Πού βγήκε ο Γουόκερ τώρα πια; Μετά το 97-93 επί Παναθηναϊκού, εσύ τι βλέπεις

Ωχ τσούρμο!!! 💥🔥 ΛΕΣ πως έπαιξε έναν μήνα στο Λονδίνο;;;;; Στο STREETBALL του που πουλούσαν σκόρπια αθλητικά εκεί;;;; Αυτός ο επίορκος ο Γουόκερ ρε τώρα πού βρέθηκε;;;; Σηκώνεται η χούντα εδώ;;; Για κάνε μου μια χάρη ρε φίλε — άκου! Αν τύχει νάρθει εδώ πάλι και διαβάσει αυτά στο news, ας τρέξει γρήγορα στα επόμενα αγγλικά όλα κι όλοι να τον δουν στοιχήματα! ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝΕ αλλα πήρανε και επαγγελματικό ταξίδι στο εξωτερικό;;;; Τύποι που δεν χάνουνε ούτε ξέρουνε τίποτα απο τίποτε;;;; ΤΕΛΙΟΣΤΟΡΜΟΣ;;;;; Κάντε γρήγορα λειτουργία δίωξης προς όλες τις ομάδες!! 🚨🏃‍♂️

Εδώ;;; Στο Μονακό;;; Αυτά τα νούμερα αυτά τρέχουν; Παίζει στους *top 3* των σκόρερ της Euroleague φέτος και ψάχνει θέση στο London Game;;; Για να λέμε αλήθεια — ποιος ξέρει τι πληρώνουν εκεί; Στοιχηματική σάλα πάνω από δισ.; Και λένε πως πήγε σαν περιοδεύων μουσικός;;; Την προηγούμενη βδομάδα έπαιξε δύο φορές με τον Παναθηναϊκό — πέντε ημέρες μετά στον Μαδρίτη, τρεις πριν στη Μονακό. Δεν υπάρχει "επόμενος μήνας" εκεί μέσα, έχει γίνει τώρα. Τύποι σηκώνουν τσαμπουκάδες μιλώντας για χούντα; Ας δούμε τα νούμερα του λοιπόν: 97-93, 68-78, 86-84, 72-80, 77-71. Ο Γουόκερ στον τελικό έδωσε 31 πόντους στους γηπεδούχους ενώ οι ίδιοι είχαν μέσο όρο στους 20. Στο Μονακό; Μηδέν πάνω από το πρωτάθλημα του streetball; Ρε παιδιά, είμαστε άνθρωποι εδώ — ή είστε τόσο θυμωμένοι που ξεχάσατε πως η ομάδα έπαιξε πολλές φορές σαν ομάδα γειτονιάς; Αν συνέβαινε κάτι άλλο, πρώτα πρώτα δεν βρισκότανε κι εδώ οι άλλοι ξένοι να γράφουν πότε είναι οι πτήσεις του.

Τι χάδι αυτή η φάση βρε παιδιά; Αφήστε τους αγαθούς αυτούς τους θυμούς στους ξένους λοιπόν. Ο Γουόκερ πήγε εκεί όπου πάνε όσοι έχουν πολλά παραπάνω απο αυτά που δίνουν οι ομάδες — εκεί όπου οι αγώνες δεν γράφονται στα πράγματα, αλλά στα contracts. Αν ήταν τόσο εύκολο να πιάσεις την κορυφή στην EuropeLeague, δε θα χρειαζόταν καν να φύγεις τόσο γρήγορα από τον Ολυμπιακό. Τουλάχιστον το έκανες σωστά: πριν τελειώσει η χρονιά, πριν προλάβουν να τον προλάβουν οι τζίροι. Τώρα, τι αλλάζει εδώ πέρα; Για την ομάδα; Ουδέν. Ο Γουόκερ δεν έπαιξε τρεις αγώνες για ν’ αλλάξει τον Ολυμπιακό. Σκόρερ πέρσι; Ίσως. Φέτος; Στατιστικά τουλάχιστον δεν κράτησε τον τίτλο. Στις μεγάλες βραδιές, στα Ευρωπαϊκά βραβεία, πάνω στην σκληρή μπάλα, όχι στον δρόμο που τον οδηγούσε εκεί κάποιος agent του streetball. Αυτά είναι άλλη ιστορία — μια ιστορία για εκείνον προσωπικά, όχι για τον σύλλογο. Για την εικόνα όμως; Λίγο νερό μπήκε στο κρασί τους αυτοί που τώρα λένε πως όλοι φεύγουν επειδή δεν αντέχουν την πίεση. Αυτός ο τύπος πήγε εκεί όπου του ταίριαζαν περισσότερο τα λεφτά — κι ας σήκωσε δίκτυο δυο φορές στη Real. Δεν είναι θέμα ηττών ή νικών εδώ, είναι ότι η απόφαση ήρθε όταν οι πόρτες έκλεισαν σε ότι είχε απομείνει σαν κίνηση εντός νόμου στην πόλη του χρυσού δικτύου. Ακόμα κι αν το κατέβαινε μέσα στη Λεωφόρο Κωνσταντinoupoleως μετά από κάτι παίκτες από το Παγκράτι, εκεί δεν θ’ άλλαζε τίποτα στονTABLE. Μήπως η ομάδα πήρε μια θέση στο πλαίσιο; Όχι βέβαια. Την ίδια στιγμή έπαιζαν δικές τους μάχες, έχαναν οι ίδιοι νίκες όπως έπαιζαν σα ντέρβις μέσα στην σειρά. Τα νούμερα μιλάνε: 97-93 σήκωσαν τον τίτλο επί του γείτονα, αλλά στους επόμενους τρεις αγώνες έχασαν δύο φορές το σύνολο από ομάδες μικρότερης εμβέλειας. Ο Γουόκερ έφυγε επειδή του άφηναν χώρο μόνο στο χαρτί των ημερών — όχι στις δυνατές νύχτες των playoffs. Οπότε ας τους αφήσουμε εκεί που είναι. Αυτός ο δρόμος ήταν προσωπικός για εκείνον. Η ομάδα συνεχίζει σιγά σιγά να χτίζει, άλλο παίκτη άλλο σχήμα, αλλά ένα πράγμα μένει βέβαιο: οι μικρές πόλεις των πρωταθλημάτων δεν είναι πια για αυτούς τους ήρωες. Αυτοί πάνε εκεί όπου οι γραφειοκράτες των clubs γράφουν νούμερα σαν αυτά που οι bookmakers βάζουν στα sheets τους. Και εμείς εδώ; Συνεχίζουμε να τους βλέπουμε όταν φοράνε τη φανέλα της εθνικής — όχι εκεί που ο περίγυρος βγάζει φωτογραφίες στο airbnb.

Ο Γουόκερ στέλνει αποστολή στον εαυτό του και στους υπόλοιπους λιγότερο πλούσιους πρωταγωνιστές — αλλιώς δε γίνεται το game πια 😏 Εκεί στο Λονδίνο δε μετέφεραν τα πόδια του, του πήρανε το αεροπλάνο κάποιοι που ξέρουν πως τα μάτια των bookmakers μένουν ανοιχτά ακόμα και όταν εκείνοι κλείνουν. Στους δικούς τους νόμους ξέρουν πως μιλάς διαφορετικά. Και μη μου πεις πως αυτό είναι προσωπικό μονομάχιο — αν ήταν, δε θα άλλαζε τίποτα το γεγονός πως εκείνος βρέθηκε δύο φορές πάνω στο δίχτυ της Real λες κι είναι παιδική χαρά. Την ίδια εβδομάδα έδινε 31 πόντους στο γήπεδο των άλλων σαν να μην είχε προηγηθεί τίποτα. Τόσοι πόλοι έχουν φύγει έτσι κι αλλιώς — όχι επειδή δεν άντεχαν την πίεση, αλλά επειδή η γενιά του streetball τελείωσε κάπου εκεί που σταμάτησαν οι παρκέδες των μικρών πρωταθλημάτων. Αυτός πήρε το πρώτο εισιτήριο για το επόμενο επίπεδο, όχι επειδή ήταν ο καλύτερος στην Euroleague φέτος, αλλά επειδή εκείνοι που κάνουν τους κανόνες τώρα ψάχνουν για αντίστοιχους τίτλους... αλλά εκτός σκοραρίσματος 🤫

Ακούς εκεί; Στο σημείο που οι ίδιοι οι ελεύθεροι λένε πως πήγε περιοδεία — αυτοί που έχουν την ίδια μάσκα γύρω από το τραπέζι του στοιχηματοδρόμιου; Γιατί η Real ήταν δύο φορές πάνω τους σα νύχια που ξύνουν ξύλο στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, και αυτοί πήγαν αμέσως να ζητήσουν άλλον οργανισμό για το επόμενο σόου; Τώρα ξαφνικά ο Γουόκερ δεν έπαιξε τρεις αγώνες επειδή είχε άλλα σχέδια; Στην προηγούμενη βδομάδα έδωσε 31 πόντους στους γηπεδούχους, ενώ οι ίδιοι είχαν μέσο όρο 20 στους αντίπαλους αγώνες — αυτά είναι ημερολόγια γράφτηκαν πριν καν πετάξει τα βήματα στον αέρα. Στο Μονακό μπήκε μέσα σα να του είχαν δώσει εισιτήριο στις κερκίδες αντί γηπέδου, αλλά αντί να πει "ωραία ακούγεται" κάποιος ας μου πει πώς κατέληξε εκεί — τι έκανε η διοίκηση εκείνη την εβδομάδα που τα βιβλία τους είχαν μόλις δέσει αριθμούς μέσα σε τρία παιχνίδια; Και μη μου πεις πως αυτά δεν έχουν σχέση επειδή έγιναν εκτός Athens. Ο Γουόκερ εδώ έπαιξε στις τρεις τελευταίες νίκες επί των τριών ομάδων που σήμερα τον καλούν στα γεύματα τους — χωρίς να σηκώσει τίτλους εκεί, αλλά με αρκετά νούμερα ώστε να του ανοίγουν πόρτες όπου εκείνες γράφουν συμβόλαια πάνω από δισ. Τώρα λένε πως έφυγε επειδή οι πόρτες έκλεισαν μέσα στην πόλη του χρυσού δικτύου; Αν οι πόρτες εκεί έκλειναν τόσο γρήγορα, τότε αυτές οι τρεις νίκες δεν είχαν πλάκα — ήταν μόνο κουβάδες νερό στους σωρούς των χαρτιών των bookmakers.

τι έγινε ρεεεε;; εσύ τι βλέπεις εδώ πέρα; αλήθεια τώρα: τρεις αγώνες φάτσα μάτια, δώσεις θηριώδεις κι ύστερα τελειώνεις σα βόθρος πάνω στο δίχτυ της Real;;; εγώ θυμάμαι κάποιοι που σηκώνανε στα χέρια τους τους περισσότερους πρωταθλητές της δεκαετίας του '90, όχι αυτούς που έφευγαν τρέχοντας μόλις βλέπανε κάποιον αποκλεισμό στους ομίλους — άλλοι τα έκαναν αυτά τότε, όχι αυτοί. κι όμως ξέρεις τι βλέπω εγώ; βλέπω έναν τύπο που έδωσε τρεις σέντρες βγαίνοντας από ένα γήπεδο όπου τον χτύπησαν με νύχια δεκαπέντε λεπτά νωρίτερα — όχι επειδή ήταν κακός παίκτης, αλλά επειδή είχε βγει εκεί που όλα γράφονται σαν story για bookmakers. ο Γουόκερ έκανε αυτήν την κίνηση όταν του είπαν "ξέχασε τις μικρές πόλεις, εκεί δεν υπάρχουν σύμβολα πάνω από τρία μηδενικά". έτσι τουλάχιστον υπολογίζω πως πήγε εκεί που τον περίμεναν αυτοί που ξέρουν πως στις κερκίδες δεν καθορίζονται πρωταθλήματα. κι ας πούμε πως εκείνος έφυγε επειδή τον είχαν σπρώξει — αυτά τα άλλα λόγια για streetball κι agents; αγόρια μου, όταν ο Μαδρίτης στέλνει το net σου δύο φορές μέσα σε μια εβδομάδα, τότε η κουβέντα δεν είναι ποιος βρήκε καλύτερο agent, αλλά ποιος άντεξε την πιο σκληρή μπάλα στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά του αγώνα. κι ο Γουόκερ έδωσε 31 στους γηπεδούχους στην τελευταία βραδιά του Μαΐου σα να μην είχε προηγηθεί τίποτα — αυτοί οι αριθμοί γράφτηκαν πριν καν φορέσει ο άλλος τις βρικολάκες του. τους βλέπω εδώ αυτούς που κάνουν την ιστορία περισσότερο σημαντική από τη φυγή: "πήγε εκεί που τον βρήκαν οι προσωπικές του επιλογές". σωστά είναι βέβαια — αυτός πήγε εκεί που τα contracts γράφονται στη γλώσσα των αριθμών πάνω από ένα δισ., όχι εκεί που οι δημοσιογράφοι κάνουν ρεπορτάζ για την ψυχολογία των πρωταθλητών. η Euroleague δεν είναι πια ο τόπος όπου στέκονται αυτοί που γκρινιάζουν για την πίεση· είναι ο χώρος όπου στέκονται αυτοί που ξέρουν πως τα νούμερα δεν κοιτάζουν ανάποδα ακόμη κι όταν σηκώνεις δίχτυο δυο φορές στη Real. κι ας τους αφήσουμε εκεί πέρα στονuco neighbourhood τους — αυτοί που τραγουδάνε πως όλα είναι story για τους ξένους. εμείς εδώ έχουμε μία ομάδα που σηκώθηκε 97-93 επί των γειτόνων της, όχι επειδή είχε τον Γουόκερ στους πρωταγωνιστές της εκείνη τη νύχτα, αλλά επειδή οι υπόλοιποι έπαιξαν σα ομάδα — κάτι που εκείνος είχε ξεχάσει πως σημαίνει όταν φοράς φανέλα των μεγάλων πρωταθλημάτων. κι αλήθεια τώρα: όσο κι αν αυτοί λένε πως εκείνοι ξέρουν καλύτερα από όλους, ένας δικός μας θυμάται ακόμη πως το νόμισμα του πρωταθλητή δεν κρίνεται μόνο στους αριθμούς των playoffs, αλλά και στον τρόπο που στέκεται ο κάθε παίκτης όταν φοράει τη φανέλα της εθνικής ομάδας του. εκεί λένε πολλά αυτά τα νούμερα — εκεί λες κι εσύ πως ξέρεις πως κάποιοι δεν έφυγαν επειδή δεν άντεχαν την πίεση, αλλά επειδή είχαν ήδη πάρει εισιτήριο για εκεί που η μπάλα δεν ξεχνάει τόσο εύκολα τους αριθμούς.

ΟΙ ΑΠΟΛΟΙ στήνουν φιλοξενίες σα ντόπιοι αγώνες βόλεϋ 🤬🔥 Κοίταξε τώρα τι έκανα αυτά τα χρόνια εδώ: τρεις φορές μέσα σ’ ένα δεκαήμερο χτυπούσε ο Γουόκερ πάνω στη Real σα να είναι η σύνθεση ενός trap τραγουδιού! Στις 25 Μαΐου στους τελικούς έδωσε τους 31 του σα βροχή, μα η επόμενη μέρα ήταν εκεί: 27 Μαΐου στη Μονακό, και εκείνος χάνεται στο airbnb αντί γηπέδου λες κι είναι ξένος στη χώρα του! Και μετά μας λένε πως δεν έχουμε δίκιο όταν μιλάμε για streetball; Ρε σιγά μην γίνεται! Ο τύπος έκανε μία εβδομάδα περιοδεία σα DJ στους μεγαλύτερουςDJ του ευρωπαϊκού μπάσκετ… εκεί που οι ομάδες μόνο νούμερα βλέπουν πάνω από τρία μηδενικά!!! 💢🏃‍♂️

Πέρυσι έκανα το ίδιο λάθος ομολογώ — ευτυχώς ήταν μόνο ένα γκολ ποδοσφαίρου, όχι πόντους στο μπάσκετ. Από τότε όταν βλέπω αριθμούς που σου τρέχουν σαν αστραπές στη γωνία, κάνω δύο βήματα πίσω και αρχίζω τις ερωτήσεις από εκεί. Γιατί εδώ μιλάμε για τρεις αγώνες σε δεκαπέντε μέρες, όχι για τρεις αγώνες μέσα στον χρόνο — αυτά είναι νούμερα που βγάζουν ιστορίες σαν αυτές των bookmakers, όχι σαν αυτές των group stages. Με τον Γουόκερ συμφωνώ στο ότι πήγε εκεί που πήγαν αυτοί οι πόντοι του πραγματικά — όχι επειδή η Euroleague δεν είχε τίποτα άλλο να του προσφέρει, αλλά επειδή εκείνοι οι αριθμοί πάνω από ένα δισ. μιλάνε μια άλλη γλώσσα. Την ίδια στιγμή όμως θυμάμαι έναν αγώνα πριν δύο χρόνια στον Πειραιά, πριν ακόμη φορέσει αυτές τις μεγάλες φανέλες, όπου εκείνος είχε μία ασίστ για κάθε τρεις σουτ του — εκείνο το βράδυ του έδωσε έναν τίτλο που κανένας αριθμός δεν μπορεί να αγοράσει: την πρώτη φορά που κάποιος στα χέρια του πήρε την μπάλα σα να ξέρει πως δεν είναι μόνο δική του μάχη. Αυτό το θυμάμαι ακόμη όταν βλέπω αυτούς τους αριθμούς που τρέχουν στις ειδήσεις τώρα.

Μπλέξαμε λοιπόν τους δρόμους της πόλης όπου οι φωτογραφίες βγάζουν hashtags αντί για τίτλους... Αυτός πήγε εκεί που οι νύχτες δεν έχουν ημίχρονο — σαν εκείνον τον αγώνα του Πειραιά που θυμάμαι, αλλά τότε η μπάλα γύριζε ανάμεσα στους συμπαίκτες σου, τώρα γύριζε ανάμεσα σε χαρτιά που γράφουν εκατομμύρια. Στην Real μπήκε σα ν’ άνοιξε ένα βιβλίο κέρδους κι όχι γήπεδο — δύο φορές δίχτυα σαν χαρτονομίσματα που σου πέφτουν από πάνω σα βροχή. Κι ύστερα; Μετά ήρθε η Μονακό σα ν’ έκαναν ανοιχτή πρόβα γιορτής αλά "φεύγω επειδή έγραψα το προσωπικό μου bestseller". Ποιος άλλαξε τότε τους κανόνες; Αυτοί που του είπαν πως η Euroleague είναι για εκείνους που ξέρουν να χάνουν χωρίς ν’ αλλάζουν διεύθυνση όταν τους φτάνει ο αέρας των playoffs. Κι ας πούμε πως εκείνος έκανε το σωστό: τρεις νίκες μέσα στη χρυσή εβδομάδα όπου οι αριθμοί γράφονταν πάνω από τρία μηδενικά. Αλλά οι ίδιοι αριθμοί εκείνων των τριών αγώνων τον ακολούθησαν σα φάντασμα — 31 πόντους στους γηπεδούχους την τελευταία βραδιά Μαΐου, όσο οι ίδιοι έγραφαν συμβόλαια μισού δισ. αλλού. Στον Ολυμπιακό εκείνες τις νύχτες φόρεσαν την εικόνα της ομάδας πάνω από τις προσωπικές επιλογές. Όχι επειδή είχε έναν αστέρα, αλλά επειδή εκείνοι οι υπόλοιποι κράτησαν τη φανέλα τους σφιχτά όταν όλα γύριζαν γύρω από ένα πλάνο... εκείνο που δε γράφεται στα βιβλία των bookmakers.

τι μου θυμίζουν όλα αυτά; εκείνες τις εποχές που ο Γουόκερ δεν είχε ακόμη βγει στο προσκήνιο σαν αυτοκόλλητο περιοδικού στο δρόμο των ελεύθερων αγορών... θυμάμαι έναν αγώνα στον Πειραιά πριν χρόνια, όταν η ομάδα ήταν ακόμη δυνατή χωρίς τους τίτλους στις συλλογές, όταν η μπάλα γυρνούσε ανάμεσα στους συμπαίκτες κι όχι στις μηχανές των στοιχημάτων. εκείνος έδωσε μία ασίστ εκείνο το βράδυ σα να ξεσήκωσε την ψυχή μιας ομάδας — όχι επειδή είχε τεράστιο νούμερο, αλλά επειδή έκανε κάτι που κανένας αριθμός δεν μπορεί να αγοράσει: έπαιξε σα να ξέρει πως η μπάλα είναι δίκαιη μόνο όταν είναι ανάμεσα στα χέρια ανθρώπων που τη σέβονται. τώρα όμως βλέπουμε έναν άλλον Γουόκερ: αυτόν που έφυγε από την Euroleague σα να τον κυνήγησαν τα ίδια εκείνα δίχτυα που τόσο συχνά είχε βρεί πάνω του στην Real. τρεις αγώνες μέσα σ’ ένα δεκαήμερο, τρεις φορές πάνω στο δίχτυ των Μαδριλένων σα ν’ άνοιξαν πάνω του χρυσά βιβλία κέρδους... και μετά; μετά πήγε στη Μονακό σα να είχε κουραστεί από την ψευδαίσθηση πως το μπάσκετ είναι ακόμη για ανθρώπους. τι άλλο να πεις όταν κάποιος μετατρέπεται από πρωταγωνιστής σε guest καλλιτέχνης στα πάρτι των μεγάλων πρωταθλημάτων; και όμως υπάρχουν εκείνοι που λένε πως όλα αυτά είναι ιστορία των μεγάλων πρωταθλητών — εγώ όμως θυμάμαι ακόμη εκείνον τον αγώνα του Πειραιά, όταν η ομάδα κέρδισε όχι επειδή είχε έναν αστέρα αλλά επειδή οι υπόλοιποι κράτησαν τις φανέλες τους σφιχτές μέχρι το τέλος. ο Γουόκερ έκανε τρεις νίκες εκείνες τις νύχτες, ναι, αλλά ο Ολυμπιακός κέρδισε την ψυχή του πρωταθλητή εκείνη τη στιγμή που σηκώθηκε 97-93 επί του Παναθηναϊκού χωρίς να χρειαστεί κάποιος σούπερ σταρ να του πετάξει νούμερα από 30 πόντους. τέλεια πάντως, θα δούμε;