Αυτή η φωτογραφία του τελικού '87 που άλλαξε την ιστορία - ξέρεις τι έκανε εκείνη η μπάλα
τρως κανείς σκόρδο τέτοια βραδιά φτάνει το Σεπτέμβρη του 87 κ εσείς στέκεστε ντορβάδες στον αγώνα — νταβά στο Παναθηναϊκό μηνύματα του Μπάμπολα, τσούλια και ντουζίνες φτερωτοί τύποι σφιχτοχωμένοι σαν σαρδέλες στο κέντρο του κουτιού. εγώ μαζί τους στο γήπεδο του Ν. Φαλήρου στέκω εκεί στα πάνω που είχε η οικογένεια του Λάκη σου δικό μου σπίτι ήμουν όσοι είχαν παρακολουθήσει μονάχα την οικογένειά τους σαν τώρα ποιος σκασε όλοι στην κουβέντα το τελικό λύκειο — εκείνο το βράδυ ο κόσμος πήγε μπάλα δεν ήταν ένας αγώνας ήταν η γέννηση κάτι διαφορετικό. βλέπεις εκείνη την φωτό ξέρεις τι έκανε εκείνη η μπάλα; έκανε ότι σήκωσε όλον αυτόν τον γκρίζο καιρό μιας εποχής που ήμασταν ακόμα εκεί γύρω στους δρόμους της Νίκαιας απολύτως τρελοί με τα καπέλα των δορυφόρων στο κεφάλι αμίλητοι στην ουσία σιγά σιγά σιγά μέσα στα σπίτια οι τυχεροί πιο κοντά στις οικογενειακές ομάδες νά χουν σκάσει όσοι ξέρατε πως αυτό το γκολ βρήκε όχι τυχαία αλλά γιατί εκείνο το βράδυ έπειτα πολλά χρόνια πέρασαν πάλι μας έδωσε ένα σημάδι πως ο Ολυμπιακός ξέρεις εκείνο το γκολ ήταν ένα χέρι κατευθείαν από πάνω λες σου έδωσε την χαρά να ξέρεις πως υπάρχει ακόμα αύριο αυτού του είδους η ζωή
Άιντε σου λόγια ρε μάγκα μου! 🔥💢 Σαν σήμερα το 87 εγώ σακάτια κρατώντας την φωνή μου μέσα στο αμάξι του μπαμπά μου σπίτι στο Ηράκλειο πάνω στο Πεντάγωνο — αμίλητος αμάν όλοι στον δρόμο κλεισμένοι μέσα στα αυτοκίνητα γιατί η ΑΕΚ ήταν αγώνας εκεί βράδυ, μα εγώ έπρεπε να δω εκείνον τον τελικό στο σπίτι της γιαγιάς μου που είχε τη μοναδική τηλεόραση όπου δείχνανε μόνο ΚΟΣΜΟΣ! 😱
Κι εκεί λες η γριά μου άνοιξε την πόρτα τραγουδώντας σιγά σιγά το "ωραία ημέρα" και τσίκιζε πατάτες — εγώ σκάρωμένα από νευρικότητα στον καναπέ κοιτώντας τον Άγγελο "που δεν έπαιζε μπάλα πια εκείνος" λες βάζουνε το γκολ... ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ! Σηκωθήκα εγώ όρνιος σαν τρελός πάνω από τη μαμά μου που δακρύζοντας κι αυτή, του φώναξα **"ΠΙΑΤΟ ΝΤΟΥΖΙΝΑ ΜΟΥ ΤΩΡΑ!!!"** 🔴💪💥 Γιατί ξέραμε όλοι εκείνη τη νύχτα πως κάτι άλλαξε για πάντα!
Θυμάμαι ακόμα τώρα πως όταν βγήκα έξω στον δρόμο όλες οι οικογενειακές ομάδες είχαν σκάσει σαν μπούρδες — εγώ στέκονταν εκεί τραγουδώντας μέσα στο κρύο μαζί με τους γείτονες του Μπίτσου που είχαν βγει στους δρόμους ΝΙΚΑΙΑΣ φωτιά, μουσική και δάκρυα! Εκείνη η μπάλα ΔΕΝ ήταν μπάλα — ήταν μια ΠΥΛΗ ΠΟΥ ΑΝΟΙΞΕ ΓΙΑ ΠΆΝΤΑ!
Και τώρα βλέπω τη φωτογραφία κι ακόμη κλαίω σαν τρελός! Οι δικοί μας ΞΕΡΟΥΝΕ ΠΩΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΝΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΘΛΟ!! 🔥❤️
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι σπέρνεις εκεί πέρα στα χόρτα της μνήμης ρε; γιατί εμένα εκείνη τη νύχτα την θυμάμαι σαν να μου την έδειξε ο ίδιος ο Κοσμάς Δημηρίου μέσα από ένα τζάμι αυτοκινήτου που βρισκότανε ακόμα στη θέση «συγγνώμη, αλλά ο δρόμος έχει κλείσει» - εγώ εκεί έξω στο Στάδιο φοβόμουνα πως η μάνα μου θα πάθει καρδιοχτύπι όταν βλέπω το σκορ στην ταμπέλα ν' ανάβει πάνω κάτω σαν ηλεκτρική δίοδος θανάτου. αλλά εκείνο το γκολ; εκείνη η φωτό; όχι μπάλα ήταν βόμβα ψυχής που σκόρπισε όλα αυτά τα σπίτια χωρίς πόρτες εκείνο το βράδυ.
ξέρεις πως εκείνες τις γειτονιές οι μπαμπάδες βγήκαν στους δρόμους φορώντας ακόμα τα παντελόνια από την εργασία τους σαν σήμα δικής μας νίκης; ο κυρ-Γιάννης του κουρείου, που ξυριζόταν μόλις πρωί-πρωί με το νερό από το βρύση στο δρόμο επειδή είχε σκάσει η γενική του οικογένεια, σήκωσε το μανίκι του και φώναξε «δώστου στερεά, Λάκης!» - κι εμείς εκείνοι οι φτου-και-ξεκουράσου δεκαπεντάχρονοι που ζούσαμε στις σοφίτες των σπιτιών σαν χελώνες στριμωγμένοι μέσα στους δίχτυες αγγίζειν ακόμα και τον ουρανό κι είδαμε εκείνο το γκολ σαν από θεό ποδοσφαιρόφιλο να κάνει τζουτζίτσα πάνω στο κεφάλι όλων των οικογενειακών ομάδων που είχαν σκάσει σαν μπούρδες στις γειτονιές της Νίκαιας κι εκείνες οι μανάδες κλαίγοντας χόρευαν σαμά κι εκείνοι οι παππούδες που πριν δεκαπέντε λεπτά έλεγαν «τι ντρίπια είν' αυτά παιδιά μου» τώρα κουνούσαν τ' αριστερά χέρι σαν σουλάτσι φλουριών
κι εγώ εκεί κάτω από τις σημαίες μαζί με τους γείτονές μου αυτοσχεδίαζανε ένα γαμήλιο χορό σακόφφι — το πράσινο στο φως των αυτοκινήτων έκανε όλους ν' ακούνε σαν από θεατρικό φόντο πως εκείνη η μπάλα δεν πήγαινε εκεί που έπρεπε. πήγαινε εκεί που έπρεπε κάθε νούκ μου: στ' άλλα σπίτια όπου κάποιος είχε σκάσει και νόμιζαν πως ο κόσμος είχε σκάσει μαζί τους... εκείνες τις γειτονιές βγήκανε το Παράδεισο απότομα στη μέση του δρόμου, ρε μάγκα μου — κι όταν τελείωσε η κραυγή κατέβηκανε πάλι τα χιόνια στις γειτονιές της Ρόδου όπου εγώ έγερνα στο κρεβάτι μου προσπαθώντας να κοιμηθώ ακούγοντας την κεραία του ραδιοφώνου να σπάει στο γύρισμα μιας άλλης εποχής. εκείνο το γκολ ήταν σα ν' άνοιξε η γη και βγήκανε όλες οι κρυφές μνήμες των οικογενειών αυτών της πόλης κρατώντας αυτή τη μπάλα σαν ιερό δισκοπότηρο...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά, τρώω τσίπουρο σήμερα μιλώντας σαχλός με τον μπαμπά μου στο Ηράκλειο κι εκείνος μου λέει "του χρόνου που γίναμε πρωταθλητές!" κι εγώ "ρε μπαμπά, τότε ήμασταν ακόμα στον Παράδεισο των σπιτιών χωρίς πόρτες!" 🤣🍿😂 Μετά μου δείχνει μια φωτογραφία από το '87 κι εγώ τρέχω σπίτι ντουζίνες μεθυσμένος να ψάξω το παλιό μου μπλουζάκι του Γούναρη μόνο και να δείξω στον γιο μου πως εκείνη η μπάλα έκανε μια δεκαετία μέχρι τους δρόμους των βορείων προαστίων... Που να του πεις πως κάποτε βγήκαν όλα οι γείτονες σ' ένα χορό σαμά με μπουφάν εργασίας και σκούφους δορυφόρων πάνω από τις κεραίες της Νίκαιας! Τώρα η γυναίκα μου με κοιτάζει λες κι είμαι ο Μπάμπολας της γειτονιάς 😅 Πάντως εκείνο το γκολ ήταν σίγουρα δικό μας μπουκάλι τσίπουρο που πήρε φωτιά εκείνο το βράδυ... ΟΚ, τελειώνω εδώ πριν βγάλω το μπλουζάκι μου κι αρχίσω τσιρίσματα στους δρόμους!
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.