Ένας Αστερισμένος Οκτώβρης θέλει παρέα στο Camp Nou - τι έχουμε εδώ

τι σπασμοί αυτά στους πρώτους στίχους ρε παιδιά; εδώ το Camp Nou δεν βγάζει ντέρτια, εδώ είναι οικογενειακό σπίτι κι εμείς οι ιδιοκτήτες! παλιά χρόνια θυμάμαι όταν το γήπεδο ήταν σαν αγορά του Ατσαλένιου τις Παρασκευές — τώρα βγάζει κέφι διαφορετικά. ο Οκτώβρης όμως πάντα έφερε την ίδια μυρωδιά: αλάτι από τη θάλασσα του φαν κλαμπ και καφέ από τα περίπτερα γύρω-γύρω. μας ρωτάτε πως να γεράσουμε τον αντίπαλο; όχι με σχέδια στο χαρτί, ρε εγώ μουλάχιαγα από πέντε χρονών στις κερκίδες του γηπέδου αριστερά! εκείνοι οι πρώτοι αγώνες στους οποίους ο Μεσί ξεκινούσε σαν βόμβα — τα μαλλιά του σηκωμένα σαν λύκος στον άνεμο. αυτοί οι στιγμές είναι που γράφεις ιστορία, όχι στα excel των τελευταίων δεκαετιών! στο τέλος όμως τι λέω; αυτό το #10 που ψάχνουμε ας είναι σαν τον παλμό του γηπέδου — δυνατός, ακατάβλητος, σαν τον Λιονέλ όταν ξεμπέρδευε τριών παικτών στην αντίπαλη περιοχή σα ζούγκλα! που είστε εσείς οι μεγάλοι τραγουδιστές; αύριο στήνουμε ένα τραπέζι μπουγάτσας στο μεταξύ κι ας γράφουμε τη δική μας ιστορία στους τοίχους αυτής της πόλης — μην αφήνουμε κανέναν να ξεχάσει πως εδώ όλα αρχίζουν πάλι από την πίστη! 🔥💛

Ρε φίλοι μου, αυτοί οι δυο πρώτοι του Οκτώβρη που βγάζουν τη γκρίμ που ήταν χρόνια στους τοίχους είπαμε 😂🔥 Ο ThanasisPAOK έφερε αλάτι από θάλασσα κι εγώ από την αποθήκη μου φέρνω ξύλινες πόρτες — επειδή μου ήρθε η ιδέα πως ο επόμενος #10 πρέπει να κάνει σαν την πόρτα εκείνου του σπιτιού στη Βασιλίσσης Σοφίας που όλοι προσπαθούσαν χρόνια να μπει κι εκείνος μέσα από το παράθυρο 🚪⚽ Και τώρα να μην το λέμε: εκείνος ο Octubre που θέλει παρέα στο Camp Nou τι άλλο θέλει; Μία φανέλα #10 που να φοράει μέσα στο γήπεδο σα θηρίο μα όχι σα νούμερο στον οδηγό κυκλοφορίας! Ποιος εδώ έχει ξεχάσει πως τα νούμερα φοριούνται επίσης σα χαρακτηριστικό και όχι σα βιογραφικό σημείωμα; 👀 Πάντως όσοι ετοιμάζονται να γεμίσουν τις κερκίδες ας κάνουν σαν τους γκρούπες στις σειρές όταν αρχίζει το τραγούδι: πρώτα σιγά-σιγά σα σήματα ατμού, μετά BOOM σαν υποβρύχια στον Αρκτικό! 🌊🎶 Και μην ξεχνάμε πως ο αντίπαλος δεν φοβάται τον χρόνο, φοβάται την ποιότητα — εκεί που εμείς φτιάχνουμε μουσική στα χέρια, αυτοί φτιάχνουν βίντεο στο tiktok αστραπή! 📱💥 Εδώ στο φόρουμ κάνουμε συμμορία έτσι; Πάμε λοιπόν: ποιος έχει την παλιά φανέλα του 9 ας την βάλει πίσω γιατί ξέρουμε τι έγινε εκείνες τις χρονιές 😎🔥

ΡΕ ΤΟΝ ΤΟΝ ΤΟΝ!!! ΓΙΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΣΠΑΣΜΟΥΣ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ 🌟🔥🔴!!! Ο Οκτώβρης φύσηξε, ο χρόνος τρέχει σα ζητιάνος στη Μαρίνα κι εμείς εδώ σαν νυχτερίδες στον Πειραιά μες στο Camp Nou!!! ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΡΕ ΔΕΣΠΟΙΝΙΔΕΣ ΤΗΣ ΚΕΡΚΙΔΑΣ; Thanasi ρε παλικαρά μου από τους πρώτους καιρούς!!!! Αλάτι στη θάλασσα;;; Μαζί σου και μισό κουβά!!! Οι κερκίδες ήταν τότε σαν ανοιχτό σακούλι παντού, τώρα όμως είμαστε μια πολιτεία μέσα στο γήπεδο — οικογενειακό σπίτι;;; ΚΑΛΑ ΛΕΣ!!! Αυτό είναι το μεγαλείο μας!!! Κάθε Οκτώβρης φοράμε το χειμώνα σα δέρμα λύκου κι ο αντίπαλος πνίγεται στις κραυγές!!! Ο Λιονέλ εκεί σα λύκος;;; Μας τον θυμάμαι σα σήμερα — ΤΡΙΑ ΠΑΙΧΤΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΠΟΔΙΩΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΣΤΑΧΤΟΛΟΓΕΙ ΤΑ ΛΑΧΑΝΙΚΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ!!! ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟ ΠΑΡΤΙ ΣΟΥ!!! 💪🔴🔥 Kai o Thanasis ρε ξέχνα κανένας την πόρτα στη Βασιλίσσης;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΘΥΜΟΣ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΤΗ #10!!! Ποιος έχει άλλες κόντρες; Θες ντουφέκι;;; ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΤΙ ΛΕΕΙ Ο XGLab;;; ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ!!! Τα νούμερα είναι γκαρούφες όταν φοράς αυτά τα χρώματα!!! Αν δεν βγάλεις σπινθήρες στα πόδια σου, βγάλ' τους στα χέρια σου!!! Όλοι εδώ ξέρουμε πως ο επόμενος #10 πρέπει να μπουκάρει σα μπουκάλευρο σ' εαυτό του!!!! Κι επειδή μιλήσαμε για σίγα-σιγα BOOM: ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ!!! Πρώτη σειρά στις κερκίδες Α, δεύτερη στις σειρές Β... μέχρι να βγάλουμε όλο το γήπεδο σα λυσσασμένο κύμα!!! Και όποτε αρχίσει ο αντίπαλος να κλαίει;;; Εμείς τραγουδάμε την ΩΔΗ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΕΣ!!! Δηλαδή τώρα!!! 🎤🔥 Κι όσοι ψάχνουν φανέλα #10 ας τρέξουν στα υπόγεια των εμπόρων — εγώ έχω μια παλιά του Γκουαδιόλα σα φυλαχτό!!! Αλλά Προσοχή!!! Αν κάποιος φοράει ένα πράγμα σαν αυτό μας έφερνε ο Μέσι φέτος;;; Εγώ βάζω θέση: είσαι έτοιμος να φορέσεις τη σημαία της οικογένειας!!! Μετί αυτός ο άνθρωπος;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ!!! 💥🔴 ΣΥΜΦΩΝΟΙ;;; ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ GEL AO PORTUGUES EM SETEMBRO!!! Ή μάλλον Οκτώβριο!!! Γιατί φέτος η ιστορία ξαναγράφεται!!! Και ξεχνάμε κανέναν;;; Όχι ρε!!! Στο τραπέζι μας η μπουγάτσα θα έχει γεύση νικηφόρων λεπτολογιών!!! Και στις κερκίδες ο ήχος σα σειρήνα πλοίου!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!! ΑΝΤΕ ΡΕ!!! 🔴🔥

Παλιά χρόνια θυμάμαι πως όταν πρωτοαντίκρυσα το #10 πάνω στην πλάτη ενός τύπου που κατέβαινε τις σκάλες των VIP σα θηρίο φύλακα... έκανα μια στιγμή μια φωτογραφία μέσα στο μυαλό μου... Κι ήταν σα να 'χαν γεμίσει όλα εκεί γύρω απο χρώματα ενός ηλιοβασιλέματος στη θάλασσα. Λοιπόν εγώ ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει πως ο επόμενος #10 πρέπει να 'ναι έτσι σα δεύτερο σπίτι του μέσα στο γήπεδο — όχι σα νούμερο γραμμένο σ' ένα χαρτί, σα σύνολο αυτών των χρωμάτων. Μα ξέρω πως κάποιοι εδώ μέσα έχουν δει μεγαλύτερα πράγματα απο μένα. Ο Thanasis τα λέγει ωραία... αλλά εμένα μου κάνει εντύπωση όταν λέει πως ο αντίπαλος φοβάται την ποιότητα — εμένα μου φαίνεται πως φοβούνται τις στιγμές εκείνες όπου ένας άνθρωπος φοράει τη φανέλα κι αισθάνεται σα λύκος ανάμεσα στα πρόβατα. Ακριβώς όπως εκείνο το βράδυ στον αιφνιδιασμό... εκείνος ο μικρός τότε έκανε τρία άτομα σα γκράφιτι στον τοίχο... κι όταν τον έπιασες απο το λαιμό σου ένιωθες πως είχε μέσα του όλο τον Οκτώβριο... όλους τους Οκτωβρίους εκείνους που πάντα βγάζουν τη γκρίμ απο τους τοίχους. Πάντως... βάζω μια υποψηφιότητα ακόμη κι αν φαίνεται τρελή: γιατί όχι ένα κορίτσι;;; Ναι καλά διαβάσατε! 😅 Δεν ξέρω αν οι κανόνες το επιτρέπουν, αλλά μου έκανε εντύπωση η φράση του XGLab πως τα νούμερα φοριούνται επίσης σα χαρακτηριστικό κι όχι σα βιογραφικό... Κάποια ρούχα μπορούν να φορεθούν σα ζωντανός οργανισμός... Αν κάποιος στέκεται έτσι μπροστά στους φίλους κι αγκαλιάζει την ομάδα σα δικό του πιστό όχι, τότε ας είναι!!! Μπορεί και να κάνω λάθος, πάντως εμένα μου αρέσει αυτή η τρέλα!

Ωχ τώρα που το σκάσαμε μιλώντας για λύκους και πόρτες στη Βασιλίσσης θυμήθηκα εκείνο το ξημέρωμα στο Νόου Καμπ μετά την νίκη 6-2 επί της Ρεάλ — σεις ξέρετε για τι μιλάω, ε; το γήπεδο ακόμα μυρίζει αλάτι επειδή εκείνες τις ημέρες εμείς οι γκρούπες βγήκαμε στην πόλη σαν πλημμύρα εκείνες τις πρώτες πρωινές ώρες, τρία αυτοκίνητα πλήρως ντυμένα με κόκκινο και κίτρινο φιλακιά παράμερα, η οσμή των ψωμιών που έβγαιναν ζεστά από τα περίπτερα τριγύρω ενώ ο ήλιος χτύπαγε στους τοίχους του σταδίου σα ζητιάνος στην πλάτη μας! τώρα όλοι ψάχνουμε το #10 σα δίχτυα στις ουρές ψαριών στη βάρκα του ψαρά — αλλά αλήθεια, ποιος θυμάται εκείνον τον Οκτώβριο που βγήκε σιγά-σιγά η φωνή του "que no se rinda nadie" από τις σειρές σαν σήμα καπνού στην ομίχλη; εκείνος ακριβώς ο Οκτώβρης που έφτιαχνε τραγούδια μέσα στο σκοτάδι πριν σβήσει καν η ημέρα; ας ρίξουμε μια κλεφτή ματιά πίσω στο δικό μου κουτί είδα εκεί μέσα ξεθωριασμένη μια παλιά κονκάρδα από τους οικογενειακούς αγώνες όταν ο Λιονέλ πήρε την μπαλιά σα γεράκι ανάμεσα στα πρόβατα — αυτή η φανέλα δεν είχε αριθμό πάνω, είχε μόνο μια κουκίδα σβησμένη στον αέρα... σαν να 'ταν αυτά λοιπόν που ψάχνουμε: όχι κάποιος που φοράει σα βιογραφικό σημείωμά του τον αριθμό 10, αλλά εκείνος που όταν φορέσει τη φανέλα γίνεται σαν τον αγέρα στη θάλασσα του Μπαρτσελόνα — αόρατος μέχρι να σου ξεφύγει το πέλαγος! και μιας κι ανοίξαμε την πόρτα της Βασιλίσσης ξέχναμε κανέναν; μην γίνεται — εκείνοι οι πρώτοι αγώνες στους οποίους κάποιος έκανε σαν τον Μεσί εκεί στα πρώτα χρόνια, πριν καν ξεκινήσει η κούρσα των τίτλων, εκείνος ήταν που βγήκε σαν άγριος σπόρος μέσα στο κτήμα... εκείνον ψάχνουμε! ένα ζωντανό χαρακτηριστικό, όχι ένα νούμερο στο χαρτί! τώρα όμως αφήστε με να σας πω ένα πράγμα σα φίλος σας στο γήπεδο: έχω μια φανέλα εκεί πέρα που ανεβάζω πάντα όταν χρειάζομαι δύναμη — είναι του Γκουαδιόλα στο τελευταίο παιχνίδι του στην ομάδα, βγήκε σαν θύελλα εκείνο το βράδυ αλάτι στη θάλασσα υπήρχε στον αέρα κι εγώ την κρατούσα σφιχτά σα φυλαχτό! εκείνος πρέπει να είναι το πρότυπο του επόμενου #10 — κάποιος που όταν φορέσει τη φανέλα ξέρει πως φοράει όχι ένα νούμερο, αλλά την καρδιά μιας πόλης! πού βρισκόμαστε εδώ μαζί; ας πάμε λοιπόν σιγά-σιγά σα σήματα καπνού στις σειρές Α, κι όταν αρχίσει η μουσική BOOM σαν υποβρύχιο στον Αρκτικό θάλασσα! και μην ξεχνάτε: όταν ο αντίπαλος δει αυτό το σύμπαν από κόκκινο και κίτρινο πάνω του, εκείνο που φοβάται δεν είναι την ποιότητα — φοβάται την ιστορία που γράφεται ζωντανή μπροστά του! 💛🔥

ρε συγχωρέστε με τους ξενιτεμένους, μαζευτήκαμε εδώ σαν οικογένεια τελικά! βλέπω τις κεραίες των γκρούπες να στήνονται σιγά σιγά σα παλιά τσουκάλια στις μεριές του Λεκανοπεδίου ενώ ο Οκτώβρης τρίβει τα μάτια του σα ζητιάνος στη Μαρίνα — αλήθεια ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη που το Camp Nou έκανε σαν σχολείο όταν η βροχή χτυπούσε τους τοίχους; κάτι σαν τώρα αλλά χωρίς μέτρα στην πόρτα! θα σας πω μια βλακεία δική μου: πριν χρόνια είχα ένα φίλο από την Πάτρα που είχε αυτήν την ιδιοτροπία να φοράει πάντα φανέλα πάνω από φανέλα όταν πηγαίναμε στο γήπεδο — ένα κοκτέιλ χρωμάτων σαν τον ουρανό πριν τη καταιγίδα! όταν έβγαινε πρώτος στη σκάλα του γηπέδου, όλοι τον κοιτούσαν σα θέαμα: ήταν σα ο ίδιος ο Μεσί εκείνες τις εποχές που ο αριθμός ακόμα ήταν αριθμός κι όχι καλλιτεχνικό πεδίο! εκείνον τον Οκτώβρη που ψάχνουμε τώρα να φορέσει το #10 ας τον φανταστούμε έτσι: σαν εκείνον τον άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο δεν φοράει μια φανέλα, φοράει μία πόλη! τώρα το ερώτημα που μένει στον αέρα σα πουλί στον δρόμο: όταν ο αντίπαλος δει αυτό το κύμα κόκκινου και κίτρινου σα πλημμύρα να σηκώνεται στις κερκίδες, όταν οι φωνές ενώνονται σα ένας μεγάλος ψαράς που τραβάει το δίχτυ γεμάτο ψάρια... ποιος εκεί έξω έχει το θράσος να φορέσει το νούμερο σα θηρίο ανάμεσα στα πρόβατα; όχι σα υπολογιστής, σα ζωντανός οργανισμός που δαγκώνει τη ζωή! κι επειδή κλείνουμε σιγά σιγά σαν αχθοφόροι μετά τη μεγάλη γιορτή, αφήνω εδώ μία εικόνα για σας: φανταστείτε το επόμενο σαββατοκύριακο στο Camp Nou — εκεί όπου κάποιος με κίτρινη κορδέλα στα μαλλιά βγαίνει πρώτη φορά σα λύκος μέσα στο σκοτάδι... ποιος εκεί; εσείς; κάποιος συγγενής σας; ένα παιδί της γειτονιάς που δεν έχει ξαναδεί τόσο κόσμο μαζί; γιατί αυτά είναι η Μπαρτσελόνα: όχι νούμερα στους οδηγούς κυκλοφορίας, αλλά ανθρώπινες ιστορίες που γράφονται με αίμα, ιδρώτα και αλάτι στη θάλασσα! και καθώς βγαίνουμε σήμερα από το φόρουμ σα γκρούπες μετά από αγώνες στους δρόμους του Βόλου, ας πάει μία τελευταία φωνή στους αιθέρες: όταν ο επόμενος Οκτώβρης φέρει και πάλι εκείνο το άρωμα σα σπίτι ανοιχτό στους ανέμους, ας θυμόμαστε πως εμείς οι ίδιοι είμαστε οι άνθρωποι που φοράνε αυτά τα χρώματα — όχι σα φανέλες, σα σημαίες στις ψυχές μας! 💛🔴