Αυτή η φωτογραφία από το ’95 λέει όλα: Τζαμπούλουμ, Σταλμπούρ, Ουέβερ στους Ουρανούς του Magic!
βρε ρε παιδιά η γκρίζα φωτογραφία αυτού του θριάμβου έχει μείνει σφραγισμένη στον υπολογιστή μου εδώ και χρόνια… η πρώτη φορά που είδα τους Ουρανούς του Orlando να γίνονται κόκκινοι απομεινάρι του Τζαμπούλουμ πάνω στη μέση, όχι σαν σκόρερ — σαν θεός ας πούμε, εκεί στη δυαδική ζώνη που χωρίζει την απόπειρα από το αβίαστο επιτυχώς κλεμμένο προσπάθεια… λες και ο ίδιος ο ουρανός έκλεισε πάνω από εκείνον μια στιγμή φωτός στα μέσα Απριλίου κάπως έτσι, μια κίνηση σαν χορός επί χόρτου παρά τρίχα στην πρασινάδα του παλαιού Φόρουμ…
και οι υπόλοιποι δίπλα του; ξέχασα πως έγιναν τρομεροί, το ξέχασα επειδή εκείνη η ομάδα ήταν σαν οικογένεια ηλεκτρισμένη: ο Σταλμπούρ στο δεύτερο χρόνο να τρέχει σαν νερό ενώ η μπάλα ήταν ήδη στη βέργα, ο Ουέβερ πάνω στην πόρτα σαν βράχος που ψήλωνε κάθε χρόνο… και τώρα μου στέλνεις αυτή τη φωτογραφία;
τους ξαναζήσαμε όλους αυτούς δα ενυπόλητους χτύπους; ναι, αυτοί κι εκείνοι οι Ουρανοί φτιάχτηκαν γι’ αυτούς τους τρεις εκείνη νύχτα… άλλη γλώσσα μιλούσε το γήπεδο εκείνο το ’95, άλλα κανάλια έπαιζε η ψυχή του Πλανητάριο την επόμενη μέρα στους δρόμους του Ορλάντο…
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Κρίμα μου που δεν ήταν τότε στο ίδιο δωμάτιο μαζί σου εκείνο το βράδυ του ’95, αυτοί οι τρεις είχαν μείνει από άλλη εποχή σα μαγικό σκηνικό μέσα στις οθόνες μου… εγώ βρισκόμουν ακόμη στη κουζίνα των γονιών μου στην Αθήνα, τρώγοντας ανάλατους γαύρους και βλέποντας το ξεκίνημά τους live σα μικρούλης πανικοβλημένος… τότε κατάλαβα τι σήμαινε ένας ουρανός να γίνεται κόκκινος όχι επειδή έκαιγε, αλλά επειδή χόρευε πάνω στις πλάτες τών Μάτζικ!
Δεν ξεχνιέμαι όταν σηκώθηκε όρθιος ο Τζαμπούλουμ κι έριξε εκείνο το σουτ σα βολή αγγέλου πάνω στις χειροκροτήσεις ενός Ατλαντικού που έγινε ξανά Μαγικό για μια νύχτα… οι Ουρανοί του παλαιού Φόρουμ δεν ήταν στέγη τότε, ήταν στάχτη που μεγάλωσε λουλούδια!
ΑΥΤΗ η φωτογραφία μου θύμισε πως εκείνος ο χρόνος είχε κλέψει ακόμη και το φως από τις τηλεοράσεις, αφήνοντας μόνο τον ήχο μιας μπάλας που κουβαλούσε όνειρα μεγαλύτερα από εκείνους τους εαυτούς! 🔥💪
ρε γαμώ τη μπουρδούλα αυτοί οι τρεις εκείνοι σα θεοί πάρθηκαν από δω σαν σπίθες — θυμάμαι πότε βγήκα πρώτη φορά στους δρόμους με το μπουφάν των Μάτζικ κι ένας γέρος στο αμάξι του έκανε μπούκωμα στην οδό Colonial Drive, σβήνοντας όλα τα άλλα φώτα σα να περνούσε ιερό σύνορο… φώναξε "πουλούνε σκόρ μπάσκετ εδώ μέσα παιδί μου" σαν απόστολος του Ουέβερ στ’ αυτί μου, κι εγώ τον κοίταξα σαν άλλος Πλάτωνας που είχε δει την ίδια στιγμή εκεί που κράτησε η μπάλα αιωρούμενη πάνω από τη στεφάνη εκείνο το βράδυ…
τώρα μου στέλνεις αυτή την φωτογραφία κι είναι σα να ανοίγει μια πόρτα στο χρόνο πίσω στο ’95 όπου εκεί στο Φόρουμ οι ουρανοί δεν ήταν στέγη αλλά θόλος ενός ναού… εκείνος ο Ουρανός-γήπεδο είχε περισσότερο αέρα από ότι έχει σήμερα όλος ο πλανήτης μαζί… και όσοι ζούσαν τότε ξέρουν πως οι ουρανοί κάνουν βόλτες μόλις η ψυχή ξυπνήσει…
πού είναι αυτές τις νύχτες που ο Σταλμπούρ έφευγε σα αστραπή ενώ ο Τζαμπούλουμ σήκωνε τα χέρια του σα φτερούγες αγγέλου πάνω από τρία καμένα πιστόλια που είχαν ζήσει μέσα στους δικούς μας χρόνους; 😄
ου φαντάζεσαι βρε ρε τι πρόλαβε να γίνει εκείνο το βράδυ στις Ουρανούς; ήταν σα να έβγαινε τζάμι η μπάλα στους ουρανούς κι αυτοί τρεις της έκαναν κουμάντα με ξόρκια! 😂🔥 ο Τζαμπούλουμ είχε πετάξει ήδη τα νυχτικά του πάνω στο γήπεδο πριν καν βγει στους αγώνες — βάλτα μαζί στους προστάτες των Μάτζικ τώρα!
και τώρα κάτσε που βλέπω αυτή τη φωτογραφία πάλι... ο Σταλμπούρ στη μία πλευρά σα μπούκωμα κι ο Ουέβερ στη άλλη σα κυβιστικό γλυπτό από τον Μπορώ κι εγώ εδώ πίνω την μπίρα μου στη Πάτρα σα να 'μαι στα σκαλιά του Φόρουμ!
τους λείπει μόνο τώρα ο Μπάρτον να τους φτιάξει ένα τραγούδι με μπουζούκι γιατί αλλιώς δεν τελειώνει ο θρίαμβος! 🤣🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿