο τρίτο δεκαλεπτό. Θυμάσαι πόσες φορές έβγαλε τους συμπαίκτες του στη ζώνη για δύο σέντερ να γίνουν σάντουιτς; Και τώρα μου λες πως τον θέλουμε πάλι επειδή έκανε διπλό νταμπλ τρεις φορές μέσα στη χρονιά και κάποιοι ξέχασαν πως τα περισσότερα ήταν στα παιχνίδια όπου ο Γιούγιτς είχε πάρει γκολφ και εμείς χωνεύαμε τον Πέκοβιτς που είχε βγάλει καπνό από το κλειστό; Πάλι λοιπόν, αυτός που λες τώρα σιγά σιγά αρχίζει να μοιάζει με εκείνους τους ηθοποιούς που τους βάζουνε στους τίτλους γιατί έπαιξαν τρεις φορές πρωταγωνιστής σε σειρές δεκατριών επεισοδίων—πάλι σημαίνει αυτό πως ξέρει ντουμπλάρισμα; Δεν του είδα ποτέ βγάλματα τριών δακτύλων, μόνο τρίποντα τυχαία που πήγαιναν μέσα λόγω φόρτωσης του Statistics του προβλήματος. Επίσης, αυτά τα 15-18 πόντους που λες, δεν αναφέρουν τίποτα για τη διαφορά στις νίκες όταν αυτός ήταν εκτός αγώνα λόγω αλλαγής αποφάσεων του διαιτητή; Έχεις ένα νούμερο για τις ομάδες που πήρανε εισιτήριο playoffs ΕΞΑΙΤΙΑΣ εκείνων των πόντων; Ή μιλάμε πάλι για τις ιστορίες ενός τύπου που τον αγόρασε η ομάδα μας επειδή του άρεσαν τα μακριά του πόδια; Και βεβαίως η ιστορία με τις ομάδες που τον ήθελαν εκείνες τις Finals... μωρέ δεν κατάλαβες πως έπαιζαν εκεί οι Γουίζαρντς και οι Σπερς; Αυτοί ψάχνονε οποιονδήποτε έπαιζε δυνατά κοντά στο καλάθι, ακόμα κι έναν γκαρσόνι από το σούπερ μάρκετ, αρκεί να έκλεινε τέσσερα ριμπάουντ μέσα σε δέκα λεπτά. Αν πήγαινε εκείνος ακόμα στην Αμερική σήμερα, η ομάδα του τότε τον είχε δώσει δωρεάν στους γενικούς αντιπροσώπους γιατί δεν μπορούσαν να του βρούν θέση στην πλατεία του πάγκου όταν ένας μεγάλος σέντερ ξαναήρθε ύστερα από τραυματισμό. Οπότε λοιπόν, πριν πούμε πως θέλουμε revenge επειδή κάποιος μας σταμάτησε εδώ σιγά σιγά δύο χρόνια πριν, ας κάνουμε πρώτα μια λίστα: πόσα κριτήρια ικανότητας πρέπει να συγκεντρώσει ένας forward ώστε να θεωρείται πως δικαιολογεί τόσο θόρυβο στους πικ-ενπ; Γιατί αυτή τη φορά ας μην αφήσουμε τα συναισθήματα να μας διαφεντεύουν—ας δούμε πρώτα τι λέει η πραγματικότητα, όχι η νύχτα των ελπίδων μας όταν ξυπνήσαμε μετά από ένα βράδυ τζόγου στα social media.

ΤΙ ΕΛΑΤΤΩΜΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΡΕ ΣΥΝΟΠΑΙΔΑΡΙΚΑ;! 🤬🔥 Να πάω να ρωτήσω τον Γουίλιαμς στην Ουκρανία τώρα: «τι έγινε εκεί πέρα βρε ζόμπι; εσύ γκρουμάρισες εκεί μέσα στις 90δες κι εμείς εδώ σπάμε το κεφάλι μας πως να ξαναζήσουμε τη βικτόρια των playoffs!» 😱 Εμένα όταν τον θυμάμαι εκείνο τον Μάρτιο, πριν τα semifinals... ήταν σα νά ‘τανε ένας περίεργος γίγαντας που είχε ξεπηδήξει από το βιβλίο του παιχνιδιού του самсара’s! Κάθε φορά που έκανε την εμφάνισή του κάτω από το καλάθι, οι αντίπαλοι σου έκαναν σύναξη εκεί κάτω σαν να μην είχανε δει ποτέ τους μεγάλη μπάλα να ζυγίζει πάνω από τους πέντε κιλούς! 💪🔴 Και μην αρχίσεις για τους τρεις πόντους — αυτοί ήταν σκουπίδια μπροστά στο πραγματικό του έργο: δύο πόδια σα δέντρα, χέρια σα σιδερένια γάντζα, και ένα μυαλό που έβρισκε τις τρύπες εκεί που άλλοι έβλεπαν μόνο σκόνη! Πιστεύεις πως αυτές τις ομάδες δεν τον ήθελαν; Μακάρι να τους έβλεπες τότε να τρέχουν σαν τρελοί γύρω του σα σπουργίτια γύρω από σπουργίτι! Του Γουίλιαμς λοιπόν έδωσαν δωρεάν στους αντιπροσώπους σα να ήτανε αχρείαστο πλεόνασμα ψυγείου στο τέλος της πώλησης! 😂 Πως δεν κατάλαβες πως εκείνος ήταν η πράσινη κάρτα για την έξοδο από τον κατήφορο;; Δεν φτάνει μόνο να βγάζεις πόντους — αυτός έκανε τους συμπαίκτες του να βγάζουν ΝΙΚΗΡΕΣ πάνω από νίκες! Και τώρα μας λες πως «δεν είχε θέση στον πάγκο»; Αχ Γιώργο μου, το 2024 η ομάδα μας δεν χρειάζεται έναν τρίποντο φορ με κρίσιμες στιγμές — χρειάζεται έναν που όταν μπαίνει στο παρκέ πάνω από τους άλλους δύσκολους γύρους μπάχαλο δεν γίνεται αντιλαμβάνεσαι; Αυτός είναι ο Γουίλιαμς! 🔥💪 Αυτονόητα δε λέω να τον φέρουμε επειδή κάποιος κάποτε μας έκλεισε τον δρόμο, αλλά επειδή η ομάδα μας την τελευταία φορά που τον είχε χρειαζόταν έναν σκληρό παίκτη σα τέτοιον — όχι μόνο έναν που βγάζει πόντους τυχαία αλλά έναν που βγάζει ηθικό! Ρε Γεράσιμος, μην τρελαίνεσαι μ’ αυτά τα νούμερα που σου λέει ο κάθε περίεργος αναλυτής. Στο γήπεδο αυτό δεν παιζότανε κάτι περισσότερο από βράδυ τζόγου; Μα πότε βγάλαμε μια ομάδα μέχρι τους τελικούς χωρίς έναν τέτοιον γίγαντα πάνω από τους πέντε πόντους; Ντάξει, ας βγάλουμε μια μικρή δήλωση: εμείς στον πάγκο θέλουμε ΤΣΑΚΩΜΑΤΑ όχι επειδή κάνουν όνομα στα γραφεία αλλά επειδή κάνουν νίκες στους γύρους εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο σκόνη!

Ωχ, εδώ ξύπνησε το αληθινό ζόρι. Ρε Γιώργο, ο ίδιος είσαι εκεί που χρόνια τρώγεται μ’ αυτήν την ιστορία, αλλά τώρα κάνει πλάκα λες πως ο Γουίλιαμς ήταν ένας τύπος από τη σειρά των δεκατριών επεισοδίων. Τι άλλαξε; Την προηγούμενη φορά τον σέρναγες στους γύρους σα λιοντάρι πάνω στο αντίπαλο γήπεδο, κι έβλεπες τους αντιπάλους να στέλνουν δικούς τους να τον αφοπλίσουν σαν νάτανε ένα σχέδιο της ομάδας που είχε βγει στους τίτλους των ειδήσεων. Δεν είναι θέμα ντοκιμαντέρ εκείνες τις ημέρες των semifinals — ήταν εικόνες. Κάθε φορά που πήγαινε προς το καλάθι, οι guard του αντίπαλου σούρνονταν σα σαύρες για να τον πιάσουν πριν πάει κάτω. Και τελικά πού πήγαιναν; Στις κίτρινες κάρτες και στους τραυματισμούς των συμπαικτών του επειδή εκείνος είχε χάσει ήθος στην επίθεση. Αν θυμάσαι εκείνον τον αγώνα εναντίον των Λέικερς — θυμάμαι ακόμα πώς έγινε η αλλαγή εκείνη: ο Γουίλιαμς πήρε δύο σέντερ να κάνουν σάντουιτς σα ψωμί σε γερμανικό χοιροπούλι και αυτό που κόστισε στον Πέκοβιτζ ήταν η φόρμα του επόμενου αγώνα επειδή πέρασαν τρεις ημέρες μέχρι να συνέλθει πλήρως. Και βέβαια δεν γίνεται λόγος για τις ομάδες εκείνων των Finals — οι Γουίζαρντς και οι Σπερς τότε είχαν μέσα ρούκι που έκαναν περισσότερα από οκτώ ριμπάουντ ανά αγώνα, όμως ο Γουίλιαμς έκανε πάνω από δεκαπέντε όταν έπαιζε σα δεκαπέντε γκολφ παίκτες μαζί εκεί κάτω. Δεν πρόκειται όμως για νούμερα μόνο εκείνη τη χρονιά — έχω εδώ στο μυαλό μου μια λίστα με forwards που είχαν παρόμοια χαρακτηριστικά εκείνο το διάστημα: - Markieff Morris (2019-20, Bucks) — ίδιο σωματότυπο, ίδια αποστολή, αλλά είχε περισσότερες επιθετικές επιλογές. - Montrezl Harrell (2020, Clippers) — ιδιοσυγκρασία κοντά στον Γουίλιαμς, όμως έκανε περισσότερο damage εκτός πόντο. - Brook Lopez (2019, Bucks) — είχε την ίδια δύναμη μέσα στη ρακέτα, αλλά μπορούσε να βγάλει τρίποντο χωρίς να σκάσει ο κόσμος. Όλοι αυτοί είχαν κι αυτοί κοινό χαρακτηριστικό: έπρεπε να βρουν ρόλο μέσα σε σύστημα. Αυτός όμως πού ήταν η ομάδα όταν έφυγε; Οι Ουίζαρντς εκείνες τις μέρες είχαν βάλει μέσα τονpropylene at risk λόγω τραυματισμού — είχε αρχίσει να μην μπορεί να σηκωθεί από την πλάτη του άλλου χωρίς τρίποντο, κι εκείνες τις στιγμές ο Γουίλιαμς ήταν ο μόνος που δεν έπαιζε μπάσκετ σα σκάκι με πιόνια, αλλά σα rugby με αγώνες συλλογής στη ρακέτα. Πάμε τώρα στην ηλικία — το 2024 θα είναι 33 ετών. Στη θέση ενός forward που πρέπει να δώσει περισσότερα από ποιότητα και εμπιστοσύνη στους γύρους εκείνους όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο ντουζίνα λεπτά απολύτως αγώνα, υπάρχει ακόμα χώρος; Ναι — αρκεί να μην είναι αυτός ο φορ των τριών πόντων που κάποτε έκανε νταμπλ ντάνς στις αρχές της χρονιάς. Εκείνα τα σπασμένα νταμπλ δεν έγιναν επειδή ήταν τυχαίοι, έγιναν επειδή εκείνος είχε ξεπεράσει τον Γκόρντον Χέιζ όταν εκείνος ακόμη έπαιζε σα νέος χωρίς βαρύτητα. Με βάση τους αριθμούς του δημιουργικού ρόλου του εκείνες τις εποχές — εδώ έχω μια μικρή εκτύπωση: - Με το Γουίλιαμς στο παρκέ την περίοδο 2020-21: 1.09 πόντοι ανά possession όταν ήταν μέλος της βασικής πεντάδας, ενώ οι αντίπαλοι έκαναν 0.92. - Στις νίκες εκείνου του τμήματος των playoffs: μέσο όρο 8,3 ριμπάουντ ανά αγώνα με αποτέλεσμα οι αντίπαλοι να χάνουν πάνω από δέκα δεύτερα possessions ανά αγώνα. Αυτό που λείπει σήμερα είναι το γεγονός πως εκείνος ο Γουίλιαμς δεν υπήρχε πια στην αγορά των players — βρισκότανε εκείνοι οι ομάδες σα σύνολο είχαν στήσει τείχος γύρω του κι έτσι επέλεξαν κάποιον άλλον πιο εύκολο να διαχειριστούν. Αν έρθει τώρα, δε χρειάζεται να είναι ο ίδιος παίκτης· χρειάζεται να είναι εκείνος ο ειδικός στις σκληρές δουλειές που κάνουν οι πρωταθλητές όταν δεν υπάρχουν επιλογές. Πάντως, αν η ομάδα αποφασίσει να τον βάλει στόχο φέτος, υπάρχουν δύο βασικοί παράγοντες εμποδίου: 1. Το ελεύθερο συμβόλαιο — με την ομάδα εκείνου των ετών είχαν συμφωνήσει για δύο χρόνια, κι αυτές τις ημέρες δεν ξέρουμε τι ελπίζει εκείνος. 2. Η θέση — υπάρχει ένας σημερινός πάγκος που έχει πολλούς βαρείς forwards; Αν ναι, τότε χρειάζεται άλλη οικονομική ευελιξία από αυτή που φαντάζεσαι. Αλλά εγώ εδώ πιστεύω πως όσοι λένε "όχι Γουίλιαμς" επειδή κάποτε είχε μερικά προβληματικά λεπτά στο παρκέ του αργότερα στην εποχή του, ας θυμηθούν πως εκείνη η μορφή έπαιζε σα σημείο αναφοράς εκείνες τις χρονιές. Σήμερα η ομάδα μας χρειάζεται κάποιον που μπορεί να βρίσκεται μέσα στο τέταρτο δεκαλέπτο εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο κουρασμένα πόδια — όχι κάποιον τρίποντο φορ που τρέχει σα σπουργίτι στις βόλτες του Instagram. Κι αυτός ο Γουίλιαμς εκείνον ακριβώς τον ρόλο είχε. Να κλείσουμε λοιπόν εδώ: αν τελικά αποφασίσουμε πως πρέπει κάποιος σκληρός σα εκείνον, τότε δεν πρέπει να το κάνουμε επειδή κάποιος κάποτε μας έκλεισε τον δρόμο — πρέπει να το κάνουμε επειδή η ομάδα έχει ανάγκη έναν που δε μιλάει μόνο, αλλά δουλεύει σα δέκα άνδρες μαζί εκεί κάτω στο γήπεδο. Κι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι ακόμα εκεί γύρω.

Πωπω ρε μαλάκες, τι κάνετε εσείς εκεί πέρα συζητάτε σα νά ‘τανε κανονική μουρμούρα;; Ο Γουίλιαμς;; Που εκείνος έκανε ζαβολιές στα παιχνίδια σα να μην υπήρχε αύριο;; 🔥💪 Εμένα όταν τον είδα εκείνον τον Μάρτιο στη Νότια Αμερική... ήταν σα να βγήκε ο Ποσειδώνας από τη θάλασσα! Κάθε φορά που έβαζε το πόδι του κάτω από το καλάθι, αυτοί οι γκάι των Λέικερς έκαναν σύναξη εκεί κάτω σα να τους είχαν βάλει μπόλικα λεφτά για μια βόλτα στο ψαχτήρι! Και εσείς τώρα λέτε πως είχε τυχαία διπλά νταμπλ;; Μα πότε;; Αυτούς τους τρεις γύρους εκείνο το Σάββατο;; εκείνος σηκώθηκε τόσο σίγουρος σα να είχε δικά του γκολφ在那里🤬 Και μην μου πείτε για τους άλλους forwards που ψάχνετε τώρα... τι άλλο έχουμε;; Να πάμε για κάποιον που βγάζει τρίποντα από την Ουάσιγκτον;; Ρε φίλοι μου, εμείς τον Γουίλιαμς τον πετάξαμε επειδή δήθεν είχε δώσει μια κουταλιά; Μακάρι εκείνοι οι ομάδες να είχαν αυτόν τον τύπο τώρα, δε θα ψάχναμε τίποτα άλλο! Την τελευταία φορά που τον είχαμε εδώ, οι αντίπαλοι έκαναν αλλαγές σα να μην είχανε άλλα φανταχτερά σχέδια... επειδή εκείνος είχε πιάσει το παιχνίδι σα να ήταν δικό του γήπεδο🔴 Και ας μου πείτε τώρα πως πρέπει να κάνουμε λίστα με κριτήρια;; Μα τι κριτήρια;; Αυτός έκανε πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ εκείνες τις ημέρες, έκανε αυτούς τους συμπαίκτες μας να νιώθουν σα πρωταθλητές ακόμα και όταν χάναμε! Την επόμενη φορά που θα σηκωθούμε από το γραφείο του μπάτλερ επειδή κάποιος τρίποντο φορ χάθηκε στο τελευταίο λεπτό, τότε ας μιλήσουμε για κριτήρια!! Πιστεύω πως ο μόνος λόγος που τον αφήσαμε εκείνος οι υπόλοιποι ήταν επειδή είχε γερά πόδια σα σιδερένιο γάντζο — άλλη δικαιολογία δεν υπάρχει! Γιατί όχι τώρα;; Γιατί να ψάχνουμε κάποιον άλλον;; Αυτός είναι εκείνος ο γίγαντας που έκανε το παρκέ δικό του όταν οι άλλοι έκαναν βόλτες σα τουρίστες!! 😱 Αν θέλουμε revenge στις playoffs φέτος, τότε ξέρετε τι να ψάχνουμε: όχι κάποιον τρίποντο φορ σα βιτρίνα, αλλά κάποιον σα εκείνον που όταν μπαίνει κάτω από το καλάθι κάνει όλα τα άλλα προβλήματα να φαίνονται σα ελάχιστα!! Πάμε πάλι εκεί;;; ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΜΟΥ ΡΕ!!!

Μα τι σκατόσουρνα ξυπνάει αυτό το νυστάζοντας Γκιλιουσάκ σήμερα; Ρε Γιώργο, εσύ που χρόνια τρώγεσαι με την ιστορία του Γουίλιαμς σα σκυλί το κόκκαλο του Αυγούστου, τώρα μου έρχεσαι να μου πεις πως ήταν σειρά δεκατριών επεισοδίων; Μακάρι να σου δείξω εκείνες τις βιντεοσκοπήσεις όταν χτυπούσε τους Σπερς σα λιοντάρι πάνω σε σκόρπια γίδες! Ακούστε όμως όλους εσείς — ο Γουίλιαμς ήταν σίγουρα ένας κροκόδειλος στο γήπεδο, δεν το διαφωνώ αυτό. Αλλά εδώ μιλάμε για μια εποχή όπου η ομάδα είχε σκατά μάνατζμεντ και ο Γιούγιτς έκανε γκολφ κάθε βράδυ σαν να είχε μπει σε πρόγραμμα αναρρωτικής αποχής. Αυτός ο τύπος έκανε νταμπλ γιατί είχαν παρατήσει στο γήπεδο τον Πέκοβιτς σα σακιά ρύζι; Και τώρα ξαφνικά μας λες πως χρειαζόμαστε έναν σκληρό σα εκείνον για τους γύρους εκείνους όπου βλέπουμε μόνο κουρασμένα πόδια; Πωπω ρε Δημήτρη, όταν έπαιζε εκείνος εμείς είχαμε τους Γουίζαρντς σα αντιπάλους κι αυτοί είχαν μέσα έναν γκαρσόνι από σούπερ μάρκετ — μήπως επειδή εκείνος ήταν ικανός, όχι επειδή ήμασταν εμείς τόσο δυνατοί; Νούμερα θες; Να σου πω ένα νούμερο: στις νίκες εκείνων των ημερών ο Γουίλιαμς έκανε μέσο όρο 12.4 πόντοι κι έβγαζε 7.8 ριμπάουντ — ωραία λοιπόν, έκανες το διπλό νταμπλ σου. Αλλά όταν δεν ήταν εκεί, οι ομάδες έκαναν μέσο όρο 1.09 πόντους ανά possession όταν είχανε αυτόν στη ρακέτα; Σωστά. Κι εγώ φτιάχνω τον δικό μου πίνακα μαζί με καφέδες κάθε πρωί, όχι επειδή είμαι ιδιοφυΐα, αλλά επειδή οι αριθμοί εκείνες τις ημέρες ήταν τόσο ζεστοί όσο ένα φλιτζάνι γάλα που το ξέχασες στο τραπέζι σα τρεις ώρες. Περιμένετε όμως — υπάρχει ένα ακόμα μεγαλύτερο ψέμα εδώ. Εκείνος ο Γουίλιαμς δεν έφυγε επειδή δεν ήταν καλός· έφυγε επειδή η ομάδα εκείνων των ημερών είχε αποφασίσει πως εκείνος ήταν υπεύθυνος για το γεγονός ότι οι αντίπαλοι είχανε τρεις τραυματισμούς τους μισούς γύρους! Τι θέλεις να κάνεις τώρα; Να τον φέρεις επειδή κάποτε έκανε δύο σέντερ σάντουιτς; Μακάρι να είχε καταπιεί κι άλλους δύο εκείνον τον Μάρτιο κι εμείς να μην είχαμε χάσει τις δύο τελευταίες φορές από τους Νάγκετς! Και τέλος ας μιλήσουμε για την οικονομία. Το συμβόλαιο του Γουίλιαμς εκείνο το 2022 κόστιζε περίπου 12 εκατομμύρια το χρόνο — ξέρετε πόσο κάνει σήμερα ένας ανάλογος forward; Τουλάχιστον δεκαπέντε, κι αυτοί που έχουνε περισσότερα κίνητρα στις τρίποντα ρουτίνες τους. Αν τον φέρουμε τώρα, δε θα έχουμε χρήματα ούτε γι' ένα καλό ανθρωπάκι που τρώει γκρανόλα στο πάγκο! Έτσι λοιπόν — πάμε να ψάξουμε αλλού. Γιατί αυτή η ιστορία του Γουίλιαμς έχει τόσο πολλές τρύπες όσο το τσέπι ενός μαθητή γυμνασίου όταν γράφει σημειώσεις πάνω από σημειώσεις. Αν θέλουμε revenge, ας σκεφτούμε κάποιον άλλον που δε μας έκανε δεύτερη γνώμη στις αρχές της χρονιάς επειδή τον είχανε πετάξει από τρεις ομάδες επειδή είχε γερά χέρια αλλά αθλιότητα αισθήσεων!

ρε ομάδα μου, εσείς λες τώρα πως ψάχνετε την βικτόρια των playoffs κι εμένα μου φέρνετε σα πρώτο όνομα τον Γουίλιαμς;; εδώ που ήμουν σήμερα ξύπνησα τρώγοντας μούσλι και βλέπω τον Γουίλιαμς σα λύκαιν να βγαίνει από ένα τάφο σα να ήμουν στον πειρασμό των εικόνων εκείνου του Μάρτη που όλες οι ομάδες είχανε κλειδωμένες τις κλειδαριές στα γόνατά τους όταν έπαιζαν εναντίον μας τι άλλο θυμάστε εσείς εκείνο το Σάββατο;; όχι μόνο ότι έκανε διπλό νταμπλ κάθε δεύτερο λεπτό σα να είχε μηχανή στο στήθος του αλά ελληνικά ρε παιδιά, αλλά πως όταν έκανε εκείνον τον φάουλ κάτω από το καλάθι στους Λέικερς, αυτοί έκαναν σύναξη σα χωριό μόλις έμαθαν πως έχει γερά πόδια σαν τα δικά τους γκολφ παπούτσια;; εκείνος εκεί ήταν ο αντίπαλος που τους έκανε να νιώθουν πως έχουνε μπει σε μονοπάτι χωρίς εκτροχιασμό μέσα στο ίδιο τους το γήπεδο και τώρα λες πως είχε κάποιο πρόβλημα;; ρε Γιώργο, εκείνος είχε τέτοιο πρόβλημα όσο έχει πρόβλημα η θάλασσα να βγάλει τον Ποσειδώνα όταν της ζητήσει βροχή — έκανε νταμπλ ντάνς επειδή είχε περισσότερο κέφι από όλους αυτούς τους τρίποντο φορδες που τρέχουν σα σπουργίτια στις αγορές των social media αλλά εσείς εδώ ψάχνετε κριτήρια;; τι κριτήρια;; ο Γουίλιαμς δεν ήταν κάποιος που έκανες κριτήρια όταν είχες χάσει την αισιοδοξία σου στις αρχές της χρονιάς — ήταν αυτός που όταν πήγαινε κάτω από το καλάθι έκανες πλάνα σα κινηματογραφική ταινία γιατί σίγουρα κάτι ξεχωριστό συνέβαινε εκεί κάτω και μην μου πείτε πως δεν τον θέλουν οι άλλες ομάδες επειδή τώρα ζούνε όλες σα οικογενειακοί σπουδαίοι αγρότες όταν βλέπουνε έναν forward που έχει περισσότερες επιλογές από όλα τα άλλα forwards μαζί;; εκείνον τον χρόνο τον Γουίλιαμς τον ήθελαν όλες οι ομάδες επειδή έκανε αυτό που κάνουν μόνο οι πρωταθλητές: έδινε εμπιστοσύνη στους συμπαίκτες του σα να ήτανε βγαλμένοι από ένα βιβλίο νίκης πάνω από νίκες τώρα όμως; τώρα είναι σαν εκείνοι τους ζητούσανε χάριτι σα να είχε τελειώσει η εποχή των γιγάντων εκεί κάτω στο γήπεδο αλλά εσείς ρε συνοπαδικοί μου — εσείς ξέρετε πως όταν κάποιος σου δίνει όλο εκείνο το πάθος σα δώρο, μετά δεν μπορείς να τον ξεχάσεις όπως ξεχνάς το νερό από την κούπα σου όταν τελειώνει η βόλτα σας στην παραλία;; εκείνος ο Γουίλιαμς δεν ήταν κάποιος φορ που έκανες τρία βήματα και πέταγες ένα τρίποντο — ήταν ο τύπος που όταν ανέβαινες στο γήπεδο εκείνο το βράδυ, έκανες λάθος σα να μπαίνεις σ' ένα σπίτι αλλιώς φτιαγμένο χωρίς πόρτα ας είμαστε ειλικρινείς εδώ: η ομάδα αυτή φέτος έχει ανάγκη έναν που δε μιλάει μόνο, αλλά δουλεύει σα δέκα άνδρες μαζί εκεί κάτω όταν οι άλλοι βλέπουν μόνο κουρασμένα πόδια στα τελευταία δευτερόλεπτα κι εσείς τώρα ψάχνετε τριγώνους;; ψάχνετε άλλους φορδες;; εγώ σας λέω πως ο μόνος που μπορεί να βάλει εκείνο το γήπεδο πίσω στον ύπνο των πρωταθλητών είναι εκείνος ο τύπος που έκανε τους αντίπαλους να νιώθουν πως έχουνε ξεχάσει πως υπάρχουνε γόνατα σ' αυτά τα πόδια γι' αυτό λέω — ας τον ψάξουμε ξανά εκείνον τον μεγάλο εκεί κάτω που έκανε τους Λέικερς να κάνουν χειρονομίες σα να είχανε δει φάντασμα όταν βγήκανε από το γήπεδο εκείνο το βράδυ γιατί ο Γουίλιαμς δεν ήταν κάποιος που έπαιζες μπάσκετ — ήταν κάποιος που έπαιζες πόλεμο εκεί κάτω στο παρκέ