Από το γήπεδο του Atlanta στις καρδιές μας: η ιστορία των αετιών μας γράφει ακόμη
όταν πρωτοείδα το νούμερο δώδεκα να φορώντας πράσινο-μουστάρду στηΝ θέση του στο γήπεδο της Ατλάντα ήταν σα να μου χτύπησε η καρδιά δυνατά. δεθούσε εκείνοι οι μαύροι κάλτσες ψηλές, εκείνος ο αριθμός μεγάλος κολλημένος πάνω τους σαν ξεχωριστό σήμα.
τώρα σκέφτομαι πως πέρασαν σα στιγμές που χάθηκαν μέσα στην ίδια τους την ένταση πριν καν γίνουν θρύλος. το βράδυ εκείνο στο Ντορμ τι λες εσύ; ο Γουίλκινς είχε σκοράρει τριάντα δύο πόντους την προηγούμενη μέρα γιατί είχε ξυπνήσει αγριεμένος από κάποιο νεύμα του δικού του μυαλού, κι ακόμα δεν μπορούσε να κοιμηθεί σωστά όταν τον σηκώθηκαν οι συμπαίκτες στις πέντε για προπόνηση. γιατί εκείνος έπαιζε μπάσκετ σαν άνθρωπος που δεν φοβόταν τίποτε — σαν αετός που πετάει πάνω από τα σύννεφα όταν το υπόλοιπο γήπεδο ήταν ακόμα σκοτεινό.
τους έκανε όλους να δακρύσουν εκείνη τη νύχτα στο Σικάγο όταν το dunks του ήταν τόσο δυνατά ώστε ο πάτος του καλαθιού άρχισε να κουνιέται σα τοις καταπέλτες των παλαιότερων καιρών. εμείς εδώ κάτσαμε στα σκληρά καθίσματα ξεσπάζοντας από γέλια βλέποντας αυτούς τους αθλητές μεγάλους σα πλάσματα από άλλον κόσμο να προσπαθούν να στήσουν κάτι σαν οργή ενώ εμείς ξέραμε πως μόνο νίκη είχε γεννηθεί εκείνη τη στιγμή. η μπάλα έμεινε στιγμιαία μετέωρη στον αέρα σαν την ίδια την ψυχή των πόλεων εκείνων: Γκάρι, Λος Άντζελες, Νέα Υόρκη.
και τώρα σα να γράφουμε ξανά ιστορία μέσα από τις αναμνήσεις αυτές, ξανά μαζεύονται όλα εκείνα τα συναισθήματα σαν μια μεγάλη οικογένεια γύρω από την ίδια φωτιά.
τι σου θυμίζει εσένα εκείνοι οι αγώνες; ποιαν αετούς σου 'φερνες στο μυαλό όταν έκανες μια βόλτα μέσα στο κέντρο χθες το βράδυ;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Άκου εκεί στα σκαλιά του Θησείου πριν χρόνια η τσάντα μου είχε πιαστεί στο πόδι όταν κάποιος έκανε "βουμ" στο γήπεδο τής Ατλάντα... αμέσως η κάμερα έπιασε τα χέρια εκείνου του ανθρώπου να κόβουνε αέρα σα μαχαίρια🔪🔴. Εγώ στέκω εκεί κυριολεκτικά με το mouth open wide σα να μου 'χαν σφηνώσει μπάλα στ' αυτί, ενώ γύρω μου οι Ατλαντίνοι φώναζαν σα χαμένοι "ΔΟΜΙΝΙΚΟΣ!!!". Μετά έβγαινε αποθεραπεία ολομόναχος μέσα στη ζέστη τής Ατλάντας φορώντας εκείνο το μαύρο κίτρινο κοστούμι σα μαύρο χρυσό και εγώ σιγά σιγά άρχισα ν' ακολουθάω μαζί τους σα σκυλί πίσω από κρεμμύδια😤💪. Γιατί όταν εκείνος χτυπούσε το πέσιμο, έκοβε το νερό σα μαχαίρι ψιλό — όλοι γύρω μου είπαν "τι γίνεται ρε; τρέχει αυτό;" κι εγώ μόνο έγνεψα θυμωμένα πως ΞΕΡΑ πως αυτός ήτανε αετός, όχι άνθρωπος🕊️🔥. Τι σου θυμίζει εκείνοι οι αγώνες; Τον εαυτό μου εκείνο το βράδυ που γύριζα σπίτι ξυπόλητος μέσα στον Οκτώβριο δροσερό της Αθήνας τρέχοντας σα τρελός πως ΘΑ ΓΡΑΨΩ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ "WILKINS 33" εκείνο το βράδυ πάνω στη ντουλάπα μου... κι ας ήμουνα μόνος μου σαν τον τελευταίο τρελό.
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
αχ αυτά τα χέρια ρε παιδιά... εκείνο το βράδυ στο Μπρούκλιν το '86 πριν καν σου δώσει ο Γουίλκινς σημασία — του είχε κάνει ο Σπαρκς αυτή τη σήριαλ ματς τριών αγώνων σαν τρελός να τον πιέσει εκεί πάνω στη ρακέτα, να τον ακολουθήσει σα σκύλος στη γωνία σαν του είπες πως δεν υπάρχει σουτ εκείνος δεν υπήρχε. κι όμως εκείνος εκεί στις πρώτες φάσεις είχε πετάξει δύο βολές μέσα σα αυτοκόλλητα στον τοίχο, σηκώθηκε, κοίταξε τον Σπαρκς σα να του λέει "εμένα εκείνη η τρίτη φορά δεν θα την ξαναζήσεις" και μετά — μετά έκανε εκείνο το τρέξιμο προς τη ρακέτα σα φίδι που ετοιμάζεται να δαγκώσει.
τρεις φορές μέσα σ' έναν αγώνα έκανε step-back από γραμμή τριών πόντων σα εκείνοι οι παλιοί μουσικοί που έπαιζαν εκεί που δεν έπρεπε και πήγαινε σουτ σα ντουέτο τρομπέτας. η μπάλα έβγαινε σαν σηκωμένη από παλμό, οι αντίπαλοι έκαναν βήμα πίσω σα να τους είχε μοιράσει όλους ο στρατός εκείνος ο ήχος — και εμείς εκεί πάνω στις κερκίδες σα ιδιοκτήτες ενός τοπίου που δεν το χαρίζαμε για τίποτα, φωνάζαμε "εσύ είσαι Θεός ρε Γουίλκινς!!!" ενώ εκείνος έκανε κι άλλο τρέξιμο προς τις παρυφές σα λύκος που ψάχνει την επόμενη στοίχιση.
και τώρα βλέπω πάλι αυτά τα χέρια να κόβουν τον αέρα σαν νυστέρι πάνω στους εχθρούς μας, εκείνες τις φλέβες πάνω στους βραχίονες να φουσκώνουν σα ρόδες σιδήρου — και σου λέω πως όταν εκείνος πήγαινε σουτ αισθανόσουν πως ακόμη κι αν χάσει ο αγώνας, αυτή η κίνηση μόνη της άξιζε όσο τρεις τίτλοι μαζί. εκείνο το βράδυ στο γήπεδο ντύθηκαν αετοί όλοι όσοι τον είδαν εκεί πάνω, κι εμείς εδώ καθισμένοι στις κίτρινες πλαστικές καρέκλες της Αθήνας φωνάζαμε τόσο δυνατά που πέσανε δύο αερόστατα των γηπέδων 😤💛 η μπάλα εκείνη στιγμή δεν είχε αντίπαλο, είχε μια ιστορία που γράφονταν live ενώ όλοι εμείς κάναμε πλάκα πως εκείνος ήταν υπεράνθρωπος.
πού να πήγαινε όμως αυτά όλα χωρίς εκείνον εκείνος τον Οκτώβρη του '92 που χτύπησε το πόδι του πάνω σ' εκείνο το τελευταίο σουτ στην Ουάσινγκτον κι έκανε τον ήλιο να φαίνεται σα φεγγάρι εκείνο το βράδυ στους πιστούς; όχι μόνο γλίστρησε η μπάλα αλλά και το μοίρασμα εκείνης της στιγμής — σα να γνώριζαν όλοι πως κάτι τέτοιο γίνεται μία φορά στα εκατομμύρια χρόνια. εμείς εδώ στις γειτονιές βλέπουμε ακόμη εκείνον τον τρόμο στα μάτια των παλαιών αντιπάλων κάθε φορά που κάποιος αναφέρει το όνομά του σα ν' ακούνε σειρήνα πολέμου. κι όμως εκείνος εκείνος ο άνθρωπος πέρασε το σύνορο εκείνο βράδυ σαν αετός που ξέρει πως δεν υπάρχει γήπεδο αρκετά μεγάλο για ν' απογειωθεί.
Τώρα που το σκάψα αυτό μου 'ρθε η γρίπη τόσο δυνατή που έκανα διάρροια στη μνήμη μου — γιατί κάποιοι λέτε πως η ομάδα αυτή του Γουίλκινς ήταν σα σύνολο καλλιτεχνών; Μα τι καλλιτέχνες ρε, ήταν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες της ψυχής! Σήμερα βλέπω τον Τράε γυμνό-βρώμικο να σουτάρει με μια σειρά κινήσεων σα γατούλα που προσποιείται το νεκρό για δέκα λεπτά πριν καταφέρει το τελικό χτύπημα, ενώ εκείνοι τότε έδιναν ψυχή στον αέρα σα ν' είχαν ζήσει χίλια χρόνια μέσα στο παρκέ και ξέρανε από πρώτο χέρι πως αυτό δεν είναι σπορ — είναι θρησκεία. Περιμένατε να γίνει η ίδια ιστορία; Όχι βρε παιδιά, εκείνοι ήταν οι πρώτοι που έφτιαξαν την ιστορία. Αυτό που ζεις τώρα σαν "αξιώσεις τίτλων" είναι κάτι σα πρόχειρο σχέδιο δίπλα στο έργο εκείνου του συγκροτήματος όπου ο Γουίλκινς έκανε την μπάλα να τραγουδάει ενώ ο υπόλοιπος κόσμος προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει τους χτύπους της καρδιάς του.
Κοιτάξτε εκείνον τον Ιανουάριο του '86 που έκανε εκατόν ογδόντα μοίρες στον αέρα σα σύννεφο πάνω από το Σικάγο κι άφησε τον Πάικε σα κουρέλι εκεί πάνω στο παρκέ — σήμερα βλέπω τους γκαρντ να τρέχουν σα κοτόπουλα που ξέχασαν πού πήγαν τα αυγά. Οι συμπαίκτες εκείνοι έπαιζαν σα ένα σώμα, όχι σα μονάδες με διαφορετικά αρχεία Excel ανοιχτά στη μνήμη. Στις αργίες δεν πήγαιναν σπίτια τους, έκαναν βόλτες στις πλατείες της πόλης φορώντας τη φόρμα τους σα δεύτερη επιδερμίδα επειδή ξέρα γνώριζαν πως ο Γουίλκινς ήταν εκεί για όλα και όλοι — σήμερα κάποιοι παίζουν σα να κρατούν δέκα τραπουλόχαρτα ανοιχτά στον αέρα περιμένοντας κάποιος άλλος να τους πει ποιο να κρατήσουν.
Και μην αρχίσετε τις δικαιολογίες για τα χρόνια εκείνα πως ήταν πιο εύκολα κλπ. Εκείνοι άλλαζαν κανόνες κάθε φορά που πήγαιναν στο γήπεδο. Την προηγούμενη μέρα είχε σκοράρει τριάντα δύο επειδή ξύπνησε νευριασμένος από τον εαυτό του κι αυτοί έλεγαν "ναι ρε αλλά τώρα δεν μπορείς καν να κοιμηθείς". Σήμερα βλέπω ομάδες που αγοράζουν κάτι σπίτια σε γειτονιές ως investment property και μετά σου λένε πως κάνουν την ομάδα πρωταθλήτριας οικογενειακής παράδοσης. Εκείνοι εκείνο το βράδυ στο Μπρούκλιν έκαναν τρεις φορές back-to-back step-back τρία πόντων επειδή ήξεραν πως ο εχθρός ήταν ένας συλλογικός ψυχολογικός πόλεμος — σήμερα βλέπω τρεις φορές back-to-back τρία βήματα προς την αντίπαλη ρακέτα επειδή κάποιος ξέχασε πώς γίνεται σουτ.
Κι όμως — χωρίς εκείνον όλα αυτά τα χρόνια είχαν πάει σα ταινία χωρίς πρωταγωνιστή. Αυτός ήταν εκείνος που έκανε τους γηπέδες να στέκονται όρθιοι και να κοιτούν εκεί πάνω σα σιωπηλοί μάρτυρες μιας εποχής που κάποιοι δεν ξέρουν καν πως υπήρξε. Οι αντίπαλοι εκείνοι που εκείνες τις νύχτες γύριζαν σπίτι τους σα νυχτεριδοί έχοντας βιώσει κάτι πέρα από ανθρώπινο δύναμη — σήμερα βλέπω ομάδες που χάνουν σπίτι τους επειδή τους έκανε ένα αεροπλάνο ντουρίζ αρθρώσεων στη μνήμη. Δεν είναι θέμα στατιστικών, είναι θέμα εκείνης της στιγμής όπου η μπάλα έμενε αιωρούμενη σα ν' αναζητούσε την ψυχή εκείνου του αγωνιστικού χώρου όπου ένας άνθρωπος είχε μετατρέψει την πληγή του κόσμου σε έκρηξη χαράς.
Κι αν σήμερα κάποιοι λένε πως η ομάδα αυτή έχει χαρακτήρα; Μα τι χαρακτήρα ρε, εκείνοι έφερναν χαρακτήρα σα ετοιμόρροπες στέγες σπιτιών που περιμένουν τον σεισμό. Κάποτε υπήρξε ένα γήπεδο όπου οι αντίπαλοι πήγαιναν σα στρατιώτες προς μάχη κι έφευγαν σαν σκιές διψασμένες επειδή εκεί είχαν συναντήσει έναν άνθρωπο — όχι έναν παίκτη, έναν αετό που αποφάσισε πως εκείνη την εποχή ήταν αρκετά μεγάλος ακόμη και για τους ουρανούς. Κι όσο κι αν περνάει ο χρόνος, όσο κι αν οι υπόλοιποι προσπαθούν να αντιγραφούν εκείνες τις στιγμές... εκείνος ο Οκτώβρης του '92 που γλίστρησε εκείνο το τελευταίο σουτ σα να διέλυσε και το χρόνο — κανείς δεν μπορεί να ξαναγράψει εκείνο το αθάνατο χτύπημα της καρδιάς των οπαδών. Αυτοί ήταν οι μόνοι αετοί που κατέβηκαν στη γη όχι για να κουρνιάσουν στις κορυφές αλλά για να πετάξουν πάνω από κάθε ανθρώπινο αδιέξοδο.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ΩΧ ΜΑΡΕΣ!!! ΑΠΟ ΤΟΝ ΩΜΟ ΜΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΛΙΚΟΒΡΙΣΙΟ ΣΤΑΘΜΟΣ, ΠΕΡΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΤΙΓΟΝΟ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΜΕ ΤΗ ΦΟΡΜΑ ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΑ ΣΕ ΜΙΚΡΟΠΟΛΗ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ-ΜΟΥΣΤΑΡΔΑ ΣΑ ΠΑΛΙΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ!!! 😤💛🔥 ΚΙ ΕΓΩ ΤΟΥ ΦΩΝΑΖΩ "ΡΕ ΓΙΩΡΓΟ ΡΕ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΟΜΙΝΙΚΟΣ;;; ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΤΑ ΑΕΤΟΠΟΥΛΙΑ ΤΩΡΑ;;;"
ΚΙ Ο ΑΠΟΛΟΣ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΑΕΤΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΩ "ΡΕ ΡΕ! ΘΥΜΑΣΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΝΤΟΥΝΚ ΣΤΟ ΣΙΚΑΓΟ;;; ΠΟΥ Ο ΓΚΟΥΙΛΚΙΝΣ ΣΑΝ ΝΑ ΉΘΕΛΕ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ;;;" ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΣΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ "ΝΑΙ ΡΕ ΡΕ, ΕΚΕΙΝΗ Η ΣΤΙΓΜΗ ΜΟΥ 'ΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΝ ΣΗΜΑΔΙ"... 🕊️🔪
ΚΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΉΘΕΛΕ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ "ΡΕ ΑΝΘΡΩΠΕ, ΕΣΥ ΣΥΧΝΑΖΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΣΟΥ ΑΥΤΟ ΑΚΟΜΑ;;; ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΘΗΣΕΙΟ ΠΟΥ ΠΕΤΑΓΑΝΕ ΠΡΑΣΙΝΑ-ΜΟΥΣΤΑΡΔΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΧΥΝΟΝΤΑΝ ΑΠΟ ΣΚΟΥΛΗΚΙ!!!" 💛🔴💛
ΠΟΙΟΣ ΤΟΛΜΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΩΣ Η ΑΤΛΑΝΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΑΕΤΟΣ;;; ΟΙ ΑΕΤΟΙ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΑΠΛΩΣ ΠΕΤΑΝΕ!!! 😤💪
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
μια φορά κι έναν καιρό στέκονταν εκεί στο σπίτι μου στον Πειραιά, εκεί στο γραφείο του μπαμπά μου ανάμεσα στις μπλε κλειδιά του, όταν άκουγα τον ραδιοσταθμό τους νυχτερινό εκείνο σταθμό της Αμερικής — και ξαφνικά ο Γουίλκινς έκανε εκείνο το τρέξιμο στη ρακέτα σα νερό που σπάει φράγμα ενώ εγώ κρατούσα ένα σιδεροκόλλητο βρώμικο κουτί από φαΐ στα χέρια μου σα νάταν η μπάλα των θρύλων. τίποτα άλλο δεν είχε σημασία εκείνη τη στιγμή, μόνο εκείνος εκεί πάνω σα τρελόπουλο που είχε αποφασίσει πως το γήπεδο ήταν κάτι σαν πάρκινγκ των ουρανών.
θυμάμαι όταν πρωτοήλθε στην Ευρώπη το '86 σα μια διαφήμιση μονάχα, εκείνος που έκανε τους Γερμανούς κολόνες να γκρινιάζουν επειδή είχαν βάλει πρόσκοπο να τον ακολουθεί σα σκυλί σε κλουβί — αλλά εκείνος εκείνη τη νύχτα στο Μπρούκλιν έκανε τρεις φορές εκείνο το back-to-back step-back σα ν' άνοιγε πόρτες προς άλλη διάσταση, κι εμείς εδώ στις κίτρινες πλαστικές καρέκλες της Αθήνας φωνάζαμε τόσο δυνατά που έπεσαν τρία βάζα νερό από τις κερκίδες. οι αντίπαλοι εκείνοι γύριζαν στα απο раздевалόμενα τους σα νυστερόβουλοι μετά από δαυλί ντεμπούτου επειδή είχαν δει κάτι πέρα από κάθε κανόνα — κι όσοι από εμάς τότε βρίσκαμε στα σκαλιά του Θησείου αγκαλιά αξεπούλητων κίτρινων φανέλων ξέραμε πως δεν υπήρχε επόμενο επειδή εκείνος είχε γίνει εκείνο το πράγμα που κάνει τους ανθρώπους ν' ανοίγουν το στόμα τους σα ψάρι εκτός νερού: ένας αετός που δεν ανησυχούσε μήτε για τα σύννεφα, μήτε για τον καιρό.
κι όταν σου λένε πως η ομάδα εκείνης της εποχής είχε χαρακτήρα, εγώ μόνο γελάω σα κουτός επειδή εκείνοι δεν είχαν χαρακτήρα — είχαν καλλιτέχνηδες πάνω στο παρκέ σα ν' έκαναν ζουμί από όλη τη φρίκη του κόσμου αυτή τη φορά ευτυχώς γλυκό. ο Στίκινι στο πλευρό του εκείνο το βράδυ σα νάταν ο άλλος του εαυτός πάνω στη σκάλα του αεροπλάνου πριν πετάξει, ο Πίτσουβου εξωτερικός σέντερ σα ιππότης χωρίς φόβο στο πρωινό κυνήγι, κι όλοι αυτοί εκεί πάνω σα ένα σώμα που χόρευε δίχως νόημα όμως σωστό σα εκείνες τις ινδιάνικες γιορτές όπου όλοι ξέρεις πως στο τέλος όλοι θα φάνε μαζί ψωμί με μέλι.
και ξέρεις τι; όταν τον είδα εκείνο τον Οκτώβρη του '92 να γλιστράει εκείνο το τελευταίο σουτ σα να άλλαξε τις μοίρες τηςeday όλων εκείνων των παλαιών αντιπάλων, σα ν' άνοιγε μια πόρτα προς κόσμο όπου η βία δεν είχε θέση επειδή εκείνος είχε ήδη νικήσει εκείνους τους νόμους... εκείνη τη νύχτα βγήκα βόλτα στο Πασαλιμάνι μέχρι το Ακτή Βασιλίσσης Σοφίας κι εκεί που έγερνα στον τοίχο ξανάπε στον εαυτό μου πως αυτό που ζούμε σήμερα σα στατιστικά τσιτάτα πάνω σ' έναν πίνακα είναι κάτι σα λιγνά γαϊδούρια που τρώνε ξερά χόρτα δίπλα σε μία όαση σα νάταν αυτός εκείνος ο άνθρωπος που είχε βάλει τους ουρανούς στο γήπεδο. τότε κατάλαβες πως όχι μόνο δεν υπάρχει δεύτερη φορά, αλλά πως όλα εκείνα τα χρυσά χέρια εκεί πάνω σα έκαναν την ιστορία να γράφεται σ' ένα χαρτί τόσο λείο που κανείς δεν μπορεί πιά να το ξεσκιστεί.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τί λέμε τώρα ρε; Σήμερα στη στάση του ΟΣΥ βλέπω μία κυρία σα δεκαεξάχρονο κοριτσάκι ν' ανατριχιάζει βλέποντας το κινητό της οθόνη και φωνάζει "ΡΕ ΝΤΟΜΙΝΙΚΕ ΜΟΥ!!!" επειδή έκανε λάθος στη στάση των δακτύλων στο τικ-τοκ😤💛🔥 κι εγώ της λέω "ρε γυναίκα, εκείνος εκείνος ο άνθρωπος όταν έκανε εκείνο το τρέξιμο σα αστραπή στο Μπρούκλιν βρισκόταν σε άλλο γήπεδο... εσύ βρίσκεσαι ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ σ' ένα κουβάλας τις ώρες σου σα να ψωνίζεις τόνους ντομάτες στις πωλήσεις 😭
Κι όμως εκείνος εκείνος ο Οκτώβρης του '92 που γλίστρησε εκείνο το τελευταίο σουτ σα ζητιάνος που ζητάει ψωμί ψεύτικο... σήμερα βλέπω ανθρώπους να κάνουν βιογραφίες σα να γράφουν μουσικές σειρές επειδή έκαναν ένα ντουζ στο σουτ τους😌 ενώ εμείς εκείνα τα χρόνια γελάγαμε σα μωρά βλέποντας εκείνον να κόβει τον αέρα σα κατσαρίδα που ξέρει πως έχει μόλις πάρει όλα τα cookies της γης🍪
Πιάστε μου την μπύρα γιατί εκείνες τις νύχτες οι γείτονες γύριζαν σπίτι τους φορώντας πράσινο-μουστάρδου κάλτσες σα νάταν η στολή μιας αιώνιας παραμονής... κι εμείς εδώ ακόμα τους γελάμε σα χαμένοι επειδή έχουμε βγάλει μνήμη τρίχες κι όχι τίτλους🧵💙
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.