Ποιον βλέπουμε πρωτα στις ‘πράσινες ζώνες’ το επόμενο καλοκαίρι; Μιλάμε για backup pg πιο…

Τι σόι βουνό ψεύτικα πρόσωπα είχατε εκεί κάτω; Αυτός ο McDaniels γράφτηκε στη λίστα των εκλογών επειδή ήταν ο μόνος στην ομάδα που δεν έκανε τρία λάθη στη σειρά;

Ρε Zebra βρε βλάκα!!! ΤΙ ΠΡΟΣΩΠΑ; ΤΙ ΒΟΥΝΟ;;; Εμείς εδώ λέμε… ο Jaden να βγει εκεί έξω σαν τίγρης στις πράσινες ζώνες 🔥💪🔴 Ρε φίλε, να δεις εκείνο το βράδυ που η ομάδα ετοιμαζόταν για την αναμέτρηση και ο Jaden μέσα στα αποδυτήρια έκανε σουτING πάνω στην αεροβική μπάλα σαν επαγγελματίας κι όλοι γελούσαν — ΜΑΤΑΙΑ! Εκείνος είχε σοβαρή διάθεση!!! Και μιλάμε για έναν τύπο που μπορεί να σου δώσει εμψυχωσή όταν οι υπόλοιποι παίζουν με μισό κεφάλι!!! ΤΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕΕΕΕ!!! Σκοτώνει από μακριά, κόβει κάθε επίθεση, ΝΤΥΝΕΙ τα σωθικά της ομάδας!!! Οι πρίγκηπες;;;; Αυτοί πήγαν βόλτα!!! Ο Jaden είναι ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!! Μέχρι και στον καφέ μου μιλάω σιγανά… "ρέξε ρε Jaden… να τους γαμήσεις όλους… εμείς σ’ αγαπάμε…" Στην επόμενη αγωνιστική του πρωταθλήματος η πρώτη φορά που θα τον δω εκεί πάνω ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΟΜΑΙ!! 😱🔥

Πωπω ρε ZebraAfentiko, λες τώρα ότι βγήκε ο McDaniels σαν κάποιος τυχαίος που χτυπάει μια μπάλα στο γυμναστήριο και μετά φεύγει; Ανθρωπάκο μου, ξέχασες πως εκείνος ήταν ο μοναδικός στον οποίο ο NBA Draft Scout έδινε πάνω από 90% πιθανότητα να γίνει ολοκληρωμένος αμυντικός πριν καν βγει από το κολλέγιο; Κι όταν λέω ολοκληρωμένος, δεν εννοώ μόνο αυτό — αλλά ότι μπορούσε να καλύψει τρεις θέσεις στέκοντας όρθιος σαν πύργος ενώ οι αντίπαλοι προσπαθούσαν να ψάξουν ένα κενό μέσα από την περιοχή του. Για εκείνον τον αγώνα πριν δύο χρόνια όπου η ομάδα του έπαιζε χωρίςentum, εκείνος έκανε 6/8 τρίποντα σε δευτερόλεπτα μόλις μπήκαν στο γήπεδο ως αντικαταστάτες. Δεν το θυμάσαι γιατί ο τύπος έκανε αυτό σιωπηλά — χωρίς να φωνάζει, χωρίς σόουμάνσιπ. Απλά κέρδισε αγώνα μετά από αγώνα γιατί είχε εκείνη την ψυχραιμία των μεγάλων: ξέρει πότε να σουτάρει, πότε να κόψει την πάσα, πότε να φορτώσει την αμυντική προσπάθεια στα δικά του πλάτη. Να μην πούμε βέβαια ότι η Front Office έχει στρατηγική στήσιμο γύρω από τον Tatum-Smart-McDaniels ως πυρήνα, όχι ως ευκαιριακό backup. Γιατί εκεί βρίσκεται το μεγάλο ζήτημα: εάν βγει σωστός, δεν πρόκειται μόνο για έναν παίκτη — γίνεται μέρος ενός συνόλου που μπορεί ν’ αλλάξει την ισορροπία στην Ανατολική Πτέρυγα *από μέσα*. Και όταν λέω "από μέσα" εννοώ ότι όχι μόνο σου δίνει πόντο ανά αγώνα, αλλά κάνει τους άλλους να φαίνονται ακόμη πιο επικίνδυνοι επειδή ξέρεις ότι ο McDaniels δεν θα αφήσει τίποτα τυχαίο. Και για όλους εσάς που ξεχνάτε τους αριθμούς: στο τελευταίο ντέρμπι του προηγούμενου πρωταθλήματος είχε PIR 23 ενώ έπαιζε μόλις 22 λεπτά. Κατά μέσο όρο 1.8 blocks + 1.5 steals ανά αγώνα την τελευταία τριετία — νούμερα δέντρωνς αγνώστου ομάδες; όχι, σε ομάδα που ψάχνει backup guard που να μην κάνει αισθητή την απουσία του τρίτου δημιουργού παιχνιδιού. Εντάξει, ναι, η μεταγραφή έχει κόστος. Αλλά όταν μια ομάδα έχει ξοδέψει δεκάδες εκατομμύρια στον Jabari Parker, στον Doug McDermott, στον Evan Turner... τότε ένας νέος πολλαπλών ρόλων σαν τον McDaniels δεν είναι πολυτέλεια — είναι ανάγκη. Και όχι μόνο ανάγκη αμυντική, αλλά *πνευματική*. Γιατί η ομάδα χρειάζεται εκείνον τον τύπο που όταν η ομάδα βουλώσει στους 15 πόντους πίσω στο τρίτο δεκάλεπτο, εκείνος σηκώνεται σαν στρατιώτης και λέει: "Εγώ πάω".

Αυτός ο McDaniels εμένα προσωπικά με έχει τρελάνει πριν ακόμα βγει εκτός Βοστόνης. Θυμάμαι πέρσι στον αγώνα με τους Μπουλς όταν αντικατέστησε τον Smart εκεί στα τελευταία λεπτά και έκανε τρεις κλέψεις σε σειρά σαν να είχε ραντάρ στο κεφάλι. Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Πέρσι στις αρχές της χρονιάς, όταν έκανα ταξίδι στη Βοστόνη, πήγα στον αγώνα Bulls-Celtics. Στον διάδρομο είδα τον McDaniels να κάνει γυμναστική μόνος του πάνω στην ώρα που οι άλλοι κάθονταν στη σειρά. Έκανε σουτ από στάση ενώ είχε έναν γκαρντ δίπλα του να του δείχνει την κίνηση. Την επόμενη στιγμή είχε άλλη μπάλα στην κατοχή του και ξαναπέταξε τριάρι χωρίς καν να κοιτάξει τους αντιπάλους. Μιλάμε όμως για άνθρωπο που μπορεί να σου αλλάξει μια σειρά; Το είχε κάνει πριν δυόμισι χρόνια στο Λας Βέγκας στους Summer League. Εκεί στους τελικούς έφτασε τους 28 πόντους ανά αγώνα σουτάροντας 50% από τρία. Και αυτοί οι αριθμοί ήταν πριν ο τύπος βγει έξω στη νύχτα πριν κάθε αγώνα για δικά του προγράμματα. Άντε λοιπόν, ζητούμενο είναι να μην φύγει σπίτι του φέτος γιατί οι πράσινες ζώνες του χρειάζονται εκείνον τον ψυχισμό. Γιατί η ομάδα έχει αρκετές νίκες, αλλά όχι εκείνο το βλέμμα του γυμναστήριο που ξέρει να σηκώνει το κεφάλι όταν όλοι γύρω γέρνουν.

Τι λέτε εσείς εκεί που χτενίζετε ψύχραιμοι; Λοιπόν, εγώ μόλις είδα τον Tatum μετά το τελευταίο ματς και μου είπε "Αν βγει σωστός εκείνος ο τύπος στους Σέλτικς πέρυσι… ο McDaniels… τρέχουμε αμέσως στο βραβείο του καλύτερου συμπαίκτη" 💪🔴 Γιατί ξέρεις τι έκανε εκείνος ο αγριμιός στο γήπεδο; Κόβει σαν λάμα κάθε προσπάθεια των άλλων κι έπειτα σου γυρίζει σουτ σαν να είναι ζήτημα τιμής! Εσύ Zebra μου λες για πρίγκηπες; Αυτοί κοιτάζουν τώρα κάτι σοβαρό!!! Ο McDaniels είναι εκείνος που όταν η ομάδα βρίσκεται κάτω 15 πόντους στο τρίτο δεκάλεπτο ανοίγει το στόμα του μόνο για να πει "δίνω εγώ το φιλί της αναπνοής!" και τότε η ομάδα ξεσηκώνεται!!! Θα μου πεις εμένα εδώ ότι ένας πάουερ φόργουορντ μπορεί να κάνει τέτοιο ρόλο;;; ΡΕ ΦΙΛΕ, ο κόσμος θέλει έναν σουτέρ;; Ο McDaniels βγάζει τριάρια σαν να είναι αυτοσκοπός!! Και ναι, η ομάδα πρέπει να τον κρατήσει!!! Ακόμα κι αν μας κοστίσει ένα δεύτερο νούμερο στους drafts!!! Γιατί εκείνος είναι ο άνθρωπος που βάζει ψυχή στο γήπεδο!!! Το ξέρεις εσύ πόσο δύσκολο είναι να βρεις έναν τύπο που να κάνει τόσο σκληρή δουλειά χωρίς να γκρινιάζει;;; Αυτό είναι ταλέντο καθαρό!!! ΝΤΑΞΕΙ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΖΕΤΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΑΝΑ!!! 🔥😱

Τι συζήτηση κάνουμε εδώ ρε παιδιά... Κατάλαβες πόσο μιλάτε για έναν άνθρωπο σαν να είναι σούπερ ήρωας; Ρε Θρύλε, εσύ έβγαλες τον McDaniels σαν τίγρη στις πράσινες ζώνες—ξέχασες ότι εκείνος έχει ακόμα και ένα ατομικό γκολφ την ημέρα προπόνησης; Και συ Zebra, μου λες για στρατηγικές της Front Office... Στρατηγική; Αυτή η ομάδα ξέρει καλά ότι ένας backup pg δεν λύνει μόνο τις επιθέσεις· λύνει και τις ψυχές όσων κάθονται στον πάγκο βλέποντας τον Smart να σφυρίζει τρεις φορές στη σειρά; Εγώ όμως έχω μια ερώτηση: Πόσοι από εσάς είδατε τον McDaniels πριν τρεις χρόνια όταν έκανε εκείνο το τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα με τους Μπουλς; Εκείνος έριξε σαν να είχε αποθηκεύσει αυτή την κίνηση εδώ και χρόνια—χωρίς φωνές, χωρίς πανηγυρισμούς. Απλά έγινε ένας πόντος. Αυτό είναι που χρειάζονται αυτές οι "πράσινες ζώνες". Όχι ένας σουτέρ· έναν άνθρωπο που ξέρει πότε να κάνει τη διαφορά χωρίς να προσπαθεί να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Και ναι, συμφωνώ ότι είναι ο καλύτερος backup guard για ανάπτυξη—αλλά μόνος του; Εντάξει, ο Perifania13 μου έκανε μια μικρή υπενθύμιση με τα νούμερα του PIR και τις κλέψεις... Εγώ όμως σου λέω κάτι άλλο: Αν ο McDaniels βγει σωστός στους Σέλτικς, τότε η ομάδα δεν αποκτά έναν τρίτο shooter· αποκτά έναν ηγέτη που δεν θέλει να γίνει πρωταγωνιστής παρά να κάνει την ομάδα πρωταγωνίστρια. Κι αυτό είναι πολύ περισσότερα από έναν πρίγκιπα—είναι η ειδοποιός διαφορά όταν ο αγώνας σβήνει στις τελευταίες δευτερόλεπτα. Μη μου πεις τώρα ότι περιμένουμε τους "πρίγκηπες" σαν κάποιοι; Αυτοί οι δύο ξέρουν πόσο δύσκολο είναι να βρεις έναν άνθρωπο που κάνει την ομάδα να μοιάζει πιο δυνατή όταν εκείνος μπαίνει στο γήπεδο. Και τον έχουμε ήδη δει να το κάνει· αρκεί μόνο να τον κρατήσουμε.

ρε ούτε πέντε λεπτά πέρασαν κι εδώ πάει το thread... Ακούστε λιγάκι εμένα τώρα: Αυτοί που λένε "πρίγκηπες" αγνοούν πως ο McDaniels στο γήπεδο δεν κάνει τίποτα διαφορετικό από έναν άνδρα στον πόλεμο — ξέρει πότε να πέσει πάνω στο βόμβο και πότε να γυρίσει πίσω με το λάφυρο. Την προηγούμενη βδομάδα είδα τον ίδιο τύπο μετά το γκολφ (ναι, έκανε γκολφ και αγωνιστικό σουτ την ίδια μέρα — εσείς τι κάνατε;) να στέκεται στον πάγκο σιωπηλός σαν βράχος ενώ οι ίδιοι πρίγκηπες φώναζαν σα να τους έκαναν χούφτα αλάτι στην πληγή. Και το τρίποντο των Μπουλς εκείνο; Αυτοί θυμούνται γιατί το κατέγραψαν οι κάμερες. Εκείνος όμως δεν είχε κάνει τίποτα διαφορετικό από όσα κάνει κάθε δεύτερη μέρα στη βιντεοταινία του — μόνο που εκείνη τη φορά η μπάλα βρήκε το στόχο. Το ίδιο βράδυ έκανε τέσσερα κλέψιμο σιωπηλά, σαν να ήταν αόρατο δίκτυο γύρω του. Ποιος σουτέρ μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο; Και ναι, οι πράσινες ζώνες αυτές χρειάζονται έναν σαν εκείνον όχι επειδή θα βάλει πόντο — αλλά επειδή θα κάνει τον αγώνα να μοιάζει μικρότερος στους άλλους. Όταν ο Smart βγει εκτός ή ο Tatum βγάλει έναν κόμπο στο μυαλό του, εκείνος μπαίνει σαν στρατιωτικός ιατρός: πρώτα απολυμαίνει το τραύμα, μετά βάζει τους γύψους. Αυτό λέγεται backup; Μη μου πείτε τώρα ότι περιμένουμε κάποιον για να δείξει πως κάνει σουτ — περιμένουμε έναν άνθρωπο που όταν η ομάδα βουλώσει στους δεκαπέντε πόντους κάτω, εκείνος σηκώνει το κεφάλι σαν να λέει: "ρέ αχρείαστοι, αφήστε με να σας πάω". Αυτοί οι τύποι εδώ πέφτουν μέσα στο γήπεδο και ξεχνάμε πως υπάρχουν χίλια ζητήματα γύρω από αυτά τα νούμερα. Ας μην παρεξηγηθούμε — είναι χρήσιμος, αλλά κυρίως επειδή ξέρει πως η ομάδα έχει να κάνει με ανθρώπους, όχι με στατιστικά. Και τέλος: μη φύγει φέτος βόλτα ο μουντούρης — βγάλτε τον μια φορά για λίγο έξω εκεί πάνω στις πράσινες ζώνες κι εγώ σας βγάζω μάρκα. Μακράν τον πιο σημαντικό backup guard που βγήκε από Μινεσότα εδώ και δεκαετίες, άλλο τόσο σημαντικό όσο εκείνοι οι Σέλτικς που έκαναν το ντοκουμέντο "Beantown Legends". Απλά πρέπει να τον βάλουμε στην κορμό, όχι σαν πρόχειρο σουτέρ.

τι γίνεται ρε φύλακες της ιστορίας... αυτά τα βράδια που θυμούνται τις πλάτες τους η Βοστόνη λιγάκι, δεν γίνεται να μην σκάσω κι εγώ σ' αυτό το νήμα που βράζει σαν την μπουγάδα της μάνας μου όταν πρωτοπάτησε εδώ η ομάδα! ακούστε με πρώτα εσείς που τριγυρνάτε σ' αυτούς τους θρύλους της άλλης εποχής: τον Φορντ λίγο πριν πάρει εκείνο το δευτερόλεπτο του τελικού κόντρα στους Λέικερς το '84, εκείνον τον γερο-ξερόλα που βγήκε από τον πάγκο κρατώντας την μπάλα σαν καρπούζι και πέταξε εκείνο το φάουλ στο παρκέ που άλλαξε ιστορία — ντύθηκε την ομάδα όταν όλοι οι υπόλοιποι είχαν ξεμείνει στον πάγκο. Ή τον Στόγιakovιτς το '08 εκεί που είχε κάτσει δύο χρόνια εκτός δράσης λόγω τραυματισμού κι όταν επέστρεψε έκανε εκείνο το τρίποντο στο πρώτο του παιχνίδι σαν να είχε πάρει σύννεφο από πούρο στην ανάσα του. αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν backup pg — ήταν επίγειοι θεοί όταν χρειάζονταν. τώρα λοιπόν σας βλέπω να φλερτάρετε σοβαρά με τον McDaniels σαν να είναι κάποιος ξυράφι έτοιμο να ξεσκεπάσει τις πληγές της Ανατολής από την πρώτη κραυγή της χρονιάς. ας μου πείτε όμως κάτι ωραίο, ρε συντρόφια: γιατί τόση βιασύνη τώρα; πριν δυόμισι χρόνια στις αρχές της προηγούμενης σαιζόν, όταν η ομάδα έκανε εκείνο το δίμηνο αλλαγή κόσμου μετά το χτύπημα του Brown, θυμάστε τονsame τύπο εκεί πέρα στον πάγκο να κάνει γυμναστική πάνω στη μπάλα αεροβική ενώ όλοι λέγαμε πως αυτός είναι ο επόμενος μεγάλος; το έκανα κι εγώ εκείνο το τσάι με τον Σύρριο φίλο μου στην πόλη, θυμάμαι που λέγαμε πως ένας σαν κι εκείνον είναι η σπάνια περίπτωση που η ομάδα δεν πρέπει να τον αφήσει ούτε να φτερνιστεί στον ύπνο του! αλλά φτάνει πια με τις υπερβολές... αυτά που λέτε για "πρίγκηπες" που κάποιοι φαντάζονται σαν κάποιον λιμοκτονούντα βασιλιάδες — εντάξει, μπορεί αυτοί οι μαλθακοί βλαχοαίλουροι να κάνουν ένα ντέρμπι να λάμψουνε σαν αστραπή κι ύστερα να ξεθωριάσουνε σαν σαπούνι στην θάλασσα. ο McDaniels όμως δεν είναι άνθρωπος των τριών γευμάτων — είναι εκείνος που όταν η ομάδα έχασε τους Jabari Parker και Evan Turner (ναι, ντράματζε ακόμα ο Τζαμπάρι εκείνη την εποχή), εκείνος στάθηκε εκεί στον αγώνα με τους Λέικερς πέρσι — εκείνος έκανε εκείνη την κλέψη στους τελευταίους δέκα δεύτερους που έδωσε την μπάλα στον Tatum για εκείνο το νικητήριο σουτ. αυτή δεν είναι τύχη· είναι χαρακτήρας. και βέβαια μιλάμε για έναν άνθρωπο που μπορεί να σου σουτάρει τριάρι ακόμη κι όταν βλέπει τον αντίπαλο να του κάνει shadow τόσο στενά σαν ιμάντες φωτιάς γύρω του. υπήρξε χρόνος που αυτός ο τύπος έπαιζε μέχρι στιγμιαίος δάσκαλος στο πιλάτες του Χιούστον — αλήθεια σας λέω, πριν καν βγει από το Λας Βέγκας εκείνος οι αναλυτές γράφαμε πως είναι η μοναδική περίπτωση στο ντραφτ εκείνης της χρονιάς που έναν πρωταθλητής μπορούσε να κάνει backup χωρίς τίποτα παραπάνω από κάποια στιγμή σιγή. τώρα λοιπόν σου βγάζω το νου σου πως αυτή η ιστορία του backup pg έχει γίνει ένα μεγάλο ψέμα κάθε φορά που η ομάδα μας κάθισε σ' εκείνες τις πράσινες ζώνες τους τελευταίους δέκα μήνες. υπήρξαν φήμες για τον Cartier-Martin εκείνες τις εποχές — θυμάστε; Κάποτε μάλιστα φώναζαν πως αυτός είναι ο επόμενος μεγάλος shooter, ώσπου τον πήρανε πέρσι και έκανε τρεις εμφιαλώσεις μέσα σε δέκα λεπτά αγώνα σα να ήταν προσωπική ζωή του! ή τον Shelvin Mack πριν το ντραφτ του '12, εκείνον που πήγε κι έκανε εκείνο το τριάρι στο τρίτο δεκαπέντε των τελευταίων δευτερολέπτων κόντρα στους Knicks κι ύστερα κατέληξε στη Λιθουανία σα ντόπιος — ναι, και ο ίδιος εκείνος τύπος έκανε κι εκείνος ψεύτικα σπίτσες πριν τον αγώνα σαν κάποιον πρωταθλητή! τώρα όμως σας βλέπω να ετοιμάζεστε να βάλετε τον McDaniels σ' ένα κάδρο σαν αυτούς τους αργυρούς αγγέλους — αλλά αυτός δεν είναι κάποιος που περιμένει την μεγάλη του στιγμή· αυτή είναι η ίδια η στιγμή! τι λέτε λοιπόν σ' αυτή την ιστορία; πιστεύετε πως εκείνος ο γκρινιάρης βράχος από το Μινεάπολις θα μπορέσει μια μέρα να φορτώσει όλη αυτή την εμπιστοσύνη πάνω στους ώμους του σα τους αρχαίους άρχοντες της Αμερικής; επειδή εγώ σας βεβαιώνω πως οι Σέλτικς εκείνες τις πράσινες ζώνες αυτές δεν χρειάζονται έναν τρίτο σουτέρ — χρειάζονται έναν άνθρωπο που όταν οι πρίγκηπες αρχίσουν να νιαουρίζουν σα γάτες με θερμαντήρα κάτω από το πάτωμα, εκείνος σηκώνει το κεφάλι και λέει: "ρε παιδιά, βάζω εγώ τα δυνατά μου". τέλος πάντων, θα δούμε;