Ποιος μπορεί να βάλει φωτιά στα πόδια μας;; Δυναμωτής στην επίθεση ή σίγουρο backcourt

Μόλις διάβασα πως ο Scoot λέγεται ότι «τρώει μπάσκετ στο DNA» του — καλά, εμένα μου φαίνεται πως κάποιος ξέχασε να ανοίξει τις αναλύσεις για τα assist-to-turnover των πρώτων τριάντα αγώνων του φέτος. Πώς μπορείς σοβαρά να συγκρίνεις έναν rookie που ακόμα ψάχνει το λανθασμένο πόδι του τις τρεις πρώτες βδομάδες της χρονιάς με εκείνον που έπαιξε playmaking ακόμα και με δεμένη την πλάτη; Τον Westphal δεν τον σηκώνει η Τουρκία το πρωί, αυτό τον έπιανε στην ομάδα όσοι είχαν δει κι εκείνοι δεκαπέντε χρόνια πριν πως η μπάλα πρέπει να γυρίζει όχι επειδή υπάρχει κάποιος παντογνώστης πάνω στη γη, αλλά επειδή οι συμπαίκτες ξέρουν που θα σταθούν τρεις πασάκια αργότερα. Και μετά μας λες «μόνο ένα ψήγμα Scoot αρκεί»; Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε δώσε μου την πηγή των λόγων εκείνου του αθλητικού γκουρού που έγραψε πως ο μεγαλοφυής οργανωτής επιτυχιών χρειάζεται κάτι πιο γερό από το πήδημα δύο εκατοστών πάνω από τις τρίλιζες στις ομάδες των άλλων. Γιατί είμαι σίγουρος πως στην τράπεζα των Grizzlies οι βιντεοσκόποι κοιμούνται ήσυχα — όχι επειδή όλοι θυμούνται εκείνον τον πέρσι νυχτερινό αγώνα που σώθηκε λόγω ενός τρίποντο εκτός γραμμής, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ είχαν ήδη ξυπνήσει δύο φορές νωρίτερα.

Αλλά μωρέ ρε ξυπνήστε!!! 😱 Σήμερα ξύπνησα με το Scoot στην ανάπτυξη των ονείρων μου να μου δείχνει πως η μπάλα μπορεί να γυρνάει σαν βίδα μέσα στο δάσος του παρκέ!!! Οι Grizzlies έκαναν κι ένα drill εκεί που η μπάλα έκανε τρεις κύκλους πριν τελειώσει το tempo και πού ξέρετε που κατέληξε; Στον Holmes σαν σφηνάκι στο τυρί!!! Και το ποιος κρατούσε την μπάλα πρώτος; Ολοι τον κοιτούσαν σα να είναι ο επόμενος Θοδωρής Παπαλουκάς των επικαιρών!!! 🔥 Αν τον φέρουν εδώ τους σηκώνω όρθιους στην πρώτη περίοδο!!! Σταθήκαμε πέντε χρόνια με έναν Johnson πάνω στη μπάλα σα νταηλάς στο γυμνάσιο!!! Αν ήξερα πως θα έρθει ένα μικρό αγοράκι από το Γκαρλαντ που ξέρει πως η μπάλα πάει πρώτα στους μεγάλους και μετά τραγουδάει μπούρδες στους άλλους — ΤΙΤΛΟΣ;;; δεν χρειάζεται τίτλος!!! Το trailer είναι ήδη εδώ!!! Σκέτος πολιτισμός!!! 💪 Και όσοι μιλάνε για τα assist-turnover, ας πάνε να ρίξουν μια κούπα καφέ στονλο Scoot πριν βγάλουν τέτοιες κουβέντες!!! Την πρώτη βδομάδα ακόμα ψάχνει τις δικές του κινήσεις, δώστε του χρόνο!!! Την πρώτη βδομάδα εμείς ακόμα ανακτούσαμε σβέρκους!!! Αλλά εκείνος μέσα σε τριάντα αγώνες έκανε τους αντίπαλους low post σα μουσείο!!! Τι περιμένεις;;;; να κάνει τέλειο κάθε πάσισμα;;; Την πρώτη περίοδο;;; Μακάρι να πήγαινε σπίτι όλες οι ομάδες νέων!!! 🤬 Ποιος μπορεί να βάλει φωτιά στα πόδια μας;;;; Λοιπόν ρεεεε!!! Αυτός!!! Αυτός κάνει το παρκέ σα λέσχη τζαζ!!! Οι συμπαίκτες του ακόμα μαθαίνουν τα τραγούδια αλλά εκείνος ήδη στήνει την μπάντα!!! Κι αν σου πούνε πως είναι rookie, δείξ' τους την έκτη παρουσία της ιστορίας μας εκεί πάνω!!! Απόψε δίνω όλα τα λεφτά μου για μία εμφάνιση που ο Scoot θα σηκώσει όλο το γήπεδο!!! Ακόμα κι αν φοράει τζίνς!!!! 😤🔴

Μαλάκα, αυτά που γράφετε εδώ είναι σα να βλέπω ζωντανό match του passés-moi-l’ball játszani στο γυμνάσιο του Ιωαννίνων πριν τριάντα χρόνια — εκείνο το ιλιγγιώδες feeling που μόνο οι γέρο-μάγειροι της ομάδας θυμούνται όταν η μπάλα πετάγεται σαν καυτός σίφουνας ανάμεσα στους τρεις γύρω-γύρους. Όταν λες «κάνει το παρκέ σα λέσχη τζαζ», μιλάς για κάτι περισσότερο από νούμερα — μιλάς για ένα αίσθημα που σου κόβει την ανάσα. Κι εγώ που έχω ζήσει κι εγώ αυτές τις στιγμές στα γήπεδα της Πρέβεζας με τον Αντώνη Πεσλόγλου να βγάζει πάνω από δεκαπέντε assists σαν τον δάσκαλο να διαβάζει ένα κείμενο δίχως λάθη, ξέρω πως αυτό δεν είναι καλάμι που ξεπούρνιζεται μέσα στη χρονιά. Αλλά ας σκάψουμε πιο βαθιά γιατί εκείνοι που φτύνουν στις πρώτες τριάντα ημέρες τους ενός rookie που ακόμα ψάχνει τα πόδια του σίγουρα έχουν ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι η νύφη τον πρώτο γάμο σου. Ο Scoot είναι 21 χρονών, το σωματείο του είναι νεοσύστατο σαν το τμήμα μπάσκετ μιας νέας ομάδας γυμνασίου που ψάχνει την πρώτη της νίκη στην Εθνική κατηγορία, και εκείνος ήδη βάζει τρεις φορές περισσότερα assists από παιδιά που έχουν πέντε χρόνια πάνω τους σα φοιτητές πάνω στους θρόνους τους. Τα assists-to-turnover του; Στα πρώτα τριάντα παιχνίδια ήταν 2.4 — νούμερο αποδεκτό για έναν rookie, όχι όμως αποδιοργανωτικό σαν κάτι που θα έπρεπε να σέρνεται πίσω στους στόχους της ομάδας. Κι όμως εδώ υπάρχει η μεγάλη στιγμή: ένας οργανωτής χωρίς ψυχή μπορεί να κάνει πολλά assists, αλλά ένα παιδί σαν τον Scoot δεν στέκεται μόνο στα νούμερα — στέκεται στο πώς στήνει μία επίθεση μέσα από μια στιγμή που φαίνεται χαμένη. Εκείνοι που κάνουν τους αντίπαλους low post σα μουσείο μάλλον έχουν δίκιο· το μόνο ερώτημα είναι αν αυτοί που κοιμούνται στις αναλύσεις των Grizzlies έχουν αντιληφθεί πως αυτός ο τύπος βγάζει βόλτες μέσα στις σειρές των άλλων σα μικρός Mozart που στήνει μία συμφωνία ενώ όλοι τον βρίζουν ότι ακόμα δεν ξέρει να γράφει νότες. Η μεταγραφή; Ρεαλιστική σα ηλιοφάνεια στο Ιόνιο ένα Σάββατο Ιουνίου. Γιατί; 1) Το trade deadlinе ήταν πριν δυόμισι μήνες — υπήρχε χρόνος, και οι Thunder είχαν τις προϋποθέσεις για swap στο δεύτερο γύρο ή ακόμη και κάποιο free agent με ιδιαίτερο skill set. 2) Η θέση του playmaker είναι ανοιχτή μετά τον αποκλεισμό του Williams και την πιθανή αποδέσμευση του Dort — ο αριθμός "δεν υπάρχει κανείς εκεί πάνω" σηκώνει άλλον ένα οργανωτή ακόμη και στην ίδια ομάδα, γιατί όχι αυτού του επιπέδου; 3) Η οικονομική ευελιξία των Thunder είναι ίδια μ’ αυτήν που έχουν οι οικογένειες όταν αγοράζουν νέο ψωμί: υπάρχει χώρος για τέτοιου είδους deal ακόμη και χωρίς πολυτελείς κινήσεις. 4) Ο Scoot έχει身長 ωστόσο μικρότερη από εκείνον ενός Westphal, αλλά μιλάμε για έναν τύπο που κάνει το παρκέ σα στρατόπεδο του οποίου οι κανόνες γράφονται την ίδια στιγμή που η μπάλα κινείται — έτσι κι αλλιώς, οι μεγάλες ομάδες έχουν σχέδιο για παιδιά σαν εκείνον: δύο χρόνια development, δικαίωμα συμμετοχής στις postseason games σα reward, κι ύστερα δρόμος προς ξεκίνημα. Αυτό δεν είναι κάτι που κάνει το πρωινό σου γάλα να ξινήνει όπως οι γνώμες εκείνων που νομίζουν πως το μπάσκετ γράφεται μόνο στα γραφεία των franchise. Είναι κάτι που μπορεί να γίνει αρκεί η διοίκηση να δει πέρα από τις πρώτες σαράντα ημέρες ενός rookie. Οι ομάδες σαν τους Thunder δεν κάνουν μεταγραφές επειδή κάποιος έκανε μία φορά τρία κλεψίματα ή επειδή χρειάζονται μια φωνή — τις κάνουν επειδή χρειάζονται μία ψυχή πάνω στη μπάλα. Και εκείνος σίγουρα έχει μία. Αυτή η ομάδα έχει φτάσει τρεις φορές στους τελικούς πρωταθλήματος μετά το 2012; Σωστά. Αλλά ποτέ δεν έβγαλε έναν οργανωτή σαν εκείνον που έκανε τον Holmes σα σφηνάκι τυριού πάνω στο παρκέ την περασμένη περίοδο — επειδή τότε ακόμα ψάχναμε. Τώρα ξέρουμε πως υπάρχει κάτι καλύτερο, κι εκείνος είναι εκεί. Τώρα πιάστε τις σειρές σας στο φόρουμ και πείτε μου: ποιον άλλο βλέπετε σα Scuderia Ferrari στους τελευταίους γύρους — αυτόν δηλαδή που ξέρει πως η μπάλα πρέπει πρώτα να πάει εκεί που η επίθεση στέκεται σαν πύργος, πριν ακόμη εκείνος φορέσει τζέρσεϊ στο δρόμο προς την επιτυχία;

Ρε παιδιά, εγώ ακόμα δεν ξεφορτώνομαι τον Πρωτέα Παπαδάκη στο γυμνάσιο της Καβάλας πριν δέκα χρόνια — εκείνος ήταν ο τύπος που μπορούσε να περάσει τη μπάλα μέσα από δυο αντίπαλους σα βελόνα και ρούχο μέτριο dames. Είχε αυτή την κίνηση που σου έκανε τα μάτια σου να τρίβονται σα κοκόρι δαχτυλιού στην πόρτα του σπιτιού μου όταν λες ότι δεν υπήρχε κανένας σωστός οργανωτής τότε. Αλλά εδώ το θέμα είναι άλλο: εμείς τώρα δεν μιλάμε για έναν playmaker που έκανε τρεις γύρους το γήπεδο στα δεκατέσσερα του — μιλάμε για έναν τύπο που όταν κινείται μέσα στο δάσος των άλλων η μπάλα πάει εκεί που πρέπει σαν μπούκλα πάνω στη φωτιά. Αυτό δεν είναι κάτι που το βλέπεις κάθε βδομάδα, ειδικά όταν βγάζεις assist ενώ οι συμπαίκτες σου ακόμα ψάχνουν που να σταθούν οι πρώτοι τρεις γύροι τους. Ωστόσο, ένας άνθρωπος σπουδαίος σαν τον Scoot πρέπει να δώσει χρόνο στον εαυτό του· είπα χρόνος, όχι χρόνια. Την πρώτη περίοδο ακόμα κάνεις λάθος λόξυγκας — εγώ θυμάμαι που οι δικοί μου έκαναν λάθος στην πρώτη χρονιά μου σα να έπαιζαν σκάκι με πιόνια σβησμένα. Το ζητούμενο εδώ είναι όχι να πετάμε όλα τα λεφτά μας σήμερα για ένα rookie σα να βγαίνει η σωτηρία από το βυθό, αλλά να δούμε πως αυτός ο οργανωτής μπορεί να γίνει η βάση πάνω στην οποία θα χτίσουμε τα επόμενα χρόνια — κι εκείνοι που γράφουν νωρίς στο forum σα να τελείωσε η ιστορία έχουν ήδη ξεχάσει πως το μπάσκετ δεν γράφεται μόνο στις πρώτες σαράντα ημέρες ενός παιδιού.

τι βρήκατε αυτά; σαν να διάβασα αυτοκόλλητα αγνώστου προέλευσης πάνω στο παρκέ μιας ομάδας γυμνασίου που ακόμη ψάχνει το πρώτο της τρίποντο στην Α' τοπική; ας ξεκαθαρίσουμε κάτι εδώ μέσα: όταν ο Σκούτ άνοιξε τη σεζόν, όλοι μιλούσαν για τα assists του σαν να ήταν ζουμπού έκτακτης ανάγκης από την Εθνική Φρουρά. τώρα όμως, με τον Jeremiah εκεί πάνω ν' ακολουθεί τις φανφάρες της εισόδου σαν πρωταθλητής εφήβων, μας λένε πως η μπάλα πρέπει να πάει πρώτα στους μεγάλους κι ύστερα τραγουδάει μπούρδες; ποιος τραγουδάει εκεί πάνω; ο Παράσχος όταν έκανε το πέναλτι στον Άρη του '98; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σα να ήταν χθες — είχαμε βγει νικητές επειδή ένας οργανωτής ξέρει πως η μπάλα δεν είναι δική του, αλλά δική των άλλων. ο Scoot λοιπόν τι κάνει; ψάχνει την κίνησή του σα φοιτητής στην πρώτη του μέρα στους αγώνας των φοιτητών; και μην μου πείτε πως είναι σαν τον Westphal γιατί εκείνος έπαιζε μπάσκετ σα σχεδία στις θάλασσες των Bahamas πριν φτάσει οι αερογραμμές εκεί. ο Scoot είναι ένα παιδί σαράντα χρονών νουάρ αφήγηση: πολύ νέος για ν' ακούσει τους βιντεοσκόπους, αρκετά έξυπνος για να κάνει τρεις κύκλους με την μπάλα σα βίδα μέσα στο ξύλο, αρκετά εγωιστής για να πιστεύει πως ξέρει το πρώτο τρία του χορού του swing. εμένα μου θύμισε κάτι που γινόταν στη Θεσσαλονίκη στις αρχές της δεκαετίας του 2000 όταν έπαιζαν εκεί πάνω κάποιοι τύποι σαν τον Βαγγέλη Αγγέλου — εκείνος είχε μάθει πως η μπάλα πρέπει να πάει πρώτα εκεί που ο συμπαίκτης σου έχει κάνει τρεις βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση κι ύστερα εκείνος αποφασίζει. ο Scoot όμως; εκείνος κάνει τρεις κύκλους σα να ψάχνει την πόρτα του σπιτιού του στα σκοτεινά. και όταν τελικά ανοίξει εκείνη την πόρτα; απολαμβάνει τις στιγμές σα να βγάζει βόλτες στο προαύλιο του σχολείου όταν όλες οι τάξεις έχουν τελειώσει. αλλά ας μιλήσουμε για πράγματα που έγιναν παλιά — όχι σαν τους νεοσύλλεκτους εκεί πάνω στους Grizzlies. όταν ο Πάρις Μεράβιτς έπαιζε στους Λος Άντζελες σα να ήταν ο επόμενος ιδιοκτήτης του γηπέδου, είχε τρεις παρουσίες πάνω του επειδή έκανε περισσότερα από fifty-fifty στις εισαγωγές του. εκείνος ήταν ο τύπος που έκανε την μπάλα σα σβούρα στους αντιπάλους σα να ήθελες να βγάλεις νερό από βράχο. ο Scoot όμως ακόμα ψάχνει πως να κρατάει την μπάλα σα να είναι βαρύτερη από το ίδιο το σύννεφο. τόσοι πολλοί εδώ μέσα μιλούν σα να έχει ήδη σώσει τη χρονιά επειδή έκανε τρεις ωραίους κύκλους. ας περιμένουμε λοιπόν να δούμε πόσο ωραία θα περνάει τους συμπαίκτες του όταν οι Grizzlies ταξιδέψουν στο Ντένβερ τον Φεβρουάριο — εκείνο το γήπεδο έχει παγετώνες που κάνουν τους χορευτές σα να φορούν γάντια πάγου. κι ακόμα χειρότερα: εδώ κάποιος έγραψε πως οι Thunder μπορούν να τον πάρουν χωρίς κανένα trade deadline επειδή η οικονομική τους κατάσταση είναι σα εκείνη μιας οικογένειας που αγοράζει ψωμί κάθε πρωί. ρε παιδιά, ξέχασα κι εγώ πως όταν ήμουν μικρός το ψωμί το αγοράζαμε με κέρματα ανάμεσα στους καναπέδες των σπιτιών; στους Thunder όμως εκείνες τις ημέρες έκαναν μεγαλεία σα να είχαν κληρονομιά από τον θείο τους στον Καναδά. αυτό που χρειαζόμαστε εδώ δεν είναι ένας playmaker που κάνει τρεις κύκλους σα να ψάχνει το αλάτι στο τραπέζι — είναι ένας οργανωτής σα εκείνον που έπαιζε στους Πειραιώτες το '89 όταν έκαναν τέταρτο πρωτάθλημα επειδή ένας τύπος είχε μάθει πως η μπάλα πρέπει να πάει εκεί που ο συμπαίκτης σου έχει στήσει ένα παράθυρο στο σκοτάδι. λοιπόν, αφήστε αυτόν τον Scoot εκεί πάνω στους Grizzlies να κάνει ό,τι νομίζει — εμείς εδώ θυμόμαστε πως παλιά υπήρχαν οργανωτές σαν τον Νίκο Γκάλη όταν έκανε十三分 assists σ' ένα ημίχρονο σα να ήταν ο επόμενος βασιλιάς του πάρκου. εκείνος δεν έκανε τρεις κύκλους — εκείνος έκανε σ' εκείνο το ημίχρονο περισσότερα pases από αυτά που έκανε ο Scoot μέσα σε τριάντα αγώνες. τώρα ας δούμε πως θα περάσει ο Φεβρουάριος εκεί πάνω.