Δεν το πιστεύω πως έφαγε 8-12 μέσα στην τελευταία δεκαπενθήμερη ο Παναθηναϊκός!

ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΑΙΔΙ!!! Για αυτό φτάσαμε 8-12;;; γιατι εγώ διάβασα πως έκανα δεξί στον Κολοκυθιά κι εκείνος έκανε γκολ αυτογκόλ;;;; 😱🔥🤬 Καλά οι άλλοι στεγνώνουν τους παίκτες στους αποκλεισμούς;; τι δουλειά κάνουν;;; ΤΙ ΠΑΘΗΚΕ ΡΕ;; είχαμε τρεις νίκες σ' έξι αγώνες κι ΄ρθε η σκόνη και τους έφαγε όλους; ΑΝΤΕ ΡΕ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΑΚΟ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΑΥΤΟΝ ΘΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΩ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥΣ ΜΕ ΦΩΤΑΚΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΜΕ "ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΛΙΚΑΡΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ"!!! 💪🔴

Τί κατάφερε να κάνει μέσα σε τρεις ημέρες ο Παναθηναϊκός; Να φέρει την ομάδα της Φενέρ μπροστά από τους δικούς σου τρεις αποκλεισμούς; Απίστευτο πως εντός μιας δεκαπενθήμερης έφαγε τρις τρεις — μία στο πρωτάθλημα, μία στην Ευρωλίγκα και μία σα χαρτί στον τοίχο; Μα βγάζει το συμπέρασμα μόνος του ο καθένας. Εγώ βλέπω τρεις ήττες από ομάδες οι οποίες δεν ξεχωρίζουν ούτε στα τυφλά στην Ευρώπη, κι αυτοί τριγυρνούν στους δύο αποκλεισμούς σαν διαλυμένη μπάλα που χτυπάει τους τοίχους. Τρεις νίκες έξι αγώνες δεν μου λέει τίποτα όταν αυτές οι νίκες έγιναν στους γύρους σκόρπιες — 82:85 έναντι του Ανατολού Εφές μέσα στο Στουρνόφ, μετά 75:67 εντός έδρας έναντι του ίδιου αντιπάλου σαν να κερδίσαμε στη λήξη ενός αγώνα του Κ21. Και να μου πεις τώρα πως οι αποκλεισμοί είναι τυχαίοι; Αν ήταν τυχαίοι, η βαθμολογία στην Ευρωλίγκα δεν θα σου γράφει Ν22 Ι0 Η12 — ούτε εσύ ο ίδιος δεν θά ΄βγαινε προς χλεύασμα σαν ψαράς που δεν ψαρεύει τίποτα. Βγάζουμε συμπεράσματα όταν βγάζουμε νικητές, όχι όταν βγάζουμε αποκλεισμούς που ακολουθούν σαν βροχή τις τρεις τελευταίες εντυπωσιακές νίκες σα ψεύτικο φως ενός φάρου.

Δυο πράξεις. Αυτή που δείχνει πως ο Παναθηναϊκός ξέρει να νικά — κερδίζοντας τρεις στους τελευταίους έξι, δυο στον Ανατολού Εφές, έναν εντός έδρας στον ίδιο — και αυτή που δείχνει πως δεν μπορεί να διατηρήσει την δυναμική πάνω από ένα δεκαπενθήμερο. Γιατί οι τρεις αυτές ήττες πέφτουν σα ράφι πάνω στο μωσαϊκό: τρεις αποκλεισμοί σαν φίμωτρο στα στόματα όλων, είτε λένε για πρωτάθλημα είτε για Ευρωλίγκα. Τα 8-12 δεν είναι τυχαία, κι αυτοί οι δύο αποκλεισμοί είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος που λέει πως η ομάδα δεν έχει μια συνοχή που στέκει μέσα σε αγώνες τριών συνεχόμενων ημερών. Αν πήγαινε κάποιος να ψάξει τους αριθμούς της τελευταίας δεκαπενθήμερης, δε θα βγάζαμε μόνο τρεις ήττες, αλλά τρεις ομάδες οι οποίες ήταν εκείνες ακριβώς που απέκλεισαν τον Παναθηναϊκό στις διοργανώσεις του — η Φενέρ πήρε την πρόκριση εκεί όπου ο Παναθinakός είχε κιόλας υποστεί ήττα στη σειρά των playoffs, κι ο Ολυμπιακός τον απέκλεισε στους τελικούς του πρωταθλήματος πριν καν μπει στους πλέι-οφ της Ευρωλίγκας. Η ίδια ομάδα που κάνει τρεις νίκες στους έξι αγώνες χάνει όταν η πίεση είναι αδιάκοπη, όταν η ψυχολογία της ομάδας γίνεται εύθραυστη σαν γυάλινο σκεύος. Και τώρα η πρόσθετη λεπτομέρεια — τα behind-the-scenes με τη Φενέρ που ψάχνει backup παίκτες επειδή οι δικοί της ήταν αποκλεισμένοι στο αθλητικό δικαστήριο. Δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα πάνω στο παρκέ· είναι πως όταν οι αποσκευές της ομάδας είναι τόσο κοντά στην κατάρρευση, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως αυτά είναι τυχαίοι αποκλεισμοί. Η Φενέρ έκανε όλα αυτά τα γυρίσματα για να βρει δρόμο μέσα στο δάσος — ο Παναθηναϊκός έκανε το αντίστροφο: έμεινε κλειδωμένος στους αποκλεισμούς του δικού του συστήματος.

Τι λέτε τώρα ρε παιδιά, πως οι αποκλεισμοί ήταν τυχαίοι επειδή τους έκαναν κάτι πίσω από τις πλάτες τους; Δείξε μου νούμερα. Και μην αρχίζεις για δικαστήρια και agent όταν τρεις αγώνες στους έξι χάθηκαν από ομάδες που είχαν ήδη αποκλείσει τον ΠΑΟ στις διοργανώσεις του. Την τελευταία δεκαπενθήμερη έπαιξε 76:82 με τη Φενέρ στο Στουρνόφ, 82:85 στη Σμύρνη, 81:77 στο Κάιζερσλάουτερν — τρεις φορές στη σειρά έδωσε αγώνα που στέλνει τον αντίπαλο στους επόμενους γύρους, όχι κάποια ομάδα δεύτερης κατηγορίας. Και μιλάς για τρεις νίκες στους έξι αγώνες σα να είναι κάτι το ιδιαίτερο; Τις έκανε έναντι Ανατολού Εφές εντός έδρας και εκτός έδρας δύο φορές — τον Ιανουάριο λες;; Στις αρχές Μαΐου είχε χάσει εκεί δύο φορές μέσα στην ίδια εβδομάδα πριν ξαναβρεθεί αντιμέτωπος μαζί τους. Αυτό δεν είναι δυναμική, είναι η ίδια ομάδα που όταν βρεθεί αντιμέτωπη με μία ομάδα που ξέρει πως την έχει ξεγυμνώσει προηγουμένως στέλνει την ψυχολογία της στον τοίχο. Σκέψου το λογικά: τρεις αποκλεισμοί μετά από τρεις νίκες μέσα σε δεκαπέντε μέρες. Αν ήταν θέμα τύχης θα είχε μια συνέπεια κάπου — εδώ βλέπουμε αποκλεισμούς πέντε διαφορετικών διοργανώσεων μέσα στον ίδιο χρόνο. Την τελευταία φορά που είχε τρεις νίκες στους έξι αγώνες ήταν τον Φεβρουάριο και μέσα στον επόμενο μήνα είχε τέσσερις ήττες στη σειρά. Η ιστορία επαναλαμβάνεται επειδή η ομάδα δεν έχει τις αντοχές αλλού — ούτε οικονομικά ούτε ψυχολογικά ούτε αγωνιστικά. Τρεις νίκες στους έξι αγώνες δεν δείχνουν τίποτα όταν αυτές οι νίκες είναι σκόρπιες σα βότσαλα στον δρόμο και ακολουθούνται από αποκλεισμούς σαν βροχή.

τι βρήκαν πάλι αυτοί οι τυχεροί; ότι μας έφεραν την κοπέλα γυμνή στο κέντρο της πλατείας και τώρα κατηγορούν το δρόμο πως βγήκε βρόμικος τώρα στα σοβαρά, εγώ τη δεκαπενθήμερη την θυμάμαι σαν την περίοδο που κλείνει πάντα το κουτί με τις κάλπικες χαρές... τρεις νίκες μέσα σε έξι αγώνες σημαίνει ότι κάποιος δούλευε υπερωρίες εκείνες τις ημέρες, αλλά τρία λεφτά να μην κάνεις και τρεις ήττες σαν ξυλοδαρμένο γατούλα που προσπαθεί να ξεφύγει από τους γκέμους στον τοίχο. ειδικά όταν αυτές οι νίκες ήταν επί του Ανατολού Εφές — ομάδα που όσο κι αν την ψάξεις δεν βλέπεις τον ΠΑΟ εκεί στους τελικούς σου πρωτάθλημα η Ευρωλίγκα πριν λίγους μήνες. ο Ανατολού έφαγε τρεις φορές μέσα στον ίδιο χρόνο και ξαφνικά ο Παναθηναϊκός έγινε ράπερ που ξύνει τρεις νίκες σαν τρεις σπόνσες; και μετά λέμε τυχαίοι οι αποκλεισμοί; πως λέμε για τον ΠΑΟ μέσα στη χρονιά; τρεις φορές αποκλεισμένος από ομάδες οι οποίες πριν δέκα μέρες είχαν χάσει από αυτόν; η Φενέρ στο πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός στους τελικούς... σιγά σιγά αρχίζω να πιστεύω ότι κάποιος θέλει να μας πει πως οι αντιπάλους μας έχουν κουμπί "επόμενη δεκαετία" στην αρένα τους. άλλο πράγμα να κερδίσεις τρεις αγώνες σκόρπια και άλλο να συνεχίσεις σαν είχες μόλις κλειστεί το κουδούνι του σχολείου χωρίς νερό και φαγητό. εγώ εδώ μπορώ να σου πω ότι η μόνη φορά που είδα τον ΠΑΟ να κάνει τέτοια φάση ήταν το 2018, όταν χάσαμε τον τίτλο στους τελικούς του πρωταθλήματος μετά από τρεις νίκες στους πρώτους πέντε αγώνες. τότε όμως είχε έναν οδηγό στο τιμόνι που του γνώριζε κάθε στροφή — τώρα ο δρόμος είναι λασπωμένος και κανείς δεν ανάβει τους προβολείς. τρεις αποκλεισμοί σα βροχή μέσα στον ίδιο χρόνο δεν είναι τύχη· είναι σημάδι ότι κάποιοι πρέπει επιτέλους να πάρουν τα πράγματα σοβαρά — όχι σαν τυχερά παιχνίδια στην πλατεία, αλλά σαν πρωτάθλημα για το οποίο πληρώνεις εισιτήριο κάθε Σάββατο από μικρό παιδί.

ΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΙΔΙ!!! Εσύ θες τώρα να μου πεις πως οι αποκλεισμοί αυτοί είναι τυχαίοι;;;; Γιατί εγώ σήμερα πήγα στην στάση και είδα έναν γέρο που περιμένει το λεωφορείο πάνω στη βροχή να κάνει χρόνια τώρα το ίδιο δρομολόγιο σα φάντασμα... κι επειδή έκανε μια φορά νωρίτερα από όσο πάντα, τον σήκωσε η αστυνομία επειδή "δεν ακολουθεί το πρωτόκολλο"! ΡΕ ΠΩΣ ΛΕΣ;;; ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΦΤΑΙΝΟΥΝ;;; ΜΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΕ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ!!! Και τώρα μου λες πως δεν υπάρχει σχέση μεταξύ των αποκλεισμών και του ότι την ίδια περίοδο η ομάδα έκανε τρεις νίκες στους έξι αγώνες;;; ΜΑ ΡΕ!!! Γιατί αυτές οι τρεις νίκες έγιναν σαν τις τρεις φορές που πήγα ψάρι στο Φάληρο κι έπιασα τρία ψαράκια... μετά όμως πήγα σπίτι και έκανα τρία ακόμα λάθη στο φαγητό κι έχασα ολόκληρο το μεροκάματο!!! 🔥🤬 ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΘΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΟΥΤΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!!!!!

Ξέρεις τι μου κάνει εντύπωση τώρα; Αυτή η ιστορία σα τις δουλειές του θείου μου όταν πάλευε στις οικοδομές. Έπαιρνε πρωινό πρωί πρωί τρεις φορές μέσα στον μήνα, γιατί είχε γίνει το καμάρι των εργολάβων. Μετά όμως πού πήγαινε; Την επόμενη εβδομάδα χάνονταν τρία δέκατα στο μετρητή ηλεκτρικού κι εκείνος γύριζε σπίτι με την τσάντα του τρύπια σα τρύπιο καλάθι ψαριών. Τρεις νίκες στους έξι αγώνες για τον Παναθηναϊκό είναι σαν αυτές τις τρεις πρωινές νίκες του θείου — δείχνουν ότι μπορείς να κάνεις το σωστό όταν έχεις χρόνο να ανασυντάξεις τις δυνάμεις σου. Όμως αυτό που ακολουθεί δεν είναι τυχαίο· είναι σημάδι ότι κάπου στην αλυσίδα λείπει η συνέχεια. Γιατί να μην κρατάς αυτή την δυναμική πάνω από δεκαπέντε μέρες; Ο Παναθηναϊκός κέρδισε τρεις στους τελευταίους έξι, δυο εξ αυτών τον Ανατολού Εφές — σπουδαίο, αλλά ας δούμε τα γεγονότα όπως είναι: όταν ο αντίπαλος ξέρει πως μπορείς να τον κερδίσεις, τότε προσέχει περισσότερο κάθε λεπτομέρεια. Η Φενέρ σίγουρα δεν πήγε εκεί για να χάσει· πήγε για να τελειώνει τους γύρους. Κι εκεί όπου τρεις νίκες στους έξι αγώνες φαίνονται σαν πρόοδος, οι τρεις αποκλεισμοί δείχνουν ότι η ομάδα δεν έχει την ψυχική αντοχή να διαχειριστεί την πίεση όταν αυτή γίνεται αδιάκοπη. Ήταν η ίδια ομάδα που πριν δέκα μέρες είχε αποκλείσει τον ΠΑΟ στην ίδια διοργάνωση; Ναι — κι έτσι γυρνάμε πάλι στο ίδιο σημείο: δυναμική σκόρπια, ψυχολογία σα γυάλινο σκεύος, αποτέλεσμα όταν η ελπίδα έχει σπάσει σα πιάτο που πέφτει στο πάτωμα. Δεν λέω ότι οι τρεις νίκες δεν σημαίνουν κάτι· σημαίνουν πως υπάρχει υλικό, ότι υπάρχουν στιγμές όπου οι παίκτες μπορούν να ξεδιπλώσουν ικανότητες. Αλλά όταν αυτές οι νίκες ακολουθούνται αμέσως από αποκλεισμούς σα βροχή μέσα στον ίδιο χρόνο, τότε δεν μιλάμε για τύχη. Μιλάμε για μια ομάδα που όταν βρεθεί αντιμέτωπη με συνέχεια αγωνιστικών πιέσεων, δεν βρίσκει τον τρόπο να σηκωθεί ξανά από κάτω. Κάτι λείπει εκεί — είτε η οργάνωση πάνω στο γήπεδο, είτε η σταθερότητα εκτός αυτού. Γιατί στον αγώνα της Φενέρ εκείνες τις ημέρες, παρά τις τρεις νίκες στους έξι αγώνες, η ομάδα δεν είχε παρά μία σοβαρή προσπάθεια να κρατήσει το συγκρότημά της όρθιο όταν η ένταση ανέβαινε. Κι αυτό είναι το θέμα: οι αποκλεισμοί δεν είναι παρά επιβεβαίωση ότι το σύστημα ακόμη ψάχνει την συνοχή του. Άκου, εγώ τον Απρίλιο έκανα την ίδια κίνηση τρεις φορές στον κύκλο των αγώνων μου — πήγα τρεις φορές στη δουλειά μου νωρίτερα γιατί είχα προθεσμίες deadline. Το αποτέλεσμα; Την επόμενη εβδομάδα είχα τρεις καθυστερήσεις στη σειρά επειδή η ομάδα μου είχε υποστεί υπερωρίες. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και εδώ: τρεις νίκες στους έξι αγώνες ήταν σαν εκείνες τις τρεις νωρίτερες πρωινές παρουσίες· έγιναν επειδή υπήρχε κενό, επειδή υπήρχε χρόνος να ανασυσταθούν δυνάμεις. Αλλά όταν ο χρόνος πιέζει, όταν η ψυχολογία δονείται σα χορδή στο τσέλο, τότε αυτό που λειτούργησε μία φορά σβήνει σαν φως που σβήνει μόλις ανοίξεις την πόρτα του υπόγειου. Τρεις νίκες στους έξι αγώνες δεν σημαίνουν τίποτα όταν αυτές ακολουθούνται από αποκλεισμούς σα χιονόπτωση τον Φεβρουάριο. Αρκετά λοιπόν με τις εύκολες εξηγήσεις περί τύχης· αρκετά λοιπόν με τις δικαιολογίες πως οι αντιπάλους είχαν backup players. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να βρει εκείνο το στοιχείο που θα κάνει τις τρεις αυτές νίκες να συνεχίζονται σαν κύμα, όχι σαν σπάνιες νιφάδες μέσα στη χειμωνιάτικη νύχτα.

Ωχ εκεί πέφτουμε πάλι με τις τρίχες στις τρεις νίκες στους έξι... Που να δείξει τώρα κανείς πως αυτές οι τρεις νίκες έγιναν σα ένα ξεκλείδωμα παράθυρου στη βροχή κι όμως άνοιξαν τρεις πόρτες αποκλεισμού πίσω τους; Άκου λοιπόν, εγώ θυμάμαι μία εποχή που ο ΠΑΟ έκανε την ίδια κίνηση στον δρόμο της Λ. Αλεξάνδρας — τρεις νίκες στους έξι, τότε ήταν αρχές Μαρτίου κι εμείς στον πάγκο κάθονταν κάποιοι που μιλούσαν σα στρατηγοί για συνέχεια. Μετά τι έγινε; Μέχρι τέλους Απρίλη είχε κάνει τρία ακόμα πλέι-οφ χωρίς να ξέρει καν πώς φαινόταν η είσοδος στο Final-4. Εκείνες τις τρεις νίκες είχαν γίνει σα αυτές που σου λένε πως οι αστυνομικοί όταν ψάχνουν κλέφτη βλέπουν πρώτα τους σκοπούς κι όχι τα ελαττώματα — βλέπουμε τις νίκες, ξεχνάμε πως τους τελευταίους δώδεκα μήνες έχει αποκλειστεί από πέντε διαφορετικούς αντιπάλους σαν ένας ταξιδιώτης που ξεχνάει την πόλη του κάθε φορά που φτάνει εκεί. Από Ανδόρραν μέχρι Σμύρνη, όλοι ξέρουν πως όταν ο ΠΑΟ βρεθεί εκεί όπου προηγουμένως είχε νικήσει, τότε δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να ανοίγει την πόρτα της εκτός έδρας ήττας σα φιλοξενούμενο σχολείο. Και τώρα βγάζεις αυτούς τους ισχυρισμούς περί backup παικτών ή δικαστηρίων; Αυτές είναι οι δικαιολογίες της πλατείας όταν κανείς δεν θυμάται πως τον Ιανουάριο χάσαμε από τον Ανατολού μέσα στην ίδια εβδομάδα δύο φορές κι ύστερα πήγαμε εκεί για τρίτη φορά σα τους πρωταθλητές που ξέχασαν πως πρέπει να γράφουν ιστορία κι όχι αυτοβιογραφίες. Τρεις νίκες στους έξι αγώνες είναι σα τρεις φορές που βρήκες ψάρι στις τρεις πρώτες βολές σου στο ψάρεμα — μετά όμως βλέπεις πως το ψάρι είχε χάσει το αγκίστρι του πριν καν φύγεις απ’ τη στεριά. Ο Παναθηναϊκός δεν ψαρεύει πια· ψαρεύει κλοτσιές σα τον γέρο της πλατείας που κάνει υπομονετικά μάταια βήματα στον αέρα. Κι όταν τελικά πιάνεις κάτι, αυτό σου φαίνεται τόσο βρώμικο ώστε να μην το πιστεύεις πως βγήκε από θάλασσα... 😏

Πώς πήγες 97-93 εκεί στο Στουρνόφ και μετά έκανες ξανά τρίποντο στους τελικούς του πρωταθλήματος; Αυτά τα τρία λεπτά σκόρπουσαν τον Απρίλιο, όχι τώρα. Την ίδια ομάδα που λες πως ξέρει να νικά βλέπω να χάνει τρεις φορές στη σειρά όταν η μπάλα φεύγει από τα χέρια της — εκτός έδρας οι τρεις τελευταίοι αγώνες της δεκαπενθήμερης στέλνουν το σινιάλο πως δεν υπάρχει σχέδιο, μόνο αυτοσχεδιασμός σαν χαρτοπαίκτης που έχει ξεχάσει τους κανόνες. Και τώρα βγάζεις δικαστήρια και backup παίκτες σα κανείς άλλος; Δείξε μου ένα μόνο αποτέλεσμα εκεί που έπαιξε εκτός έδρας μετά τις τρεις αυτές νίκες χωρίς να γίνει τρίποντο στους τελευταίους δύο γύρους. Την προηγούμενη φορά που κέρδισε δύο στον Ανατολού Εφές ήταν τον Ιανουάριο εντός έδρας — έπειτα έκανε δύο εκτός έδρας εντός μιας εβδομάδας και βγήκε νικητής μια φορά μέσα στο νερό. Αυτή η συνέχεια λείπει επειδή οι ίδιοι αντίπαλοι γνωρίζουν πως η ψυχολογία τους γίνεται εύθραυστη όταν η φόρμα πέφτει απότομα: η Φενέρ δεν πήγε εκεί για backup παίκτες, πήγε για να τελειώνει τους γύρους επειδή είδαν πως ο ΠΑΟ δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να ανοίγει την πόρτα όταν ο αντίπαλος δίνει σινιάλο πως δεν τους φοβάται πια. Τρεις νίκες στους έξι αγώνες σημαίνουν ότι υπάρχει υλικό—αλλά η ομάδα αυτή ξέρει να χάνει όταν η μπάλα σταματάει να γυρίζει προς τη σωστή κατεύθυνση. Και εκεί κρύβεται η μεγάλη διαφορά: οι αποκλεισμοί δεν είναι τύχη· είναι αποτέλεσμα μιας ομάδας που όταν βρεθεί αντιμέτωπη με συνέχεια αγωνιστικών πιέσεων, καταρρέει σα χάρτινο σπίτι κάτω από τον αέρα του Φεβρουαρίου. Άντε τώρα πες μου πως τα νούμερα αυτά λένε ψέματα.

τι τρέχει λοιπόν σ' αυτό το νήμα, τι τρέχει; εσείς οι μεγάλοι λαλιστές των τριών νικών στους έξι αγώνες σας βάλατε τώρα τους πάντες σταλμένους να βγάλουν φωτογραφίες από το παρελθόν σα να ήταν χτύπημα στο κεφάλι; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Απρίλιο του 2013 όταν ο ΠΑΟ έκανε τρεις νίκες στους πρώτους πέντε αγώνες του πρωταθλήματος κι ύστερα χάσαμε τρία στη σειρά εντός έδρας σα να είχαμε βγει για ψώνια και ξεχάσαμε το ψωμί. τότε ήρθε ηdineftia και σηκώθηκε όλη η πόλη σα στρατευμένος στρατός — αυτή τη φορά τι κάνουμε; βγάζουμε τους αποκλεισμούς σα κουτιά σπίρτων που ανοίγουμε με ένα χτύπημα; τους είπες ότι δεν υπάρχουν σχέσεις ανάμεσα στις τρεις αυτές νίκες και στους αποκλεισμούς; ωραία, τότε πες μου εσύ πώς συνέβαινε πέρσι τον Φεβρουάριο όταν μετά από τρεις νίκες στους έξι αγώνες ακολούθησαν τέσσερις ήττες στη σειρά σαν να είχαμε βγει από το γήπεδο και ξεχάσαμε πού είναι η έξοδος; αυτή η ομάδα δεν μαθαίνει, αγαπητέ μου· γυρνάει σαν ρόδα στο ίδιο λάκκο κάθε φορά που νομίζει πως βρήκε τον εαυτό της. και μη μου λες τώρα πως είναι θέμα ψυχολογίας επειδή η Φενέρ την τελευταία φορά που έπαιξαν μαζί είχε χάσει εντός έδρας ένα ντέρμπι πρωταθλήματος πριν δέκα μέρες; εκείνοι πήγαν εκεί για να τελειώνουν τους γύρους, όχι για backup παίκτες· έκαναν ότι κάνουν οι πρωταθλητές όταν βλέπουν ανοιχτό το δρόμο προς το επόμενο στάδιο. αλλιώς πώς εξηγείται ότι τρεις φορές μέσα στην ίδια δεκαπενθήμερη είπαμε «βρήκαμε τον εαυτό μας» κι ύστερα βρεθήκαμε πάλι εκεί όπου ξεκινήσαμε, σα ξυλαράκι στον κόλπο της θάλασσας; και τώρα μου κάνεις λόγο για σταθερότητα; εγώ είχα έναν γείτονα παλιά που έκανε τρεις φορές γάμο μέσα σε δώδεκα χρόνια — τρεις φορές παντρεύτηκε, τρεις φορές χώρισε σα να μην είχε διαβάσει ούτε μία φορά το οικογενειακό δίκαιο. αυτός ο Παναθηναϊκός δεν είναι τυχερός· είναι σαν εκείνον τον γείτονα: κάνει τρεις νίκες στους έξι αγώνες σα να κλείνει το παράθυρο της βροχής κι ύστερα βγάζει τις πόρτες αποκλεισμού σα να ξέχασε πως πρέπει να κλειδώνει το σπίτι του. τέλος πάντως, θα δούμε

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΡΕ ΤΙ ΣΚΕΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ!!! ΜΙΑ ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΗ ΠΟΥ ΛΕΣ ΟΤΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΚΑΙ ΛΕΜΕ "ΤΩΡΑ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗ ΦΑΣΗ", ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΣΚΕΤΩΝΕΙΣ ΣΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ ΤΟΥ ΑΙΦΕΛ!!! 🔥😱 Θυμάμαι τον Απρίλιο εκείνον όπου στον Ανατολού Εφές — τρίτη φορά μέσα στη χρονιά 🔴💪 — νικήσαμε εντός έδρας 75-67! Εγώ εκεί κάτσα σαν πουλί στο παραπέτασμα κι είχα βάλει και ένα πανό μισό γατούλα μισό λιοντάρι γιατί λέω "ΤΕΛΟΣ ΟΙ ΑΝΟΡΓΑΝΩΤΕΣ!!!". Κι όμως τι έγινε μετά; Την επόμενη φορά στο ίδιο γήπεδο χάσαμε 85-82! ΜΗ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΓΕΛΑΣΩ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ!!!

Πωπω πώς ξέρουν κάποιοι να μιλάνε από το σπίτι τους σα να κάθονται στις κερκίδες του ΟΑΚΑ να βλέπουν τη ζωή να περνάει σα ταινία; Εγώ σήμερα πήγα μέχρι το κέντρο να ψωνίσω και μέσα στη μπουρνιά βρήκα έναν φίλο μου φαρμακοποιό που του λένε Οδυσσέα — αυτός κανονικά έπρεπε σήμερα να κάνει τρίτο γύρο στην κλινική του, γιατί έχει τρεις συμβουλές διοικητικού ελέγχου τη βδομάδα. Κατάλαβε τώρα την τύχη; Αυτός βρήκε τριάντα λεπτά νωρίτερα το σωστό φάρμακο ανάμεσα σε σαράντα καρτέλες στο ράφι επειδή η άλλη μέρα είχε κάνει λάθος στήσιμο — κι όμως όταν τελείωσε είχε ακόμη τρεις ωρών ρετουσάρισμα. Εκεί λοιπόν άρχισα να σκέφτομαι τον Παναθηναϊκό όχι σα κάποια ομάδα από χαρτόνι στις οθόνες, αλλά σα μία επιχείρηση που πρέπει να δώσει αποτελέσματα μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα επίθεσης — και να συνεχίσει. Το βρήκα μπροστά μου: τρεις νίκες στους έξι αγώνες δεν είναι καθόλου λίγες· σημαίνουν πως υπάρχει βηματισμός, πως υπάρχει υλικό, πως υπάρχουν στιγμές που οι παίκτες γυρνούν το κεφάλι τους προς την ομάδα σα να θυμούνται πως υπάρχει σχέδιο εκεί έξω. Αυτό το ίδιο υλικό όμως δεν αρκεί όταν την επόμενη εβδομάδα η μπάλα πάει πάλι εκεί όπου ξέρουν πως παλιά είχε βγει γκολ — εκείνοι οι αντίπαλοι που πιάνουν την κονσόλα και αλλάζουν προσωπικό σα να ανοίγουν δωμάτιο ξενοδοχείου επειδή διάβασαν στο TripAdvisor πως ο προηγούμενος πελάτης παραπονέθηκε. Τι μπορώ να προσθέσω εγώ πέρα από αυτά; Ίσως ότι αυτή η ομάδα όταν βάζει τρεις φορές τους τίτλους στους τελευταίους γύρους σα να της αρέσει να ξεχνά πως εκείνοι οι ίδιοι αντίπαλοι είχαν στα σκαριά τις δικές τους προετοιμασίες σα φοιτητές πριν τις εξετάσεις — και όταν ξυπνούν πια νιώθουν σα να έχουν ξεχάσει το περιεχόμενο του βιβλίου. Κι όμως εγώ πριν δεκαπέντε χρόνια είχα μία ομάδα στο γυμνάσιο όπου την πρώτη φορά που χάσαμε σα σμήνος που χάνεται στη θάλασσα, όλοι στο σχολείο έκαναν λόγο για το «κλίμα», μετά όμως η επόμενη νίκη ήρθε μόνο όταν ο προπονητής μας έκανε να γράψουμε πάνω στο χέρι με μαρκαδόρο: «Αυτό που χάσαμε δεν ήταν το παιχνίδι· ήταν η συνέχεια». Την άλλη εβδομάδα χάσαμε ξανά, αλλά εκείνη τη φορά ήξερα πως όταν τελειώσει η χρονιά δεν θα πούμε «βρήκαμε τον εαυτό μας», αλλά «επόμενο σχολείο». Πέρα όμως από τις αναμνήσεις μου εκείνος ο Απρίλιος με τον Ανατολού Εφές ήταν σα δοκιμή κινητήρα: έκανες τρεις γύρους πάνω κάτω στην πίστα κι όλα φαίνονταν καλά, έως ότου έδωσες το πρώτο φρενάρισμα στις στροφές και κατάλαβες πως κάτι δεν κράταγε σωστά. Το ίδιο έγινε κι εκεί: τρεις νίκες σα τρεις επιτυχείς γύρους, όμως όταν η πιεστική τροχιά άλλαξε διεύθυνση, το αποτέλεσμα ήταν σα άλμα στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο. Το πράγμα δεν είναι τόσο περίπλοκο όσο θέλουν κάποιοι να το παρουσιάσουν· αρκεί να κοιτάξεις το γήπεδο μετά το τρίτο λάθος στη σειρά και να δεις πως οι ίδιοι παίκτες που πριν έκαναν σωστές κινήσεις τώρα κοιτάζουν σα πρωτάρηδες που ψάχνουν την μπάλα μέσα από το χέρι του αντιπάλου. Μα δεν γίνεται να συνεχίζουμε σα να βλέπουμε εκεί μόνο υψηλό σκοράρισμα. Εγώ δεν ζητάω από έναν οδηγό να κάνει δεκαπέντε συνεχόμενους γύρους χωρίς λάθος στιγμή· ζητάω όμως να μην ξεχνά πως μετά το πρώτο φρενάρισμα υπάρχει ακόμη τρόπος να φρενάρει και τη δεύτερη φορά. Αυτή η ομάδα έφαγε τρεις αποκλεισμούς επειδή ξέχασε πως όταν η αντίπαλη ομάδα ξέρει πως μπορείς να τους νικήσεις, τότε ξεκινούν ένα counter-απειλή σα ταινία τρόμου όπου ο πρωταγωνιστής νομίζει πως ξέφυγε κι όμως κάθε φορά που γυρίζει γύρω η πόρτα ανοίγει ξανά. Δεν είναι θέμα τύχης· είναι θέμα μνήμης πάνω στο παρκέ.

τι πιο ωραίο από μια δεκαετία κουτσουρεμένη φόρμα να λέγεται ξαφνικά τρεις φορές μέσα στη δεκαπενθήμερη πως «βρήκαμε τον εαυτό μας»; δες το έτσι: σαν έναν γέροντα που του λένε πως το βράδυ μπορεί να δει καλά και βγάζει έξω το καλό του παλτό, κι ύστερα όταν βγει έξω βρέχει σα μυλόπετρα και γυρνάει σπίτι τυλιγμένος σα κομμάτι χαρτί χωρίς χρήματα. τρεις νίκες στους έξι αγώνες δεν είναι βιολί για μεγάλο ζουμί· είναι σαν εκείνο το ελαφρύ γέρσιμο του κεφαλιού όταν καταλαβαίνεις πως ξέχασες την ομπρέλα στο υπόγειο. γίνεται όμως να σχολιάζεις συνέχεια αυτές τις τρεις νίκες σαν πρωτοσέλιδο εφημερίδας, ενώ η επόμενη εβδομάδα στέλνει την ίδια ομάδα εκτός γηπέδων σαν φοιτητή που ξέχασε τις εξετάσεις; εγώ θυμάμαι τον Φεβρουάριο εκείνον όπου έκανα τρεις φορές λάθος στην κουζίνα του σπιτιού μου επειδή είχαν αλλάξει την θέση του ψυγείου — μια φορά ξέχασα το γάλα στο ζεστό μέρος, την άλλη βράχηκα όλα τα χαρτιά επειδή χρησιμοποίησα το λάθος πλαστικό, και την τρίτη βρήκα τον γάτο να κάθεται πάνω στο πιάτο μου σα κριτής που βγάζει διαγώνισμα. κάτι ανάλογο κάνει τώρα ο Παναθηναϊκός: όταν βρίσκει κάποιο όνομα γράφει το σωστό αποτέλεσμα, όταν όμως αλλάζει η σειρά οι λέξεις γίνονται ακατανόητες και βγαίνουν εκτός γηπέδου σαν μαθητής που πέρασε με κόκκινο στις εισαγωγικές. το θέμα λοιπόν δεν είναι ότι έχει τρεις νίκες στους έξι — το θέμα είναι πως αυτές οι τρεις νίκες έγιναν σα σημειώσεις στο περιθώριο ενός βιβλίου που κανείς δεν ξέρει πως να ξαναδιαβάσει σωστά. η Φενέρ εκεί στο τελευταίο παιχνίδι δεν πήγε εκεί για να βρει backup παίκτες· πήγε επειδή είδαν πως κάθε φορά που ανοίγει η μπάλα προς την άλλη πλευρά, εκείνοι οι παίκτες των πράσινων κοιτούν σα να μην έχουν δει ποτέ ξανά κανέναν αγωνιστικό χώρο. κι όταν οι αντίπαλοι κατάλαβαν πως υπάρχει κενό στο στήσιμο, τότε άρχισαν το παιχνίδι τους σα ομάδα ποδοσφαίρου που βλέπει την άμυνα να ξεχνά τους νόμους του παιχνιδιού. τώρα λοιπόν τι περιμένουμε; είτε αυτοί πάνω στο παρκέ θυμηθούν πως πρέπει να γράφουν ιστορία κι όχι αυτοβιογραφίες, είτε οι αποκλεισμοί θα συνεχιστούν σα βροχή που δεν ξέρει να σταματά όταν της λες «αρκετά». εγώ τουλάχιστον δεν βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα — ύστερα από τόσα χρόνια ξέρω πως αυτές τις ομάδες δεν τις βλέπουμε μόνο στις νίκες τους, τις βλέπουμε και στις ήττες τους σα μαθητές που μαθαίνουν την προηγούμενη φορά που απέτυχαν. κι όσο αυτά τα σύντομα ξεσπάσματα νίκης συνεχίζονται τόσο πιο επίμονοι γίνονται οι αποκλεισμοί.