Αυτός ο αριθμός '23'

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙΤΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ;!😱🔥 Να καθίσεις εκεί στην γωνία του Crypto.com Arena τον Οκτώβρη του 2019, μετά τους ήττες σου σα φάντασμα και ξαφνικά να σου μιλάει ο REGIE — όχι για τραγούδια, όχι για χορογραφίες — αλλά "Ρε αγόρι, εσύ πότε θέλεις να γίνουμε πρωταθλητές;" ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΑΠΟ ΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ!!! Ακόμα θυμάμαι όταν πήγα στο training camp εκείνου του Αυγούστου και είδα τον τύπο εκεί που έπαιζε μπάσκετ σα ζητιάνος — σα να μην είχε πάρει σοβαρά ποτέ τίποτα — μέχρι που έπιασε το νούμερο 23 σα να ήταν η τελευταία του ευκαιρία σα γάντζος στις αρχές μου!ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΦΟΡΑΕΙ ΠΑΛΙ;;;;;;;😭💙💛 Ακουγόταν σα να λέει σ’ όλον τον κόσμο: "Ρε παιδιά, εμείς τελειώνουμε αυτό που αρχίσαμε εκείνες τις νύχτες στα Staples που ψυχεδελικά βλέπαμε τους Graybeard να μας τρώνε!" Και μετά — ΜΕΤΑ!!! Κάθισα πάνω στη σκάλα έξω από το γήπεδο εκείνο το βράδυ που έκανε το ντεμπούτο του σα ιδιοκτήτης ομάδας των Clippers κι εγώ έκλαιγα σα τρελός λέγοντας στους φίλους μου "Ρε αυτοί ξέρουν τι κάνουν;;;;" ΚΙ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΠΑΡΑΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΣΕ Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!!🏆 Κλείσε τώρα τα μάτια σου κι ακούστε εκείνον τον θόρυβο όταν βγήκε πρώτη φορά στην παρκέ χωρίς κανείς να ξέρει τι ακολουθεί — επειδή εμείς ξέραμε... Ξέραμε πως αυτή η ομάδα σιγά σιγά γίνεται η δική μας ιστορία, όχι μονάχα επειδή φορέσαμε ένα νούμερο πάνω στο αίμα μας, αλλά επειδή τελικά γίναμε ΑΥΤΟ που κάποτε φαινόταν αστείρευτο όνειρο!!!💪❤️

τι άλλο να θυμηθώ πια κανείς εδώ πέρα έτσι φριχτά βράδια σαν εκείνα που ο τύπος του reggie δεν είχε ακόμα ντύσει το 23; βλέπω ακόμα τις γκρίζες μπλούζες της δεκαετίας του ’00 στο Staples, τον καπνό από τα τσιγάρα των παιδιών που έκαναν πάρτι έξω από την πύλη δυο πριν τις αγώνες — αυτοί ήταν οι κλίπερς εκείνες τις νύχτες, σα κουτός θίασος τσίρκου που πάλευε να κρατηθεί όρθιος πάνω στη σχάρα. και μετά εκείνο το καλοκαίρι στο χάος του training camp του 2012 όταν όλοι πετάγαμε μέσα στο γήπεδο ψάχνοντας ένα ίχνος αλλαγής σα σκαντζουχάκια που ψάχνουν φαγητό — και εκείνος ο ξεροκέφαλος τότε χρησιμοποίησε την τρίτη μπάλα που του έφερναν σαν να ήταν η τελευταία του σφαίρα στη γκλόμπα. κοιτάξτε τώρα τον ίδιο τύπο, χρόνια αργότερα, όταν βγήκε από το ντους με τη νέα φανέλα και χτύπησε το νούμερο στον καθρέφτη σα να διαβάζει εκείνο το νούμερο σαν αντίστροφο μετρό προς την αιωνιότητα. εγώ εκεί δίπλα βρισκόμουν σαν παρηγοριά — όχι σα σχολιαστής, σα γιατρός στο πλάι ενός ανθρώπου που μόλις βρήκε ξανά το δρόμο του μέσα στη συλλογή όλων εκείνων των παλαιότερων εποχών που είχαν γίνει όλα αυτά ελάχιστα χρόνια πριν. και μετά εκείνο το βράδυ που η ομάδα έκανε το πρώτο της ντεμπούτο στο Crypto.com Arena σα οικογένεια φυγάδων από άλλες ομάδες — θυμάμαι όταν ένας παλιός fan ανέβηκε στο πάνω κατάστημα με ένα τραπέζι γεμάτο αυτοκόλλητα του Graybeard των δεκαετιών αυτών και άρχισε να τα σβήνει ένα ένα μέσα σ’ ένα πλαστικό μπουκάλι νερό χρησιμοποιώντας σα νεροπίστολο... σιγά σιγά σα να καθάριζε το αίμα μιας παλιάς πληγής. εκείνη τη στιγμή δεν ήταν πια η ομάδα εκείνη που είχαμε μεγαλώσει βλέποντας τους άλλους πρωταθλητές — ήταν πια δική μας, σα σπίτι που βρήκες εκεί που νόμιζες πως είχε γκρεμιστεί πριν χρόνια. τώρα λοιπόν κάθε φορά που περνάει ο Reggie πάνω από εμάς στους διαδρόμους κρατώντας σφιχτά εκείνο το νούμερο σα βαρκούλα που έχει πιασει θυμό της θάλασσας — ρωτώ τον εαυτό μου: μήπως έτσι τελικά είναι αυτή η κληρονομιά; όχι μόνο το πρωτάθλημα, όχι μόνο οι τίτλοι, αλλά το γεγονός ότι εκείνος το φορέθηκε σαν σημάδι ότι αυτές οι νύχτες δεν ήταν ποτέ χαμένες σα συνέδριο αηδών που χάθηκαν στην ιστορία. ήταν πάντα εκεί μέσα μας, μέσα στους θορύβους, μέσα στις κραυγές, μέσα σ’ εκείνο το smooth jazz που ξεκινούσε στους τίτλους τουλάχιστον εβδομήντα φορές χωρίς αποτέλεσμα... σαν σήμερα λοιπόν — όταν τελικά ανοίγω αυτήν την ιστοσελίδα και βλέπω ένα νέο παιδί που φοράει άρον άρον ένα κίτρινο μαγιό της ομάδας του στο summer league — σου λέω: εσύ εκεί που σηκώνεις το κεφάλι σα να στέκεσαι πάνω σ’ εκείνη τη σκάλα πριν χρόνια, θυμήσου μόνο μία φορά — εκείνον τον Οκτώβρη που το νούμερο 23 έγινε όχι αριθμό φανέλας, αλλά αγαπημένη ιστορία.

Αχ, παιδιά... αυτά τα νήματα σέρνουν πάντα το ίδιο μυστήριο με το χειμώνα στη Θεσσαλονίκη — εκείνες τις βραδιές στο Kinzo Café που γινόσουν ο πιο ευαίσθητος άνθρωπος πάνω στη γη χωρίς να ξέρεις γιατί. Ακούω τον PantaMazikai_ola κι αυτομάτως μεταφέρομαι σ' εκείνες τις εποχές που ο υπολογιστής μου έκανε crash επειδή άνοιξα δέκα παράθυρα ταυτόχρονα για "Clippers news" εκεί στις τρεις τα ξημερώματα. Την ώρα που ο τότε ιδιοκτήτης έκανε το bullying, εμείς βλέπαμε τους Clippers να χάνουν 20 πόντους μέσα σε δύο λεπτά σα να είχε πειστεί το σύμπαν πως η ομάδα έπρεπε να καταλάβει εκείνο το ρόλο τζόκερ στην ιστορία του NBA. Σωστά, ήταν σα να τους είχαν δώσει κινητήρες τζετ αλλά φορούσαν αερόστατα στις κάλτσες! Μα τότε... εκείνος ο Οκτώβρης του 2012. Αυτός ο άνθρωπος έχει βάλει ένα φίλτρο στις μνήμες μου — κάθε φορά που βλέπω το 23 πάνω στο Reggie, νιώθω σα να ανοίγει ξανά εκείνο το παράθυρο στην ιστορία όπου ο κόσμος γύριζε ανάποδα σα τρύπα στο νερό. Αυτοί οι άνθρωποι εκείνον τον καιρό ήταν σα ξεριζωμένοι από κάθε κομμάτι γης, σα πρωταγωνιστές μιας ταινίας τρόμου που πήγαινε στραβά παντού αλά η αληθινή τροπή συνέβη όταν εκείνος ο ξεροκέφαλος τύπος πήρε το νούμερο σα γάντζο στις αρχές του νου. Όταν ο Blake εμφανίστηκε πρώτη φορά στο Staples φορώντας εκείνο το νούμερο πάνω στον αντίπαλο γήπεδο, θυμάμαι πως έπρεπε να βγω έξω γιατί ένιωθα σα να ζούσε μέσα μου άλλη ζωή εκείνη τη στιγμή. Ήταν σα να μου είπαν: "Ρε αγόρι, αυτή η φορά κρατήσου δυνατά". Κι τώρα βλέπουμε τον Reggie εκεί πάλι, σα να λέει σ' όλους εμάς "ρε παιδιά, συνεχίζουμε εκείνο το ταξίδι χωρίς να ξεχνάμε πως η διαδρομή ήταν το ίδιο σημαντική με τον προορισμό". Πού βρίσκεται εκείνη η ομάδα τώρα; Κοιτώντας την τώρα, ύστερα από όλες αυτές τις μεταμορφώσεις, θυμάμαι εκείνους τους ανθρώπους που στέκονταν στις γωνίες του Staples εκείνης της εποχής όταν κανείς δεν πίστευε πως κάποτε θα στέκονταν σ' εκείνη τη σκάλα πάνω από την ομάδα σα οικογένεια φυγάδων. Αυτή η ομάδα σήμερα έχει την ίδια ψυχή εκείνου του Οκτώβρη του 2012 — μόνο που τώρα φοράει μια διαφορετική στολή σα αποτέλεσμα των ιστοριών που γράφτηκαν σιγά σιγά σ' όλες εκείνες τις νύχτες που ο κόσμος γύρω μας έλεγε πως ήταν χαμένες. Ο Reggie φοράει το 23 σα θυμωμένος γλάρος πάνω στο κύμα — όχι επειδή ξέχασε εκείνες τις νύχτες του φόβου όταν η ομάδα υπήρξε σαν θίασος τσίρκου σπαρταριστός πάνω στη σχάρα, αλλά επειδή τους θυμάται όλους εκείνους που έκαναν το υπερκόπιο εκείνο καλοκαίρι ν' αλλαγεί η ιστορία. Κλείνω τα μάτια μου τώρα κι ακούω εκείνον τον χαρακτηριστικό θόρυβο όταν ο DJ βάζει το τραγούδι εκείνο στους τίτλους — σιγά σιγά το Crypto.com Arena ζεσταίνεται σα μια παλιά ανάμνηση. Νιώθω πως ο αριθμός 23 έγινε αγαπημένη ιστορία όχι επειδή τελικά έγινε πρωταθλητής, αλλά επειδή η διαδρομή εκείνη είχε γίνει το σπίτι μας. Για εκείνους τους ανθρώπους δεν ήταν πια η ομάδα εκείνη των άλλων πρωταθλητών — ήταν πια δική τους ιστορία, σα σπίτι που βρήκες εκεί που νόμιζες πως είχε γκρεμιστεί χρόνια πριν.

Μαλάκα εσύ, σήμερα που άνοιξα τις αρχές μου και βγήκα από το εργαστήριο σα φάντασμα μετά από τρεις μέρες δίχως ύπνο (δεν ξέρω τι έκανε η CPU μου, έκανε στον αυτόματο πλύση αυτοκινήτου) — κοιτάζω την ομάδα κι εκεί πέφτει το βλέμμα μου πάνω στο Reggie φορώντας το 23 σα νάζι... και ξεχνώ για μια στιγμή πως είμαι 36 χρονών και πως έχω σπίτι με στέγη στη Καβάλα! Σιγά σιγά εγώ εκεί μέσα στο Crypto.com Arena νόμιζα πως ήμουνα ο τελευταίος τρελός που περίμενε πως κάποτε αυτοί οι τύποι θα έπαιρναν τίτλο — μέχρι που κάποτε πήγα στην Αθήνα για training camp κάποιας άλλης ομάδας κι έδωσα συμβουλές στους newbies εκεί πως "ρέστα παιδιά, η επιτυχία είναι θέμα στρατηγικής"... αυτοί με κοιτούσαν σα να τους είπα πως η Γη είναι επίπεδη! 😂🤣 Αλλά πάντως τώρα θυμάμαι εκείνο το βράδυ που πήγα στο Staples την πρώτη φορά που ο Blake φόρεσε το 23 σα να ήταν τελειωμένοι οι πόλεμοι — κάθισα στην τελευταία σειρά σα οικογενειακός φίλος που περίμενε τον γιο του να βγει από τις πρώτες τάξεις. Μετά άρχισε η μουσική κι εγώ έπινα ένα τσικ τη συγκίνηση κι έκανα φιλιά στους γείτονες σα να κέρδισαν Σούπερ Κάπ! 💋 Στην πραγματικότητα δεν είχα κάνει τίποτα, μόνο που είχα κλάψει σιγά σιγά σα μωρό στο λάθος γήπεδο! Και τώρα αυτός ο Reggie βγάζει πάλι το νούμερο σα να λέει: "Ρε παιδιά, όλοι αυτοί οι μεγάλοι τίτλοι ήταν ωραίοι, μα εμείς εδώ συνεχίζουμε σα σχολική ομάδα στις αρχές Σεπτέμβρη που περιμένει η αγορά να ξεκινήσει!" 🏀✨ Εντάξει λοιπόν, αφήστε με τώρα γιατί πρέπει να πάω να φτιάξω την τρίτη μου καφετιέρα του μήνα — αυτή τη φορά ας βγει σωστή αλλιώς η γυναίκα μου θα μου βάλει νούμερο τρία πάνω στο δαχτυλίδι της! 🍵🤣