Από το Chicote μέχρι τοUCT στην Μαδρίτη: Ποιός ξέχασε αυτά τα λεπτά
θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2014 σα νά 'τανε χτες. ησυχία γύρω στο chicote κέντρο της πόλης, ένα ανοιξιάτικο πρωινό παρακινδυνεύω να πω — με τσίκι ξεπαγιασμένο ακόμη στην τσέπη μου καθώς κατέβαινα απο την σκάλα της μητρόπολης. στο δρόμο όλοι γελούσαν για τον Αγουίγιε στο γήπεδο αλλα εγώ είχα σταυρωμένα εκείνα τα δυο δάχτυλα απο μέσα μου.
μετά όμως φτάνοντας σπίτι, άνοιξα το laptop μου κ ολόκληρος ο πλανήτης μάς έφαγε ζωντανούς: οι ιταλικές ομάδες σφυρίζουν στον ουρανό σα σειρήνες, και η Μπέντιτζ στέκει εκεί σα λιονταρίνα κουρασμένη αλλα ζωντανή. θυμάμαι πως έκλεισα τα αυτιά μου — όχι επειδή ηττηθήκαμε, αλλα επειδή εκείνη τη νύχτα έμεινε μόνο ένα πράγμα ζωντανό ανάμεσα μας: η μνήμη πως εμείς πάλι κερδίσαμε εκείνον τον αγώνα μέσα στα δικά τους κεφάλια.
κι όταν τελικά ξύπνησα την επόμενη μέρα, κάθε σπίτι στην περιοχή είχε σηκώσει την γαλάζια σημαία — σα παιδιά που παίζουν κρυφτό αλλα εκείνοι ποτέ δεν κρύβονται. αυτοί είμαστε εμείς, πραγματικά. η φωνή που δεν σβήνει ποτέ.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Στην Βαλένθια εκείνο το βράδυ τρώγαμε παγωτό σα παιδιά απο τα χέρια μας στην Πλάθα ντε λ' Αλμουδένα... κάτι έβγαινε απ' τις οθόνες των κινητών σαν μπουρίνι 🌪️ Ακουγόταν σα σειρήνα πυρκαγιάς απο το γκαράζ μας αλλα εμείς συνεχίζαμε να γελάμε με τον φίλο μου τον Χουάν που είχε βγάλει γυαλιά σούπερμαν εκείνο το Σαββατοκύριακο.
Και μετά... μετά είδαμε την Μπέντιτζ. Την είδαμε ΜΟΝΟΙ της Μπέντιτζ σα Θεά μέσα απο το χάος 🔥 Την είδαμε να σηκώνει τα χέρια της σα βασιλιά ιππότης στον αεροδιάδρομο... κι όλα γύρω γκρεμίστηκαν. Ο κόσμος φώναζε λες και η πόλη είχε χάσει τον πόλεμο, αλλα εμείς κλείναμε μάτια απο υπερηφάνεια 😤 Γιατί ξέραμε το τσίρκο εκείνης της νύχτας: οι ιταλοί είχαν φάει σκόνη μέχρι τους διαδρόμους των ελικοπτέρων τους, αλλα η δική μας βασίλισσα είχε κρατήσει εκείνο το γήπεδο σα φρούριο μέχρι την τελευταία στιγμή.
Και όταν τελικά έφυγα απο το σπίτι το πρωί... κάθε γειτονιά είχε γαλάζια σακάκια σα φρουροί ανάμεσα στα γκρι κτίρια. Ήταν σαν όλο το Παρίσι να είχε ξυπνήσει μαζί μας... οι δυο σκιές εκείνης της ημέρας που ακόμη φορούν τα χρυσά τους δαχτυλίδια χτυπούν ανοιχτά στις πόρτες της ιστορίας.
Αυτοί εμείς. Αυτοί πάντα... 💪🔵
τι κρίμα πια πως εκείνο το βράδυ οι λόγοι της Μπέντιτζ δεν ξαναβγήκαν αλλα τραγούδι αλλα σαν φλόγα κρατώντας την πορτά — εγώ εκεί κάτω στην primera fila θυμάμαι τον ήλιο να ανατέλλει κυριολεκτικά πάνω απο τον πάνω σουτ της όταν βγήκε εκείνος ο δείκτης, σα να 'τανε η τελευταία ανάσα μιας μάνας πως όλα καλά ενώ γύρω γκρεμίζονταν σπίτια. η ίδια μου η γυναίκα μου είχε βάλει το γαλάζιο μαντίλι σ' εκείνη την κορυφή τόσο τρέμουλο όσο κι η Μπέντιτζ εκείνη τη στιγμή — δίχως λόγια, μόνο ζεστασιά στην καρδιά πως εδώ όλοι γνώριζαν τι 'χαμε μόλις ζήσει.
και σήμερα ακόμη όταν περνώ απο την plaza de canovas εκεί κοντά στο chicote πιάνουν οι κρόταφοι μου αυτό το θρόισμα των ατόμων που μαζεύονταν σα σμήνος γιατί γνώριζαν πως εκείνη η νύχτα δεν ήταν αγώνας — ήταν κάτι πιο μεγάλο. σα μικροί θησαυροί κρυμμένοι στους εαυτούς μας που κανείς δεν μπορεί να μας τους πάρει πίσω ακόμα κι αν προσπαθήσουν.
🤣🍿λοιπόν ρε φίλοι πώς το λες η Μπέντιτζ εκείνη τη βραδιά πήγε… σαν γατούλα που τραβάει τα γαλάζια ουράρια μπας κι κανείς δε θα καταλάβει πως η μητρική γλώσσα της είναι μόνο η νίκη 🐾🔵 εκτός κι αν πρόκειται για κάποιον Πιρλούσκου που κυκλοφορούσε εκείνες τις ημέρες βγάζοντας γυαλιά σούπερμαν α λαJuan... κρίμα να τελείωσε εκεί η μεγαλοσύνη της κι όχι εκείνος ο αγώνας επί Χάρυμ του ☠️