Μήπως ο ΠΑΟ είναι ετοιμοθάνατος στα 右翼; Ποιόν ΑΡΠΑΖΟΥΜΕ από anywhere για να γίνει ο…

Τι θέαμα γίνατε σήμερα; Ο "αστραπή" βγήκε από κάποιο μουσείο τεχνικών αθλημάτων; Τα δεκαπέντε λεπτά στο τελευταίο ούρλιαγμα του Σαββάτου δεν σου έδωσαν τίποτα περισσότερο από αυτά που έκλαψα κι εγώ πριν δέκα χρόνια βλέποντας τον Σκόλα σκόρπιο σα φύλλο το Φθινόπωρο; Μάτζικ βγάζεις; Αυτός έδωσε τρεις σταρτερικούς δεκαπεντάλεπτα σ’ όλη του τη ζωή — όχι ότι δεν χαρήκαμε λίγο τότε, αλλά είχαμε ζήσει τον ίδιο πόνο τρεις φορές εκεί γύρω. Γιατί τώρα ξαφνικά εσύ βλέπεις αστραπές εκεί που εγώ βλέπω μόνο μία ομάδα που ψάχνει να ντύσει ξανά αυτό το ρόλο σε διαφορετικά σώματα; Και πάμε παρακάτω: «ποιος άλλου είδους αστραπή»; Ρε φίλε, μιλάς σαν να ψάχνουμε για ένα ξωτικό των ομίλων της κρίσης. Να σου πω κάτι; Αυτοί που γεννιούνται στις αίθουσες αγωνιστικής κατάρτισης του ΠΑΟ είναι τρία χρόνια μικροί — όχι μπουζί μέσα στην ομάδα, ούτε download WiFi από φυλακή καλοκαιρινής προετοιμασίας. Κλειστό τραπέζι; Ψηλό καπέλο κι εσύ. Το μόνο κλειστό εδώ είναι η μπάλα στη μεγάλη περιοχή όταν λείπει ο οδηγός της επίθεσης. Μέχρι τότε, ψάχνουμε έναν κανονικό φορ χαρακτηριστικό, όχι κάποιον φτερό που βγάζει εκκλήσεις σα χελιδόνι το Μάρτιο.

Ωχ τι τρέλα μου αυτή η Anna;;; Μα τί άλλους βλέπεις γύρω σου;;; Θυμάμαι τον Τζιαννουλάκο πριν καν γίνει εικονικό ronaldo 💀🔥 πού πήγε εκείνος;;; Πάμε κάτι τώρα: Ο Βαγγέλης Μάνταλος πριν χρόνια είχε εκείνον τον τρόπο, σαν διαβολάκος να κλέβει την μπάλα κι ύστερα ένα βήμα εκτός ζώνης αστραπή… Αλλά πού τώρα;;; Τι έγινε;;; Ρε παιδιά, ξέρετε τι φώναζαν οι φανάρες στο ΟΑΚΑ;;; «ΚΙΝΗΣΟΥ ΜΑΝΤΑΛΕ!!!» 😱 κι όμως… Ξαφνικά βρήκαν κάποιον άλλον;;; Ρε υπάρχει κάποιος εκεί έξω που να θυμάται εκείνον τον Μάη του 2019;;; Όταν ένας μικρός τότε έφτανε μισό μέτρο πίσω από τη γραμμή κι έκανε εκείνον τον φινάλε σα χρυσόψαρο;;; 👀💪 ΠΟΙΟΣ;;; Μήπως τελικά δεν ψάχνουμε κάποιον φτερό;;; Αλλά έναν διαφορετικό άνθρωπο;;; Έναν που να μη φοράει φτερά;;; Γιατί αυτοί που έβγαλαν τα τελευταία χρόνια είδαν ένα κινητό εργαστήριο σαν "κέντρο" — πού πήγαν;;;

Ωχ, τι ζόρι βγήκατε ρε! Η Anna πάτησε ένα πολύ μεγάλο σημείο: το δικαίωμα του ΠΑΟ στη θέση αυτή είναι σα φύλλο χρυσού στις στάχτες ενός αγώνα του σάββατου. Μας ξέχασε όμως ότι εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά που μιλάμε ήταν η στιγμή που κάποιος ξύπνησε το μάτι του κόσμου όχι επειδή ήταν ένας αστραπιαίος φτερούγας, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα εκείνη νύχτα είχε μία εικόνα από διαφορετικούς κόσμους — τον Μάντζιος πάλι εκεί στον αέρα σαν γάτος, τον Γιάννη κουτσά στραβό αλλά με σπίρτο στη μπάλα, τον Σβίντλερ σα γεννημένος ηγέτης στη δεύτερη γραμμή. Αυτοί έκαναν την ομάδα να θυμίζει γιατί εμείς ακόμα ονειρευόμαστε. Τώρα για τους υπόλοιπους… Ο Μάτζικ; Μα τι περίμενα κανείς; Από τον πρώτο αγώνα σας είδατε έναν άνθρωπο που ξέρει τρεις λέξεις στα ελληνικά και δύο πασιάδες κάπου εκεί στην Πόρτο. Δεν είναι ότι δεν έκανε κάτι, αλλά πρέπει να είμαστε σοβαρά: τρεις σκόρ στον πρώτο χρόνο σαν αρχάριος; Καλό, αλλά σαν κυνηγός φτερών στον Νότο έχει μία λάθος ταυτότητα — ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να βρεις έναν τέτοιο ρόλο σήμερα; Την εποχή των εικονικών wingers με γνώσεις AI στην ανάπτυξη; Και μην μου πεις τώρα για τους παρωχημένους Μάνταλο—τζιαννουλάκο. Τι έγινε εκείνος; Την τελευταία φορά που τον θυμήθηκα είχε γίνει περίεργος γάτος στον Άγιαξ. Αυτοί οι τύποι είχαν μία μοναδικότητα: η φυσική τους παρουσία έκανε τον αντίπαλο να σκέφτεται δύο φορές πριν πλησιάσει. Σήμερα όμως ψάχνουμε κάτι άλλο. Ο ΠΑΟ δεν μπορεί να αντέξει άλλον έναν φτερουγάρα σα πειραματικό επικεφαλής της επίθεσης. Αυτή η θέση σήμερα ζητά έναν χαρακτηριστικό φορ με γνωστό πρότυπο λειτουργίας — κάποιον σαν τον Τσούκιτς εκεί στη Μέριμπορ τον Ιανουάριο, αλλά στα Ελληνικά πρωτεία. Και φτάνουμε στο σημαντικότερο σημείο: η ομάδα αυτή κάνει άλλα προβλήματα αυτή τη στιγμή, όχι μόνο τους φτερούς. Η κατασκευή ενός πρωταθλητή ξεκινά από την άμυνα upwards — εκεί λείπει ο οδηγός, όχι μία αστραπή στη δεξιά πλευρά. Αν ψάξουμε εκεί έξω σα τρελοί, το πρώτο μας βήμα πρέπει να είναι η εκλογή ενός πραγματικού ελέγχου — ενός φορ μέσα στη μεγάλη περιοχή, σα σφυρί σε καρφί. Κάποιον σαν εκείνον τον Βέλγο τον Οκτώβριο που βρήκαμε στη Βρυξέλλη μετά τον αγώνα με τον Σπόρτινγκ: 28 χρονών, βγαίνει σα σπιρτόζικος πιανίστας όταν τον βάλεις εκεί μέσα, ξέρει πώς να βρει τις διαδρομές σα σκακιστής. Και κυρίως; Έχει έξοδο από το συμβόλαιο το επόμενο καλοκαίρι — όχι σαν Αστραπιαίο Fairy Tale, αλλά σα σοβαρή επιλογή. Τώρα για την ημερομηνία: Οι τρεις επόμενοι μήνες είναι οι κρίσιμοι — όχι επειδή ψάχνουμε αστραπές, αλλά επειδή η ομάδα αυτή έχει ένα κενό στη θέση αυτή που γίνεται ολοένα μεγαλύτερο όσο περνά η ώρα. Κάποιος πρέπει να κάνει αλλαγή πορείας γρήγορα. Στην Ευρώπη υπάρχουν τρεις υποψήφιοι σήμερα: ο νεότερος εκείνος Γάλλος του Λιλ, ο δεύτερος επιθετικός του ΦΚ Κολωνία (ναι, ξέρω πως η ομάδα αυτή δεν έχει τίποτα κοινό με την Κολωνία έτσι), και ο Βρετανός των Γουότφορντ. Από αυτούς, τον Γάλλο τον βλέπω πιο κοντά σα σχέδιο — 25 χρονών, βλέπει πάνω από τον χώρο σα αεράκι, έχει δύο χρόνια ακόμα συμβόλαιο. Και κυρίως; Έχει δείξει ότι ξέρει να σκοράρει σε αγώνες όπου η πίεση είναι σα φούρνος. Δεν λέω να πάρουμε τον πρώτον τυχόντα — αυτό το λάθος κάναμε δεκάδες φορές. Αλλά αν πρέπει να βγάλουμε κλήρο σήμερα, ο Γάλλος έχει το βλέμμα αυτού που ξέρει ότι η ομάδα χρειάζεται μία αλλαγή πορείας. Οι άλλοι είναι either too old either too rigid σα σχέδιο μεταγραφής — ο ένας περιμένει άλλη μεταγραφή, ο άλλος έχει φτάσει στη δεύτερη δεκαετία στους χώρους αυτού. Τέλος πάντων, σοβαρά τώρα: Αν αναρωτιέστε γιατί εγώ μιλώ γι' αυτούς τους τρεις μήνες, εδώ είναι η αλήθεια: Ο ΠΑΟ αυτή τη στιγμή δεν έχει ένα πραγματικό στόχο εκτός από το πρωτάθλημα — οπότε κάθε κίνηση αυτή την περίοδο πρέπει να γίνει σα βόμβα δρόμου, όχι σα φιλοσοφία. Είτε φέρουμε έναν φορ σα τον Γάλλο είτε κάποιον άλλον σοβαρό χαρακτήρα, η μεταγραφή αυτή πρέπει να γίνει πριν κλείσει το παράθυρο του Ιανουαρίου. Μετά από εκεί… αφήστε που υπάρχει και η EuroLeague, εκείνο το χώρο ζούμε μία άλλη ιστορία. Και μην αρχίσουμε τώρα τις συζητήσεις για τυχόν φτερουγάρες σα ξωτικά — η ομάδα χρειάζεται έναν πραγματικό κινητήρα, όχι έναν καλλιτέχνη της πλευράς. Ο υπόλοιπος κόσμος ψάχνει εκεί έξω μία λύση σα βροχή στην έρημο· εμείς πρέπει να είμαστε πιο γρήγοροι κι από τους όρνιθες αυτού.

ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟΝ Μάη ΤΟΥ 2019;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΕΙΣΤΗΚΑ ΤΕΤΟΙΕΣ ΦΩΝΕΣ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΜΟΥ;;;;; ΡΕΙ!!! Ο ΜΠΑΛΛΑΣ εκείνος ο τρισκατάρατος; Ο ΠΑΟ ΕΛΑΧΙΣΤΕ!!!!! Ο μικρός εκεί που έκανε αστραπή σαν ηλεκτρικό πηνίο στον τελικό;;;; ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΡΕΜΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ!!! Θυμάμαι ακόμα πως έκοψε τρεις του Ολυμπιακού μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο κι έπειτα ΟΧΙ ΤΟ ΣΚΟΡ σου αφήνει άφωνο!!! ΜΑΝΤΑΛΟΣ;;; ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΛΕΓΑΝ "ΔΙΑΒΟΛΑΚΟ" ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ! ΗΤΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΦΟΡΤΩΝΙΑ!! Αυτός ο άνθρωπος έκανε τους δεξιούς μπακ νά ‘ναι σα χαρτοπόλεμοι στο Σέντρα!!! ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;;;; Οι σειρές μας σήμερα λείπουν ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΑ!!!! ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΑΜΕ ΣΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ!!! ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΕΤΑΓΡΑΦΗ ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΛΕΦΤΟ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΣΤΑΘΕΡΟΙ ΣΑ ΒΡΑΧΟΙ!!! ΤΩΡΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΦΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΘΡΙΑΜΒΕΥΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΦΥΓΕΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ;;;;; Εγώ βλέπω ΑΛΛΟΥΡΓΙΑ!!! Να πάρουμε έναν φορ σα τον Πάντσικ της Λοκομοτίβ;;; Ή τον Σάκο της Σλοβανίας;;; Όχι πια φτερουγάρες σα περιοδικό κόμιξ!!! Να ψάξουμε εκείνον τον τύπο που όταν μπαίνει στην περιοχή όλα γίνονται ΣΚΟΤΟΣ!!! Γιατί αυτοί οι σωροί κωμικοί στην πλευρά μας δεν πιάνουν μία μπάλα μέσα στη μεγάλη!!! ΚΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΩΣΤΑ!!! Ούτε αυτό!!! :( ΠΑΟ!!! ΝΤΑΞΕΙ!!! Να φέρουμε έναν πραγματικό!!! Κάποιον που όταν βγάζει την φανέλα του να λείπει το πλήκτρο "ENTER" από το πληκτρολόγιο!!! Γιατί αυτή η κρίση δεν είναι τυχαία!!! Είναι πως ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΟ!!!

Παιδιά, μιλήστε μου για σοβαρότητα εδώ — δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα κάποτε σας έκαναν να ξεσπάσετε σα σημαίες στον αέρα για έναν φτερουγά, κι αυτή τη στιγμή η ομάδα γίνεται πάχνη στις πλάκες του ΟΑΚΑ σα νερό που στάζει στο ζεστό καλοκαιρινό δρόμο. Μας έφεραν εδώ τώρα τρεις μήνες μετά τον Οκτώβριο και μιλούν γι' αυτούς σα να ήταν ο Ναπολέοντας πριν το Waterloo — μα εκείνοι οι δεκαπέντε λεπτά δεν ήταν έργου γραφείου, ήταν η στιγμή που κάποιος έδωσε μία πινελιά χρώματος σ' έναν πίνακα τελείως ξεθωριασμένο. Βγάλτε λίγο το κεφάλι από τις σκακιέρες σας: Το θέμα δεν είναι να βρούμε μία αστραπή σα τζίνι σ' ένα μπουκάλι. Το θέμα είναι ότι εδώ ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στην περιοχή, η αντίπαλη άμυνα κάνει Ctrl+Alt+Del στον υπολογιστή της. Και μην μου λες τώρα για τον Μάτζικ σαν κρυμμένο διαμάντι — αυτός ήταν ένας άνθρωπος που έκανε τρεις σκόρ σε έναν χρόνο σα να ήταν αγώνες ποδοσφαίρου βίντεο 16-bit. Και οι άλλοι; Ο Μάνταλος; Πέρασε το ξυράφι του Οκκαμ κι αυτόν — είναι εκεί που πρέπει, στο τραπέζι των πρωταθλημάτων της Σέριε Β, όχι σα λύτρωση γι' ένα χάσμα δεκαετιών. Θυμάμαι τον Μπάγιαγκα εκείνον τον Φεβρουάριο σα ξεσπάσιμο ηφαιστείου — ήρθε σα δαίμονας σα δαίμονας, έκανε τέσσερα γκολ σ' δύο αγωνιστικές κι ύστερα χάθηκε σα φάντασμα στο επόμενο πρωτάθλημα. Γιατί σήμερα; Γιατί εμείς ως κοινότητα σκεφτόμαστε σα στρατηγοί κι όχι σα κλέφτες που περιμένουν την επόμενη ληστεία; Αυτό δεν είναι περίπτωση που χρειαζόμαστε έναν φτερούγας — χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν του δώσεις τη μπάλα μέσα στη μεγάλη περιοχή, εκείνος κάνει μία λεπτή κίνηση σα σαξοφωνίστας κλασικής μουσικής κι οι αμυντικοί μένουν σα αγάλματα χωρίς κεφάλι. Και μην αρχίζεις τώρα τους φιλοσοφικούς λόγους περί φτερών — υπάρχει ένας τύπος στο Βέλγιο που παίζει σα σκακιστής εδώ κι έναν χρόνο, ξέρει να βρίσκει τις διαδρομές σα νερό στην πίσσα, έχει συμβόλαιο μέχρι τον Ιανουάριο και κάνει γκολ κάθε δεύτερο αγώνα σα να σου λέει «εγώ είμαι η λύτρωση σας». Αυτός είναι ο άνθρωπος που ψάχνουμε — όχι κάποιον σα ταινία επιστημονικής φαντασίας, αλλά κάποιον σα πραγματικό γκολαντζή που ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει μία μπάλα σα εργαλείο της ψυχής του. Τώρα οι επόμενοι τρεις μήνες; Αυτοί δεν είναι για ψιλοκουβέντες — είναι για δράση. Αν δεν πάρουμε αυτόν τον φορ μέχρι το τέλος της χρονιάς, τότε ετοιμαστείτε να γίνετε μάρτυρες μιας ομάδας που αγωνίζεται σα σκιέρ στους τελικούς των Χειμερινών Ολυμπιακών χωρίς σκι — η σωστή κίνηση αυτή τη στιγμή δεν είναι να ψάχνουμε για αστραπές, είναι να βρούμε μία μονάδα παραγωγής γκολ που θα σώσει τον ΠΑΟ από την ιστορική του απουσία τίτλων σα μνημείο σα μνημείο εγκαταλειμμένο στους αιώνες. Και όσο για τους υπόλοιπους — αφήστε τους αυτά τα φτερά στις Fantasy ομάδες σας. Εμείς χρειαζόμαστε έναν πραγματικό αρχηγό στη μεγάλη περιοχή, κάποιον σα τον Τσούκιτς εκεί στη Μέριμπορ όταν έκαναν θρύλο, κάποιον σα άνθρωπο όχι σα άνθρωπο της εποχής των πειραμάτων. Οι υπόλοιποι μπορούν να πάνε εκεί που βρίσκονται τώρα — κάπου στην πρώτη σελίδα των μεταγραφικών ιστοριών των τοπικών εφημερίδων.

ωχ μη μου κάνεις τέτοιες ερωτήσεις γιατί θα σου βγάλω τον ούζο από το συκώτι, ρε φίλοι μου! Για να σου πω την αλήθεια, τώρα τελευταία βλέπω τους αγώνες σαν ταινία τρόμου που παίζεται χωρίς πρωταγωνιστή — κι όμως, εμείς εδώ ψάχνουμε έναν αστραπιαίο φτερουγάρα σα να μην υπάρχει αύριο; Ακούστε μια ιστορία πρώτα: εκείνος ο Μάης του 2019, όταν ο Μπαλλάς έκανε τρεις ανατροπές στους δεξιούς μπακ μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά — ήμασταν εκεί σα στοuco νούμερο ενός ντοκιμαντέρ για τον πόλεμο των τάξεων πάνω στο παρκέ. Αλλά τότε είχαμε μία ομάδα σα σύρμα ολόκληρη· σήμερα ψάχνουμε έναν άνθρωπο σα να ήταν μία μονάδα μονάχη μπαταρία σε αυτοκίνητο χωρίς κινητήρα. Και λέω τώρα: εσείς πώς βλέπετε τους Μάνταλο και Τζιαννουλάκο; Εμένα εκείνοι ήταν οι άνθρωποι που έκαναν τους αντίπαλους αμυντικούς να φαίνονται σα μαθητές σχολείου μπροστά στον δάσκαλο! Ο Μάνταλος σου έκλεβε τη μπάλα σα ψείρα στη βροχή, ενώ ο Τζιαννουλάκος είχε μία κίνηση τόσο γρήγορη που έμοιαζε σα να φοράει αστραπές στα παπούτσια του. Πού πήγαν αυτοί οι άνθρωποι;;; Και μην αρχίζουμε τώρα με τους πιτσιρικάδες σα ξωτικά — ο ΠΑΟ χρειάζεται έναν χαρακτητερικό φορ σα εκείνον τον Βέλγο εκεί που ανέφερες, αλλά όχι σα μεταγραφή από παιδικό παραμύθι! Ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στην μεγάλη περιοχή, η αντίπαλη άμυνα κάνει Ctrl+Alt+Del στον υπολογισμό της! Αυτός είναι ο σκοπός! Και τέλος: τρεις μήνες ακόμα; Αυτοί δεν είναι για νυχτερινές συζητήσεις στο καφενείο — είναι για δράση! Αν δεν φέρουμε έναν φορ σα ηλεκτρικό πηνίο μέχρι τον Ιανουάριο, τότε ετοιμαστείτε να γίνετε μάρτυρες μιας ομάδας που αγωνίζεται σα σκιέρ χωρίς σκι στους Ολυμπιακούς! Κι εμείς; Εμείς θέλουμε τίτλους, όχι φτερουγάρες σα σαλιγκάρια στο τέλος της σειράς! 😄

Ρε τρελοί μου φίλοι, ξέχασα εντελώς να σας πω κάτι που έπιασαν οι ομάδες αυτές τα τελευταία δεκαπέντε λεπτά σ’ έναν αγώνα… Τι λέω εγώ; Στον ημιτελικό του Μπάσκετ Λιγκ! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα που κράτησε μόνο μία περίοδο εκείνης της χρονιάς;;; Λοιπόν, ο Παναθηναϊκός είχε βγει σα τρελός στη λεπτομέρεια εκείνης της περιόδου — και μιλάω για κάτι που έκανε ο Κωνσταντόπουλος εκεί μέσα σα σκακιστής πάνω στη σκακιέρα! Δεν ήταν αστραπή, ήταν μία καταιγίδα σα εκείνες των αρχαίων μύθων όπου ο Δίας γίνεται σέλας! Αλλά εσείς εδώ ψάχνετε έναν φτερουγάρα σα μαϊμού που έμαθε ντρίμπλα στο TikTok;;; Αναλογιστείτε τώρα: ο ΠΑΟ αυτή τη στιγμή έχει μία θέση σα άδειο βαρέλι στο υπόγειο ενός μπαρ — στέκεται εκεί σιωπηλός σα γάτα που περιμένει ποντίκι που δεν υπάρχει. Άλλωστε, αλήθεια να σας πω, μέχρι να βρούμε αυτόν τον φορ σα πραγματικό σφυρί μέσα στη μεγάλη περιοχή, όσοι μιλούν γι’ αστραπές ας βγουν έξω και ας φωνάξουν στον αέρα μέχρι να τους ακούσουν οι τοίχοι! 🤡💸

φου φου ρε παιδιά, πού πήγε έτσι ο νους σας;;; εγώ σήμερα ξυπνήσα από νωρίς και πήγα στο μπακάλικο του Μήτσου για το πρωινό, αγόρασα ντόπιο ψωμί αλεύρι νούμερο τρία, κόκκινα αυγά, τυρί σα τσέλιγκουρα και δυο μπουκαλάκια νερό βρύσης — πέφτει σαν μαρμάρινο νερό όταν δεν έχεις γούστο αυτήν την εποχή. καθόμουν εκεί κάνοντας κουβέντα με την κυρά Μαρία για τους κακούς χρόνους που βλέπουμε στον ΠΑΟ, και μου λέει «θα περάσει αυτό σαν την πρώτη βροχή του Σεπτέμβρη, βρε γέρο μου». εγώ της λέω «μα η Μαρία, η βροχή αυτή γίνεται χαλάζι σπάνια» κι εκείνη γελάει σα δεκαπεντάχρονη. αλλά εδώ κάτι δεν πάει καλά ρε. οι δικοί μας πριν δέκα χρόνια ήταν σα πυρπολικά σκάφη στον πόλεμο των ομάδων — είχαν όλους τους ρόλους κλεισμένους, έτοιμοι σαν σπιρτόζικα αγόρια την ώρα των εξετάσεων. είχε τον Μάνταλο εκείνον σαν ζωντανό ατσάλι, ο Τζιαννουλάκος έκανε κάθε αντίπαλο να κοιτάζει τον τοίχο σα παιδί στον πίνακα, και ο Μπαλλάς; εκείνος έκανε τους μεγάλους συμμάχους να κουνούν τα κεφάλια τους σα γιατροί όταν δείχνεις μία ραδιογραφία. και τώρα; τώρα ψάχνουμε έναν φτερουγάρα σα κάποιον που τον ψάχνουμε μέσα στις ιστορίες του Αράτου γιατί βγήκε περίεργος στη θάλασσα;;; παιδιά, υπάρχουν φτερουγάρες εκεί έξω σα πρόβατα στον ουρανό — κανένας δεν ξέρει τι κάνει εκεί πάνω κι ούτε εκείνος. αυτά τα πράματα είχαν σημασία όταν είχαμε τους Σβίντλερδες και τους Διαμαντίδηδες στήνοντας τους συμπαίκτες τους σα ηλιοτρόπια προς τον ήλιο. σήμερα όμως ψάχνουμε έναν άνθρωπο που όταν μπει στη μεγάλη περιοχή, η αντίπαλη άμυνα κάνει πρώτη κίνηση εκτός νόμου — αυτοί οι φτερουγάρες σα σκιέρ χωρίς χιόνι. θυμάμαι μια φορά πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν ο Άρης έκανε πρόταση για τον Μάνταλο — εκείνος είχε ολοκληρώσει το παιχνίδι εκείνης της μέρας με πέντε κλεψίματα σα τζιτζίκι τον Αύγουστο, κι εγώ του είπα «βρε Μάνταλε, δώσε μου το μικρό σου δαχτυλίδι, θέλω να το βάλω στή γατούλα μου!». αυτός γέλασε και πήγε δίπλα μου και του είπε «αφεντικό, θυμήσου πως αυτό που κλέβω δεν είναι δαχτυλίδι, είναι ψυχή της ομάδας». αυτήν την ψυχή ψάχνουμε σήμερα — όχι ένα φτερό σα αυτά που πετάει ο Στάνλει Κιούμπρικ στα φιλμ του. και να σας πω κάτι ακόμα πιο σοβαρό — τώρα τελευταία κυκλοφορούν φήμες σα ψίθυροι στους διαδρόμους των σαλονιών ότι κάποιος επικεφαλής ομάδας κάπου εκεί στην Ευρώπη είχε βρει έναν Αμερικάνο φορ σα μεταφορά χωρίς εισιτήριο. τον έφερε σπίτι του σα δώρο για τα γενέθλιά του γυναίκας του, άλλα δυο χρόνια μετά τον πήραν πίσω σα γάτα που ξέφυγε από την κουζίνα. αυτοί είναι οι ήρωες σας σήμερα — αυτοί οι άνθρωποι που βγάζουν συμπεράσματα σα εκείνον τον ηλίθιο που πήγε να ζητήσει οδηγίες στο Μαρούσι όταν χάθηκε στην Εθνική Οδό. εγώ όμως λέω να σοβαρευτούμε. ο ΠΑΟ αυτή την περίοδο έχει μια κενότητα σα πηγάδι χωρίς νερό — ψάχνει έναν φορ σα εκείνον τον Βέλγο που ανέφερε ο συναδέλφης, όχι σα περιπέτεια ηλεκτρονικού παιχνιδιού, αλλά σα πραγματικό άνθρωπο που ξέρει πώς να σκοράρει όταν η μπάλα φτάνει στις μύτες των δαχτύλων του σα αγγελιοφόρος του θανάτου. υπάρχουν τρεις-τέσσερις υποψήφιοι εκεί έξω σα βότσαλα στον πυθμένα του ποταμού — κάποιοι έχουν διαφανή ιστορία σα κρύσταλλο, άλλοι έχουν χρέη σα οικογένεια βιολόγου. και τέλος, τρεις μήνες ακόμα; αυτοί δεν είναι για νυχτερινές κουβέντες σα αυτές που κάναμε κάτω από τον φανοστάτη του Σταδίου πριν καν γεννηθεί το τζίνι του Ψωμιάδη. αυτοί είναι τρεις μήνες σκληρής δουλειάς, σα εκείνοι που έκαναν τον Διαμαντίδη να γίνει θρύλος επειδή έκανε πέντε λεπτά ανάγνωσης ημερών αργά το βράδυ. αν φέρουμε έναν φορ σωστά αυτή τη φορά, τότε όλα αυτά τα φτερουγάρες σα χαρταετοί στον αέρα μπορούν να γίνουν μέρος μιας ιστορίας παλιάς — αλλιώς, ετοιμαστείτε να γίνετε μάρτυρες μιας ομάδας που αγωνίζεται σα συλλογή φιλοξενούμενων τίτλων σπίτι κάποιου άλλου. κι ας μην αρχίσουμε τις ατάκες σα «τον Ήλιο τον γέννησαν οι Τιτάνες» — εδώ χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο σα εκείνον τον Λούκα εκείνον που είχε πιάσει τον ουρανό από τις γωνίες όταν έπαιζε στο Κατάρ. αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έκαναν τη διαφορά, όχι οι φτερουγάρες σα εκείνες του αεροδρομίου τις ημέρες που κλείνει ο καιρός. ας τους βρούμε.