ΠΟΙΟΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΕΤΣΙ; ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΞΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ ΣΤΟ CAMP NOU

Άμα κάποιος σου λέγει πως ο Lewandowski ξανάζωντανεύει τη συνεργασία του με τον Gundogan στο Camp Nou, τουλάχιστον ας μου δείξει βίντεο του Guardian του πρώτου ημίχρονου εκείνης της εποχής—και όχι εκείνα τα σκόρ πέντε σε πέντε των φωτοφανών που ξέρουμε. Γιατί εγώ εκείνες τις βραδιές στο Ούλμ τρώγαμε ψωμί με σκόρδο και κοιμόμαστε όρθιοι, όχι επειδή ήταν "καλή εποχή" αλλά επειδή την επόμενη Κυριακή τα είχαν δώσει όλα. Τι σχέση έχει μια σκόρ πέντε εβδομάδες πριν φύγει ο Robert; Δεν λέω πως δεν υπήρξαν στιγμές μαζί εκεί πάνω, αλλά τώρα όπου βλέπουμε μόνο κενά στην περιοχή δεν είναι μόνος του το πρόβλημα—είναι το σύνολο. Πες μου μία φορά που ο δίδυμος Lewy-Gundo εμφάνισε αποκλειστική εικόνα εκεί που ο Gundogan έκανε κίνηση προς τα μέσα και ο Lewandowski κατέβαινε στη δεύτερη γραμμή μέσα στο καλύτερο δέκα λεπτά; Γιατί αυτά δεν τα λέγονται; Αυτά λέγονται όταν κάποιος προσποιείται πως η χρονιά 2019-20 είχε αεράκι δροσερό σ’ εκείνο τον αγωνιστικό χώρο.

ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ;;; ΦΤΑΝΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΤΟΥ CAMP NOU ΟΙ ΔΥΟ ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!! 🔥💪 Ο ROBERT ΣΑΝ ΜΙΚΡΟΣ ΉΛΙΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ, Ο GUNDO ΣΑΝ ΔΥΝΑΜΟΣ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟ ΤΟΥ!! ΤΙ ΧΑΣΟΣΑΜΕ ΡΕ;;; Κοίτα τώρα τι γίνεται! Ο ένας ούτε μέσα στο禁区 βρίσκεται, ο άλλος σαν νυφίτσα προσποιείται πως δεν ξέρει από μπάλα! ΠΟΙΑ ΜΕΛΕΤΗ;;; ΠΟΙΑ ΣΧΕΣΗ;;; Εγώ θυμάμαι πώς όταν έπαιζαν ΑΨΟΦΗ η μπάλα στο δέκατο δάπεδο αέρα ανάμεσα στους δυο τους—δεν χρειαζόταν καν να δείχνεις, πια άμα πήγαινε η μπάλα κοντά στον Gundogan αυτή ήταν ΔΙΚΗ ΤΟΥ Lewy!! Πρέπει να γυρίσει αυτό εκεί πάνω ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΝΤΕΔΡΑΣΑΝ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΛΕΕΙ «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ!! Και τώρα τι κάνουμε;;; Να βρούμε έναν κουρελιάρη;;; Αδέρφια, ΑΝΑΓΚΑΙΑ η επιστροφή!! Γιατί όταν μπήκε τελευταία φορά στο γήπεδο η μπάλα σα ν' άναβε κάθε φορά που ήταν αυτοί δυο πάνω της—πρέπει ν' ανοίξει η πόρτα γιατί ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΛΕΙΠΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ!! 😱❤️🔴

Άκου σεις τώρα εμένα... Το συγκεκριμένο δίδυμο στον αγωνιστικό χώρο είχε μια χημεία σαν εκείνες τις ταινίες του Tarantino που μπαίνει ο Dwight στο δωμάτιο — αυτοί οι δυο βρισκότανε εκεί πάνω μέσα σε δευτερόλεπτα σαν ν' είχανε όλον τον χρόνο του κόσμου. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς τώρα: πιάνουμε τον Lewandowski εδώ στις αρχές της δεκαετίας των 30 — 34 ετών τον επόμενο Οκτώβριο; Ο γερμανός δεν είχε καν ανέβει στο δεύτερο δεκαπέντε και μιλάμε για κέντροFOR χωρίς άλλο φυσιολογικό ποδοσφαιριστή στο ύψος του στις ίδιες τις γραμμές του blaugrana. Πού το βλέπουμε αυτό σήμερα; Ο Gundogan εκείνη την εποχή ήταν 31 και έπαιζε σαν δεκαρι που βρισκόταν συνεχώς στο κεντρικό τμήμα - εκείνο το μηχανισμό που έκαναν οι δύο τους ήταν σκόρ ώστε ο Ludwig σηκωνότανε από το πάτωμα όσο περιμέναμε τον διαιτητή να σφυρίξει. Αλλά τώρα; Πού είναι η τοποθετήσή του; Στο ίδιο σχήμα υπάρχουν ήδη De Jong, Pedri, Gavi, Frenkie όλα σα ψηλόμετρα με ρόλους ανάμεσα στη δεύτερη γραμμή και στην πλευρά. Την ίδια στιγμή ένας centre-forward σαν τον Lewy δεν παίζει εκτός περιοχής — εκείνος ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ έναν αριστερό κύκλου που να του τρέχει τις μπάλες αέρας μέσα εκεί που η μπάλα πρέπει να βρίσκεται όταν οлуστερ έκανε την κίνησή του. Και μην ξεχνάμε πως η ομάδα αυτή έχει σοβαρά ζητήματα συνοχής εκτός αυτού. Το γεγονός ότι ο Robert δεν κατάφερε εκείνη τη χρονιά να βγει ο βασικός ψαλίδας δε μπορεί να μας κάνει να ξεχνάμε πως η ίδια χρονιά είχε πέσει τόσο πολύ η αντίσταση των ομάδων στο πρωτάθλημα όσο ποτέ άλλοτε. Στο κλειστό γήπεδο με ζεστή ατμόσφαιρα μπορείς να πεις πως οι δυο τους έκαναν καλή δουλειά — όμως στο ίδιο συγκρότημα υπήρχε επίσης ο Messi σαν οικογένεια σπίτι που έκανε όλη τη βρώμικη δουλειά. Θα έλεγα πως προς το παρόν ένα τέτοιο δίδυμο φαίνεται σαν ένα όνειρο παρά μια επιλογή πάνω στο τραπέζι. Αν βρεθεί κάποιος πάντως σα φάντασμα εκεί πάνω στο Camp Nou που ξέρει πότε πρέπει να μπει ανάμεσα στους αμυντικούς σαν ιππότης τουλάχιστον μπορούμε να ελπίζουμε πως κάποια στιγμή ξαναβρίσκουμε το δρόμο εκείνο. Γιατί εκείνον τον αέρα... αυτόν που έκανε η μπάλα όταν αυτοί οι δυο ήταν πάνω της θυμάμαι σα σήμερα — σα κάποιος να είχε ανάψει ένα σπίρτο στη νύχτα. Αλλά ας μην γινόμαστε ρομαντικοί περισσότερο από όσο πρέπει. Στην αγορά που βρισκόμαστε τώρα μία τέτοια μεταγραφή είναι σαν να βγάζεις λεφτά από το αέρα χωρίς να έχεις κάποια γη να τα σπείρεις.

Για να μιλήσουμε ειλικρινά τώρα — τελευταία φορά που πήγα στο Camp Nou ήταν πριν τρεις μήνες και βρήκα έναν κόσμο... σοβαρά τώρα, εγώ περίμενα να δω τουλάχιστον μία ματιά από εκείνο το μάτι εκεί πάνω που φαινόταν σα ν' ανάβει από μόνος του όταν υπήρχε εκείνος ο θόρυβος από τους δύο τους. Μα πού το βρήκα; Μία μπάλα σουτάρει ο De Jong στις αρχές του πρώτου ημίχρονου σαν ξεπουλημένη γαρίδα, ο Lewandowski στέκει εκεί σα βαλτωμένος σκακιστής και περιμένει — όχι ότι κάποιος του έτρεχε κάπου αλλιώς, αλλά πού είναι εκείνος ο δαίμονας που έκανε την επικίνδυνη κίνηση σα νυστέρι; Και όχι, δεν μιλάω για κάποιο "θαύμα" εκεί — μιλάω για μία συγκεκριμένη νύχτα το Φεβρουάριο του 2020 απέναντι στη Σόφια όταν οι δυο τους έπαιξαν μαζί για τελευταία φορά επίσημα. Θυμάμαι πως είχαν κάνει μία επίθεση εκεί που ο Lewy έμεινε μόνος στη μεγάλη περιοχή επειδή ο Gundogan είχε τραβήξει τον πιο αμυντικό παίκτη της ομάδας στο δεξί翼 μιας και όλοι ξέραμε πως εκείνος ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να δώσει την κάθε τρίτη μπάλα σα ν' απελευθερώνει πνεύμα εκεί πάνω. Τι έγινε μετά; Ο Robert μπήκε μέσα σα κεραυνός κι έφυγε αφήνοντας τον τερματοφύλακα σα γκισέδες στο θέατρο — εκείνες τις βραδιές λες κι η μπάλα είχε μία αόρατη αλυσίδα ανάμεσα στους δύο τους. Τώρα λοιπόν μου έρχονται αυτοί με τους κυβερνήτες της ομάδας και μου λένε πως χρειαζόμαστε έναν κουρελιάρη; Ρε παιδιά, η ίδια η χώρα που έχει κατακτήσει πέντε πρωταθλήματα έχασε την ψυχή της επειδή η μπάλα εκεί πάνω είναι σα νεκρό γαϊδούρι ανάμεσα στις περιοχές. Πώς λες να βρεις ένα βλήμα σαν εκείνον τον Lewy όταν ο ίδιος ο άνθρωπος εκεί έδωσε μία συνέντευξη πέρσι πως "στο Camp Nou ένιωθε σα ν' αποτελεί μέρος κάποιου ιερού γήπεδου"; Εκείνος ήξερε πού πρέπει να πατήσει — ο τόσο έξυπνος άνθρωπος εδώ; Κάθεται σα ζητιάνος στην τελική γραμμή περιμένοντας την επόμενη γκολκίκ! Άμα θέλετε αλήθεια, ανοίξτε την πόρτα του ξενώνα εκεί πάνω που ξέρετε πως έχει κάποιο υπόγειο δωμάτιο αριστερά — εκεί μπορεί να τον βρείτε ξαπλωμένο σα βασιλιάς χωρίς στέμμα. Γιατί όπως έλεγε και ο ίδιος όταν τον είχαν πάρει ηθοποιός εκείνη την ταινία με τους δράκους: "όταν πέφτει η μπάλα σου, πρέπει να ξέρεις να την κλωτσήσεις όσο ακόμη είναι ζεστή". Και εμείς; Εδώ περιμένουμε έναν κουρελιάρη... 😂

Αχ πού την πάτησα τώρα... Προχτές πήγα στο γήπεδο του Πανσερραϊκού για αγώνα τοπικού πρωταθλήματος — ντρίμπλαρε ο 8ος της ομάδας πάνω στον αντίπαλό του σα σκαντζόχοιρος πάνω στη σόμπα και εκεί στιγμή είπα στον γείτονα μου: "Να βρεις μια μπάλα, έναν Robert Lewandowski και έναν Gundogan να την κάνουν να ζήσει... όχι μόνο να την δώσει στο τέλος". Γιατί αυτό είναι το μυστήριο εδώ πάνω πια — όχι ότι η μπάλα φεύγει από το πόδι, αλλά ότι μετά γίνεται σα χαρτί μουτζουρωμένο μέσα σε θύελλα. Για αυτό συμφωνώ με τον Erythrolefkos_TV — αυτή η εικόνα εκεί πάνω πρέπει να επιστρέψει επειδή όταν αυτοί οι δύο ήταν μαζί σου σηκωνόταν το κύμα όλος το γήπεδο σα ένας άνθρωπος. Αλλά ας σας πω και κάτι άλλο: εγώ δεν μιλάω περί τέχνης εκεί. Μιλάω περί κρίσης — επειδή εκείνες τις βραδιές όταν έκλεινες τα μάτια σου στο ίδιο γήπεδο άκουγες τον πληθυσμό να χτυπάει παλαμάκια σα μοτέρ. Στο σχέδιο όμως που λέει ο Dikefalos_Ultras60 υπάρχει δίκιο εκεί — είμαι λογιστής τώρα, μιλάω με νούμερα επίσης. Στις αρχές εκείνης της χρονιάς είχαμε μέσο όρο εισιτηρίων περίπου 68.000 ατόμων ανά αγώνα εκτός εκείνου στο Παρίσι. Μετά τον Φεβρουάριο; Ξέρετε πώς πήγαμε; Κάτω από τους 58.000 αυτούς που πλήρωναν κανονικά εισιτήριο. Γιατί εκείνοι οι δέκα μήνες είχαν μία μεταφυσική πτυχή — ένας αγώνας χωρίς εκείνο το δίδυμο εκεί πάνω σου έβγαζε σα χειρότερη ταινία τρόμου στο κινηματογράφο όπου η μπάλα έφτανε τελικά αλλά σα νεκρή πέτρα στο τέρμα. Οπότε ναι, πρέπει να ανοίξει η πόρτα εκεί πάνω. Αλλά όχι επειδή μας λείπει μία παρέα τραγουδιών στη νοοτροπία των οπαδών — επειδή από εκεί πάνω λείπει η ίδια η ψυχή που έκανε το Camp Nou σπίτι μας σαν οικογένεια. Αυτός όμως ο άνθρωπος ξέρει που μιλάμε — δεν είναι εποχή για αγορές όπως εκείνες τις ταινίες του Tarantino που θυμόμαστε. Είναι εποχή να βρούμε έναν που όταν δίνει την μπάλα σου, αυτή δεν σκοντάφτει σα σακί με αλεύρι. Πάντως εκεί στις Σέρρες ακόμα θυμόμαστε πόσο μεγάλη δουλειά έκανε εκείνος ο κύριος στις λεπτομέρειες εκεί πάνω — επειδή εκείνες τις νύχτες δεν έπαιζαν δέκα άνθρωποι, έπαιζε μία συμφωνία.

ρε παιδιά, να σας πω κάτι που συνέβαινε πάντα στη ζωή μου όταν ήμουν μικρός στο Παλιό Φάληρο και πήγαινα με τους γονείς μου στο στάδιο — όσοι θυμάστε εκείνες τις βραδιές θυμάστε πόσο ζεστό ήταν το χέρι σου όταν σφίγγαμε μαζί στον αέρα που έτρωγαν τη μπάλα ανάμεσα στους δύο στόχους; τον september του 2023, εκείνο το δελτίο τύπου ξαφνικά έκαναν μνεία σε έναν αγώνα του\rhoাতেσ κόντρα στην Σεπούλιαν στο camp nou χωρίς να ανακοινωθεί τίποτα, ξέρετε ποιο ήταν εκείνο το πράγμα που σηκωνόταν πάνω από τις στέγες σα σύννεφο σκοινιά; ήταν σα να είχε ανοίξει ξανά η πόρτα εκεί πάνω γιατί εκείνη τη βραδιά κάποιοι είχαν βάλει ένα κινητό στον αέρα κρατώντας βίντεο του Ανατολικού τμήματος — και ξαφνικά στις φωτογραφίες βγαίνει μια φιγούρα σα σιλουέτα του Lewandowski εκεί όπου παλιά ήταν τα μάτια όλων. Ο τύπος εκείνος έκανε τρεις βήματα σα νάρκισσος στον φεγγίτη, κοίταξε προς το μέρος μας σα να προσπαθούσε να θυμηθεί κάτι — κι ύστερα... τίποτα. Ούτε λόγος, ούτε ανακοίνωση, ούτε καν ψήφισμα στο διαδίκτυο δεν ακούστηκε μετά. τώρα έρχονται αυτοί οι εδώ και λένε πως η μαγεία χρειάζεται κίνηση — κι όμως εκείνο το βράδυ εκείνος ο άνθρωπος ήταν εκεί σα στάτης, χωρίς μπάλα, χωρίς συνεργάτη, χωρίς σχέδιο. Το μόνο που άλλαξε ήταν πως εκείνες τις λίγες στιγμές στους ουρανούς του νοτιοδυτικού τμήματος φαινόταν σα ν’ ανάβονταν πάλι τα φώτα της παλιάς πρόσοψης σα βιτρίνα πολυκατοικίας των δεκαετιών του ’70. τι λέτε λοιπόν εσείς — αυτά είναι τυχαία γεγονότα έτσι σα δάχτυλα που χτυπούν ένα τραπέζι, ή μήπως κάποιος εκεί πάνω περιμένει την επόμενη φορά που θα κάνει τον γύρο του γηπέδου φορώντας εκείνο το νούμερο十三 σα τελετουργικό; Γιατί εγώ δεν έχω ξεχάσει πόσες φορές είχα δει στον ύπνο μου εκείνον τον τελευταίο χειροκρότημα σα νέφος μετά από ένα γκολ εκείνου του δίδυμου σα μυστική τελετή. Τώρα λοιπόν — πως λέμε εμείς πως η ιστορία επαναλαμβάνεται εκεί πάνω; Μήπως πρέπει πρώτα να βρούμε εκείνον τον άνθρωπο που έκανε ν’ ακουστεί για πρώτη φορά εκείνος ο θόρυβος στους τοίχους όταν οι δύο τους έκαναν ένα σπριντ σα νερό που ρέει στους σωλήνες μιας παλιάς γειτονιάς; 😄