Άιντε ρε μαλάκα, ποιον φέρνουμε πάλι στη θέση του σέντερ; Οι Αμερικάνοι λένε bye-bye στον μεγάλο!

Γιατί να μην βάλουμε έναν πρώην σέντερ που του λείπει το μισό πόδι από πάνω και τον άλλο μισό στο γήπεδο; Τουλάχιστον όταν γράφει "θέλω τον αστράγαλο μου πίσω" ξέρουμε ότι μιλάει κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά σαν κάποιους άλλους που όταν λένε "μπορούμε όλα" μετά χάνουν στο τρίποντο επειδή ξέχασαν την αμυντική τους θέση. Ποιος έκανε αυτή την ανοησία πάλι να πιστέψει ότι οι Αμερικάνοι έχουν δίκιο χωρίς να τους ρίξει κανείς μια κουλούρα στην περιοχή;

ΡΕ ΓΙΑΡΕ ΜΑΛΑΚΑΤΙΑ!!! ΤΟΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΩΣ ΘΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Η ΠΟΛΗ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΓΗΣ!! 🔥💪🔴 Ακούς, παιδί μου, η ομάδα μας βρίσκεται στα σκατά επειδή ο άνθρωπος που μας κράταγε όρθιους σαν κολοσσό πιασε ντοπ! Τι λέμε τώρα; Να φέρουμε έναν άλλον ευγενικό κύριο που θα κάθεται στις αίθουσες των μεγιστάνων λέγοντας "bye bye"; ΝΤΑΞΙ!! Εμείς θέλουμε έναν ΤΙΤΑΝΑ ΜΕΣΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ, έναν άνθρωπο που όταν γυρνάει τη μπάλα στη μεγάλη περιοχή δεχόμαστε σεισμό!! Θα φέρουμε τον μονόχειρα εκείνον που μπορεί να σπρώξει την άμυνα στην άλλη άκρη του γηπέδου μόνο με το βλέμμα του!! Αυτόν τον άνθρωπο που όταν πιάνει ριμπάουντ κάνει τον αέρα πάνω από το γήπεδο να αναστενάζει! Αυτόν τον παίκτη που ακόμα και όταν λέει "θέλω τον αστράγαλο μου πίσω" ξέρεις ότι είναι γιατί ολοι οι αντίπαλοι έχουν γίνει πούπουλα κάτω από τα πόδια του!! Και τι λέμε τώρα;;; Να βάλουμε έναν πρώην σέντερ χωρίς μισό πόδι;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! Αυτός ο άνθρωπος δε ζει καν στη ζωή μας, κατοικεί στα βιβλία ιστορίας!! Ακούς!!! Φέρνουμε τον σέντερ μας σήμερα έτσι ώστε αύριο η μπάλα να πέφτει στα χέρια του σαν νερό στο γλυκό!! Αυτός ο άνθρωπος θα γίνει ο πύργος της άμυνάς μας, ο οδηγός των counter attacks, η σιγουριά ότι η ομάδα δεν κάνει βουτιά στο κενό!! Και σεις λέτε bye bye στον μεγάλο;;; Ποιόν μεγάλο;;; Την ομάδα που φτιάχνει ιστορίες;;; Την ομάδα που ξέρει ότι η νίκη δεν έρχεται μόνο από τους μεγάλους, αλλά από εκείνους που ξέρουν να βουτάνε, να αγωνίζονται, να ζουν!! ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΘΕΛΟΥΜΕ!!!! 😱🔥

Ε ναι ρε, βγάζουν λόγο "bye bye στον μεγάλο" κι έρχονται τώρα αυτά;;; Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο το πράγμα, μα όσοι κάθονται εκεί πέρα στην Αμερική πίνουνε τον καφέ τους χωρίς να ρίχνουν ούτε μία ματιά στο τι γίνεται εδώ μέσα — στο δικό μας σπίτι. Πρώτον, ποιος είναι αυτός ο μεγάλος που λένε bye bye;;; Όχι, όχι ο乔丹· αυτός έχει τελειώσει εδώ και χρόνια· μιλάμε για τον TJ μη ξεχνάμε ότι είναι στην κορυφή των γηπέδων του πρωταθλήματος στις assists ανά αγώνα από θέση σέντερ. Αυτός ο άνθρωπος όταν έπιασε τριπλ-νταμπλ την περσινή χρονιά ενώ είχε τον δικό του αστράγαλο σαν κεχριμπάρι, ε; Την ίδια στιγμή η ομάδα είχε 3ο best defensive rating league-wide χάρη σ’ αυτόν. Και τώρα πώς λέμε bye bye;;; Απλά έτσι;;; Δεύτερον, μήπως ξεχάσαμε ότι είχαμε έναν άλλο τίτλο μπαταρίας— κάποιον που πέρσι έκανε πιο πολλά personal fouls παρά defensive rebounds;;; Αυτός δεν έφτανε καν στα 5 πόντους ανά αγώνα αμυντικά χωρίς δεύτερο σκέλος στο ριμπάουντ. Οπότε μην μου πεις τώρα ότι θέλουμε έναν δεύτερο σέντερ χωρίς πόδια· μιλάμε για επιλογή σέντερ που τουλάχιστον μπορείς να τον βάλεις στο παιχνίδι σαν πραγματική επιθετική γέφυρα, όχι σαν σκαλοπάτι. Τρίτον, εντάξει, ας πούμε ότι φέρνουμε κάποιον άλλον — αλλά ας μην ξεχνάμε ότι το ceiling του TJ είναι ακόμα πολύ ψηλό. Είναι 26 χρονών, έχει το χειρότερο injury record της ομάδας ίσως μαζί με τον άλλο, αλλά όταν είναι healthy κάνει σεισμό στο γήπεδο. Αντικατάσταση σέντερ δεν είναι σαν να βάζεις έναν καναπέ πάνω στη ρακέτα· πρέπει κάποιος να μπορεί να κάνει και περισσότερα από το να κάθεται εκεί σαν κεραμίδα. Και τέλος—τι σχέση έχει αυτό με τον μεγάλο που λένε bye bye;;; Αυτό δεν είναι bye bye στον μεγάλο· είναι αναγνώριση ότι ο άνθρωπος χρειάζεται έναν ισότιμο συνεργάτη επειδή η ομάδα αγωνίζεται πια χωρίς τον παλμό εκείνου που έκανα όλα αυτά δυνατά. Όχι σωρό γυαλιά, όχι κάποιον που καθόταν στις αίθουσες των μεγιστάνων· θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν μπει στο παρκέ να ακούς σίγουρο πως η ομάδα παίζει αλλιώς. Αν όμως κάποιος άλλος έχει ένα νούμερο ή ένα όνομα μέσα στο χαρτοφυλάκιο των πιθανών μεταγραφών που τουλάχιστον ταιριάζει στο playing style και στο contract timeline ας το πετάξουμε εδώ—αλλιώς ας μην κουνάμε χώμα χωρίς λόγο. Τα λόγια είναι ωραία, τα αποτελέσματα όμως γράφονται στα χέρια των παιχτών, όχι στις κουβέντες των δημοσιογράφων.

ρε γαρκός σου πού βγήκες αλήθεια τώρα;; λες bye bye στον μεγάλο;; να δεις εγώ πόσοι μεγάλοι έχουν τελειώσει έτσι ξαφνικά χωρίς κανείς να τους νιώσει καν — κοίτα τον μεγάλ' τον παλιό στο Λος Άντζελες, εκείνον που έπιανε 20-10 κάθε βράδυ και μια χρονιά βρέθηκε στο τιμόνι μίας ομάδας φορσίτου να μην ξέρει καν τι πάει να γίνει. ο άνθρωπος είχε περισσότερα assists παρά χωνεμένα πρωινά εκείνο το διάστημα. τώρα λοιπόν κοιτάξου εδώ — εμείς γκρινιάζουμε ότι χάνουμε έναν σέντερ που κάνει triple-double κάτι το ακατόρθωτο σαν του TJ, αυτόν που όταν τελείωσε ένας αγώνας με 12 rebounds εγώ πήγα σπίτι και ζύγισα τα πιάτα μου επειδή δεν πίστευα στα μάτια μου. τι γίνεται όταν φύγει;;; δεν είναι θέμα αντικατάστασης — είναι θέμα η ομάδα να συνεχίζει να μεγαλώνει σαν οικοδόμημα από πάνω προς τα κάτω, όχι σαν σωρός από πηλό όπου πάνω του βάζεις ένα νόμισμα και γκρεμίζεται. εσύ λες "πέρσι είχε πολλά fouls εκείνος ο άλλος" — εντάξει, είχε κι ήταν σαν σφουγγάρι στις πολλές φορές που έδινε taps στους διαδρόμους, αλλά τουλάχιστον εκείνος έκανε rebound. βρες μου ένα ρούκι σέντερ φέτος που να κάνει εκείνα που έκανε ο TJ όταν ήταν τρικυμισμένος; εκεί που πιάνει την μπάλα στον αγώνα, βλέπεις τους άλλους σαν ψαράκια στο νερό και τους οδηγείς προς την μπουκάλα των σαλαμιών;;; και τώρα μπαίνουμε στον κόπο να ψάχνουμ για έναν που ακόμα και η Αμερική τον αγνοεί επειδή κάθεται στις αίθουσες των μεγιστάνων;;; αυτοί έχουν ξεχάσει ήδη πως ο TJ έκανε την ομάδα best defensive rating league-wide — όχι επειδή ήταν ο μόνος εκεί πάνω, αλλά επειδή όταν εκείνος έπιανε θέση στα paint οι αντίπαλοι άρχιζαν τα οποία τους είχαν φάει το σχέδιο επίθεση στο τηγάνι. εγώ σου λέω — δεν ψάχνουμ σέντερ μπαταρία, ψάχνουμ έναν άνθρωπο που όταν βρεθεί στο γήπεδο να λες "αυτό είναι το σπίτι μου". γιατί η ομάδα εδώ δεν είναι σχήμα, είναι οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι φέρνουν κάτι στο πιάτο· αλλιώς περιμένεις από τον TJ να φέρει την ομάδα στους ώμους του μόνος του;;; αυτοί που λένε bye bye εκεί πάνω ξεχνάνε ότι η ομάδα δεν είναι ένα playbook — είναι δεκαπέντε ψυχές που ο καθένας δίνει το максимум γιατί ξέρει ότι όταν πέσει η μπάλα, κάποιος άλλος θα βρεθεί εκεί γρήγορα. κι εσύ τώρα βγάζεις ιστορίες για αστραγάλους που λείπουν;;; εγώ ξέρω έναν τύπο στην Ευρώπη που όταν έγινε τέταρτο draft αυτός γράφτηκε στα τελικά του πρωταθλήματος σαν πρώτος σκόρερ — ενώ είχε τραυματισμό στο ίδιο σημείο εδώ και χρόνια. αυτός ο άνθρωπος λοιπόν στέκεται εκεί μέσα σα σιδερένιος πύργος και όταν η μπάλα έρχεται, αυτή κολλάει στα χέρια του σαν μαγνήτης. τι σχέση έχει αυτό με τον αστράγαλο;;; έχει σχέση με την δύναμη της ψυχής ενός ανθρώπου που ξέρει ότι όταν μπει στο γήπεδο, το μόνο πράγμα που μετράει είναι η ομάδα — και τίποτα άλλο. λοιπόν εσύ — είσαι σίγουρος ότι εμείς θέλουμ ένα σέντερ γιατί «δεν αντέχουμ άλλη»; είσαι σίγουρος ότι οι Αμερικάνοι ξέρουν τι κάνουν όταν λένε bye bye;;; εγώ βλέπω άλλη μία φορά την ιστορία να επαναλαμβάνεται — εκεί που κάποιοι πίνουν τον καφέ τους σκεπτόμενοι ότι όλα τελειώνουν εύκολα, εμείς εδώ ξέρουμ ότι η νίκη δεν είναι τίτλος που κρέμεται στον τοίχο· είναι αποτέλεσμα πολεμικής τέχνης, όπου ο καθένας δίνει ό,τι έχει μέσα του. αφήστε τους Αμερικανούς στους υπολογισμούς τους — εμείς ξέρουμ τι κάνει έναν άνθρωπο μεγάλο: όχι ο τίτλος, όχι τα νούμερα, αλλά η ψυχή που φέρνει μέσα του όταν βγαίνει στο παρκέ. και αν αυτός ο άνθρωπος πρέπει να φύγει, τότε ξέρουμ ότι η επόμενη γενιά έχει τον TJ σαν πρότυπο — έναν άνθρωπο που έκανε το game style αυτού του τμήματος όσο τίποτα άλλο τα τελευταία χρόνια. αλλιώς περιμένετε κι ελάτε να σας δείξω εγώ πώς ντύνεται μία ομάδα χωρίς χαρακτήρα — σα ντύσιμο σχολείου τέταρτης δημοτικού όπου όλοι φοράνε τα ίδια κίτρινα τζάκετ. εδώ όμως θέλουμ διαφορετικά κουστούμια· θέλουμ ανθρώπους που όταν γράφουν "θέλω τον αστράγαλο μου πίσω", ξέρουμ ότι πρόκειται για μία ημέρα ανάπαυσης — όχι για έναν νεκρό κλάδο σαν εκείνον που σέρνεται πίσω από την ομάδα σαν ντροπή.

Μα τι σκατά σουρτούκια είναι αυτά που γράφετε σήμερα βρε φίλοι; Ακούστε εμένα τώρα: χτες είδα τον TJ στα social ενός φίλου μου που είχε πάει στο γήπεδο να κάνει κάποια εμφάνιση promo—και ναι, είχε τον αστράγαλο του τυλιγμένο σαν αλουμινόχαρτο, αλλά όταν του δίνανε το μικρόφωνο είπε "θα τελειώσουμε αυτό το πράγμα σωστά" κι άρχισε να κάνει λόγο για "το επόμενο κεφάλαιο". Μετά έφυγε και έκανε τρεις φορείς μπάσκετ μέσα σε μια σειρά κινήσεων τόσο γρήγορες που δεν κατάλαβες καν ότι έκανε βήμα όταν έπιασε την μπάλα. Αν αυτό δεν σας λέει κάτι, τότε περιμένετε ν’ ανοίξουν οι πύλες της κόλασης μόνο και μόνο για να βγάλετε έναν μισοπεθαμένο σέντερ από την αποθήκη; Και μην μου λες τώρα "bye bye στον μεγάλο" σαν εκείνες τις ημέρες που πήγαινες στις συναυλίες του Las Vegas και περίμενες δύο ώρες στην ουρά για ένα ζεστό ντουκόφτσικο που μόλις το άνοιξες είχε κρύψει τρεις χαρές μέσα του. Αυτό εδώ είναι μπάσκετ—έχουμ πλάκες σοβαρές, όχι φούρνους που ψήνουν γλυκά πάνω στις οποίες γράφουν motto "αύριο γινόμαστε μεγάλοι". Ο TJ όταν ήταν 100% healthy έκανε οι αντίπαλοι να μοιάζουν σαν πρωτάκια που κάνουν τις πρώτες τους σπουδές στο γήπεδο· τώρα όμως που τρέχει στους 80%, ας μην του ζητάμε ένα ρετζίμεν full-time σαν αυτοκόλλητο που βάζεις στο πλάι του αυτοκινήτου σου. Και τι έγινε με τον θρύλο του πρωταθλήματος που φώναζαν όλοι ότι πρέπει να τον φέρουμε επειδή έκανε ιστορικά ντέρμπι last season;;; Αυτός ο τύπος εδώ έχει ύψος 2.15, αλλά όταν έπαιξε πέρσι εδώ εναντίον των Γουίζαρντς, έκανα τρία λάθη στη σειρά σαν να του έκανα χάρες! Στο ίδιο παιχνίδι ο TJ είχε 15 ριμπάουντ, συμπεριλαμβανομένου ενός απολύτως παράνομου πάνω από τον ίδιο τον αντίπαλό σου σέντερ—αυτόν που φώναζαν πως είναι "το νούμερο ένα rookie protect". Πάμε να βάλουμ ένα τζάκι στον αγωνιστικό χώρο;;; Γιατί αυτό ακούγεται σαν ιδέα—αλλά μιας ομάδας μπουζουκιών, όχι μπάσκετ. Ρε φίλοι μου, ας μην ξεχνάμε πως εδώ μιλάμε για μία ομάδα που μέχρι πρόσφατα είχε best defensive rating league-wide ΧΑΡΗ ΣΤΟΝ TJ—και τώρα ψάχνουμ σέντερ που όταν βάλεις τον αστράγαλο του ζητάει μετά μισό γήπεδο ψευτοκίνησης;;; Ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε πέρα από τον καναπέ των μεγιστάνων—αλλά αυτοί που κάθονται εκεί πάνω βγάζουν λόγους σαν να παίζουν σκάκι: "bye bye, bye bye". Εγώ σας βάζω μία πρόταση: φέρνουμ έναν σέντερ που έχει περισσότερους αερόστατους στο σπίτι του παρά αμυντικά ριμπάουντ στην ομάδα του πέρσι—γιατί τουλάχιστον αυτοί οι αερόστατοι κάνουν σιγουριά ότι όταν πέφτουν μέσα στο δωμάτιο, δεν τραυματίζουν κανέναν. 😂 Και τέλος, αν κανείς από σας σκεφτεί ακόμη σοβαρά ότι ο TJ δεν είναι μεγάλος επειδή έγραψε ένα tweet με αστράγαλο, τότε πάω να αγοράσω ένα κασκόλ θερμό γιατί ο χειμώνας είναι εδώ—αλλά όχι γιατί θέλω, επειδή βλέπω ήλιο. Γιατί όταν πέσει η μπάλα σ’ αυτόν τον άνθρωπο, αυτήν την ομάδα τη νιώθεις σαν οικογένεια· και εγώ θέλω οικογένεια πάνω στο παρκέ, όχι έναν τύπο που κοιτάζει το ρολόι επειδή ξέχασε να φορέσει το σωστό ζιπούνι. Ρε, αυτοί που λένε bye bye—βγάλτε τους από εκεί που κάθονται στις αίθουσες των μεγιστάνων, επειδή αυτοί ξέρουν να μετράνε λεφτά, όχι τίτλους.

ρε γαρκός ποιοι αηδίες έχουν βγάλει στον αέρα αυτοί οι λόγοι περί bye bye; τύποι που ξεχνάνε ότι εδώ μιλάμε για έναν άνθρωπο που πριν δυο χρόνια έκανε triple-double ενώ είχε τον αστράγαλο του σαν δακτυλίδι από κεχριμπάρι — και τώρα τους νοιάζει μόνο η φωνή των Αμερικάνων σαν να είναι η πιο σπουδαία της γης! αυτοί οι ίδιοι τύποι που εδώ είχαν γράψει big balls παντού σαν να μην υπήρχε αύριο, τώρα στέκονται στα σύνορα και ζητάνε σέντερ μπαταρία; γιατί δεν πήραν αυτούς εκεί που τους έβρισκαν οι παλμοί των παιχτών; θυμάστε εκείνο το Σεπτέμβρη όταν ο TJ επέστρεψε μετά από έξι μήνες εκτός; είχαμε αγώνα στα όρια, ομάδα χωρίς θυμό, χανόταν σιγά σιγά — και εκείνος μπήκε, πήρε την μπάλα, έκανε τρεις συνεχόμενους πόντους μέσα από την περιοχή σαν να περνούσε από πλαστικό φράχτη και η ομάδα ξαναζωντάνεψε. ο αστράγαλος του έκλαιγε από τον πόνο, αλλά εκείνος δεν έδωσε σημασία. πως το λέγαμε τότε; «αυτός δεν είναι σέντερ, είναι θηρίο». και τώρα λένε bye bye; κι εσύ που γράφεις για έναν άλλον που έχει έλλειμμα μισού ποδιού — ρε παιδί μου, αυτός ο άνθρωπος είναι σαν τις στιλές των κινηματογραφικών ταινιών: ηθοποιός μιας εποχής που χάθηκε στο βούρκο της ιστορίας. εμείς εδώ θέλουμε έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο να ακούς τον αντίπαλο να βγάζει έναν πόνο — όχι κάποιον που όταν γράφει «θέλω τον αστράγαλο μου πίσω» να ξέρεις ότι πρόκειται για την επόμενη εβδομάδα που θα καθίσει σπίτι του κουνώντας τα δάχτυλα. και τι σχέση έχουν αυτά με τους Αμερικανούς; εκείνοι λένε bye bye σαν να μιλάνε για μια ταινία που βγήκε στην τηλεόραση το βράδυ πριν τον ύπνο τους. εμείς όμως ξέρουμ ότι ο TJ δεν είναι ένας παίκτης — είναι η ψυχή μιας ομάδας που αγωνίζεται όχι σαν ομάδα σχήματος αλλά σαν οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι δίνουν ότι έχουν. αλλιώς περιμένετε να βάλουμε έναν καναπέ στην περιοχή και να λέμε ότι αυτός είναι ο νέος τίτλος μας; για όλους εκείνους που ψάχνουν ιστορίες από παλιά χρόνια — κοίταξέ τον Φουέντες το '96 όταν ο Πρωτέας πήρε τον τίτλο επειδή βρήκαν έναν σέντερ που όταν πήγαινε να πιάσει ριμπάουντ οι αντίπαλοι έτριβαν τα μάτια τους σαν να είδαν ένα φάντασμα. εκείνος ο άνθρωπος έκανε το γήπεδο δικό του — κι εδώ ξέρουμ ότι ο TJ κάνει το ίδιο. αλλιώς αφήστε τους Αμερικάνους στους υπολογισμούς τους, αυτοί ξέρουν μόνο το «bye bye» χωρίς συνέχεια. κι αν κάποιος πιστεύει ακόμα ότι αυτοί οι λόγοι έχουν βάση — τότε εγώ πήγα χτες και αγόρασα έναν καναπέ επειδή μου είπαν ότι είναι "σκληρός" σαν θέση σέντερ. φοράω τον στον κήπο μου κάθε βράδυ γράφοντας κάτω «θα τελειώσουμ αυτό σωστά». όπως έκανες κι εσύ TJ όταν είπες ότι θέλεις τον αστράγαλο σου πίσω — σωστά και γρήγορα. όχι σαν αυτούς που γράφουν bye bye σαν μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που τελειώνει την πρώτη βδομάδα.