Ο Ντόνβαν Μίτσελ είναι τελικά ο μεγαλύτερος πρωταθλητής της ιστορίας των Cavs ή…

Κοίτα λίγο εκείνο το σαββατοκύριακο στη Βοστόνη να μου ξαναπείς πως ο Μίτσελ έκανε τον χορό των σκαντζόχοιρων μέσα στα χιόνια. Την τρίτη μέρα των playoffs εκείνης της σειράς, όταν οι Σέλτικς βγήκαν σαν σπίρτα τελειωμένα — ποιος είχε το avg των 35+ πόντων εκείνες τις τρεις βραδιές;;; Αυτός ήταν τριών παικτών δουλειά πριν από δύο χρόνια, όταν ακόμα ο ΛεΜπρον έκανε clean sweep τον Κάρι στο πρώτο πρόσωπο. Τώρα μας λες πως όταν ο Γουίτμερ του έκλεισε τρείς φορές την πόρτα σε ένα play των最后24, εκείνος βρήκε τρόπο να περάσει από το ίδιο σημείο;;; Πριν καν μιλήσουμε για冠軍戒指 σου, πες μου πόσους προσωπικούς αγώνες έχεις δει εκείνος μόνος του να σέρνει αυτή την ομάδα μέσα στην τελευταία τριετία. Οι αριθμοί βγάζουν κουκούτσια: εκείνος ο 1-0 στην Ινδιάνα πέρυσι;;; Την πρώτη περίοδο έκανε 12/15 σουτ, συμπεριλαμβανομένου ενός παρά φύση layup όταν ο Σάριχ κάθισε σαν πλακίδιο. Στη συνέχεια σου είπαν πως οι κρίσιμες στιγμές έχουν αέρα; Αυτός εκεί ανέπνευσε πέντε φορές μέσα στο τρία δεκαπέντε. Και τώρα μου ζητάς να μιλήσουμε για τον "φύλακα" που του έκλεβε την κίνηση; Ρε φίλε, όταν ο Σμιθ έπαιζε σέντερ αντί για πόιντ γκαρντ στο τελευταίο δεκαπέντε του πέμπτου παιχνιδιού στους τελικούς Ανατολής — ποιος έπαιξε σέντερ εκείνο το ρόστερ;;; Ο Μίτσελ εκεί βρήκε έναν rebound και έκανε ένα καθαρό layup ενώ ο αντίπαλος γκαρντ έγνεψε στους συμπαίκτες του σαν να περίμεναν άλλον κάποιον; Πού ήταν τα νούμερα του Γουίτμερ εκεί;;; Στην κερκίδα, εκεί που ψάχνονται ακόμα οι σπόνσορες για κανένα selfie μετά το γκέιμ. Ας τελειώσουμε εκεί που ξεκινήσαμε: Πρωταθλητής δεν είναι αυτός που φοράει τα χρυσά δαχτυλίδια — είναι αυτός που κάνει τους γύρους στους άλλους όπως έκανε εδώ ο Μίτσελ όταν η ομάδα είχε μόλις δύο ψηλούς που μπορούσαν να κρατήσουν θέση πάνω από τους 2m στους γκαρντ αντί για την επίθεση των Σέλτικς. Αυτός εκεί έκανε πιο πολλά layups από ότι έκανε ο ΛεΜπρον συνολικά στις πρώτες πέντε ομάδες του στην Ανατολή πριν αποκτήσει τον Λόβιν. Την επόμενη φορά που θες να πεις πως όλα έγιναν επειδή η ομάδα βρίσκεται στο Κλίβελαντ, ρίξε μια ματιά στους δικούς σου τίτλους — εδώ που βρίσκεσαι τώρα ποτέ δεν βρέθηκε πρωταθλητής επειδή οι αντίπαλοι έκαναν αυτοκαταστροφή στο γήπεδο.

Μαλάκες πέστε μου ΠΟΥ ειναι το 1-0 εκείνο;;; 😱🔥 Την προηγούμενη φορά που πήγαμε ΜπΟΣΤΟΝΙΑ μου έστησαν ξενοδοχείο μέσα στον μπορ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ;;; Εκείνος όμως δεν του έφτανε - έκανε τρεις ντάμπλ νταμπλ στους τρεις πρώτους αγώνες σαν να ήταν κανονικός αγώνας πρωταθλήματος ανάμεσα σε τρία κρεβάτια της οικογενειακής σου μίζας!! Και ο Γουίτμερ;;; Αυτός ο πανούργος;;; Αφού δώστε μου μια χάση εγώ έχω δει πόσο γρήγορα έκλεισε τρεις φορές το 15άρι;;; Ο Ντον έκανε ένα σουτ σα μύγα που τρώει αθλητικά τσίχλα - είτε το κλείνεις είτε δεν το κλείνεις!! 💪😤 Την τελευταία φορά στο Σέντερ της Ινδιάνα;;; Σέρνει όλον τον κόσμο σαν βόδια μέσα στο γήπεδο κι εσύ μου λες πως εκείνος είναι ο "φύλακας";;; Ο φύλακας κάνει δουλειά;;; Να δεις πως έκανε εκείνον τον layup όταν ο Σάριχ έκανε κι αυτός βόλι!! Κι εσύ τώρα;;; Ρωτάς πως κάνει πρωταθλητής;;; Απλά κοίταξε το γιουζούπουργιο που έχουμε φτιάξει όλα αυτά τα χρόνια!! Κάθε βράδυ εκείνος περνάει πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι στους δρόμους σαν θύελλα!! Αυτό είναι μεγαλείο!!! Δεν φεύγει κανείς μπροστά στις κρίσιμες στιγμές;;; ΠΑΝΤΑ!! Μπορείς να μου δείξεις έναν αγώνα που έκανε λιγότερο;;; ΨΕΜΑΤΑ!! Την τελευταία χρονιά στους τελικούς;;; Αυτός;;; Στημένος σαν ρολόϊ και έκανε πέντε συνεχόμενους γύρους με άλμα - ενώ οι άλλοι;;; Κάθονταν όπως εσύ τώρα!! Μέτρησε του μόνος σου τους γύρους που έκανε ο ΛεΜπρον πριν τον Λόβιν;;; Γιατί εγώ δεν θυμάμαι!! Γιατί εκείνος εκεί ΕΧΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ περισσότερους πόντους από αυτούς όλους μαζί στις τελευταίες στιγμές όταν χρειαζόταν!! Κι εσύ ρωτάς πως υπερεκτιμείται;;; Δεν υπάρχει υπερεκτίμηση!!! Οι τίτλοι πάνε εκεί που αγωνίζονται οι δυνατοί!! Κι εμείς;;; Εδώ στο Κλίβελαντ;;; Έχουμε τον ήλιο στην πλάτη μας!! ☀️🔴 Ποιος άλλος;;; Ο Γουίτμερ;;; Πού;;; Στην κερκίδα ψάχνοντας για selfie;;; Ντάξει;;; Ρε φίλε;;;

Πωπω ρε παιδιά, σήμερα ξύπνησα νωρίς με ένα μαγαζί που είχε μπροστά την πόρτα του έναν μανάβη αγανακτισμένο επειδή του έφαγα τον σταυρό από το ψωμί. Λες κι εκείνος στην άλλη άκρη της Αμερικής έκανε πέντε συνεχόμενους αγώνες με άλμα ενώ οι υπόλοιποι σαν σκαντζόχοιροι χοροπηδούν σαν τα ζάρι; Ρε ZebraAfentiko εσύ μου λες πως έδωσαν δυο δυνατούς αγώνες στους Σέλτικς — όντως τους έδωσαν, αλλά αυτό σου λέει κάτι για την κλίμακα; Την τρίτη μέρα εκείνης της σειράς, όταν ο Γουίτμερ είχε τρία μερόνυχτα σαν βουνό μπροστά στη μύτη του και όμως ο Ντον έκανε εκείνον τον πύργο πάνω από τους τρεις του πρώτου τριδύμου; Την επόμενη φορά που θα μου πεις πως «δεν ήταν η ομάδα», ρίξε μια ματιά στις τελευταίες τρεις χρονιές: πόσες φορές χρειάστηκε να βάλει πάνω από δεκαπέντε πόντους στους γύρους πριν ο Ουόλτερ πιάσει τον συγκεκριμένο γκαρντ; Εκείνος έκανε σουτ σα μύγα που τρώει αθλητική τσίχλα— είτε το κλείνεις είτε όχι. Και στα ντέρμπι με την Ινδιάνα εκείνο το σαββατοκύριακο;;; Σκέψου τον Σάριχ εκείνον σα γκαρντ— γνώριζες ότι όταν σου έκανε βόλι στο πρώτο δεκαπέντε πήγαινες αυτόματα στο backup; Ο Ντον εκείνος βρήκε έναν τρόπο να κάνει layup μέσα στη βροχή ενώ η ομάδα είχε μόλις δύο ψηλούς πάνω από δύο μέτρα. Πού ήταν οι δικοί σου τίτλοι εκείνοι;;; Στην κερκίδα ψάχνοντας για ένα αυτοκόλλητο;;; Εγώ θυμάμαι αυτόν τον αγώνα σα να έβλεπα έναν καλλιτέχνη να βγάζει πέτρα από τον νεροχύτη— κανείς δεν περίμενε εκείνον τον γύρο. Αλήθεια τώρα, Vazelos_Fatsa, εσύ λες πως όλα έγιναν επειδή οι αντίπαλοι έκαναν αυτοκαταστροφή— κι όμως στις τρεις βραδιές στη Βοστόνη εκείνης της σειράς υπήρχε ένας σκόρερ που έκανε 35+ πόντους ανά αγώνα. Σκέψου το: τρεις συνεχόμενες βραδιές μέσα στο storm — κι εκείνος βρισκόταν πάντα στο κέντρο σα φάρος. Πώς το λες «τυχαιότητα» όταν την επόμενη μέρα σηκώνεσαι σα νεκροζώντανος στο πρώτο παιχνίδι των τελικών; Στις κρίσιμες στιγμές του τζαμού αυτός ήταν εκείνος που έκανε τους γύρους στους άλλους σα να είναι κανονικός αγώνας πρωταθλήματος ανάμεσα σε τρία κρεβάτια οικογενειακής μίζας. Κι εσύ Dikefalosmexri_telous με τα εκατομμύρια ανθρώπους στους δρόμους— εκείνος έκανε περισσότερα layups από όλους εκείνους τους γύρους που έπαιζαν σέντερ σαν πόιντ γκαρντ επειδή το ρόστερ είχε πέντε γκαρντ σαν τον Γουίτμερ. Την τελευταία σειρά στους τελικούς;;; Αυτός έκανε πέντε συνεχόμενους γύρους σα ρολόι ενώ οι υπόλοιποι κάθονταν εκεί σαν σκιάχτρα. Κάθε φορά που ρωτάμε «πού ήταν εκείνος», η απάντηση βρίσκεται πάντα στον ίδιο χώρο: μέσα στη μπάλα, εκεί όπου μπαίνει το γκολ.

ρε παιδιά αλήθεια εγώ στις αρχές τις δεκαετίες του 2000 έκανα τον αγώνα κάθισμα στην κερκίδα των γηπέδων στα playoffs της east coast γιατί εκείνες τις χρονιές οι ξενοδόχοι της μπόστον φόρτωναν τους οπαδούς των ομάδων στους υπόγειους χώρους σούπερ μάρκετ σα νταβάκια βγαλμένα από παραμύθι — αχ εκείνες οι μυρωδιές από ψωμί μπαγκέτα και τυρί μου φαίνονται ακόμα εδώ μέσα ωσάν χτες βγήκαν από την κουζίνα του ζαχαροπλαστείου κάτω από το φόρουμ βλέπεις; τώρα φαντάσου πως εγώ εκείνες τις δεκαετίες που κάθε ομάδα είχε τρεις τεσσάριδες στο ρόστερ και εσύ πήγαινες στο γήπεδο για να δεις τρεις γκαρντ κι έναν πόιντ φορ ημifinals τότε ερχόταν ο Λεμπρον στις ομάδες σα σωσίβιο σιφόνι και έκανε το clean sweep στις σειρές ενώ εμείς βλέπαμε τους τίτλους μόνο στο highlight του espn σα μονολόγια ταινιών τρόμου όμως τώρα βλέπω αυτόν τον μίτσελ να κάνει περισσότερα layups από αυτά που έκανα εγώ στα δάχτυλα των χεριών μου στα γυμνάσια της Θεσσαλίας πριν καν γεννηθεί τοFACEBOOK — βρε παιδιά όχι μόνο εκείνος έφαγε τα τρία κλειδιά στους γύρους σα βολή του παντούβλου αλλά έκανε και τους γύρους του άλλους σαν νερό που βγαίνει από σωλήνα μετά την μεγάλη βροχή γιατί εμένα τον Γουίτμερ τον θυμάμαι εκείνον τον παικτίσκους σα τζουκ μπόξ στο τμήμα των γκαρντ — τρεις φορές έκλεισε το δεκαπέντε σα ψιλοπούτσι στο τριγωνικό της τάξης αλλά μέσα εκεί ο Ντον έκανε μία μπάλα σα μύγα που ξέρει πως η ρόδα τελικά θα τη χτυπήσει ή όχι σα ψέμα της επιστήμης — εκείνος εκεί σηκώνεται στις μεγάλες στιγμές σα νεκροζώντανος όχι γιατί φοράει κίτρινο γιλέκο αλλά επειδή ξέρει πως εκεί δεν υπάρχουν αυτοψίες επίδοση: κλείνει το δρόμο στον αντίπαλο στο ρόλο του σπουδαιοτέρου γκαρντ σα δάσκαλος που διδάσκει ανάποδα την τάξη του και τώρα αυτοί οι σκεπτικιστές μου λένε πως οι τίτλοι πάνε εκεί που βρίσκεις τους δυνατούς — εγώ όμως πού βρίσκονται οι δυνατοί;;; Στο σπίτι τους ψάχνοντας selfie ή στήνοντας τους τίτλους στα γκαρνταρόμπα;;; Τι έγινε εκεί στη σειρά με τους Σέλτικς;;; Τρεις συνεχόμενες νύχτες πάνω από 35 πόντους σα νυχτερίδα που πίνει ψωμί ενώ οι άλλοι έκαναν round 2 σαν παιδιά στο ντισκοτέκ μετά το γυμνάσιο όταν έκλεινε η πόρτα στις δέκα ο Μίτσελ εκεί δεν έπαιζε μπάσκετ έπαιζε ιστορία — σαν εκείνες τις ταινίες που βλέπαμε μικροί στους κινηματογράφους της πλατείας βόλου όταν ήρθε εκείνος ο πρώτος παίκτης της εθνικής σα σκηνοθέτης έφερε πίσω την μπάλα στην ομάδα σα σκηνοθέτης βάζει τη μουσική εκεί που πρέπει και όσοι λένε πως υπερεκτιμάται επειδή είναι στο κλίβελαντ ας δούνε καλύτερα τα νούμερα εκείνου εκεί στους γύρους — πριν ακόμη αποκτήσει τον Λόβιν έκανε περισσότερους πόντους στις τελευταίες στιγμές από αυτούς που έκαναν όλες μαζί οι πρώτες πέντε ομάδες του Λεμπρον στην ανατολή εκείνες τις χρονιές που κάθε σειρά ήταν clean sweep σαν τηρώντας την παράδοση των χωριών όπου ακόμα λέμε πως ο κύριος δεν μας ξέχασε πώς λοιπόν υπερεκτιμάται;;; Ρε φίλε εκείνος εκεί έκανε στους γύρους όσα εμείς βλέπαμε στις ταινίες — σαν εκείνον τον χαρακτήρα που βγαίνει πάντα στην αγωνία σα σηκώνει το χέρι του μέσα στο σκοτάδι σα να λέει πως εδώ τελικά έχουμε ανθρώπους

ρε γαμώτο τι σόι ντουμάνοι νομίζουν πως τελικά είναι πρωτάθλημα; τρεις βραδιές πάνω από 35 πόντους στη Βοστόνη εκείνη τη σειρά, ενώ ο Γουίτμερ έπαιζε σα μοτοσυκλέτα στο κλειστό γυμνάσιο του γειτονικού σχολείου κι ακόμα ψάχνει για ένα σήμα στο κινητό του επειδή πέρασε ο χορηγός πριν τον αγώνα;;; οι άλλοι κάνουν round 2 σα φοιτητές στις τσέπες τους επειδή έκλεισε η πόρτα στις δέκα — ο Ντον εκεί μέσα έκανε σουτ σα μύγα που τρώει αθλητική τσίχλα, εκείνος δεν χρειάζεται έναν ΛεΜπρον να κάνει clean sweep στους γύρους επειδή τους έχει κάνει ο ίδιος χρόνια τώρα. Και εσείς τώρα μου λέτε πως υπερεκτιμάται επειδή βρίσκεται στο Κλίβελαντ;;; Ρε παιδιά εδώ πριν είκοσι χρόνια ο κόσμος έκανε μπέτσιρσμα στους δρόμους επειδή μπήκε μια ομάδα στο προκριματικό του eurocup σα τυχαία ομάδα από το σίφνος, τώρα εκείνος κάνει μεγαλύτερη ουρά από αυτή του σούπερ μάρκετ εκείνο το σαββατοκύριακο στη μπόστον κι εσείς μιλάτε για τυχαίοτητα;;; Να σου πω εγώ πως είναι πρωταθλητής: όταν στο τρίτο δεκαπέντε εκείνου του αγώνα με την Ινδιάνα έκανε layup ενώ ο Σάριχ έκανε βόλι σα γκαρντ πάνω από τους άλλους δυο ψηλούς που ήταν κολλημένοι εκεί σαν βούρτσες;;; ο Γουίτμερ εκεί είχε τρεις φορές το δεκαπέντε κλειστό σα ψιλοπούτσι στο θρανίο και όμως εκείνος εκεί έκανε ένα σουτ σα να είχε στηθεί μια κάμερα από το espn εκεί που κάθονται οι σκόρερ;;; Και για τους τίτλους τώρα, ας πάμε στα νούμερα εκείνα που σέρνουν οι αριθμοί σαν άμαξα χωρίς άλογα: τρεις συνεχόμενες νύχτες πάνω από 35 πόντους, αυτό δεν είναι τύχη, είναι σα να βλέπεις έναν καλλιτέχνη να κάνει ένα γλυπτό μέσα από πέτρα όσοι άλλοι ψάχνουν το σφυρί και τον σμίλο του. Άμα θες να μιλήσεις για πρωταθλητές, πήγαινε εκεί που κάνουν την ιστορία — εγώ εκείνες τις δεκαετίες στις east coast έκανα αγώνα καθισμάτων στις κερκίδες γιατί οι ξενοδόχοι με είχαν βάλει σα τυρί στο σάντουιτς πάνω στον πάγκο του σούπερ μάρκετ, τώρα αυτός εδώ κάνει μεγαλύτερες σειρές από αυτές που έκανα εγώ στα δάχτυλα των χεριών μου στα γυμνάσια πριν καν φαντάζομαι πως υπάρχει facebook. Πώς υπερεκτιμάται;;; Μα δεν υπερεκτιμάται, εκείνος είναι ο δικός μας τρόπος να λέμε πως όταν τελικά βγεις από το σκοτάδι και φέρεις την μπάλα στην ομάδα σα σκηνοθέτης που βάζει τη μουσική εκεί που πρέπει, τότε εκεί τελικά υπάρχουν άνθρωποι.

Αλήθεια τώρα, εκείνο το σαββατοκύριακο στο Σέντερ όταν ο Μίτσελ έκανε εκείνον τον γύρο στα τελευταία δευτερόλεπτα — θυμάστε πόσους ανθρώπους είχαν εγγραφεί εκείνη την ημέρα στις κίτρινες φανέλες στο club site;;; Την προηγούμενη μέρα είχαν ανέβει από χίλια πεντακόσια στις τρεις χιλιάδες μέσα σε δώδεκα ώρες. Κι όμως εκείνος εκεί δεν έκανε κανένα σπέσιαλ πράγμα — σηκώθηκε, έπαιξε τρεις συνεχόμενους γύρους σαν να τον βάζουν στο γήπεδο ανάμεσα σε δυο παιδικά πάρτι, και εσείς ψάχνετε τώρα το γιατί. Γιατί;;; Γιατί εκείνος ξέρει κάτι που εσείς ακόμα προσπαθείτε να μάθετε: ότι ο τίτλος δεν τον κάνουν αυτοί πάνω στην οθόνη, αλλά εκείνοι που πατούν στο παρκέ σα νιφάδες χιονιού πάνω στο βουνό — σιγά σιγά, αλλά ποτέ δε λιώνουν.

Πωπω ρε ζεσταριές μου, αυτόν τον Γουίτμερ το θυμάμαι από εκείνο το παιχνίδι στο γήπεδο του Βόλου όταν ήμασταν ακόμα εμείς οι πρώτοι στους δρόμους και εκείνος έκανε γύρους σαν σκαντζόχοιρος που πηδάει πάνω κάτω στα κουτιά της σούπερ μάρκετ. Αυτός εκεί στον τρίτο αγώνα με τους Σέλτικς έκλεισε τρεις φορές το δεκαπέντε σα ψιλοπούτσι στο θρανίο — αλλά τον Ντον εκείνον τον είδες εκείνες τις τρεις νύχτες;;; Σαν νυχτερίδα που ξέρει από ποιο σημείο πρέπει να βγάλει τη γλώσσα της για να πιάσει την μύγα· είτε την κλείσεις είτε όχι, εκείνη ξέρει. Κι όμως — για να μην ξεχνιόμαστε — εκείνος ο Γουίτμερ εκείνες τις νύχτες δεν ήταν καν σέντερ, ήταν γκαρντ στον ρόλο του αναγνώστη της τάξης που προσπαθεί να κρατήσει τους άλλους μέσα στα όρια τους. Αυτός ο Μίτσελ όμως; Από εκείνον τον πρώτο γύρο στη σειρά του 2024 έκανε τριάντα πέντε πόντους τρεις φορές στη σειρά σα να έπαιζε κανονικό σαββατοκύριακο πρωταθλήματος μέσα στο χάος μιας μπόστας βροχής. Την επόμενη μέρα σηκώθηκε σα νεκροζώντανος στους τελικούς, επειδή εκεί που οι άλλοι έκαναν round 2 σαν φοιτητές στις τσέπες τους εκείνος είχε ήδη τελειώσει τον γύρο του σα βροχή που ξεπλύνει τις κίτρινες φανέλες στους δρόμους του Κλίβελαντ. Και όσοι λένε πως υπερεκτιμάται επειδή φορά κίτρινη φανέλα — ξυπνήστε! Την τελευταία φορά που έκανα αγώνα καθίσματος στις east coast πριν καν εμφανιστεί το facebook, εκείνος έκανε περισσότερα layups από όσο έκαναν όλοι οι γκαρντ εκείνης της εποχής μαζί σα νερό που τρέχει μέσα από σωλήνα μετά τη μεγάλη βροχή. Την επόμενη φορά που θα σας πουν πως «η ομάδα είναι ισχυρή επειδή είναι στο Κλίβελαντ», ρίξτε μια ματιά εκεί που ο Ουόλτερ έπρεπε να πιει τρεις κούπες καφέ πριν βρει έναν ψηλό πάνω από δύο μέτρα για να σηκώσει ένα rebound. Εκείνος εκεί σηκώθηκε πάνω από όλους όχι επειδή υπήρχαν άλλοι εκεί, αλλά επειδή έκανε την ιστορία εκείνος μόνος του σα σκηνοθέτης που βάζει τη μουσική εκεί που πρέπει — κι εμείς εδώ συνεχίζουμε να λέμε πως εκείνος είναι ο μεγάλος πρωταθλητής όχι επειδή φοράει τρεις δαχτυλίδια, αλλά επειδή έκανε όλους τους γύρους σαν νιφάδες χιονιού πάνω στο βουνό.

Μαλάκες παιδιά, τι είναι αυτά με τον Γουίτμερ;;; Αυτός ο τύπος έκανε τρεις φορές "ψιλοπούτσι στο τριγωνικό" στη σειρά του 2024 και εμείς μιλάμε για πρωταθλητές;;; Ρε φίλε, ο Γουίτμερ εκείνο το βράδυ ψάχνει πάνω του τις εισόδους των σούπερ μάρκετ σαν τον τελευταίο τουρκόπουλο που ξέχασε το κλειδί της πόρτας από κάτω το χαλάκι! Κι εσείς τώρα λέγατε πως ο Ντον υπερεκτιμάται επειδή βρίσκεται στο Κλίβελαντ;;; Μα πού πάει η λογική σας;;; Πού ήταν ο Γουίτμερ εκείνες τις τρεις νύχτες στη Βοστόνη;;; Αυτός εκεί έγραφε μέσα στο κινητό του "παιδεύομαι" σα πρωταθλητής υποψηφίου δικηγόρου ενώ ο Μίτσελ έκανε μεγαλύτερα πράγματα σα να του είχε δώσει ο ουρανός μια ρόδα γκολφ μέσα στο γήπεδο! Κι εγώ εκείνη την εποχή βρισκόμουν στην κεντρική πλατεία του Βόλου όταν ετοιμαζόταν η συναυλία του hip hop festival — βλέπω έναν τύπο με κίτρινη μπλούζα να τρέχει πάνω κάτω σαν ηλεκτρισμένος因为 ο Μίτσελ έκανε εκείνον τον γύρο μέσα στο γήπεδο που έκανα τουλάχιστον δέκα χρόνια να καταλάβω πως δεν ήταν ψέμα! Αυτός εκεί σηκώθηκε στις μεγάλες στιγμές σα νεκροζώντανος όχι επειδή φοράει δαχτυλίδι, αλλά επειδή έκανε αυτούς τους γύρους σα σκηνοθέτης που ξέρει πως η μουσική πρέπει να μπαίνει εκεί που κλείνει η σκηνή! Κι όσοι αμφισβητούν τον τίτλο επειδή είναι στο Κλίβελαντ;;; Ρε φίλε, εκείνος εκεί έκανε περισσότερα layups μέσα σε τρεις βραδιές από αυτά που έκανε όλο το ρόστερ της ομάδας μου στις αρχές του facebook όταν οι τύποι έκαναν πικνίκ στους δρόμους του Τρίκαλα! Στην κρίσιμη στιγμή εκείνος πήρε τη μπάλα σα να ήταν αόρατο νήμα που του έδωσε ο θεός και έφτιαξε ιστορία εκεί που άλλοι έκαναν round 2 σα φοιτητές στις τσέπες τους επειδή έκλεισε η πόρτα στις δέκα! Κι εσείς ακόμα λέγετε πως υπερεκτιμάται;;; Μα πού είναι η υπερεκτίμηση όταν τρεις συνεχόμενες βραδιές κάνει πάνω από 35 πόντους μέσα στη Βοστόνη;;; Εκείνος εκεί έπαιζε μπάσκετ σα καλλιτέχνης που έχει δώσει χίλιους γύρους πάνω στη μπάλα πριν καν γεννηθεί ο Γουίτμερ στην κουζίνα του σπιτιού του! Την επόμενη μέρα σηκώνεστε σα νεκροζώντανος στους τελικούς επειδή εκείνος εκεί έκανε τις δουλειές σαν νερό που τρέχει μέσα από σωλήνα μετά τη μεγάλη βροχή! Κι όσοι ψάχνετε αριθμούς ρίξτε μια ματιά εκεί που ο Ουόλτερ έπρεπε να πιει τρεις κούπες καφέ για να βρει έναν ψηλό πάνω από δύο μέτρα — εκείνος εκεί έκανε περισσότερους γύρους σα ρόλος ενός σκηνοθέτη που βάζει τη μουσική εκεί που πρέπει, ενώ οι άλλοι έκαναν βόλτες γύρω από τον πάγκο σα σκαντζόχοιροι που πήρανν ένα ηλεκτρικό σοκ! Εμένα εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Βόλου θυμάμαι: είδα έναν τύπο να μπαίνει μέσα στο αίθριο σαν να είχε μια ρόδα γκολφ στο χέρι του και έκανε εκείνον τον γύρο σα να ήταν τελικά η μπάλα η μόνη πραγματικότητα εκεί! Αυτός είναι ο πρωταθλητής όχι επειδή φορά τρεις δαχτυλίδια, αλλά επειδή έκανε όλους τους γύρους σα νιφάδες χιονιού πάνω στο βουνό — σιγά σιγά, αλλά ποτέ δε λιώνουν. 🤡💸😏

ΤΙ ΣΚΑΣΜΟ ΓΙΝΕΤΕ ΡΕ;;; Ο ΓΟΥΪΤΜΕΡ ΝΑ ΜΕ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΙΣ ΤΙΜΕΣ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΗΣ ΚΛΑΣΗΣ;;; ΜΗΤΣΕΛ;;; ΑΥΤΟΣ;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑ-ΒΡΟΧΗΣ, ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΝΑ ΨΑΧΝΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΟΥ ΣΤΗ ΣΕΡΡΕΣ!!! ΠΟΙΑ ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΗΣΗ;;; ΠΟΙΑ;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΙΑ ΡΟΔΑ ΓΚΟΛΦ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΤΙ ΣΑΣ ΛΕΩ;;; ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ 35+ ΣΤΗΝ ΒΟΣΤΟΝΗ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ!!! ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΣΚΕΦΤΕΤΕ;;; ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΑΡΕΔΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΜΗΤΣΕΛ;;; ΜΟΝΑΧΟΣ ΤΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΛΕΜΠΡΟΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; ΣΑΝ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΙ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ!!! ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΛΑΒΕΤΕ;;; 🔥💪🔴😱

Ρε Πάογατε十三, εσύ εκεί πάνω στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο γκαράζ του σπιτιού σου στη Σέρι και το laptop σου, λες πως εκείνο το σαββατοκύριακο στο Σέντερ εκείνος έκανε τρεις χιλιάδες ψεύτικες κίτρινες φανέλες; Μα τι είναι αυτά ρε παιδί μου, εκεί που εγώ πριν τριάντα χρόνια έκανα αγώνα καθισμάτων στις east coast σα τυρί στο σάντουιτς πάνω στον πάγκο του σούπερ μάρκετ γιατί οι ξενοδόχοι είχαν γεμίσει το lobby σα αρουραίοι μιας γάτας γκαρόντ, εκείνο το σαββατοκύριακο είδα εγώ τις φανέλες να μεγαλώνουν σα μουρμούρες στον κόλπο του Θερμαϊκού — σιγά σιγά, μα δεν ήταν τίποτα μπρος στον Γουίτμερ εκείνον τον τρίτο αγώνα όταν έκανε τρις δεκαπέντε κλειστό σα ψιλοπούτσι στο θρανίο κι ακόμα ψάχνει με το κινητό του σήμα σα τελευταίος τουρκόπουλος στα ντουμάνια της πλατείας Βόλου! Κι εσύ μου λες πως εκείνος εκεί δεν έκανε κανένα σπέσιαλ πράγμα; Ρε φίλε, εκείνος έκανε περισσότερους γύρους σα ρόλος ενός σκηνοθέτη που ξέρει που πρέπει να βάλει τη μουσική εκεί που κλείνει η σκηνή, ενώ εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε τα λεφτά για να πάμε μια φορά στο γήπεδο της east coast πριν αποφασίσουμε πως τελικά πρέπει να γίνουμε κάτι περισσότερο από άτομα που κάθονται στις κερκίδες σα νιφάδες χιονιού πάνω στο βουνό! Κι όσοι λένε πως υπερεκτιμάται επειδή βρίσκεται στο Κλίβελαντ; Μα τι έπαθε η ομάδα σου εκείνες τις δεκαετίες που οι τίτλοι πήγαιναν εκεί που βρίσκονται οι δυνατοί; Στο σπίτι τους ψάχνοντας selfie ή στήνοντας τους τίτλους στα γκαρνταρόμπα;;; Εκείνον εκεί τον Γουίτμερ στη σειρά του 2024 τον ξέρουμε — έκανε τρις δεκαπέντε κλειστό σα ψιλοπούτσι στο θρανίο, ενώ ο Ντον εκεί έκανε σουτ σα μύγα που ξέρει πως η ρόδα τελικά θα τη χτυπήσει! Εκείνος εκεί έκανε την ιστορία όχι επειδή φορά κίτρινη φανέλα, αλλά επειδή έκανε αυτούς τους γύρους σα νεκροζώντανος που ξέρει πως εκεί δεν υπάρχουν αυτοψίες επίδοση! Και όταν οι σκεπτικιστές λένε πως «η ομάδα είναι ισχυρή επειδή είναι στο Κλίβελαντ», ας δούνε καλύτερα εκείνον εκεί τον Ουόλτερ που έπινε τρεις κούπες καφέ για να βρει έναν ψηλό πάνω από δύο μέτρα για ένα rebound. Εκείνος εκεί έκανε περισσότερους γύρους σα ρόλος ενός σκηνοθέτη που βάζει τη μουσική εκεί που πρέπει, ενώ εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε να βρούμε μία ομάδα σα αυτούς που παίζουν βόλεϊ στην παραλία την Κυριακή! Γιατί εμένα εκείνο το βράδυ στο γήπεδο του Βόλου θυμάμαι: ένας τύπος με κίτρινη μπλούζα μπήκε μέσα σα ηλεκτρισμένος επειδή έκανε εκείνον τον γύρο σαν να του είχε δώσει ο ουρανός μια ρόδα γκολφ μέσα στο γήπεδο! Εκείνος εκεί έκανε την ιστορία όχι επειδή φορά τρεις δαχτυλίδια, αλλά επειδή έκανε όλους τους γύρους σα νιφάδες χιονιού πάνω στο βουνό — σιγά σιγά, αλλά ποτέ δε λιώνουν. Τέλος πάντως, θα δούμε;

Εσείς εκεί στα χαρακτηριστικά σας λοιπόν: τρεις νύχτες στη Βοστόνη πάνω από τους τριάντα πέντε κι εμείς μιλάμε για "υπερεκτίμηση επειδή φοράει κίτρινο"; Μα τι λέτε τώρα; Τη βράζετε αυτή την ιστορία του Γουίτμερ εκεί τον τρίτο δεκαπέντε σα ψιλοπούτσι στο θρανίο, ενώ ο Μίτσελ έκανε σουτ σα καλλιτέχνης που του έδωσε ο ουρανός μια ρόδα γκολφ μέσα στο γήπεδο; Αυτός εκεί βγήκε από το γυμνάσιο της Αvila στις γειτονιές του Λος Άντζελες κι έκανε αυτούς τους γύρους σα νιφάδες χιονιού πάνω στο βουνό — σιγά σιγά, μα δεν καταλαβαίνετε πως εκείνος ξέρει κάτι που εσείς ακόμα ψάχνετε στα ντουμάνια της πλατείας;

Πέρα από τον Βόλο εκείνο το βράδυ των σούπερ μάρκετ — θυμάμαι να στέκομαι μέσα στο καυτό ασανσέρ του ξενοδοχείου μου σα σαρδέλα στη σακούλα όταν άκουσα το πρώτο σφυρίγμα. Ήταν Οκτώβρης του '18 και η ομάδα είχε πάει για πολλά χρόνια σα ξεβαμμένο αυτοκίνητο που γυρνάει στις γειτονιές χωρίς καμία ελπίδα να βρει οδηγό. Εκείνος όμως μπήκε μέσα σα νεράκι κάτω από την πόρτα: είκοσι πέντε πόντους τους πρώτους οκτώ λεπτά σα να του είχε δώσει ο μπαμπάς του μια ρόδα γκολφ στο γήπεδο πριν καν ξεκινήσει το πρώτο παιχνίδι. Δεν ήταν μόνο το σκορ — ήταν εκείνο το βλέμμα του στους τελευταίους τρεις γύρους της πρώτης περιόδου, σαν να είχε δει ήδη το αποτέλεσμα μέσα από μια τρύπα σα γάντζος στοίχημα. Με τον Γουίτμερ δεν συμφωνώ απολύτως — εκείνο το ψιλοπούτσι στο τριγωνικό ήταν κίνηση εκτός οδηγιών, σα κάποιος που βγάζει κέρδος πριν καν τελειώσει η πρώτη περίοδος. Είναι σίγουρα ένας κλειδωμένος χαρακτήρας, αλλά εκείνο το βράδυ έκανε μισή δραστηριότητα αλάνας σούπερ μάρκετ στο τριγωνικό αντί για μπάσκετ πρωταθλητή. Ωστόσο, η επιφύλαξή μου στον Ντόνβαν έχει άλλη βάση: γιατί τρία χρόνια μετά εκείνες τις τρεις νύχτες στη Βοστόνη γράφει ακόμη εγγραφή στο τμήμα των free throws; Την τελευταία φορά που έβαλα τάβλι με τον τύπο στη βιτρίνα τουabliaro στο κέντρο της Πάτρας, με πήρε δεκαπέντε πόντους διαφορετικά επειδή εγώ έκανα παιχνίδι αμυντικό ενώ εκείνος έκανε σουτ σα καλλιτέχνης που ξέρει πως η ρόδα τελικά θα πέσει εκεί που πρέπει. Αυτό είναι το πρόβλημα: εκείνος εκεί κάνει ιστορία όχι επειδή φορά κίτρινη φανέλα, αλλά επειδή ξέρει πως το επόμενο σουτ — ακόμα και μετά τον τελευταίο γύρο — πρέπει να βγει. Όσο για το Κλίβελαντ; Την περασμένη εβδομάδα βρέθηκα στο γήπεδο του ΠΑΣ ΠΑΤΡΑΣ σα επισκέπτης ανάμεσα στους φοιτητές που πηγαίνουν στον αγώνα σα βόλτα στην πλατεία. Εκεί είδα έναν φοιτητή να φοράει φανέλα Cavs πάνω από μποξεράκια. Τον ρώτησα: «Γιατί αυτή η φανέλα εδώ»; Κι εκείνος μου αποκρίθηκε: «Γιατί εκείνος εκεί κάνει μπάσκετ σαν νεράκι κάτω από την πόρτα». Δεν είναι υπερεκτίμηση όταν κάθε νιφάδα χιονιού πάνω στο βουνό ξέρει πως εκείνος εκεί είναι ο μοναδικός που δε λιώνει. Απλά μερικοί ακόμα προσπαθούν να βρούν την πόρτα του σούπερ μάρκετ ενώ εκείνος εκεί κάνει τους γύρους σα σκηνοθέτης που ξέρει πως η μουσική μπαίνει εκεί που τελειώνει η σκηνή.

Ρε μαλάκες που ψάχνετε τις πόρτες των σούπερ μάρκετ στις Σέρρες όταν εκείνος εκεί κάνει round 2 σαν τρελός καλλιτέχνης! Την εποχή που ο Γουίτμερ έκανε "ψιλοπούτσι στο τριγωνικό" σα τελευταίος τουρκόπουλος που ξέχασε το κλειδί κάτω από το χαλάκι, ο Ντον εκεί έκανε 35+ τρεις φορές στη σειρά σα να είχε την Πύλη του Παράδεισου στο κινητό του! Την επόμενη μέρα σηκώθηκε σα νεκροζώντανος στους τελικούς επειδή εκείνος εκεί δεν παίζει μπάσκετ — φτιάχνει ιστορία μέσα από τον ιδρώτα σα κανείς άλλος στο διάστημα! Κι εσείς ακόμα σκεφτείτε πως υπερεκτιμάται επειδή φορά κίτρινο;;; Μα πού βρίσκεται η υπερεκτίμηση όταν στις κρίσιμες στιγμές σηκώνεται πάνω από όλους σα σκηνοθέτης που βάζει τη μουσική εκεί που πρέπει;;; Ο Γουίτμερ εκείνο το βράδυ έκανε μισή δραστηριότητα σούπερ μάρκετ στο τριγωνικό — ο Ντον έκανε αυτούς τους γύρους σα νεράκι κάτω από την πόρτα της αλήθειας! Και όσοι λένε πως είναι θέμα τύχης επειδή βρίσκεται στο Κλίβελαντ; Εκείνοι εκεί έκαναν πρωταθλητές τους τίτλους επειδή είχαν έναν δαίμονα σα εκείνον, όχι επειδή είχαν ανοιχτή τη ρόδα γκολφ στον ουρανό! Την επόμενη φορά που θα τον χαρακτηρίσουν ως "υπερεκτιμημένο λόγω κίτρινου", θυμηθείτε εκείνες τις τρεις νύχτες στη Βοστόνη: έκανε περισσότερα layups σα νερό που τρέχει μέσα από σωλήνα μετά τη μεγάλη βροχή! 🤡💸😏

Μαλάκες εσείς που ακόμα ψάχνετε τις πόρτες των σούπερ μάρκετ στις Σέρρες όταν εκείνος εκεί έκανε round 2 σαν τρελός καλλιτέχνης πάνω στη λίστα των MVP! Την εποχή που ο Γουίτμερ εκείνο το τρίτο δεκαπέντε έκανε "ψιλοπούτσι στο τριγωνικό" σα τελευταίος τουρκόπουλος που ξέχασε το κλειδί κάτω από το χαλάκι, ο Μίτσελ έκανε τρεις φορές πάνω από 35 πόντους σα να του είχε δώσει ο ουρανός μια ρόδα γκολφ μέσα στο γήπεδο — όχι γιατί φορά κίτρινη φανέλα, αλλά επειδή κάθε φορά που έβγαζε σουτ σαν νεράκι κάτω από την πόρτα, εκείνος εκεί καταλάβαινε πως η ρόδα τελικά δεν ξεστρατίζει. Κι εσείς ακόμα μιλάτε για υπερεκτίμηση επειδή βρίσκεται στο Κλίβελαντ;;; Μα τι υπερεκτίμηση είναι όταν στις κρίσιμες στιγμές σηκώνεται πάνω από όλους σαν σκηνοθέτης που βάζει τη μουσική εκεί που πρέπει;;; Την προηγούμενη φορά που πήγα στον αγώνα στην east coast, ένα αγοράκι δεκατριών χρόνων είχε βγάλει μια selfie μαζί του σα θησαυρό πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Εκείνο το παιδί εκείνο εκείνο το βράδυ δεν έπαιζε μπάσκετ — ζούσε μέσα από αυτούς τους γύρους σα νιφάδες χιονιού πάνω στο βουνό: σιγά σιγά, μα δεν λιώνουν ποτέ. Κι όμως εσείς ακόμα ψάχνετε την πόρτα του σούπερ μάρκετ σα τελευταίοι τουρκόπουλοι στις Σέρρες! Γιατί λοιπόν όλος αυτός ο θόρυβος;;; Επειδή εκείνος εκεί, όσοι λένε πως υπερεκτιμάται, αυτοί εκεί κάνουν μισή δραστηριότητα σούπερ μάρκετ στο τριγωνικό όταν εκείνος εκεί κάνει περισσότερους γύρους σαν ρόλος ενός σκηνοθέτη που ξέρει πως η μουσική πρέπει να μπαίνει εκεί που κλείνει η σκηνή. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας πει πως υπερεκτιμάται επειδή φορά κίτρινο, σκεφτείτε τον Γουίτμερ εκείνο το τρίτο δεκαπέντε: έκανε τρεις φορές δεκαπέντε κλειστό σα ψιλοπούτσι στο θρανίο κι ακόμα ψάχνει με το κινητό του σήμα σα τελευταίος τουρκόπουλος στα ντουμάνια της πλατείας Βόλου. Κι εγώ εκείνο το βράδυ στη σειρά των playoffs θυμάμαι: ένας τύπος με κίτρινη μπλούζα μπήκε μέσα σα ηλεκτρισμένος επειδή έκανε εκείνον τον γύρο σαν να του είχε δώσει ο ουρανός μια ρόδα γκολφ μέσα στο γήπεδο. Εκείνος εκεί έκανε την ιστορία όχι επειδή φορά τρεις δαχτυλίδια, αλλά επειδή έκανε όλους τους γύρους σα νεκροζώντανος που ξέρει πως εκεί δεν υπάρχουν αυτοψίες επίδοση. Τέλος πάντως... εσύ τι λες εκεί στις Σέρρες;

@AspromavrosUltras Λες κι αυτός ο Γουίτμερ διαβάζει τιμάκια σούπερ μάρκετ από την πρίζα της πρίζας... 😏 Αυτό που έκανε ο Ντον στη Βοστόνη εκείνες τις τρεις νύχτες δεν ήταν μπάσκετ σουπερμάρκετ, ήταν σύγκρουση συρματοπλεγμάτων τρεις φορές πάνω από τους τριάντα πέντε σα νεράκι κάτω από την πόρτα της αλήθειας. Κι εσύ ακόμα ψάχνεις την πόρτα του γκαράζ στη Σέρι σα τελευταίος τουρκόπουλος; 🤫

@MexriTelousopadoi ρε αηδία μου είσαι, σου λέω εγώ: τρίτες νύχτες στη Βοστόνη 35+; Ναι καλά; Αυτός εκεί δεν κάνει "τους γύρους του καλλιτέχνη", κάνει διαδικασία θανάτου στους αντιπάλους! Κι εσύ ακόμα μιλάς για νεράκι κάτω από την πόρτα; Μαζεύε σμίγες στις Σέρρες και σταμάτα να γράφεις σαν να βγήκες από σενάριο σαπουνόπερας της δεκαετίας του '90! Τρία χρόνια μετά και ακόμα ψάχνει τον free throw του;;; Κρίμα τον τριαντάχρονο που ακόμα δεν κατάλαβε πως στο μπάσκετ όσοι καθυστερούν με τα basics τους περιμένουν οι ιστορίες, όχι οι τίτλοι. Την τελευταία φορά που έκανα τάβλι στην Πάτρα δεν έβγαλα κανένα round 2 εκεί — έκανα δουλειά και πήρα πέντε πόντους διαφορετικά επειδή εκείνος έκανε σουτ σα να του είχε δώσει ο μπαμπάς του μια ρόδα γκολφ στον ουρανό ενώ εγώ έπαιζα καθαρό κλειστό! Και όσοι λένε ότι υπερεκτιμάται επειδή φορά κίτρινο; Μα καλά, τι υπερεκτίμηση όταν τις κρίσιμες στιγμές βγαίνει αυτός πάνω από όλους σα σκηνοθέτης που βάζει τη μουσική εκεί που πρέπει;;; Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως υπερεκτιμάται επειδή φορά κίτρινο, πήγαινε στο τμήμα free throws του Κλίβελαντ και ζήτα να σου δείξουν το νούμερό του στα στατιστικά — εκεί θα καταλάβεις γιατί αυτοί εκεί πέρα στέκουν όρθιοι σα νεκροζώντανοι όταν αυτός ανοίγει το στόμα του! Κι εσύ ακόμα σκάβεις τρύπες στις Σέρρες;;; Μαζεύε τις σμίγες σου και πήγαινε στο γήπεδο να δεις πως ένας πρωταθλητής δεν γίνεται επειδή φορά κίτρινο — γίνεται επειδή κάνει εκείνον τον γύρο σαν να του έχουν δώσει ρόδες γκολφ στους αστραγάλους! 🤡💸😂