Μετά από χρόνια φτώχεια σου δίνω backstage: τι ετοιμάζω για την επόμενη συνάντηση στοెల

τι στο διάβολο κάνει ο paliouras αυτές τις ώρες; ποιος βγάζει ξύλο και τζίντζερ μπίρες στις τρεις το απόγευμα; εμένα πχ πριν τον αγώνα βάζω νερό μονάχα κι ύστερα από δέκα λεπτά προσπαθώ να βρω τουαλέτα και αγίασμένη εικόνα του Μοντρίζι... οποσδήποτε όμως πίτσα δίνει φτερά — ντύνου τις μπουκίτσες σου αμέσως! δικός σας στους πάνθεους, αυτή τη φορά έφτιαξα playlist όχι από τσίκνες αλλά από αυτά που ακούγαμε στα αυτοκόλλητα των μπουκάλια μπύρας του Σαντιάγκο Μπερναμπέου στα τέλη των 80s — όταν ακόμα οι έδρες ήταν ξύλινες και η ομάδα ζούσε από τους γέρους φιλάθλους που είχαν το εισιτήριο κολλημένο μέσα στο πορτοφόλι τους σαν το τελευταίο δόντι... τώρα σ' εσένα ρε PAOK_opados: λίγη υπομονή και μόλις τελειώσει το warm-up βάζω ένα γερό τραγούδι που σου κόβει την ανάσα — κάτι σαν το "Hala Madrid" από εκείνο το live του 2000 όπου ο Ραούλ έκανε φιγούρες σαν μπαλονάκι σε παιδική γιορτή... και φυσικά πίτσα ναι αμέ! αλλά όχι οποιαδήποτε — μόνο εκείνη που φτιάχνει η γιαγιά του paliouras με τυρί τόσο λιωμένο που λιώνει και η ίδια η ιστορία του συλλόγου. ραντεβού στο νεότεροinio; εγώ στην πρωινή βάρδια βγάζω ωράριο νωρίς έτσι ας είμαι εκεί στις οκτώ παρά τέταρτο — ξεκίνησα μάλιστα μια φήμη πως αν φέρουμε και τσίπουρο ντόπιο μπορεί να τραγουδήσουμε γιουκαλίλι για χάρη του πρόεδρου.... εντάξει ρε παιδιά λοιπόν τελειώνουμε έτσι σαν οικογένεια τώρα; η Real εκεί εκεί χτες ισούται σήμερα — αύριο ισούται πάντα! 🍕⚽🔥 τέλος πάντων, θα δούμε

Ρε λοιπόν αυτοί οι paliouras... ας μου πεις εσύ: όταν ο ψιλοκουβάλαγες πριν δέκα χρόνια μαζεύαμε ξύλο για το ματς με την Μπαρτσελόνα στη LaLiga μέσα στο mini van του θείου μου που είχε ακόμα seats από Πόρσε 911, τι λέγαμε; "Καλά, χτες ήταν η πίτσα στο φούρνο του Πάολο, σήμερα είναι τζίντζερ μπίρες και αύριο; Απλά ξέρουμε πως η Real δεν χάνει — γιατί κι αλλιώς τι να κάνουμε;" 😂🍿 Κρατήστε μου την μπύρα εκεί στα huitos, γιατί βλέπω πως η γιαγιά σου ετοιμάζει τυρί τόσο λιωμένο που και οι συμμάχοι στη Βέρμαχτ ζήλευαν... νέαιστο! ⚽🔥

Ρε φίλοι μου οι Realistas… τι γίνεται εκεί;;; Αυτός ο paliouras μας βγάζει ξύλο και τζίντζερ μπίρες στις ΤΡΕΙΣ;;;; 😂🔥 Για πίτσα εκεί στο νεότεροinio; ΑΜΕ σίγουρα!! Ούτε δέκα λεπτά χρειάζομαι να αλλάξω τουαλέτα στο Σαντιάγκο για πίτσα!!! Πλέον θέλω μόνο νερό και ξύλο πριν τον αγώνα — όταν η Real μπαίνει στο γήπεδο τελειώνει και η τελευταία λέξη!!! Και το playlist του Aris_Fatsa44;;; ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΦΥΣΑΕΙ αεράκι εκεί στους αυτοκόλλητους των μπουκάλων!!!! Να φτιάξουμε μια playlist επιθετικής Real στο φούρνο της γιαγιάς paliouras και να τραγουδήσουμε έτσι ώστε μέχρι το γήπεδο να κουδουνίζουν τα αυτουκά των αντιπάλων!!! Hala Madrid μόνιμο δικαίωμα!! Και ο Diaitisiame_hrima;;; Ρε ρε ρε… αυτοί οι παλιοί καιροί με την Μπάρτσα στο mini van του θείου σου;;; Τότε βγάζαμε ωμό ξύλο μόνο και μόνο επειδή η Real ακόμα είχε βιτρό από τον Παππού!!! Τώρα βάζουμε τζίντζερ μπίρες;;;; Αφού είναι όλα ίδια — ο τίτλος είναι δικός μας πάντα!!! ⚽💛🖤 Πάντως εγώ φέρνω τσίπουρο ντόπιο… όχι όμως για τραγούδι μόνο, και γιατί θέλω να πω στον Πρόεδρο πως η ομάδα είναι πάλι εκεί!!! Γιαγιά paliouras κάνε μαγικό σήμερα!!! Μας βγάζεις αυτήν την πίτσα;;; Αν όχι… εντάξει, θ’ ανέβουμε στο γήπεδο κλωτσώντας κόκκους και τρώγοντας σόλα!!! 😂🔥 Ρε σύντροφε PAOK_opados;;; Τα χρόνια φτώχιας σου έδωσαν backstage;;; Τώρα εσύ μας βγάζεις όλα αυτά;;; Αφού εμείς εδώ πάντα ξέρουμε πως η Real νικάει!!! Απόψε πάλι είμαστε εκεί!!! Τιμή στους ήρωες!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

Αχ παιδιά… εμένα να με ρωτάτε;;; Μετά από τόσες βραδιές στο ψιλοκουβάλιασμα πώς το ξέχασα;;; Ρε paliouras, εσύ πάντα φέρνεις και μια ιστορική στιγμή στο τραπέζι… τζίντζερ μπίρες στις τρεις;;; Ξέρεις πόσο έλειψα αυτές τις συνήθειες;;; Από εδώ στη Θεσσαλονίκη, στους δρόμους βλέπουμε μόνο νερό μέχρι να τελειώσει η ώρα — αλλιώς τελειώνουν όλα σαν τον final πρωταθλήματος στην Πορτογαλία το ‘04 😅 Μα έτσι όμως;;; Να θυμάμαι παλιά::: όταν η μαμά μου πήγαινε στη Νέα Ιωνία να βρει την πλακίτσα για πίτσα μετά το γήπεδο… εκείνες τις βραδιές που η Real είχε μόλις κλείσει τους πρωταθλητές τους Φλαμένγκο στο Τόκιο… Σήμερα θέλω την πίτσα εκείνη! Αυτο όχι οποιαδήποτε::: εκείνη που έχει μέσα τυρί τόσο λιωμένο που μπορείς να σηκώσεις ολόκληρο το κουτί σαν κατάπλασμα της Αφροδίτης!! Ραντεβού στις οχτώ παρά τέταρτο λοιπόν;;; Εγώ φέρνω μερικά αυτοκόλλητα του讲座 (για όσους δεν τα θυμούνται) και όσοι θέλουν ας φέρνουν κι αυτά τα παλιά cd των χρόνια '90 — εκείνο που είχε το «Heroes of Tomorrow» των والثórα στην εξώφυλλο!! Και φυσικά::: μην ξεχάσετε το τσίπουρο!!! Όχι για τραγούδι μόνο… αλλά γιατί κάπου εκεί ανάμεσα στα πολλά «Hala Madrid» θέλουμε και μια ωμή κραυγή::: «Στην πόλη του Σάντος μίλαμε σέρβις!!!». Αυτή είναι η Real! Αυτή η ομάδα δε χάνει ποτέ!!! ⚽💛🖤

ωσπου να βγεις από την τουαλέτα του Σαντιάγκο εκείνες τις τρεις παρά τέταρτο που ετοιμάζαμε ξύλο στους «θρύλους» των αυτοκόλλητων με τον Θιέγκο Σιλά και τον Κουρέ στην πλάτη — θυμάμαι τώρα πως ο Πάολο είχε φέρει μια πίτσα carbonara σαν εκείνη που τρώγαμε στα δροσερά βράδια του mini van όταν το air condition είχε χαλάσει από τους κουβάδες ξύλου — εκείνοι οι ίδιοι εκείνοι που μετά από τριάντα χρόνια ακόμα λένε πως το backstage στον αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ ήταν η μεγαλύτερη νύχτα της ζωής τους — όχι επειδή κέρδισαν, αλλά επειδή εκείνο το γλέντι πριν το γήπεδο είχε όλα εκείνα που σήμερα προσπαθούμε να ανασύρουμε σιγά σιγά σαν παλιά βινύλια… πίτσα λοιπόν αμέ, τσίπουρο δροσερό σαν τον αγέρα στο κέντρο του αγωνιστικού, και φυσικά η Real εκεί πάντα μέσα στις ιστορίες μας, γεράτσια

Ρε παιδιά... η Real όμως δε χάνει ποτέ, σωστά;; Μα όχι επειδή το λέμε εμείς — επειδή κάποτε σαν κι εμένα, στις Νέες Μουδανίες, ο μπαμπάς μου πριν την πίτσα του αγώνα έπαιρνε μια μπουκιά κρύα πλακίτσα μέσα στο σακίδιο του στρατιωτικού μου και μου έλεγε «παιδί μου, αυτή η γεύση είναι παντού η ίδια — σαν το στόμα που λέει Hala Madrid ακόμα και όταν δεν υπάρχει λόγος». Τότε νόμιζα πως ήταν just πίτσα... τώρα ξέρω πως ήταν backstage από εκείνες τις εποχές που εσείς μιλάτε. Εμένα λοιπόν στη Θεσσαλονίκη στις τρεις παρά τέταρτο;;; Αν βγω νωρίς από την τουαλέτα στο Σαντιάγκο, σίγουρα δεν θα είναι για τζίντζερ μπίρες — αλλιώς οι συνεργάτες μου θα μου πάρουν την θέση!!! Αλλά πίτσα;;; Αυτού η γιαγιά paliouras ετοιμάζει φαγητά που μπορείς να δεις μέσα τους την ιστορία του σπιτιού να γίνεται χρυσάφι, μην ανησυχείτε. Εγώ φέρνω μόνο το cd... μπορεί να κάνω λάθος;;; Αυτά εκεί είναι σπάνια πλέον!!! Την έχω ψάξει χρόνια!!! Μα είμαι σίγουρος πως οι παλαιοί αυτοί ήχοι εκεί στους δικούς μας χώρους σίγουρα θα κάνουν τον γύρο... Και βέβαια τσίπουρο!!! Όχι όμως αδιάφορο — φέρνω εκείνο από το χωριό μου που το βγάζει η θεία μου και κάθε φορά που το πίνω θυμάμαι πως κι εκείνοι εκείνοι οι γέροι στον Πειραιά που είχαν πάντα εισιτήριο στις ξύλινες έδρες έκαναν το ίδιο! Όχι τραγούδι μόνο... αλλά εκείνη η φωνή::: «στην πόλη του Σάντος μίλαμε σέρβις»!!! Γιατί αυτό;;; Γιατί η Real Δε Χάνει Ποτέ!!! ⚽💛🖤

τι στο γαϊδούρι παιδιά εσείς εδώ λες πως ξεχνάτε πότε ξεκινάμε το γλέντι;; πριν την πίτσα, πριν το τσίπουρο, πριν το mini van του θείου του Diaitisiame_hrima;;;;; θυμάστε εκείνες τις εποχές που ο paliouras δεν είχε βγει ξύλο ακόμα και πήγαινε στις τρεις παρά τέταρτο στο νεότεροinio με ένα ψωμί μπαγιάτικο στο χέρι — αυτό που είχε αγοράσει από τον φούρνο του Πάολο πριν κλείσει το γήπεδο επειδή ήταν η μόνη που είχε ψωμί μισοψημένο κι έτσι έπρεπε να το τρώμε σαν αυτό ήταν το τελειότερο backstage;;; και εσύ Panos_Erythrolefkos από τη Θεσσαλονίκη σωστά;; εκεί πλέον μόνο νερό;;;; εγώ εδώ στη Μαδρίτη ακόμα κρατώ το tradition: μια μικρή γουλιά ξύδι πριν την πίτσα, γιατί λέω πως είναι σαν την πρώτη γουλιά ενός αγώνα εκτός έδρας — πικρό σαν την ιστορία κι όταν τελειώσει γίνεται γλυκό σαν το γκολ... αλλιώς πως θα νιώσεις το τυρί της γιαγιάς paliouras να σου λιώνει στο στόμα;;; αυτό εκεί δεν είναι πίτσα, είναι μία παρακαταθήκη μονάχα! τις οχτώ παρά τέταρτο λοιπόν;;;; αυτό είναι ραντεβού! εγώ φέρνω ένα αυτοκόλλητο με το altear του Σάντος Δε Μοράις εκείνο που είχε πάνω του γραμμένο «το στόμα που λέει Hala Madrid ακόμα κι όταν δεν υπάρχει λόγος» — εκείνο που χρόνια μετά το βρήκαμε κολλημένο πίσω από τον καναπέ του θείου στο mini van. και φυσικά τσίπουρο ντόπιο... όχι όμως οποιοδήποτε: εκείνο το γλυκό από τα χωριά της Μάλαγας που ακόμα μυρίζει δροσιά σαν τον αγέρα στο Bernabéu όταν ακόμα είχαν σκαλιά εκεί στη κεντρική κερκίδα κι όχι αλουμίνιο στις χειρολαβές. για την Real εκεί πάλι — σίγουρα! όπως εκείνο το βράδυ που οիլիου Γκάγο έκανε το τέρμα του αιώνα στον Ρομά πριν καν αντιληφθούμε πως ο αγώνας είχε τελειώσει κι εμείς ακόμα γελούσαμε με τις τζίντζερ μπίρες του paliouras εκεί στις τρεις... αυτή η ομάδα δε χάνει ποτέ, γι'αυτό ετοιμαστείτε ν'ανάψουμε την πόλη σαν τότε που είχανε ακόμη ξύλινες κερκίδες!!! ⚽💛🖤

Εντάξει, αλλά μια αμφιβολία μου έχει μείνει... Ρε paliouras, εσύ εκεί στο Νεότεροinio στις οχτώ παρά τέταρτο λες πως όλα αυτά τα backstage έρχονται σαν μια ανάμνηση ξαφνικά;; Μα εγώ όσο ήμουν μικρός στο mini van του θείου, όταν γυρνούσαμε από το γήπεδο της Μπαρτσελόνα εκεί στα Σέρραικια βουνά — θυμάμαι πως κάποιος είχε φέρει μια πίτσα τόσο λιωμένη που μου πήρε μια εβδομάδα να βγάλω τις φλούδες από το πουκάμισο 😅 Γιαγιά paliouras να προετοιμάζεις κάτι τόσο καυτό ώστε να κάνουμε τον Κουρέ να ζηλεύει;; Μα τώρα μαθαίνω πως εσύ εκεί στο ντουβάκι κάνεις ακόμα πιο πολλά;;; Και το τσίπουρο σου;;; Εμένα εκεί στη Θεσσαλονίκη μου λένε πως κάποιοι φέρνουν «φουσκωμένο» γκρέιπφρουτ αντί για τσίπουρο, άλλα εγώ τι κάνω;;; Αν τύχει και βρώ εκείνο που φτιάχνει η θειά μου στα χωριά της Μάλαγας — εκείνο που μυρίζει σαν βρύση δροσιάς κι έχει χρώμα χρυσό σαν την Real στους τίτλους της δεκαετίας των '90 — τότε τώρα μπορώ να καταλάβω γιατί όλοι λένε πως αυτή η ομάδα δε χάνει ποτέ. Πάντως εγώ εκεί στη συνάντηση φέρνω μερικά παλιά αυτοκόλλητα από εκείνον τον αγώνα στη Λισαβόνα το '04... όχι επειδή ήταν περίεργος, αλλά επειδή εκείνες τις ημέρες η Real είχε βγει πέρα κι εμείς λέγαμε πως ακόμα κι οι πάπιες στον Λαγκαδά τραγουδούσαν «Hala Madrid». Ραντεβού λοιπόν εκεί;;; Αν αργήσω στις οχτώ παρά τέταρτο, μην αρχίσετε χωρίς εμένα... αλλά σίγουρα μην τελειώσει η πίτσα εκεί!!! ⚽💛🖤

τι στο διάολο παιδιά σας έγινες τόσο θρήνοι με τις τζίντζερ μπύρες στις τρεις παρά τέταρτο;; εμένα εδώ στο Bernabéu ακόμα κοιτάζω τον palliouras σαν τον Ιούδα όταν στις Τελευταίες Μέρες του Πρωταθλήματος του ’12 μου έφερε εκείνο το μπουκάλι τσίπουρο τσικουδιάς που είχε αγοράσει από τον κουρέ του γηπέδου — κάτι σαν εκείνο που πίνεις όταν ξέρεις πως η Real θα βγάλει μέσα από το γήπεδο σαν την Παρθένο Μαρία στους ουρανούς, μόνο που εδώ η Παρθένος Μαρία φοράει χρυσή φανέλα. κι όμως εσείς εδώ μιλάτε σαν να περιμένουμε πίτσα σαν αυτή που έφτιαχνε η μάνα του Diaitisiame_hrima όταν γυρνούσε από την εργασία της στην αποθήκη του ζαχαροπλαστείου — εκεί που η πίτσα είχε τόσο πολύ τυρί που όταν την σηκώναμε στο τραπέζι έκανε μια βουτιά στον πάγκο σαν τον Αλέξανδρο Καρπούζο στα πρώτα του χρόνια στο Θησείο. Εκείνη την πίτσα τη λέγαμε «η νύχτα των τίποτα» επειδή μετά το γκολ του Ράουλ στον αγώνα εκτός έδρας στη Σαχάρα ήξερα πως ο αγώνας είχε τελειώσει πριν καν ξεκινήσει — η Real εκεί ήταν σαν τον ίδιο τον χρόνο, καταπίνει τις στιγμές και τις βγάζει σαν χρυσάφι στα διεθνή τρόπαια. τώρα λοιπόν εσείς στο Νεότεροinio στις οχτώ παρά τέταρτο;; ναι αμέ ρε σεις που μιλάτε για mini van και πίτσες που λιώνουν σαν κατάπλασμα Αφροδίτης — εκεί εγώ φέρνω κι ένα μπουκάλι ακόμα εκείνο το πικρό τσίπουρο από τα χωριά της Μάλαγας που ονομάζουν «ξινό ποτήρι», επειδή λέει ο θείος μου πως έτσι έγινε ο Γκαγο στην Πάτρα εκείνο το βράδυ που δέχτηκε την κάρτα στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ: άρχισε σαν τσίπουρο και τελείωσε σαν χρυσό γκολ — πικρό στην αρχή, γλυκό στο τέλος. και η playlist;;; εκείνη του Aris_Fatsa44 μην την αγγίζετε μην τυχόν και ξυπνήσει κάτι ζωντανό μέσα στους αυτοκόλλητους των μπουκάλων. Γιαγιά paliouras ετοιμάζουμαι εγώ βάζοντας εκείνο το τραγούδι του Radio Futura όπου λέει «η ζωή είναι παιχνίδι» — εκείνο που μετά την πίτσα και πριν το τσίπουρο ακόμα κάνει τους πιο ψύχραιμους από εμάς να σηκώνουν το τσίπουρο σαν τρόπαιο και να φωνάζουν «στην πόλη του Σάντος μίλαμε σέρβις» — όχι επειδή η ομάδα κέρδισε τότε, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ στο γήπεδο δεν υπήρχε αντίπαλος, υπήρχε μόνο η Real εκεί στους τίτλους της καρδιάς μας, σαν εκείνες τις νύχτες που η ομάδα επέστρεφε από την εξορία φορώντας πάλι χρυσό. πίτσα λοιπόν, τσίπουρο, αυτοκόλλητα, τραγούδια παλιάς εποχής και πάνω από όλα εκείνο το συναίσθημα πως όταν βγούμε από το Νεότεροinio δεν πρόκειται να πάρουμε το δρόμο του σπιτιού — πρόκειται να μπει η Real στις ιστορίες μας σαν εκείνον τον αγώνα στη Νέα Υόρκη όπου ο Μπέκχαμ έκανε το κόρνερ στον Πρίτσαρντ κι εμείς όλοι στο mini van τραγουδήσαμε «Hala Madrid» χωρίς λόγια, μόνο με σφιγμένες γροθιές σαν τότε που ξέραμε πως η ομάδα δε χάνει ποτέ επειδή δεν είχε ποτέ χάσει εκεί που έπρεπε. εσείς ετοιμαστείτε λοιπόν αλλιώς ο paliouras θα πάει μόνος στις οχτώ παρά τέταρτο και θα φάει εκείνη την πίτσα σαν εκείνον τον αγώνα στον οποίο η Real έπαιζε με δέκα άνδρες κι εμείς ακόμα φωνάζαμε από τις κερκίδες. ⚽💛🖤

τι περιμένεις να σου πω ρε paliouras αλλιώς;; ότι τελικά δεν βγαίνουμε ποτέ στις οχτώ παρά τέταρτο;; ότι η γιαγιά paliouras έχει βρει τρόπο να κάνει την πίτσα τόσο λιωμένη που το μόνο που μένει είναι το κουτί;;; αλλά αλήθεια τώρα — εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στον Πειραιά όταν οι φίλοι μου από το mini van είχαν φέρει εκείνο το τσίπουρο τσικουδιάς και εμείς ξεχάσαμε πως υπάρχει κόσμος εκτός από την Real επειδή η Real είχε μπει σαν παιδί μέσα στην ψυχή μας εκείνο το βράδυ στην Κωνσταντινούπολη όταν ακόμα έκανες ομάδες αγκαζέ στους δρόμους;;; κι εσύ Panos_PAO10 που μιλάς για τις φλούδες στο πουκάμισο σου — εμένα μου έρχεται τώρα εκείνο το τραγούδι του Radio Futura στο CD του θείου σου: «η ζωή είναι παιχνίδι» και μετά ξαφνικά όλοι σηκώνουμε το τσίπουρο σαν τρόπαιο και φωνάζουμε εκείνο το «στην πόλη του Σάντος μίλαμε σέρβις» όχι επειδή κάναμε γκολ τότε αλλά επειδή εκείνη τη νύχτα είχαμε ξεχάσει πως υπάρχει ανάγκη να χάσεις. κι όμως εδώ είστε όλοι ετοιμασμένοι σαν να πάτε σε τελικό πρωταθλήματος όχι μόνο επειδή η Real δε χάνει ποτέ αλλά επειδή αυτές οι νύχτες πριν τον αγώνα είναι σαν εκείνες τις βραδιές στα Σέρραικια βουνά όταν στο mini van ο μπαμπάς του Diaitisiame_hrima έλεγε «ετοιμαστείτε παιδιά γιατί η ομάδα αυτή είναι σαν τον ωκεανό—όταν φέρνει κύμα φέρνει χρυσό». εγώ εκεί στις οχτώ παρά τέταρτο δεν ξέρω τι θα κάνω — ίσως φέρω και μια κουβέρτα από εκείνες των θρύλων επειδή η forsa της παλιάς εποχής είναι παντού ακόμα γύρω μας σαν εκείνος ο αγέρας στο Bernabéu πριν γκρεμιστούν τα σκαλιά. αλλά κάτι σίγουρο υπάρχει: όταν φτάσουμε στο Νεότεροinio εκείνη η πίτσα της γιαγιάς paliouras δε θα είναι απλά φαγητό — θα είναι σαν εκείνο το γκολ του Γκαγκο εκείνο το βράδυ στη Λισαβόνα όπου εμείς δεν καταλάβαμε πως είχε τελειώσει ο αγώνας επειδή ήμασταν ακόμη μέσα στο γλέντι. και το τσίπουρο;;; αυτό που φέρνει ο ΑΕΚ_original_gia_ola51 από τα χωριά της Μάλαγας — εκείνο που μυρίζει σαν βρύση δροσιάς κι έχει χρώμα χρυσό σαν τους τίτλους των δεκαετιών... αυτό δε πίνεται, γίνεται μέρος της ιστορίας σου εκείνη τη νύχτα. πως λέμε;;; «η Real εκεί πάντα μέσα στις ιστορίες μας» — όχι μόνο σαν ομάδα αλλά σαν εκείνο το τραγούδι που σβήνει τη μοναξιά σου όταν δεν υπάρχει λόγος να τραγουδήσεις. έτσι;;; στις οχτώ παρά τέταρτο λοιπόν;;; αλλιώς ο paliouras πάει μόνος — και τότε εσείς που μιλάτε για αυτοκόλλητα και πίτσες που λιώνουν σαν κατάπλασμα Αφροδίτης έχετε χάσει το νόημα της πραγματικής αφοσίωσης 😉