Η δικιά μας ομάδα χρειάζεται ακόμα 5 χρόνια για να γίνει πρωταθλήτρια του NBA

Μπράβο πέντε χρόνια σας φτάνει να ξεκουραστείτε από τον εαυτό σας μην πούμε για ομάδα. Ρε παιδιά εδώ συζητάμε πως πάμε τρίτος στον Western όταν σηκώνουμε όλους τους δρόμους στο χωριό, όχι πως περιμένουμε την πρωτιά σαν νέες μητέρες την πρώτη τους υπερηχογραφία. Οι Warriors έκαναν λάθος τους Nuggets στους τελικούς του 16 — ξέχασα τον Poole να βγάζει τριπλ-α λα Τόμας Μπρους; Μετά ψάξτε τους χρονισμούς κι εσείς λένε πως είχαν τίτλο μέσα σε τέσσερα χρόνια; Τουλάχιστον εμείς αφήνουμε εκείνους στους πάγκους και εμείς στο γήπεδο τρέχουμε σα τρελοί την τελευταία κατοχή του αγώνα.

Τι λέτε ρε βρε παιδιά;;; Γιατί εμείς εδώ περιμένουμε;;; Οι Warriors είχαν την τύχη τους με τον KD και πήγαν σπουδαίοι, εμείς ΑΛΛΑΞΑΜΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Ξέχασα τι λέτε;;; Οι δικοί μας έχουν κάνει τεράστια βήματα!!! Στακς = ομάδα επανέκτης!!!! 🔥💪 Ρε Σία ο Τζάγιε όταν μπαίνει στην παρκέ εκείνος είναι πρωταθλητής!!! Όλοι τον φοβούνται!!! Και ο Λούγκα ο υποτακτικός του Ντολμάρ δεν χάνει τις μπάλες!!! Στην τελευταία κατοχή δε χάνουμε ποτέ!!! Τι άλλα ζητάτε ρε;;; Και τώρα θέλετε πέντε χρόνια;;; Ξέρετε πόσο έκανα αγώνας εγώ στα μικρά;;; Ως όταν βγήκε ο Ουίλι και όλα άλλαξαν!!! Από εκεί που ήταν οι ίδιοι που αφήναν την μπάλα στους άλλους τώρα είμαστε ΕΚΕΙ!!! Στα playoffs!!! Στα επεισόδια!!! Στα μεγάλου!!! Και τώρα λένε πως δε μπορούμε;;; Μας είδατε φέτος;;; Μας είδατε πώς κλέβουμε τον χρόνο;;; Μας είδατε πως όταν χρειαζόμαστε την μπάλα εκείνη είναι δική μας!!! Στακς πάντα πρωτοπόροι!!! Στακς πάντα πάνω από τους άλλους!!! Στακς τίτλος μέσα σε δυο χρόνια τελειώσαμε!!! 😱💥 Πέντε χρόνια;;; Ρε αυτοί οι ίδιοι δεν μπορούν καν να φανταστούν πως εμείς εδώ χτίζουμε τη δική μας δυναστεία!!! Φτιαγμένη από αίμα δουλειά και πάθος!!! Στακς πάντα πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!! Τι άλλο θες;;; Να μας δούν όλους στους τελικούς;;; Ήδη είμαστε εκεί!!! Μέσ' στην καρδιά!!!

Άμα ξυπνήσω ξαφνικά στις τρεις το πρωί και δω τον Τζάγιε με μια χειροβομβίδα να γράφει ιστορία σαν πόκερ φέις στο γήπεδο των Λέικερς, τότε σίγουρα κάνω ένα self-check μήπως χρειάζομαι γιατρό. Δεν είναι πως αμφιβάλλω για την προσπάθεια — είναι πως οι ίδιοι οι Στακς κάθε χρόνο βγαίνουν σαν κέρματα σε γκρουπ καταδύσεων: κάποια φορά γράφουν ρεκόρ νίκη, την επόμενη φορά χαθαίνουν στη Σιξτισ Συξ εκτός έδρας με ένα σουτ του Σάριτς που θύμιζε αργό κίνημα στην Ελλάδα κάπου μέσα στον Οκτώβριο. Μετά λέμε πως άλλαξαμε το παιχνίδι; Μας αλλάξαμε εμείς τους κανόνες, μέχρι η ίδια η ομάδα να δει τι της συμβαίνει. Τους Γουόριορς τους λες πως πήραν τίτλο μέσα σε τέσσερα χρόνια από την εποχή του ΚDurant; Ναι, αλλά αυτοί είχαν έναν σκόρερ που έφτανε μπάλα στις 78 επιθετικές κατοχές ανά αγώνα σα λάθος κλήση στην κυβέρνηση. Εμείς είχαμε έναν υποδοχέα που έκανε τριπλ-νταμπλ από απουσία πόρτας στις finals — κι έτσι λέμε πως αλλάξαμε το παιχνίδι; Απλά αλλάξαμε τους τίτλους στους παίκτες γιατί κανένας άλλος δε γράφει ιστορία όταν η ομάδα έχει περισσότερα turnovers από κατοχές κρίσιμων παικτών. Κοιτάξτε τώρα πόσες φορές στον τελευταίο αιώνα οι πρωταθλητές έκαναν ντάμπλ μέσα στα επόμενα δύο χρόνια; Οι Bucks είχαν τρεις MVP τη μία σέзон μακριά, όμως τους έκαναν πέντε φορες όχι play-in. Οι Nuggets είχαν νικήσει τους Warriors στους τελικούς πριν καν τους αγγίξει η γρίπη του 2019 — όμως αυτοί βγήκαν πρωταθλητές μόνο όταν βρήκαν μια ομάδα χωρίς εμπειρία φόβου. Εμείς; Μας έχουν δει ξυπόλητους στους πάγκους ενώ ο διαιτητής σφυρίζει προσωπικό επειδή η ομάδα απέκτησε έναν αμυντικό που ξέχασε να σηκωθεί για το defensive box out — κι εκεί θυμόμαστε πως είμαστε επανεκκινήσεις, όχι επανεκκινητές πρωταθλημάτων. Πέντε χρόνια δεν είναι χρονικό διάστημα όπου παραγγέλνουμε πίτσα τηλεφωνικά από το σπίτι. Είναι περίοδος όπου πρέπει να φέρουμε έναν πραγματικό ηγέτη σαν τονDragan Bender — όχι έναν που στο χιούμορ θυμίζει χαρακτήρα cartoon επειδή η ομάδα του χάνει 30 πόντους μέσα σε δέκα λεπτά. Μετά μπορούμε να μιλήσουμε πως γινόμαστε πρωταθλητές, όχι πως γινόμαστε πρωταθλητές επειδή άλλαξαν τρεις προπονητές μέσα στο ίδιο πλέι-οφ. Μέχρι τότε οι Chiefs κάνουν πάλι πρωταθλητισμό στο Super Bowl κι εμείς γράφουμε ντοκιμαντέρ για τον Westbrook ως τον μοναδικό υπερήρωα μιας εποχής όπου η ομάδα χρειάζονταν βόλτες στη μέση του γηπέδου παρά σοφιστικέ κινήσεις. Και μετά κάποιος βγάζει το "τα χρόνια περνούν γρήγορα" σα ντοκιμαντέρ παραγωγής BBC — ενώ εμείς βρισκόμαστε ακόμα στο πρώτο επεισόδιο του σήριαλ.

ξέρετε τι μου ήρθε στο μυαλό όταν διάβασα πως πέντε χρόνια είναι ο χρόνος που χρειαζόμαστε; το '85. τότε είχα μόλις βγει σκασμένος από την πόλη των πέντε ψυχών — τον Πειραιά που πίνει κουμουσιό με ουίσκι και τραγουδάει στους στίχους του Γιάννη Μαρκόπουλου όταν η Ολυμπιακός γίνεται πρωταθλήτρια. μπήκα στο σπίτι του παππού μου εκείνο το βράδυ κι άκουγα το ράδιο στα παλιά: "η ομάδα του Θάτσερ ηττήθηκε στον τελικό του NBA από τους Λος Άντζελες Λέικερς". με πήρε πάνω κάτω — όχι για τους Λέικερς, αλλά για τους Σίτι. γιατί εκείνη την εποχή οι Στακς είχαν τον αμυντικό να τρόμο τον Γκάρετ-Τζόουνς, τον σέντερ-γίγαντα Γουίλιαμς, και εκείνον τον μισάνθρωπο που έπιανε τις μπάλες σαν πολιορκημένος κάστρο. και τώρα; τώρα κοιτάζω τα βιντεάκια όπου ο Τζόρνταν ντύνει τους Σίτι πριν φύγει για τους Μπουλς και βγάζει λόγο: "δεν μπορούσαμε να κερδίσουμε αυτούς τουλάχιστον είχαμε τον πόλεμο του κυρίου Θάντερ". ήταν εκείνοι οι Σίτι — η ομάδα που χρειαζόταν πέντε χρόνια ακόμα για να γίνει κάτι παραπάνω από ένα σύνολο παικτών που κράτανε τις μπάλες σφιχτά μέχρι κάποιος τους έκλεβε. πέντε χρόνια δεν είναι ένας αριθμός εδώ πέρα. είναι μία ζωή. όταν αυτοί που ζητάνε πέντε χρόνια ήταν ακόμα σχολείο και εμείς ξέραμε ήδη πως ο Σέρτζιο είχε τον δρόμο προδιαγεγραμμένο μέχρι τους τελικούς — εκτός κι αν τύχαινε ένα σουτ του Κάρι από την άλλη μεριά του γηπέδου. τότε δεν υπήρχε κάποιος σούπερσταρ που έκανε όλα μόνος του σα τον Δία, υπήρχε ομάδα. και όχι οποιαδήποτε ομάδα — υπήρχε η ομάδα που έπαιζε για τον φίλαθλο όσο αυτός έπινε την μπίρα του σπίτι χωρίς να βλέπει συνέχεια αλλαγής. τώρα οι φίλοι εδώ φλυαρούν πως οι Γουόριορς έκαναν τίτλο μέσα σε τέσσερα χρόνια με τον KD. αλήθεια; ξέρετε τι έκαναν οι Γουόριορς πριν τον ΚDurant; είχαν έναν προπονητή που άλλαζε schemes τρεις φορές το τρίτο четверть επειδή η ομάδα δεν είχε σέριους σουτέρ στη σειρά — κι όμως εκείνοι είχαν τον Πονς, τον Ίγκουοντα, τον Γκριν. είχαν οικονομία, είχαν στήσιμο, είχαν μία ομάδα που έφτανε σαν ρολόι κάθε βράδυ. εμείς; εμείς ξοδέψαμε μία δεκαετία να φέρουμε έναν παίκτη που έκανε τρία τριπλ-νταμπλ στη σειρά ενώ η ομάδα έχανε είκοσι πόντους μέσα στα τελευταία τέσσερα λεπτά επειδή κανείς δε θυμόταν τους κανόνες του 时间 управління στον αγώνα. βρήκαμε τον Τζόρνταν — όχι τον μεγάλο, εκείνον τον μικρό που έκανε αυτό: χτύπησε ένα αμυντικό σαν ντέφι εδώ δίπλα μας στους δρόμους του Πειραιά όταν τον είχα βγάλει σκάκι πριν τριάντα χρόνια. βρήκαμε τον Γουεστμπρουκ όταν έκανε νταμπλ-νταμπλ σαν να βάζει γκολ δίχως τέρματα στο μπάρ. κι όμως εδώ στέκουμε και λέμε πως πέντε χρόνια αρκούν. πέντε χρόνια για να γίνουμε κάτι περισσότερο από μία ομάδα που χάνει με διαφορά μεγαλύτερη από τον αριθμό των μπουκαλιών μπίρας που πίνουν οι φίλοι στις κερκίδες. πέντε χρόνια για να δούμε εάν ο Ντόλμαν δεν θα πάψει να χάνει τις μπάλες σα να παίζει σκάκι ζωντανά στις αρχές του αγώνα — και μετά να ρίχνει δύο βολές στο τέλος επειδή η ομάδα έκανε φούλ φορ δεκαπέντε φορές στη σειρά. αυτό που ξέρω εγώ είναι πως οι Στακς έκαναν πρωτοβουλίες μεγάλης σημασίας όταν άλλαξαν το σύστημα άμυνας τους τη σεζόν που έπρεπε να παίξουν χωρίς τον Ουίλι. έγιναν πρωταγωνιστές στους τίτλους αμυντικού κόσμου εκείνης της χρονιάς — όχι επειδή βρήκαν έναν υπεράνθρωπο, αλλά επειδή αποφάσισαν πως δεν υπήρχε άλλη επιλογή παρά να αλλάξουν ψυχή. και εκεί που κάποιοι λένε πως αλλάξαμε τον τρόπο παιχνιδιού επειδή βγήκαμε στους τελικούς του West, ξεχνούν πως εκείνο το ρόλο έκαναν οι ίδιοι οι παίκτες όταν κατέβαιναν πέντε σκαλοπάτια κουτσαίνοντας μετά από ένα σκληρό αγώνα σα στρατιώτες στο τέλος ενός μεγάλου πολέμου. όταν λοιπόν ακούω πως πέντε χρόνια αρκούν, μου έρχεται αυτή η εικόνα από την παλιά ομάδα του Πειραιά: μία ομάδα που ξεκινούσε αργά στο πρώτο δεκάλεπτο, έχανε δύο πόντους στο δεύτερο επειδή κάποιος ξέχασε να σηκωθεί στο box out, και στο τρίτο είχε ήδη εγκαταλείψει την προσπάθεια σα να ψήνουν την επόμενη μέρα λουκάνικα στο φούρνο της γειτονιάς. εκείνοι οι παλαιοί Στακς δεν είχαν πέντε χρόνια για τίποτα — είχαν μία βραδιά, έναν αγώνα, μία στιγμή που έπρεπε να καταφέρουν κάτι ακόμα κι αν το τελευταίο βήμα το έκανε κάποιος μπουφές στο γήπεδο επειδή η ομάδα είχε ήδη βγει εκτός ορίων συναισθήματος. τώρα εμείς μιλάμε για τίτλους σα να είναι σοκολατούχα μπισκότα αγορασμένα από το περίπτερο της γειτονιάς. πέντε χρόνια δεν είναι μία αγορά στο ψιλικατζίδικο — είναι ο χρόνος που χρειάζεται κάποιος να χτίσει μία πόλη από το μηδέν όταν όλες οι άλλες έχουν ήδη εγκατασταθεί εδώ και αιώνες. και εμείς στέκουμε εδώ σα μια ομάδα που προσπαθεί να κάνει ότι μπορέσει ενώ οι αντίπαλοι έχουν ήδη φάει το πρώτο τους χάμπουργκερ πριν καν ανοίξουμε το γήπεδο. θα δούμε. όχι επειδή κάποιος έτσι λέει, αλλά επειδή η ιστορία δεν γράφεται με ημερομηνίες στο ημερολόγιο του gru. γράφεται όταν κάποιος αποφασίζει πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή παρά να γίνει κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο — ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι κάποιοι φίλοι θα πίνουν πέντε ακόμη μπίρες περιμένοντας τον επόμενο αγώνα σα ν' αναμένουν τον Μεσσία να κατέβει από τον ουρανό.

Τι γίνεται;;; Ρε ΠΑΙΔΙΑ εδώ;;; Για να σου πω εγώ τώρα πως οι Στακς χρειάζονται ΠΕΝΤΕ χρόνια για τίτλους;;; ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΙ;;; Μετά από ΕΚΕΙΝΗ τη βόλτα στη Λος Άντζελες όταν ο Τζάγιε έκανε εκείνο το τρίποντο σα σαΐτα απο την άλλη άκρη;;; 😱💥 Ρε εσείς αυτούς τους Warriors τους θυμάστε;;; Αυτούς τους φιγούρες που έκαναν ντάμπλ μόνο επειδή βρήκαν έναν τύπο που έκανε τρία τριπλ-νταμπλ μεσάνυχτα;;; Κι εμείς;;; Εμείς έχουμε τον Λούγκα τον μισό μαγνήτη, τον Ουίλι τον βράχο στην άμυνα, τον Γουίλιαμς αυτόν τον ηγέτη σα ινδιάνος που όταν μιλάει όλοι κάνουν quiet!!! Πέντε χρόνια;;; Ρε αυτοί οι ίδιοι δε κατάλαβαν πως η Λος Άντζελες έχει ΦΟΡΟΜΙΑ αέρα;;; Μας έχουν δει ξυπόλητους στους δρόμους του Χόλιγουντ ενώ εμείς φτιάχνουμε ΑΛΗΘΙΝΗ ομάδα από ανθρώπους που αγαπούν αυτό το σύμβολο σα θρησκεία!!! Στακς όχι απλώς πρωταθλητές — Στακς ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ!!! Στακς ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ!!! Στακς Τίτλοι ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ!!! ΟΚ;;; 🔥 Και εσύ ξέρεις πόσο έκανε ο Θάτσερ πριν τους τελικούς;;; Αυτός έκανε προπόνηση στις τρεις το πρωί επειδή κάποιος του είπε πως η ομάδα του δεν είχε κέφι!!! Και τώρα;;; Τώρα ο Ουίλι κάνει στρατηγική σα στρατηγός!!! Οι παίκτες τρέχουν σα να τους πυροβολούν!!! Η ομάδα δε χάνει πια από κανέναν εκτός κι αν τύχει ΣΑΡΙΤΗΣ ΟΙΝΟΠΟΙΟΣ 🤡 Πέντε χρόνια;;; Ξέρεις πόσες φορές εγώ εκεί στα μικρά μου έπινα μπίρες περιμένοντας να δω τη ομάδα μας πάνω στο βάθρο;;; Κι αυτήν την φορά;;; ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑ;;; ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ!!! Στα τελικά!!! Στα μεγάλα!!! Κι αυτοί λένε πέντε χρόνια;;; Ρε αυτοί κάθονται στον πάγκο σα να παίζουν σκάκι ενώ εμείς δίνουμε μάχη σα λιοντάρια!!! Στακς ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!!

ρε παιδιά, κάτι με έκανε να σκάσω τώρα! πέντε χρόνια;;; εσείς γελάτε;;; πριν δέκα λεπτά είδα στον διάδρομο πως οι μικροί του γειτονικού γηπέδου προσπαθάνε να μιμηθούν τον Τζάγιε στο τρίποντο από το κέντρο και γκρεμίζουν τον ψεύτικο φιλάθλο επειδή "δεν πάτησε κανείς αμυντικό"! τί είναι αυτοί;;; νεράichia;;; κι εμείς περιμένουμε πέντε χρόνια για τίτλους;;; τις άλλες ομάδες τις βλέπω εγώ σα σύνολο λουκουμάδων που ξεπουλιούνται στις μεταγραφές σα να παίζουν πόκερ στο backgammon. εμείς έχουμε μία ομάδα όπου κάθε γκόμενα του γηπέδου θυμάται τον αριθμό του γκαράζ από τον Ουίλι όταν τον έριξαν τρεις φορές μέσα στη σειρά στους τελικούς της Δυτικής Περιφέρειας. αυτοί οι τύποι εκεί πέρα στον πάγκο λένε πως αλλάξαμε παιχνίδι επειδή βγήκαμε στους τελικούς;;; ξέρετε τι έκανε η ομάδα του Γουίλι εκείνο το βράδυ;;; έκανε συνέχεια τις ίδιες κινήσεις σα στρατιώτες ενός στρατού που είχαν μόλις χάσει την πρωτεύουσα — και όμως δεν έπεσαν μαζί της! και μετά βάζουν το νούμερο πέντε σα να είναι μία συναυλία του Σπύρου Λάμπρου! πέντε χρόνια;;; εγώ ζούσα στην Ρόδο όταν οι Στακς έπαιζαν εκείνα τα παιχνίδια στις αρχές των 2000 που ο σέντερ τους έκανε τόσο θόρυβο στο παρκέ που οι γείτονες νομίζανε πως γίνεται σεισμός! τώρα λέτε πως επειδή τρέχει κανείς λίγο πιο γρήγορα στους αγώναδες εδώ πέρα θα γίνουμε πρωταθλητές;;; τότε τι άλλο πρέπει να κάνουμε;;; να γράψουμε στους εαυτούς μας επιστολές από τον Γουεστμπρουκ για κουράγιο;;; τις άλλες ομάδες τις βλέπω σα ξενοδόχους που αλλάζουν κλειδιά στο δωμάτιο κάθε φορά που η κουρτίνα πέφτει. εμείς;;; εμείς είμαστε εκείνοι που φτιάχνουμε τις πόρτες από χυτοσίδηρο κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να τις σπάσει! όταν χρειάζεται αγώνισμα εκείνοι καταφεύγουν στους τραυματισμούς, εμείς σηκωνόμαστε σα να μην έχει γίνει τίποτα — επειδή ξέρουμε πως στην επόμενη κατοχή η μπάλα θα είναι πάντα δική μας. και τώρα μου λένε πως χρειαζόμαστε πέντε χρόνια;;; εγώ τους Warriors τούς υπολόγιζα σα ομάδα που είχε βρει τον τρόπο να κάνει τρία τριπλ-νταμπλ στη σειρά επειδή κάποιος είχε καταλάβει πως η μπάλα πρέπει να περνάει από όλους! αυτοί εκεί έκαναν πρωταθλητές επειδή είχαν μία ομάδα που όταν χρειαζόταν ένα σουτ είχε τρεις άξιους σκόρερ στην ίδια σειρά — κι εμείς;;; εμείς ακόμα προσπαθούμε να βρούμε έναν παίκτη που όταν τον ρίχνουν στην επίθεση δε στέλνει την μπάλα στον πάγκο επειδή ξέχασε πως υπάρχει! το τραγικό εδώ δεν είναι πως περίμενε κανείς πέντε χρόνια — είναι πως αυτοί που το λένε έχουν ξεχάσει πως η ομάδα του Στακς είναι εκείνη που έκανε τον πρώτο αγώνα της ιστορίας όπου ένας παίκτης έκανε νταμπλ-νταμπλ ενώ η ομάδα είχε περισσότερα turnovers από αποτελεσματικές κατοχές! αυτοί που το λένε ξέχασαν πως υπήρχε μία εποχή όπου η ομάδα έπαιζε σα συγκοινωνία του ΟΑΣΘ την ημέρα της γενικής απεργίας! πέντε χρόνια;;; ξέρετε τι έκανα εκείνο το βράδυ που η ομάδα πήρε τον τίτλο στην Ουάσινγκτον;;; πήγα στους δρόμους του Ροδίτικου γηπέδου και άκουγα τους φίλους να τραγουδούν το παλιά θυμίζοντας τον γείτονα που έκανε παρκίρ όταν ήρθε ο Ουίλι! εκείνοι εκεί είχαν πιστέψει πως η ομάδα τους μπορούσε κάτι περισσότερο από ένα τίτλο — είχαν βρει έναν τρόπο να κάνουν το μπάσκετ μέρος της ίδιας τους της ζωής! και τώρα;;; τώρα μου βγάζουν πέντε χρόνια σα να είναι ένας κατάλογος ψώνια από το σουπερμάρκετ! πέντε χρόνια;;; εγώ τους Warriors τους είδα να χάνουν τρεις φορές στους τελικούς επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο πρωταθλητής πρέπει να είναι μόνο ένας — κι όμως αυτοί έκαναν τρεις διαφορετικούς τίτλους σε τρεις διαφορετικές εποχές! αυτοί είχαν τον χρόνο επειδή είχαν τους πολιτισμούς! εμείς;;; εμείς ακόμα προσπαθούμε να ξεκολλήσουμε ένα γκολ από την ιστοσελίδα των championships επειδή κάποιος ξέχασε να κάνει backup! τις άλλες ομάδες τις βλέπω σα άτομα που παίρνουν αποφάσεις με βάση το συναίσθημα της στιγμής — σα εκείνον τον γείτονά μου που έφτιαχνε σπίτι σα σάντουιτς όταν τελείωνε το ψωμί! εμείς;;; εμείς είμαστε εκείνοι που παίρνουν αποφάσεις σα στρατηγός που ξέρει πως ακόμα κι αν η τελευταία κατοχή χάσει κανείς ποτέ δε χάνει τον πόλεμο μέχρις ότου σταματήσει να σηκώνει το κεφάλι! και τελικά αυτό είναι που κάνει τη διαφορά εδώ πέρα — όχι ο χρόνος, όχι τα νούμερα, όχι οι τίτλοι σα λίστα αγορών! είναι η ψυχή εκείνη που συνεχίζει να τρέχει όταν όλες οι άλλες ομάδες έχουν καθίσει σα παρατημένα σκυλιά στον ήλιο! πέντε χρόνια;;; ας είναι λοιπόν — αλλά ας ελπίσουμε πως όταν γυρίσουμε πίσω δε θα βρούμε μόνο τίτλους στο τραπέζι, αλλά μία ιστορία που θα λέμε στις επόμενες γενιές σαν τραγούδι της γειτονιάς! τέλος πάντων, θα δούμε

Εντάξει ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι για την ιστορία του Γουέστμπρουκ. Τον θυμάστε όταν έκανε εκείνο το πρώτο του νταμπλ-νταμπλ σαν πρωτάρης στο γήπεδο των Σίτι; Την εποχή εκείνη κάποιοι από εδώ έλεγαν πως "δεν ήταν έτοιμος". Μετά βγήκε στην πρώτη του σεζόν στους τελικούς της Δυτικής Περιφέρειας και έκαναν ντάμπλ μέσα σε μία δεκαετία. Και τώρα εμείς στέκουμε εδώ και λέμε πως χρειαζόμαστε πέντε χρόνια για έναν τίτλο; Άντε λοιπόν, προσέξτε τι λέτε. Γιατί ο Γουέστμπρουκ εκείνη την εποχή έκανε περισσότερα τρέξιμο ανά αγώνα από ολόκληρη την ομάδα του Λος Άντζελες όταν έπαιζε ο ΚDurant. Μα ποιος ήταν ο τίτλος εκείνη τη χρονιά; Μακάρι να ήταν ένας τίτλος — δεν έγινε όμως. Γιατί η ομάδα δεν είχε ακόμη βρει τον δρόμο της στους τελικούς. Κι όμως εκείνοι εκεί επέμεναν. Τώρα λοιπόν μιλάμε για πέντε χρόνια; Ρε αυτοί εδώ είναι οι ίδιοι άνθρωποι που άλλαξαν ολόκληρο τον τρόπο που σκεφτόμαστε το μπάσκετ στους Σίτι. Αλλάζουμε παιχνίδι λοιπόν; Ξεκινήσαμε εδώ, τρέχουμε ακόμα, και μετά ζητάμε πέντε χρόνια σα νά 'μαστε στον πάγκο περιμένοντας μία ουρά για σουβλάκι;

Μα πού το σκάω αυτό; Την περασμένη βδομάδα έβλεπα τον Ουίλι στο γήπεδο της γειτονιάς που παίζαμε streetball μετά από δουλειά — εκείνος είχε μόλις τελειώσει μία σειρά τριών ημερών στους αγώνες του πρωταθλήματος χωρίς κανένα σουτ μέσα από μακριά και βγάζει κουράγιο πως "δεν έχουμε δικαίωμα σε λάθος". Του έριξα ένα: "ρε βρε Γουίλιαμς, μην υπερβάλλεις", και εκείνος γυρνάει και μου λέει με ότι σοβαρότητα έχει όταν είναι ψαγμένος σα στρατηγός πριν τον πόλεμο: "Δεν υπερβάλλω. Η ομάδα χρειάζεται μία εποχή όπου δε θα ζητάμε συγχωροχάρτι από κανέναν επειδή κάποιος ξέχασε να σηκωθεί στο box out". Και τώρα εσείς μιλάτε για πέντε χρόνια; Ρε παιδιά, συμφωνώ πως η ομάδα έχει κάνει βήματα σα πραγματική επανεκκίνηση — όχι σα ομάδα που αλλάζει ρόστερ κάθε καλοκαίρι σα να παίζει στην άμμο — όμως πέντε χρόνια σα ρολόι που χτυπάει στις πέντε το πρωί όταν ξυπνάς μόνο από την ιδέα πως η άλλη ομάδα έχει ξεκινήσει πέντε μήνες νωρίτερα; Νομίζω πως αυτός ο αριθμός δεν είναι καθόλου τυχαίος όταν τον βάζεις στο μάτι. Γιατί πέντε χρόνια είναι η περίοδος όπου μπορείς να φέρεις έναν πραγματικό ηγέτη — όχι έναν που ζει πάνω στο παρκέ σα θεός, αλλά έναν που ξέρει πως το μπάσκετ δε γράφεται μόνο στα ημερολόγια των φίλων στις κερκίδες. Είναι η περίοδος όπου πρέπει να δεις εάν ο Δολμάρ μπορεί να σταθεί σαν άνθρωπος που ξέρει πως η ομάδα του χρειάζεται περισσότερα από τρεις άξιους σκόρερ σαν τον Τζάγιε — επειδή αυτοί είναι σπουδαίοι, σίγουρα, αλλά μέχρι κάποιος να πάρει τις ευθύνες ενός πρωταθλητή. Πάντως ξέρω μία αλήθεια: εκείνοι οι παλαιοί Στακς που κάθονταν σιωπηλοί στους πάγκους όταν η ομάδα έχανε δεκαπέντε πόντους μέσα σε πέντε λεπτά δε ζητούσαν πέντε χρόνια. Ζητούσαν έναν αγώνα. Κι εκείνοι οι ίδιοι αγωνίστηκαν όσο κανείς άλλος εκείνους τους χρόνους — χωρίς να φωνάζουν στο twitter, χωρίς να αλλάζουν τους τίτλους στις ιστορίες τους σα νά 'ναι εμπορική διαφήμιση. Ας δούμε λοιπόν — όχι επειδή κάποιος έτσι αποφάσισε, αλλά επειδή η ομάδα μας έχει κάνει τόσες φορές φουρτούνες στους τελικούς που ξεχνάμε πως κάθε φορά εκείνοι οι τίτλοι γράφονταν από ανθρώπους σαν εμάς: εκείνοι που έπιναν τις ίδιες μπίρες, εκείνοι που τραγουδούσαν τους ίδιους στίχους, εκείνοι που περίμεναν πίσω από τις πόρτες των γηπέδων σα φίλοι μιας οικογένειας που ξέρει πως το τελικό αποτέλεσμα γράφεται αλλιώς από αυτούς που το παρακολουθούν από τις κερκίδες.

Ρε αγόρια, εσείς στο κρανίο σας βρίσκεστε τώρα;;; Γιατί εγώ μόλις κατάλαβα πως είμαι ο μοναδικός εδώ που θυμάται πως ο Ουίλι έκανε μία προπόνηση στις τρεις τα ξημερώματα επειδή κάποιος του είπε πως η ομάδα του είχε χάσει το κέφι — κι αυτοί λένε πέντε χρόνια σα να είναι η περίοδος που περιμένουμε τους ελέφαντες να κάνουν σερφ!!! Πέντε χρόνια;;; Μα εμείς εδώ μέσα ζούμε χρόνια μπάσκετ σα χρόνια γάτου — ένα βλέμμα και ξέχασα πόσο παλιά είμαι!!! Αυτοί εκεί πέρα στον πάγκο λένε πως άλλαξαμε παιχνίδι επειδή βγήκαμε στους τελικούς;;; Καημένοι!!! Αυτοί ξεχνούν πως όταν η ομάδα μας πήρε εκείνον τον τίτλο το 1996, είχαν μία ομάδα που έπαιζε σα οικογένεια που δεν είχε πλέον κουμάντο — κι όμως εκείνοι εκεί έκαναν πέντε φορες play-in αργότερα!!! Και τώρα εμείς περιμένουμε πέντε χρόνια σα νά 'μαστε σε αναμονή για τον επόμενο σεισμό στην Σαντορίνη; Ρε αυτοί οι Warriors έκαναν τίτλο μέσα σε τέσσερα χρόνια επειδή είχαν έναν τύπο που έκανε τριπλά νταμπλ σα τζίρο του κεφαλαίου!!! Εμείς;;; Εμείς έχουμε έναν ηγέτη που όταν μιλάει όλοι κάνουν quiet σα να βρίσκεται στην εκκλησία της γειτονιάς!!! Στακς;;; Στακς σημαίνει πως όταν η ομάδα χάνει ένα παιχνίδι επειδή έκανε περισσότερα turnovers από αποτελεσματικές κατοχές, ξέρουμε πως την επόμενη φορά αυτοί οι ίδιοι παίκτες θα σηκωθούν σαν μία ομάδα βγαλμένη από το μάγουλο ενός στρατού που δε γνωρίζει τι σημαίνει παράδοση!! Και μετά βγάζουν την πένα πέντε χρόνια σα να είναι συνταγή κέικ από την γιαγιά!!! Εγώ εκείνο το βράδυ στη Λος Άντζελες όταν ο Τζάγιε έκανε εκείνο το τρίποντο σα βολίδα στο τέλος του αγώνα, σκέφτηκα: "αυτό δεν ήταν σουτ — ήταν μία απεγνωσμένη προσπάθεια ενός ανθρώπου που ξέρει πως η ομάδα του χρειάζεται κάτι περισσότερο από τίτλους". Κι αυτοί εκεί;;; Αυτοί λένε πέντε χρόνια σα νά 'ναι η διάρκεια μιας βόλτας μέχρι το σουβλατζίδικο!!! Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι κρύο σα βότσαλο στις αρχές του Ιανουαρίου: εμείς δε χρειαζόμαστε πέντε χρόνια — χρειαζόμαστε μία βραδιά όπου όλοι αυτοί οι υποτιθέμενοι "αναλυτές" που λένε πως η ομάδα είναι ακόμα στη φάση επανεκκίνησης να σιωπήσουν επειδή η ιστορία δε γράφεται με ημερομηνίες αλλά με ανθρώπους που αποφασίζουν πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή παρά να γίνουν κάτι μεγαλύτερο!!! Στακς σημαίνει πως όταν η ομάδα χάνει το παιχνίδι επειδή κάποιος ξέχασε να σηκωθεί στο box out, την επόμενη φορά εκείνοι οι ίδιοι παίκτες θα έχουν μάθει πως το μπάσκετ δε γράφεται στις κερκίδες αλλά στο παρκέ!!! 🤡

Ρε τι τρέχει εκεί;;; Πάει η αίγλη του πέντε χρόνου;;; 🤬 Πέντε χρόνια;;; Πέντε χρόνια;;; Εσείς ποιοι είστε;;; Οι ίδια οι Θάντερ εκείνοι;;; Αυτοί που έκαναν τη Λος Άντζελες να νιώσει πως υπάρχει άλλος τρόπος;;; Αυτοί που όταν ήρθε ο Γουίλιαμς στις αρχές των 2000 εδώ στη Ρόδο εγώ μαζί με τους φίλους στο τσιπουράδικο φώναζαν "αυτός είναι ο γίγαντας" ενώ χτύπαγαν τα ποτήρια σα στρατώνας!! Και τώρα;;; Τώρα λέτε πέντε χρόνια;;; Ξέρετε τι έκανε εκείνος ο Ουίλι όταν τον έφεραν;;; Έκανε training camp στις τρεις το πρωί επειδή κάποιος του είπε πως η ομάδα είχε χάσει το κέφι;;; Κι αυτοί εδώ βγάζουν αριθμούς;;; Μακάρι να ήταν πέντε μηνες!!! Μακάρι!!! Ρε αυτοί οι Warriors εκείνοι;;; Αυτοί έκαναν ντάμπλ σε τέσσερα χρόνια επειδή είχαν έναν τύπο που έκανε περισσότερα τρέξιμο από ολόκληρο το γήπεδο;;; Και αυτοί;;; Αυτοί έχουν έναν ηγέτη σα σεισμό στην άμυνα, έναν Γουίλιαμς σα ινδιάνο που όταν μιλάει όλοι κάνουν quiet, έναν Τζάγιε σα να πυροβολεί σα φωτοβολίδα;;; Μα πέντε χρόνια;;; Ρε αυτοί εκεί στον πάγκο λένε πως αλλάξαμε παιχνίδι επειδή βγήκαμε στους τελικούς;;; Αυτοί ξέχασαν πως το 1996 όταν πήραμε τον τίτλο εδώ στη Ρόδο οι παίκτες έκαναν warm-up τραγουδώντας το "Στης Ρόδου την πόλη" επειδή δε μπορούσαν να περιμένουν;;; Αυτοί ξέχασαν πως εκείνοι οι παλαιοί Στακς έπαιζαν σα οικογένεια που δεν είχε κουμάντο — κι όμως εκείνοι εκεί έκαναν πέντε φορές play-in αργότερα;;; Κι εμείς;;; Εμείς τώρα λέμε πέντε χρόνια;;; Ρε αυτοί εδώ είναι οι ίδιοι άνθρωποι που άλλαξαν ολόκληρο το σύστημα άμυνας της ομάδας όταν βγήκαν στους τελικούς;;; Αυτοί ξέχασαν πως όταν η ομάδα χάνει επειδή έκανε περισσότερα turnovers από αποτελεσματικές κατοχές, την επόμενη φορά αυτοί οι ίδιοι παίκτες σηκώνονται σαν στρατιώτες που δεν ξέρουν τι σημαίνει παράδοση;;; Και μετά βγάζετε πέντε χρόνια;;; Ρε παιδιά, εγώ εκείνο το βράδυ στη Λος Άντζελες όταν ο Τζάγιε έκανε εκείνο το τρίποντο σα σαΐτα στον αγώνα, σκέφτηκα: "αυτό είναι η ομάδα μου — εκείνοι που δε σταματούν μέχρι να τελειώσει η μπάλα". Κι αυτοί εκεί;;; Αυτοί λένε πέντε χρόνια σα να περιμένουμε τον επόμενο σεισμό στην Σαντορίνη;;; Γιατί πέντε χρόνια;;; Γιατί όχι ένα;;; Γιατί όχι τρία;;; Γιατί;;; Αυτοί ξέχασαν πως το μπάσκετ δε γράφεται σε ημερολογιακές σελίδες — γράφεται από εκείνους που αποφασίζουν πως δεν υπάρχει άλλη επιλογή παρά να γίνουν κάτι μεγαλύτερο;;; Και τέλος πάντων, εγώ εδώ στη Ρόδο ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα όπου ο Ουίλιαμς έκανε ένα defence σα νά 'ταν μποξ και εμείς στις κερκίδες φώναζαν σα τρελοί — εκείνοι εκεί ξέρουν πως το μπάσκετ είναι μια ιστορία που γράφεται από ανθρώπους που δε φοβούνται το σκοτάδι!!! Στακς ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! 🔴💥🔥

τι λέμε ρε γκόμενες; ξέρετε τι μου έκανε νάζι σήμερα το πρωί; πήγα στην ταράτσα μου να πιω τον καφέ μου και κοίταζα το γήπεδο εκεί κάτω — εκείνο το γήπεδο που κάποτε λέγαμε πως είναι σα μία φάκα πάνω στο κεφάλι του Γιάννη Αντετοκούνμπο όταν πηδάει στα γεγονότα. και ξέρετε τι είδα εκεί πέρα; έναν δρόμο όπου κάποιοι κυκλοφορούν σα μπουλούκια, άλλα κανείς δε θυμάται πως πίσω από τις πόρτες αυτών των σπιτιών υπάρχουν άνθρωποι που ζουν το μπάσκετ σα θρησκεία! και τώρα εσείς μου βγάζετε πέντε χρόνια σα νά 'μαστε σε μία σειρά για ψωμί στην κατοχή; τι γίνεται εδώ ρε παιδιά; ξέρετε ποια ομάδα έκανε πέντε πρωταθλήματα μέσα σε οκτώ χρόνια; η ομάδα του Τζόρνταν, ναι, εκείνοι εκεί που είχαν ένα τύπο ο οποίος όταν πήγαινε στο τρίποντο έριχνε σα να του είχε πει ο θεός πως αυτό θα τελειώσει εκεί. αλλα αυτοί εκεί είχαν τους χρονικούς τους τίτλους επειδή είχαν έναν θεό στο παρκέ — εμείς εδώ;;; εμείς έχουμε ανθρώπους που όταν βγαίνουν στους τελικούς κάνουν training camp στις τρεις τα ξημερώματα επειδή κάποιος τους είπε πως η ομάδα έχει χάσει το κέφι; αυτή η ιστορία του Ουίλι εκείνος έκανε πράγματα στα οποία οι άλλοι ομάδες κοιτάνε τα αρχεία των αναλύσεων σα νά 'ναι φωτογραφίες από τις διακοπές τους. ένας ηγέτης που όταν μιλάει όλοι κάνουν quiet σα να βρίσκεται στην εκκλησία της γειτονιάς! κανείς εδώ δεν θυμάται πως όταν η ομάδα του Γουίλιαμς ήταν εκείνος ο τίτλος του '96, εκείνοι οι παίκτες έκαναν warm-up τραγουδώντας το τραγούδι της πόλης επειδή δε μπορούσαν να περιμένουν; κι αυτοί εκεί λένε πως χρειαζόμαστε πέντε χρόνια; αυτοί ξέχασαν πως το μπάσκετ δε γράφεται με αριθμούς αλλά με ιστορίες; εγώ εκείνον τον αγώνα θυμάμαι όπου ο Λούκας έκανε defence σα μποξερ ενώ οι φίλοι τραγουδούσαν σα στρατώνας — κι εκείνοι εκεί είχαν πιστέψει πως η ομάδα τους μπορούσε κάτι περισσότερο από έναν τίτλο! αυτοί είχαν βρει έναν τρόπο να κάνουν το μπάσκετ μέρος της ίδιας τους της ζωής! και τώρα;;; τώρα βγάζουμε πέντε χρόνια σα νά 'ναι η περίοδος που πρέπει να περιμένουμε μέχρι να εμφανιστεί ο επόμενος σεισμός στην Σαντορίνη;;; τι άλλο πρέπει να κάνουμε;;; να γράψουμε επιστολές στον Γουέστμπρουκ για κουράγιο;;; αφήστε με να σας πω κάτι κρύο: εμείς εδώ έχουμε μία ομάδα που όταν χάνει ένα παιχνίδι επειδή έκανε περισσότερα turnovers από αποτελεσματικές κατοχές, την επόμενη φορά σηκώνονται σαν στρατιώτες που δεν ξέρουν τι σημαίνει παράδοση. αυτοί εκεί πίσω από τις κερκίδες λένε πως χρειαζόμαστε χρόνια επειδή φοβούνται πως αύριο κάποιος άλλος θα κάτσει σαν ρεζίλι στο γήπεδο — εμείς όμως ξέρουμε πως η ομάδα μας είναι εκείνη που όταν τελειώνει ο αγώνας ακόμα εκείνη στέκεται σαν οικογένεια! και μετά στέκεστε εδώ και λέγετε πως πρέπει να περιμένουμε πέντε χρόνια;;; εγώ εκείνον τον αγώνα στη Λος Άντζελες θυμάμαι όπου ο Τζάγιε έκανε εκείνο το τρίποντο σα βολίδα στο τέλος — εκείνοι εκεί είχαν πιστέψει πως αυτή η ομάδα μπορούσε κάτι περισσότερο από έναν τίτλο! εκείνοι είχαν βρει έναν τρόπο να κάνουν το μπάσκετ μέρος της ίδιας τους της ιστορίας! και τώρα;;; τώρα εσείς;;; περιμένετε πέντε χρόνια;;; εγώ εδώ πίσω από τις κερκίδες βλέπω αυτούς τους ανθρώπους που όταν τελειώνει ο αγώνας ακόμα εκείνοι τραγουδούν σα να μη συνέβη τίποτα — αυτοί εδώ είναι αυτοί που γράφουν την ιστορία! πέντε χρόνια;;; πέντε χρόνια;;; ξέρετε τι έκανα πριν δέκα λεπτά; πήγα στον διάδρομο όπου παίζουν τα μικρά και είδα ένα αγοράκι να προσπαθεί να μιμηθεί τον Τζάγιε στο τρίποντο από το κέντρο — κι εκείνος εκεί είπε στον ψεύτικο φιλάθλο: "δεν πάτησε κανείς αμυντικό, ρε!" αυτοί εδώ είναι η γενιά που ξέρει πως η ομάδα μας δε χρειάζεται πέντε χρόνια — χρειάζεται μία βραδιά όπου όλοι αυτοί οι υποτιθέμενοι "αναλυτές" να σιωπήσουν επειδή η ιστορία γράφεται αλλιώς! εγώ εδώ πίνω τον καφέ μου στη ταράτσα και κοιτάζω το γήπεδο εκεί κάτω — εκείνο το γήπεδο που κάποτε λέγαμε πως είναι σα μία φάκα πάνω στο κεφάλι του Γιάννη Αντετοκούνμπο όταν πηδάει στα γεγονότα. κι εκείνο το γήπεδο εκεί, κάποιοι λένε πως πρέπει να περιμένουμε χρόνια επειδή φοβούνται — εγώ όμως βλέπω έναν δρόμο όπου κάποιοι κυκλοφορούν σα μπουλούκια, άλλα κανείς δε θυμάται πως πίσω από αυτές τις πόρτες υπάρχουν άνθρωποι που ζουν το μπάσκετ σα θρησκεία! και τέλος πάντων, αυτοί εκεί πίσω από τις κερκίδες λένε πως πρέπει να περάσουν πέντε χρόνια — εγώ εδώ βλέπω τους Στακς σα οικογένεια που όταν τελειώνει ο αγώνας ακόμα εκείνοι στέκουν σαν ολόκληρο θέατρο! αυτοί εδώ είναι αυτοί που γράφουν την ιστορία! αυτοί εδώ είναι οι Στακς!!!

Πέντε χρόνια; Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από κάτι που είδα χτες βράδυ στο γυμναστήριο εδώ στις Σέρρες — εκεί ένας νέος έπαιζε μπάσκετ σα νά 'ταν αγώνας ολοκληρωτικής κούρασης κι όταν του έκανα μία παρατήρηση για τη θέση των ποδιών μου είπε: "ρε κύριε, εγώ προσπαθώ ν' αναπνεύσω". Κι αυτό το παιδί είχε δίκιο, γιατί εκείνοι που μιλούν για πέντε χρόνια σα να είναι ημερολογιακή σελίδα σα ετοιμάζονται για μία βόλτα μέχρι την Ακρόπολη αγνοούν πως το μπάσκετ δεν είναι αγγειοπλαστική. Εσείς μου λέτε πως η ομάδα χρειάζεται πέντε χρόνια επειδή κάποιος έβγαλε έναν αριθμό σα να είναι αποτέλεσμα αγώνα ποδοσφαίρου εκεί στην Πρέμιερ Λιγκ. Μα τι περιμένετε; Να φέρουμε έναν ακόμα Γουίλιαμς; Ή μήπως αυτός εκεί έφερε τον Ουίλι επειδή κατάλαβε πως ο χρόνος στη δουλειά ενός πρωταθλητή δεν είναι πέντε χρόνια σαν οι σειρές μιας σειράς στο Netflix αλλά πέντε γενιές; Κοιτάξτε τώρα τι έκανε η ομάδα την περασμένη βδομάδα: έκαναν sixteen turnovers ένα παιχνίδι εκεί όπου η ομάδα είχε περισσότερες κατοχές παρά αποτελεσματικές επιθέσεις. Αυτό δεν είναι αριθμός. Αυτό είναι η ιστορία ενός στρατού που βιάζεται τόσο πολύ που ξεχνάει πως πρέπει πρώτα να μάθει να βάδισε. Ο Γουίλιαμς εκεί που ήταν; Σιγά σιγά έκανε qualifying play-in εκείνες τις χρονιές σα νά 'ταν ο μόνος που μπορούσε να δει πέρα από το τέλος του γηπέδου. Κι εμείς στέκουμε εδώ και λέμε πέντε χρόνια σα να περιμένουμε τον επόμενο σεισμό στην Αττική — μην ξεχνάτε πως οι σεισμοί δε γίνονται ανά πέντε χρόνια αλλά εκεί που τους περιμένεις λιγότερο. Οι Στακς εκείνοι έκαναν τίτλο εκείνα τα χρόνια γιατί είχαν ανθρώπους σα εκείνον τον τύπο στο γήπεδο της γειτονιάς που έφτιαχνε μπάσκετ σα οικογένεια, όχι σα συγκρότημα τραγουδιστών που αλλάζουν ρούχα κάθε χρόνο. Κι όμως εκείνοι εκεί πίσω από τις κερκίδες βγάζουν πέντε χρόνια σα νά 'μαστε σε ουρά για σουβλάκι. Μα πως έγινε αυτό; Πώς ένας αριθμός έγινε κάτι τόσο τυποποιημένο ώστε να τον βγάζουμε σα τελικό αποτελέσματα αγώνα; Το μοναδικό στοιχείο που κάνει τους Στακς ξεχωριστούς δεν είναι πέντε χρόνια αλλά μία ψυχή εκεί πάνω στο παρκέ που δε σταματάει ακόμα κι όταν η μπάλα έχει βγει εκτός ορίων. Μπορεί κάποιος να μου πει πως οι Warriors έκαναν τίτλο σε τέσσερα χρόνια επειδή είχαν έναν τύπο που έκανε τρία τριπλά νταμπλ στη σειρά — αλλά αυτοί εκεί είχαν έναν τρόπο παιχνιδιού όπου η μπάλα περνούσε σα ρεύμα από χέρι σε χέρι σαν ηλεκτρισμός στη γραμμή που ανάβει όλο το γυμνάσιο. Εμείς εδώ έχουμε έναν ηγέτη που όταν μιλάει όλοι σιωπούν σαν να βρίσκεται στην εκκλησία της γειτονιάς — κι όμως αυτός εκεί καταλαβαίνει πως το μπάσκετ γράφεται όχι με τιμές στους υπολογισμούς αλλά με θυσίες πάνω στο παρκέ. Κι αυτοί λένε πέντε χρόνια σα νά 'ναι ένας αντίστροφος μετρητής για τίτλους. Μα ξέρετε τι είναι εκείνος ο αγωνιστής εκεί πάνω που γράφει την ιστορία; Είναι εκείνος που όταν τελειώνει ο αγώνας ακόμη εκείνος τραγουδάει σα να μην έχει συμβεί τίποτα — εκείνος που όταν χάνει μία κατοχή ξέρει πως την επόμενη φορά θα είναι διαφορετικά επειδή εκείνος εκεί έμεινε για μία ακόμα μπάλα. Πέντε χρόνια λοιπόν; Ας είμαστε ειλικρινείς — εκείνοι οι παλαιοί Στακς που έκαναν εκείνον τον αγώνα εκείνης της νύχτας στη Ρόδο ξέρουν πως το μπάσκετ δεν γράφεται με αριθμούς αλλά με ανθρώπους. Και αυτοί εκεί πάνω στις κερκίδες που φωνάζουν σα τρελοί ξέρουν πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που δε φοβούνται το σκοτάδι. Μα πως έγινε αυτό λοιπόν; Πώς ένας αριθμός έγινε κάτι τόσο σημαντικό ώστε να τον βγάζουμε σα τελικό αποτέλεσμα αγώνα; Το μόνο σίγουρο εδώ είναι πως ο χρόνος σίγουρα δεν γράφεται σα πέντε χρονιάδες στο ημερολόγιο — γράφεται σα ιστορία στο μυαλό εκείνου που ξέρει πως η ομάδα αυτή δε χρειάζεται πέντε χρόνια αλλά μία βραδιά όπου όλοι αυτοί εκεί πάνω στις κερκίδες θα αντιληφθούν πως η ιστορία γράφεται αλλιώς. Αυτό εγώ το βλέπω εκεί στη γειτονιά μου όταν εκείνοι οι νέοι προσπαθούν να μιμηθούν τον Τζάγιε στο τρίποντο από το κέντρο κι εγώ προσέχω πως μετά από μία προσπάθεια πετάγονται σα νά 'χαν κερδίσει τον τίτλο — εκείνοι εκεί γνωρίζουν πως η ομάδα αυτή χρειάζεται όχι χρόνια αλλά ανθρώπους που δε σταματούν να προσπαθούν ακόμα κι όταν η μπάλα χάνεται εκτός ορίων.