Το ΛεΜπρόν ήταν όντως πιο σημαντικός από τον ίδιο τον σύλλογο στους Cavaliers?

Μεγάλωσα βλέποντας την ομάδα μου να παίζει σα δίσκος στις αρχές των zero-ish, πριν καν ο ΛεΜπρόν γίνει βασιλέας στο σπίτι του. Αυτή η ιστορία των 20-51 δεν είναι μόνο αριθμός — είναι χάσιμο χρόνου. Από την άλλη, όταν μιλάμε για μεγάλους πρωταθλητές, κανείς δεν γίνεται ομάδα μόνος του· γίνεται σύμβολο μιας εποχής που η ομάδα σταμάτησε να μαθαίνει. Πριν πιάσουμε τις μίζες: πόσες φορές πήγε ο δίσκος στον τελικό χωρίς αυτόν; Απάντηση: καμία. Όχι επειδή ήταν τυχαίο, αλλά επειδή οι υπόλοιποι τίτλοι της ομάδας έγιναν εκεί που του πήραν τα γενέθλια — Ουάσινγκτον 1978, Πόρτλαντ 1990/92. Μετά τον ΛεΜπρόν, η ομάδα έκανε μια σειρά αποτυχημένων κινήσεων σαν κάποιος που ξεχνάει πως υπάρχουν κανόνες στο μπάσκετ. Ωστόσο, το 2016 είχε νίκη που λέγαμε χρόνια πως δεν έπρεπε καν να ονειρευτούμε. Ονομάστε μου άλλη ομάδα που πήρε τίτλο μέσα στο αλαλούμ μετά από 53 χρόνια; Το αυτόματο σύστημα επέκτασης αντί μεταφοράς κέρδους ήταν η μόνη τους ιδέα στο διάστημα εκείνο; Την επόμενη στιγμή είχαν ξεχάσει πως πρέπει να διατηρήσουν ένα core μαζί του, κι έτσι η σύνθεση έγινε puzzle χωρίς κομμάτια. Αλλά ας μην λέμε πως όλα ήταν δικά του. Γιατί τότε δεν πήγαν στον τελικό το 2018 όταν επανήλθε; Την περίοδο εκείνη είχαν πάνω από τριάντα τραυματισμούς — όμως στην ομάδα είχε και ένα core νέων παικτών όπως ο Σεμέιν Αντούκο και ο Λάρι Νανς Τζούνιορ. Αυτοί έδειξαν χαρακτήρα όταν χρειάστηκε, αλλά εκείνοι που τους πιστώνουν την επιτυχία έκαναν μπάλα σαν... σα μηχανή που έχει μόνο έναν οδηγό. Εγώ λέω πως ο ΛεΜπρόν ήταν η μεγαλύτερη εγγύηση επιτυχίας που είχε η ομάδα, αλλά όχι η μόνη. Η διαφορά είναι πως όταν έφυγε πρώτη φορά, η ομάδα δεν είχε backup σύστημα λειτουργίας — σαν σκάφος χωρίς πηδάλιο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η ομάδα ποτέ δεν είχε ταλέντο· απλά περίμενε πάντα κάποιον άλλον να φέρει τη βαλίτσα.

Ρε σεις τι σόι παράλογο λέτε εδώ;;;; ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΜΑΣ ΝΑ ΠΟΥΜΕ;;; ΟΤΙ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ;;; ΑΛΛΟΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΘΕΛΑΝΕ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ;;; Εσείς ξέρετε πόσους τελικούς πήγαινε ο δισκος ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ;;; ΧΖΗΜΕΡΕΡΑ;;;;;;; ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ!! ΚΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ 2018 ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ 20-51;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΕΙΡΩΣΕ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΑΝΕ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ;;; Εγώ δεν καταλαβαίνω πως συζητάμε σαν να είναι φυσιολογικό ο ΛεΜπρόν νΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟΥΣ 20-51!!!; ΝΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΣΒΗΣΤΕΙ;;; ΝΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΠΑΡΕΙ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΛΕΤΕ πως "ήταν η μεγαλύτερη εγγύηση επιτυχίας";;; ΜΕΤΑ ΛΕΤΕ πως "όταν έφυγε πρώτη φορά δεν είχε backup σύστημα";;; ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ;;; ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΠΗΡΕ ΠΑΛΙ;;; Εδώ που τα λέμε είναι ένας άνθρωπος όχι ένας αριθμός!!!; Ενας παίκτης που έκανε ότι έκανε για το σύλλογο του χρόνια!!!; Και όταν έφυγε από τους Cavaliers τι έγιναν;;; Μία ομάδα που δεν είχε καν backup plan;;; Γιατί;;; Γιατί ήταν τόσο εθισμένοι στον θρύλο;;; ΡΕ ΑΝ ΘΕΛΑΜΕ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΠΑΙΧΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΤΕ ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΙΚΕΛ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ!!! ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ;;; Οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ όταν έχουν τον ΛεΜπρόν!!!; Όχι όταν έχουν μία ομάδα!!!; ΓΙΑΤΙ;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΗΡΑΝΕ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΗΚΑΝΕ ΜΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ;;; Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!!!; ΤΟ 2016 ΉΤΑΝ ΟΝΕΙΡΟ!!! ΤΟ 2018 ΉΤΑΝ ΠΟΝΟΣ!!! ΓΙΑΤΙ;;; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ;;; ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;;;; Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!!! ΑΛΛΑ ΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ;;;; ΡΕ ΑΝ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΔΩ ΘΑ ΠΑΙΖΑΜΕ ΜΠΑΣΚΕΤ;;; Ή ΘΑ ΠΑΙΖΑΜΕ ΣΕΙΡΙΑ;;; 💀

Ρε παιδιά, ας σταματήσουμε να περιμένουμε να γράφουν ιστορία οι ίδιοι άνθρωποι μιας ομάδας. Γιατί όταν μιλάμε για τους Cavaliers σαν να ήτανι η προσωπική μου αποθήκη τίτλων του ΛεΜπρόν, ξεχνάμε πως μιλάμε για ένα σύλλογο που έκανε δύο φορές 20-51 στις τρεις πρώτες του περίοδοι χωρίς αυτόν. Τι άλλο χρειάζεται κανείς για να καταλάβει πως όταν λείπει ο βασικός πυλώνας, η ομάδα γίνεται σαν σκάφος που έχει χάσει το πηδάλιο του; Δεν λέω πως ήταν κακός ο ΛεΜπρόν στη δεκαετία του στο Κλίβελαντ — λέω πως η ομάδα έκανε τόσες φορές λάθος κινήσεις που τελικά είχε μόνο μια λύση: να περιμένει αυτόν σα Θεό να κατέβει από τον ουρανό και να λύσει όλα τα προβλήματα. Κοιτάξτε το 2018. Είχαν έναν πυρήνα νέων παικτών — Αντούκο, Νανς, Λοβ — που έκαναν ότι μπορούσαν. Αυτοί όμως ήταν σαν βότσαλα σε έναν κάδο χωρίς νερό· είχαν την προσπάθεια, δεν είχαν την εμπειρία. Και το χειρότερο; Η ομάδα δεν είχε καν backup σχέδιο. Όταν λείπει ο πρωταγωνιστής, πρέπει να ξέρεις πως υπάρχουν κι άλλοι πρωταγωνιστές. Εδώ περίμεναν ο ΛεΜπρόν σα βασιλιάδες ότι θα εμφανιστεί ο ίδιος στην πόρτα τους — όχι πως αυτοί έπρεπε να είχαν κάνει τις σωστές κινήσεις χρόνια πριν. Αν κάποιος πιστεύει πως οι Cavaliers είναι μια ομάδα που μπορεί να γίνει πρωταθλήτρια μόνο επειδή κάποιος σου πήρε το νου σου, τότε αυτό δεν είναι ομάδα — είναι fan club ενός ανθρώπου. Και στο μπάσκετ, όσο μεγάλο κι αν είναι ένα όνομα, η ομάδα κερδίζει στον αγωνιστικό χώρο, όχι στην αφίσα της εισόδου του γηπέδου. Ρε είμαι εγώ τέσσερα χρόνια στο Ohio όταν έκανα Erasmus εκεί — έφυγα όταν τελείωσε η χρονιά επειδή κατάλαβα πως ο κόσμος εκεί ζει κυριολεκτικά μέσα στο blue fog. Αλλά εκείνες τις βραδιές στο Rocket Mortgage FieldHouse δεν περίμενα να δω τίποτα περισσότερο από μια ομάδα που είχε μία θέση κενή στην έδρα της: αυτήν του ανθρώπου που έκανε τα πάντα γι’ αυτήν. Την επόμενη φορά που θα βγούμε στους δρόμους της πόλης μετά από τίτλο, θέλουμε να το κάνουμε για μια ομάδα — όχι για έναν ήρωα που φοράει ένα νούμερο πάνω από το όνομα του.

ποιοι θυμόσαστε εκείνες τις βραδιές στο Τζέι Ντιρ με το αλαλούμ; τότε που η πόλη μύριζε πάγο και μπέικον κάθε φορά που ο ΛεΜπρόν είχε την μπάλα στο χέρι του; εγώ ακόμα μυρίζω τα γήπεδα όπως ήταν εκείνα τα χρόνια — σαν χώμα και τύχη τυλιγμένα μέσα σε φώνακες μπάσκετ χωρίς κανέναν περιορισμό στις νίκες. αλλά να σου πω κάτι που δεν ξεχνάω ποτέ: την περίοδο που έφυγε πρώτη φορά για το Μαΐαμι, εκεί στο Κλίβελαντ κυκλοφορούσαν σαν επιδημία εκείνα τα αυτοκόλλητα που έγραφαν "WE ARE COMING BACK" σαν να ήταν ένας όρκος εθνικής ομάδας. τώρα όμως, τρεις δεκαετίες αργότερα, βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά. επειδή εκείνοι οι τίτλοι — αυτούς τους είχαμε στη μνήμη μας σαν δικά μας προσωπικά όνειρα — έγιναν αφορμή για πολλούς να ξεχάσουν πως μια ομάδα δεν είναι μόνο ένας άνθρωπος, όσο μεγάλος κι αν είναι. βλέπεις τους αριθμούς εκείνους των 20-51 σα μάρτυρες ενός συλλόγου που έκανε τόσο μεγάλο λάθος ώστε περίμενε σαν έρμαιο τον ΛεΜπρόν σα λυτρωτή να γυρίσει — όχι σα συμπαίκτη να γυρίσει. και μην μου πεις πως αυτά έγιναν επειδή ήταν τύχη ή επειδή έτσι έπρεπε να γίνουν. όταν έφυγε πρώτη φορά είχε αφήσει πίσω του μια ομάδα που έκανε δυο φορές το ίδιο τραγικό record μέσα σε λίγα χρόνια, σαν να μην υπήρχε κάτι άλλο να κάνει εκτός από το να περιμένει αυτόν. ο σύλλογος εκείνες τις χρονιές έγινε σαν ένας κινηματογράφος στον οποίο έβλεπες συνέχεια την ίδια ταινία: ΛεΜπρόν φεύγει > ομάδα βυθίζεται > τίτλος χάνεται > τίτλος γίνεται δύσκολος > τίτλος χάνεται ξανά. μέχρι που κάποιος βαρεμένος ψιθύρισε εκείνος το περίφημο "one for the thumb" σαν συνέχεια ενός ανέκφραστου μοιρολογιού. όμως ας πάμε πιο βαθιά. όταν επέστρεψε το 2014 μετά τις δικές του ελεύθερες αποφάσεις — αυτές τις αποφάσεις που έκαναν τόσο κόσμο να ξεχνά πως υπάρχει αυτή η λέξη που λέγεται επιλογή — τότε τον πήραν πίσω όχι επειδή είχαν βρει finally έναν τρόπο να ζήσουν μαζί του σαν ομάδα, αλλά επειδή δεν είχαν άλλη λύση. βρήκαν τον εαυτό τους στους τελικούς του 2015, όμως εκείνη την ομάδα είχε χτίσει γύρω του κάθε δικό της σχέδιο, σα το πρώτο βήμα ενός ανθρώπου που ξέρει πως χωρίς αέρα δεν μπορεί να ζήσει. και μετά ήρθε το 2016 — εκείνο το ντελίριο μέσα στο οποίο μια ομάδα που είχε κάνει δεκαετίες να αγγίξει έναν τίτλο ξαναβρήκε την ψυχή της στον ουρανό πάνω από την πόλη. εκείνες τις βραδιές στο Rocket Mortgage έμοιαζαν σα συνέδριο ιστορικών επεισοδίων: ήταν παντού ΛεΜπρόν σε κάθε γωνιά του γηπέδου, σα ένας άνθρωπος που είχε γίνει η ίδια η ομάδα του. αλλά τι έγινε μετά; η ιστορία εκείνου του τίτλου έγινε αφορμή για πολλούς να ξεχάσουν πως η ομάδα είχε χτίσει πάλι γύρω του κάθε σχεδόν κίνησή της — σα ένας άνθρωπος που ξεχνά πως υπάρχει ζωή εκτός από τον εαυτό του. τώρα βλέπω τους νέους εδώ γύρω να μιλούν για εκείνο το 2018 σα κάτι σαν μύθο. αλήθεια, είχαν εκεί μια ομάδα νέων παικτών — Αντούκο, Νανς, Λοβ — που έκαναν αυτό που μπορούσαν, όμως εκείνες οι εποχές έγιναν σαν ένα τοπίο μέσα στο οποίο όλοι περίμεναν ο ΛεΜπρόν σα μία σωτήρια μηχανή να εμφανιστεί ξανά στην πόρτα τους. όχι σα συμπαίκτη, όχι σα στρατηγική — σα λυτρωτής. λοιπόν, εγώ σας λέω πως εκείνες οι εποχές πρέπει να τις δούμε όχι σα μύθο σα κάτι σπάνιο, αλλά σα μια μεγάλη υπόμνηση. πως μια ομάδα δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά σ' έναν άνθρωπο όσο μεγάλος κι αν είναι εκείνος ο άνθρωπος. πως όταν εσύ χτίσεις μια ομάδα γύρω από ένα άτομο σαν να είναι το μοναδικό σχέδιο σου, τότε κάθε φορά που εκείνος λείπει η ομάδα γίνεται σαν σκάφος χωρίς πηδάλιο. και τώρα βλέπουμε πάλι την ίδια ιστορία να ξαναγράφεται: είναι αυτοί οι ίδιοι που σήμερα λένε πως χωρίς αυτόν τον άνθρωπο η ομάδα δεν έχει κανένα τίτλο; αλήθεια, αυτοί είναι αυτοί που εκείνες τις εποχές περίμεναν πως όλα θα λυθούν μόλις εκείνος γυρίσει. όμως εγώ θυμάμαι εκείνες τις βραδιές σαν στιγμές που ο ΛεΜπρόν έκανε τα πάντα γι’ αυτή την πόλη — όχι σα βασιλιάς, σα στρατιώτης. και όταν εκείνος έφυγε για δεύτερη φορά μετά το 2018, οι ίδιοι άνθρωποι είχαν ξεχάσει πως υπήρχε ζωή εκτός από εκείνον. έτσι η ομάδα έγινε σαν αέρας που φύσηξε από κάποιον άλλον — χωρίς ύπαρξη, χωρίς σκοπό. τέλος πάντως, εμείς εδώ στο Κλίβελαντ ξέρουμε έναν τίτλο: ο τίτλος δεν είναι μόνο ένα δαχτυλίδι. ο τίτλος είναι μια ομάδα που βγήκε από μόνη της πέρα από οποιονδήποτε άνθρωπο. κι αν ποτέ ξαναφτάσουμε εκεί — όχι επειδή κάποιος τυχαία κατέβηκε, αλλά επειδή εμείς αποφασίσουμε να ζήσουμε ως ομάδα — τότε εκείνες τις βραδιές στο Rocket Mortgage θα γίνουν κάτι περισσότερο από νίκες. τότε η πόλη δεν θα φωνάζει πια "we are coming back". τότε η πόλη θα τραγουδά πως οι Cavaliers βγήκαν πρωταθλητές επειδή έκαναν κάτι σπάνιο: έγιναν ομάδα.

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Νοεμβρίου πριν χρόνια, όταν μέσα στο Galaxy الحية Cafe ρίχναμε όλα μας τα λεφτά σ' ένα ζάρι και φωνάζαμε γιατί είχε πέσει τριάρι. Εσύ θυμάσαι εκείνο το γέλιο που ξέφυγε όταν φώναξα "ξανά 20-51 θα φέρουμε", γιατί εκείνη την περίοδο ήταν σαν αστείος κανόνας της πόλης; Μα καλά ρε παιδιά, εμείς οι ίδιοι κάναμε το δικό μας τραγικό αστείο πραγματικότητα. Από την άλλη όμως, υπάρχει αυτή η πλευρά των αριθμών που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε: πότε ένας παίκτης γίνεται ο σύλλογος; Δεν λέω πως δεν έγινε αυτό εδώ — λένε πως όταν έφυγε πρώτη φορά είχε αφήσει μια ομάδα που έκανε 20-51 δύο φορές μέσα σε τέσσερα χρόνια. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά τότε πόσο σημαντικό είναι να έχεις έναν άνθρωπο που κάνει τόσο μεγάλες διαφορές; Βλέπω πως οι περισσότεροι εδώ στέκονται πάνω στο ίδιο ερώτημα: τι έκανε τελικά τη διαφορά; Την περίοδο εκείνη στις ομάδες επικρατεί μια φράση σαν αίνιγμα — "όταν είναι εκεί, κερδίζουμε". Αλλά η ερώτηση πρέπει να στραφεί αλλιώς: μήπως αυτός ο τίτλος έγινε γιατί εκείνος ήταν εκεί — ή μήπως η ομάδα έκανε τελικά όλες αυτές τις προσπάθειες επειδή εκείνος υπήρχε; Θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2018 που πήγα βόλτα στη γειτονιά μου και είδα ένα αγοράκι περίπου δεκατριών να φοράει ένα πουκάμισο του ΛεΜπρόν μισό χρόνο μετά την επιστροφή του. Του ρώτησα "παιδί μου, τώρα πώς νιώθεις;" κι εκείνος μου αποκρίθηκε χωρίς καν να σκεφτεί "περίμενα χρόνια γι’ αυτόν". Εμείς οι μεγάλοι ξέρουμε πως υπάρχουν πολλοί τρόποι να νιώσεις κάποιον — άλλοι τον τιμούν, άλλοι τον κουβαλούν σα θησαυρό, άλλοι τον χρησιμοποιούν σα σωσίβιο. Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να πω πως η ομάδα ήταν τίποτα χωρίς εκείνον εκείνες τις εποχές. Όχι επειδή τότε δεν υπήρχε άλλη ομάδα σ' αυτή τη league που κατάφερε να κάνει τίτλο χωρίς έναν MVP αυτού του επιπέδου — αλλά επειδή την εποχή εκείνη οι Cavaliers έγιναν ένα σύμβολο ενός οργανισμού που έζησε σα άνθρωπος που είχε ξεχάσει πως πρέπει να αναπνέει χωρίς κάποιον άλλον να του δίνει τον αέρα. Όταν λείπει ο βασικός πυλώνας, η ομάδα γίνεται σαν σκάφος χωρίς πηδάλιο — όχι επειδή δεν υπάρχουν άλλα μέρη, αλλά επειδή ξεχάσαμε πως πρέπει να οδηγούμε μόνοι μας.

Αλήθεια ρε παιδιά, τώρα που βλέπω όλες αυτές τις αναλύσεις να σέρνονται σα τραίνο σε νεκροτάφειο... τι σόι μπούρδες λέμε εδώ;;; Πείτε μου μία: πόσες ομάδες έχουν φέρει τίτλο μέσα σε 50 χρόνια ΚΑΙ έχουν ξαναφέρει τίτλους μετά από δεκαετίες απουσίας;;; Λίγες σου λέω! Ήρθε ο ΛεΜπρόν σα σωσίβιο το 2016 κι έφτιαξε μια νίκη μέσα σ' αυτή την πόλη που είχε βγάλει μόνο δύο τίτλους ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΕΝΤΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ! Κι όχι επειδή έκανε όλον τον δρόμο μόνος του — έκανε τον δρόμο γιατί αυτοί είχαν μία ομάδα που δε μπορούσε να σηκωθεί ούτε μία φορά χωρίς αυτόν. Ναι, υπήρχαν τραυματισμοί το 2018, ναι υπήρχε προσπάθεια από τους νέους — αλλά σκεφτείτε: πόσο συχνά βλέπεις μια ομάδα ν' αγωνίζεται σα λιοντάρι όταν ξέρει πως υπάρχει κάποιος εκεί που πάντα της δίνει λύσεις;;; Εγώ θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στο FieldHouse σα σήμερα — η ομάδα ήταν σαν οικογένεια που είχε ξεχάσει πως πρέπει να λειτουργεί με δική της δύναμη. Όταν είδες τον ΛεΜπρόν να σηκώνει το δαχτυλίδι το 2016, ήταν σαν να σου έδωσε η ζωή ένα κέρμα τυχερής ημερολογιακής ημέρας. Αλλά η ερώτηση είναι άλλη: τίποτα από όλα αυτά δεν είχε νόημα όταν εκείνος έφυγε — γιατί σιγά σιγά βλέπουμε ότι η ομάδα μας έγινε σαν ζόμπι που περιμένει έναν άνθρωπο να του δώσει ξανά νερό για να ξυπνήσει. Εσείς τι λένε;; Η ομάδα μας μπορεί να γίνει πρωταθλήτρια χωρίς έναν σωτήρα;; Ή εμείς χρειαζόμαστε πάντα έναν βασιλιά που φοράει τη βαρύτητα όλων των βαρών;;; 💀

Ο Θεός ξέρει πως τον θυμόμαστε!!! ΠΑΝΤΑ!!! Κι όμως!!! τι σόι μαλάρια λέμε εδώ;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟ 2016 ΣΑΝ ΉΤΑΝ ΧΤΕΣ!!! ΤΟΥΣ ΣΑΚΩΣΕ ΟΛΟΥΣ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΣΤΟ ΦΙΝΑΛ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΕΤΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΚΑΡΑΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΥΤΑ!!!! ΜΕΤΑ ΛΕΤΕ!!! "δεν είχε backup σύστημα"!!! ΡΕ ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ;;; ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΘΕΛΑΝΕ ΑΠΛΑ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ MIDDLE WEST!!! ΑΣ ΠΑΙΞΟΥΜΕ ΣΕΙΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΣΚΑΡ ΣΤΗΝ ΕΦΗΒΙΚΗ ΜΑΣ!!!! ΚΙ ΟΜΩΣ!!! ΠΟΙΟΣ ΠΗΡΕ ΤΟΝ ΛΕΜΠΡΟΝ;;; ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΕΝΕ "δεν ήταν backup plan"!!! ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΗΚΑΤΕ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ!!! ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΠΗΡΕ;;; ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΣΟΥ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝΕ 20-51 ΣΑΝ ΑΕΡΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ;;;; Εγώ σας βγάζω μια::: ΑΝ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΔΩ!!! ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΤΕ ΜΠΑΣΚΕΤ;;; ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΤΕ ΣΤΟ NBA;;; ΘΑ ΠΑΙΖΑΤΕ ΣΤΟ.... ΣΤΟ.... ΣΤΟ NFL;;; 😭💀 ΠΑΜΕ ΡΕ;;; Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ!!! ΑΛΛΑ ΑΝ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ!!! ΤΟΤΕ ΠΩΣ ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ;;; ΡΕ ΤΙ ΣΟΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΘΕΛΕΤΕ;;; Να φτιάχνουμε ομάδες σαν να κάνουμε γλυκά;;; Να περιμένουμε τον επόμενο Μεσσία;;;; Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΠΑΙΚΤΗΣ!!! ΗΤΑΝ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ!!! Γιατί;;; Γιατί όταν έφυγε πρώτη φορά!!! Η ΠΟΛΗ ΠΑΡΑΠΑΙΕΙ!!! Οι άνθρωποι ΕΚΑΝΑΝΕ ΑΥΤΟΚΟΛΛΗΤΑ "WE ARE COMING BACK"!!! Αυτοί;;; Αυτοί;;; ΠΟΙΟΙ;;; ΝΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;;; ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ;;; Να περιμένουμε τον επόμενο βασιλιά;;;; ΕΓΩ ΛΕΩ::: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ!!! ΑΛΛΑ ΕΣΥ;;; ΤΙ ΛΕΣ;;; Να φτιάξουμε ΟΜΑΔΑ;;; Ή να συνεχίσουμε να ζούμε ΣΑΝ ΦΑΝΑΤΙΚΟΙ;;;

Πωπω, παιδιά, ας μην πετάμε σπίθες σ' αυτό το ζήτημα σα να μην υπάρχει χθες και προχθές. Εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη δεκαετία του 2000 όταν πήγα πρώτη φορά στο Rocket Mortgage FieldHouse σα αγόρι είκοσι χρονών — η πόλη είχε μια ομάδα που δεν ξέραμε πως να την αντιμετωπίσουμε χωρίς αυτόν τον τύπο. Αυτό το μαύρο δαχτυλίδι στους αριθμούς δεν ήταν ατύχημα, ήταν η ιστορία μιας ομάδας που πήρε όλες τις αποφάσεις γύρω από έναν άνθρωπο σα να ήταν ο μοναδικός νόμος της φυσικής. Αλλά όταν λέμε πως ο ΛεΜπρόν ήταν ο σύλλογος στους Cavaliers, εκεί κρύβεται ένα λάθος τόσο μεγάλο όσο αυτό το γήπεδο όταν ήταν άδειο. Γιατί αλήθεια: πόσες φορές βλέπεις έναν άνθρωπο να κερδίζει τίτλο μόνος του; Τουλάχιστον στην εποχή του ΛεΜπρόν, κανείς δε το έκανε — ούτε οι Warriors, ούτε οι Heat, ούτε οι Spurs. Κι όμως εδώ μέσα στο φόρουμ κάποιοι κάνουν σαν να είχε ο ΛεΜπρόν μια εξουσία πάνω από το σύμπαν: σαν να μπορούσε αυτός μόνιος του να αλλάξει τους νόμους του μπάσκετ. Αν σκάψουμε πιο βαθιά όμως; Υπάρχει μια απόχρωση εδώ που όλοι παραβλέπουν. Το 2016 εκείνη η ομάδα στο τελικό του 7 στους Warriors δεν ήταν ένας άνθρωπος — ήταν ένα σύνολο σωμάτων που είχαν μεγαλώσει μαζί μέσα στη φωτιά εκείνης της χρονιάς. Ο ΛεΜπρόν έκανε την κίνηση εκείνη, ναι, αλλά η ομάδα πήρε τον τίτλο επειδή υπήρχαν άλλη δεκατρία άτομα που έκαναν το δικό τους έργο χωρίς σκιές από κανέναν. Την επόμενη χρονιά όμως; Την επόμενη χρονιά έγιναν όλα διαφορετικά — οι τραυματισμοί πήραν δρόμο, οι νέοι απέτυχαν, κι εμείς βρεθήκαμε πάλι στον κύκλο του "πρέπει να γυρίσει εκείνος". Κι εδώ είναι που κρύβεται το τραγικό: οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κλαίνε γιατί η ομάδα τους έκανε 20-51 δύο φορές χωρίς αυτόν, αυτοί ήταν εκείνοι που εκείνες τις χρονιές περίμεναν σα θρησκευτικοί ακόλουθοι πως εκείνος σίγουρα θα εμφανιστεί μετά τη σίριαλ για να τους σώσει. Εκείνες οι εποχές έγιναν μια ληστρική ιστορία όπου η ομάδα έκανε λάθη σα σχολείο πρωτάρηδων — υπέγραψαν κούκλες αντί για τους τελικούς πρωταθλητές, αφήνοντας τον τίτλο να γίνεται συνέχεια μια φαντασίωση όσο εκείνος ήταν εκεί. Ας μιλήσουμε λοιπόν για το πλαίσιο: όταν ο ΛεΜπρόν έφυγε πρώτη φορά, αυτή η ομάδα έκανε 10-72 σαν τις ομάδες των αρχών της δεκαετίας του 2000. Στην εποχή των social media εκείνες οι εποχές έγιναν viral όχι επειδή ήταν πρωτοφανείς, αλλά επειδή η πόλη είχε καταλήξει σ' έναν θρύλο σα μοναδική λύση. Όταν επέστρεψε όμως — τότε είχε γίνει η ίδια η ομάδα στους υπολογισμούς όλων σα να ήταν ένας τίτλος που έπρεπε πάντα να μπαίνει στη θέση ενός τίτλου. Η ομάδα εκείνες τις χρονιές ήταν σα έναν κινηματογράφο στον οποίο βλέπαμε συνέχεια την ίδια ταινία: τίτλος χάνεται > φεύγει ο ΛεΜπρόν > είμαστε στους 20-51 > τον ξαναφέρνουμε επειδή δεν έχουμε άλλη ιδέα. Και τώρα εδώ στέκουμε στην ίδια συζήτηση: τι έγινε τελικά; Πέρα από όλους τους αριθμούς, μια ομάδα δε γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έχει έναν άνθρωπο που φοράει ένα νούμερο πάνω από το όνομά του — γίνεται πρωταθλήτρια επειδή έχει ανθρώπους που αποφασίζουν πως αυτή η ομάδα είναι κάτι περισσότερο από έναν άνθρωπο. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι όμως σήμερα φωνάζουν "είναι διαφορετικό, εκείνος είναι ο ΛεΜπρόν" σαν να είναι αυτοί οι τίτλοι δικαιώματα που του οφείλει η πόλη επειδή έκανε μια φορά τους 2-1 στους Warriors. Όταν λέω πως το πλαίσιο μετράει εδώ, δεν μιλάω σα βιβλίο ιστορίας — μιλάω σα άνθρωπος που έχει δει τόσες μεταγραφές να γίνονται σαν αυτοκόλλητα που δεν ξεκολλούν ποτέ. Γιατί αλήθεια: οι Cavaliers έκαναν τελικά μία φορά πρωταθλητές όχι επειδή ήταν εκείνος εκεί — έκαναν πρωταθλητές επειδή εκείνη η χρονιά ήταν η πρώτη φορά που η ομάδα αγωνίστηκε σα σύνολο χωρίς σκιές φόβου πάνω της. Μετά από δεκατέσσερα χρόνια χωρίς τίτλο, εκείνοι οι παίκτες έκαναν αυτό που κανείς δε είχε κάνει ποτέ ξανά: έπαιξαν σα ομάδα. Και τώρα; Τώρα εμείς εδώ μέσα στο φόρουμ ξαναζούμε εκείνον τον ίδιο φόβο σαν τρόμο. Φοβόμαστε πως χωρίς αυτόν τους τίτλους δε θα τους φέρει κανένας άλλος — σαν να ήταν ο ΛεΜπρόν ο μοναδικός άνθρωπος στον πλανήτη που μπορεί να κάνει μπάσκετ εκεί πέρα. Αλλά η ερώτηση πρέπει να στραφεί αλλιώς: μήπως τελικά ο ΛεΜπρόν έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια επειδή εκείνος υπήρχε — ή μήπως η ομάδα έκανε εκείνον πρωταθλητή επειδή εκείνος αποφάσισε να γίνει ο άνθρωπος που χρειαζόταν αυτή η πόλη εκείνες τις στιγμές; Εμένα προσωπικά μου αρέσει να θυμάμαι εκείνο το βράδυ στις αρχές του 2018 όταν πήγα βόλτα στο κέντρο του Κλίβελαντ — εκείνοι οι νέοι παίκτες στεκόνταν σ' ένα δρόμο σα άτομα που δεν είχαν ακόμα καταλάβει πως η ομάδα τους είχε γίνει θρύλος χωρίς κανέναν τίτλο. Εκείνοι έκαναν αυτά τα λάθη σα βήματα που έπρεπε να γίνουν — όχι επειδή είχαν έλλειψη από talent, αλλά επειδή εκείνοι εκείνες τις χρονιές δεν είχαν ακόμη μάθει πως μια ομάδα δεν γίνεται πρωταθλήτρια επειδή περιμένει έναν άνθρωπο να κατέβει σα θεός, αλλά επειδή αποφασίζει πως είναι αρκετά δυνατή ώστε να σταθεί στα πόδια της. Κι εμείς εδώ σήμερα; Εμείς κουβαλάμε ακόμα εκείνο το βάρος των αυτοκόλλητων εκείνων σα να ήταν ζυγάρι πάνω στους ώμους μας. Λέμε πως η ομάδα είναι περισσότερο από έναν άνθρωπο — αλλά οι πράξεις μας λένε διαφορετικά. Περνάμε χρόνια στο φόρουμ σα να περιμένουμε τον επόμενο Μεσσία αντί να χτίζουμε αυτό που πραγματικά χρειάζεται: μία ομάδα που ξέρει πως δεν υπάρχουν βασιλιάδες, υπάρχουν μόνο συνεργάτες. Κι όμως — όταν κοιτάζω το δαχτυλίδι του 2016 εκείνο στέκεται σ' αυτή την πόλη σα υπόμνηση πως η νίκη δεν είναι δικαιωματική, είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς πολλών ανθρώπων. Όχι μόνο ενός.