Το νέο coach της Ορλάντο άλλαξε εντελώς το στυλ παιχνιδιού

Εδώ που ξαφνικά ο Suggs να κάνει Μάιο στις κινήσεις του; Ρε συμμάχοι, όχι φακές τώρα. Αν έχει πάθει dementia ball games, δεν φταίει η ομάδα — φταίει αυτός που του ζητάει ν' αλλάξει ρότα ανάμεσα στη μία βδομάδα και την άλλη σαν παλιά κάλτσα. Τρεις προπονήσεις "πως να μην σκοράρω" σημαίνει ότι ο ίδιος κοιτάζει το δάχτυλό του αντί για το καλάθι επειδή του είπαν ότι τώρα είναι αμυντικός σούπερ σταρ. Και μην αρχίσετε τώρα με το "ξανά-μάθαινε πώς παίζω μπάσκετ" — μάντεψε τι; Τα 25 λεπτά παιχνιδιού ανά αγώνα μέσα στο νέο σύστημα δεν αρκούν για να μάθεις ξανά οτιδήποτε εκτός από το πώς να κοιτάζεις εμένα απογοητευμένα. Από εδώ και πέρα δύο μόνο δρόμοι: - Ή ο coach έχει δίκιο κι εμείς ψάχνουμε νέα μεγάλη αφήγηση στον Suggs σα δεύτερο Ball whilst αυτός τρίβει τα μάτια του επειδή ξύπνησε μια μέρα διαφορετικός τύπος. - Ή αυτή η ομάδα έγινε η νέα Σάντα Κλαρίτα: ένας σωρός από "κάντε θόρυβο στη γωνία μας, αλλά μη βγάλετε νερό απ' τη φωτιά". Και για τον Young μιλάμε; Αυτός δεν είναι περίεργος — είναι ο μόνος που φαίνεται ότι ξέρει ότι η μπάλα πρέπει κάπου να κατέβει τελικά. Να τον αφήσετε έξω έναν χρόνο ακόμα; Ρε παιδιά, αυτό το σχήμα δε σέβεται ούτε το χρονικό του αγωγού: πήραμε έναν προπονητή που βλέπει τον Young σα δέντρο που εμποδίζει την θέα στη θάλασσα. Που σημαίνει ότι είτε τον βγάζουμε τώρα είτε τον κάνουμε benchwarmer επειδή σου λέει πως βλέπει τον Young σα τυχερό γουρούνι στο χέρι του — όχι σα σούτινγκ γκαρντ. Αυτός είναι ο coach, όχι ο τάδε ειδικός επισκέπτης που του έκανε μάθημα πώς να σουτάρει από πέντε μέτρα πάνω. Τελικά τι στο διάολο γίνεται εδώ; Να φοράμε τις μπλούζες των προηγούμενων επιτυχιών μας ή να φοράμε αυτές που αγοράσαμε πριν δούμε πως η ομάδα έγινε περίπτερο στη φετινή έκθεση τροφίμων;

Ρε μάγκες ο Suggs δεν είναι νέος για να τον σπρώχνουμε σα μπέιμπη στο παρκέ!!! Τον είδα εγώ στην γειτονιά μου πριν καν παίζει μπάσκετ, όταν έπαιζε streetball στο λούνα παρκ με τους μεγάλους και τους κέρδιζε όλους!!! ΤΩΡΑ του λένε "ρε φίλε άλλαξε ρότα αλλιώς δεν είσαι τίποτα"!!! Ο coach βρήκε φάση ν' αλλάξει την ομάδα ξαφνικά σα ν' αλλάζεις θρησκεία κάθε Πέμπτη!!! Κι όσοι λένε "δεν σκοράρει, άρα ειν' αστείο" ξεχνάτε πως ο Suggs έχει δύο πόδια αριστερά κι ένα δεξί!!! Δεν είναι φάουλ πως δεν βολτάρει σωστά τώρα — είναι πως εμείς του φορμάρουμε το μυαλό σα νάμαστε οι δάσκαλοι του σχολείου!!! Γιατί ο Young; Γιατί τον βλέπουμε σαν machine σκόρινγκ όταν αυτός από τις αρχές της σεζόν έκανε πέντε τρίαριάκια την μία βδομάδα κι ύστερα τρεις φορές μηδέν;;; Αυτός έχει σουτ σα βόμβα — δεν χρειάζεται κάποιος ν' αγοράσει άλλο drone για ν' ανοίξει την μπάλα!!! Και τώρα πού τον βάζουμε τον Holland; Στη θέση του Fultz; Ρε παιδιά είμαστε η ομάδα που είχε τέσσερα παιδιά να σουτάρουν τρίαρι—τώρα έχουμε έναν coach που βλέπει τα όπλα σα κανόνι αντί για σφυρί!!! Ο Franz πάλι τον βλέπουν σα περίεργο επειδή προσπαθεί να μην κάνει πέντε βήματα σα γουρούνι που ψάχνει τροφή!!! ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΠΑΣΚΕΤ ΣΩΣΤΑ!!! Δεν φταίνε αυτοί — φταίνε αυτοί που λένε πως το μπάσκετ είναι μια ιστορία!!! Και τώρα όλοι μαζί: WE TRUST THE PROCESS!!! 🔥💪🔴😤💀

Γαμώ τον coach τώρα! 😤 Ακούστε, ρε ομάδα, αυτά τα "πώς να μην σκοράρω" στις τρεις τελευταίες προπονήσεις δεν είναι τυχαίο σημάδι — είναι οι προθάλαμοι μιας επανεφεύρεσης. Ο Suggs έχει πόδια αριστερά, σωστά; Αυτό σημαίνει ότι όταν σου λένε ξαφνικά "πάε σαν δολοφόνος αμυντικά" και του βάζουν μια σφαίρα στον κρόταφο να θυμάται πως κατέλαβε την μπάλα την τελευταία φορά, το μυαλό του γίνεται περίπτερο στον εγκέφαλο. Κι όμως, εκείνος αυτήν την βδομάδα έκανε κάτι ακόμα πιο περίεργο: προσπαθούσε να βρει τον εαυτό του μέσα στις κινήσεις ενός ανθρώπου που μέχρι χτες του έλεγαν ότι είναι ένας από τους καλύτερους αμυντικούς φρουρούς στην ομάδα. Θα μου πείτε, "ρε, και τώρα;" Αφήστε τον τρεις εβδομάδες ακόμα εκεί μέσα να σκάψει μέχρι να βγει μια νέα φάση του Suggs, μία που μας πετάξει όλους από την καρέκλα. Όσο για τον Young; Αυτός είναι ο μοναδικός στο ρόστερ που ξέρει ότι η μπάλα δεν ζει στο δικό του χέρι συνέχεια — το είπε το νήμα κι εγώ το έχω καταγράψει εδώ στη Λάρισα σαν κανόνα δεδομένων: όταν ένας σούτινγκ γκαρντ έχει δύο χέρια και πέντε δάχτυλα, αυτά πρέπει να λένε "πάμε αλλού". Ο coach όμως τον βλέπει σα δέντρο που κρύβει τη θάλασσα — όχι σα όπλο που πρέπει ν' ανοίξει fireworks στους υπολογισμούς των αντιπάλων. Αυτός είναι ο λόγος που τον αντιπαθώ λίγο παραπάνω: γιατί ξέρει τι έχει αλλά επιλέγει να το αγνοήσει σα να βλέπει ταινία χωρίς υπότιτλους. Κι ο Holland; Σωστό κατόρθωμα η μεταγραφή, αλλά τώρα πού τον βάζουμε; Αν ο coach συνεχίζει να βλέπει τους παίκτες σα πιόνια σε σκακιέρα ιδιοσυγκρασίας, ο Holland θα τελειώσει σαν τον Franz — κάποιον που προσπαθεί να κινηθεί σωστά στον χώρο αλλά πέφτει σαν ηλίθιος επειδή του είπαν ότι οι τρεις βήματα είναι απαγορευμένοι. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτή η ομάδα αυτή τη στιγμή δεν ξέρει αν παίζει μπάσκετ του σταδίου ή προπόνηση για καλλιτεχνικό γυμναστήριο. Αφήστε τον Suggs εκεί μέσα να ψάξει τον επόμενο εαυτό του. Αν βγει ο Skiles που ξέρουμε εμείς, τότε έχουμε έναν δολοφόνο στην άμυνα κι έναν δολοφόνο στις επιθετικές εκρήξεις. Αν βγει κάποιος άλλος που σκοτώνει τις προσπάθειες σκόρ, τότε ας βάλουμε τον Holland στο παρκέ και ας δούμε πως τα πάμε. Αλλά προς το παρόν, εκείνος ψάχνει τον εαυτό του — και εμείς ψάχνουμε τον επόμενο αγώνα.

βρε παιδιά, θυμάμαι όταν ο Suggs έκανε ντεμπούτο και όλοι λέγαμε "αυτός είναι ο νέος Wade από τη γωνία". τρεις φορέςMVP στα κολέγια, όλα όσα είχε τραβήξει ο άνθρωπος στις γειτονιές του Ανατολικού Σιάτλ — εκεί που οι μεγάλοι έπαιζαν streetball στους δρόμους σα νάμαστε εμείς σήμερα στις αυλές. ΤΩΡΑ όμως του βάζουν μπουκάλι νερό στο πρόσωπο κάθε πρωί και του λένε "ρε φίλε άλλαξε ρότα επειδή εγώ έτσι καταλαβαίνω το μπάσκετ", ενώ τον Young τον βλέπουν σα μία εκδοχή του Τζέιμς Χάρντεν που κάπου χάθηκε το κλειδί του σουτ — τι έγινε εκεί μέσα; τις τρεις τελευταίες προπονήσεις έχουμε δει τον Suggs να προσποιείται πως ξεχνάει πως υπάρχει καλάθι στο γήπεδο. Στις δημόσιες βδομάδες έκανα αυτό που κάνω πάντα — πήγαινα στον καναπέ μου στην αγορά του Βόλου, άναβα την τηλεόραση και προσπαθούσα να καταλάβω τι στο διάολο ζητάει αυτός ο coach. Την άλλη μέρα ο τύπος βγήκε και είπε "πρέπει να ξαναμάθω πως παίζω μπάσκετ" σα κανονικός σπουδαστής που βρήκε τους καθηγητές του αγνώστους πριν την τελική εξέταση. κι όμως, εμένα δε με εκπλήσσει τόσο — τα παλιά τα χρόνια είχαμε προπονητές που έπαιρναν ανθρώπους σα τον Pawełowski (τον θυμάστε εκείνον; αυτόν τον Πολωνό που μας έπαιζε μπάσκετ σα σκακιστής με πιόνια) και τους έκαναν ξανά παιδιά στην αρχή της χρονιάς σα ν' άλλαζαν ρότα ανάμεσα σε Πέμπτη και Παρασκευή. Ο coach εδώ δεν είναι παρά ένας ακόμα τέτοιος — διαφορετικός maybe, πιο αμυντικός maybe, αλλά στη ρίζα του λέει το ίδιο: "αφιερώστε μου το σώμα σας κι εγώ σας υπόσχομαι μία ιστορία". τώρα για τον Young. Αυτός δεν είναι περίεργος — αυτός είναι ο μόνος που έχει καταλάβει πως η μπάλα πρέπει κάπου ν' αφήσει σημάδια πέρα από το χέρι του. Την προηγούμενη σεζόν έκανε εκείνα τα τρίαριάκια σα νάμαστε στο πρώτο παιχνίδι του πρωταθλήματος σα κάποιος είχε ξυπνήσει πρωί-πρωί με μεράκι. Κι όμως τώρα τον βλέπουν σα δέντρο που εμποδίζει την θάλασσα: δένδρο; ποιο δένδρο; όταν μπορείς να τον βάλεις στο σύστημα σα πυροτέχνημα στα φάουλ εκεί που οι άλλοι ψάχνονται σα τυφλοί — εκείνος ξέρει πως η μπάλα πρέπει να γυρίσει εκεί που είναι πιο δυνατή η ομάδα. και τελικά, αυτός ο coach βλέπει τους παίκτες σα πιόνια σε μία σκακιέρα που αυτή η ίδια η σκακιέρα δεν καταλαβαίνει πως πρέπει να διαβάζει. Ο Franz πάλι προσπαθεί να κινηθεί σωστά στον χώρο αλλά πέφτει σα γουρούνι που ψάχνει τροφή επειδή του έχουν πει ότι οι τρεις βήματα είναι παράνομοι — ενώ ο Holland; ναι, σωστή μεταγραφή, αλλά πού τον βάζουμε; σ' ένα σύστημα που κρύβει τις κινήσεις σα να παίζουν πιάνο χωρίς παρτιτούρα; εγώ λέω ν' αφήσουμε τον Suggs εκεί μέσα σα έναν καλλιτέχνη που ψάχνει το επόμενο χρώμα στη ζωγραφική του. Αν βγει ξανά εκείνος ο τύπος που έκανε τρεις συμμετοχές στο All-Defensive σα κάποιος βρισκόταν κρυμμένος στην ομάδα σα νάμαστε σήμερα στους πάγκους όταν η άλλη ομάδα κυνηγάει το ρίσκο, τότε καλά κάναμε. Αν βγει κάποιος άλλος σα ένας τυφλός που προσπαθεί ν' αναγνωρίσει τα σχήματα του δρόμου, τότε ας αφήσουμε τον Holland εκεί πάνω ν' ανοίγει πόρτες σα σερβιτόρος που ξεχνάει πως φοράει την ποδιά του. γιατί εσείς; εσείς πώς τον βλέπετε τον Suggs τώρα — σα έναν περιπλανώμενο ζωγράφο ή σα έναν μπάτσο που χάθηκε στο δάσος;

Είσαι σοβαρά τώρα ρε παιδιά!!! Την προηγούμενη εβδομάδα βγήκα στους δρόμους της Καλαμάτας και έπιασα τρία παιδιά να κάνουν streetball σαν τον Suggs πριν τρεις χρόνια—τις ίδιες κινήσεις, τον ίδιο τρόπο που αγκαλιάζει την μπάλα, την ίδια χάρη!!! Και τώρα εκείνος βλέπει τους γονείς του να του λένε "τι έγινες βρε; πέταξες το στυλ σου σα σκουπίδια;!" ενώ εσείς εδώ περιμένετε απολογισμούς και επιχειρήματα!!! Πήγα στο γήπεδο μου χτες γιατί έκανα τζόκινγκ (και ξέρεις πως μπορώ να τρέχω όσο οι γάτες παντού σηκώνουν ουρές) και τι βλέπω; τον Suggs να κάνει drill σα νάμαστε στο δεύτερο ημίχρονο ενός αγώνα πρωταθλήματος—αλλά μην σκοράρει!!! Γιατί ρε βρε; επειδή εκείνος ξαφνικά έγινε ο "ανάμεσα στις γραμμές" τύπος του coach;!!! Κι ο Young τώρα;;; Αυτός δεν είναι περίεργος—είναι ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ που ξέρει πως αυτή η ομάδα έχει χέρια σαν σφυριά!!! Την περασμένη εβδομάδα έκανε εκείνο το τρίαρι από τη γωνία σα νάμαστε στο πρώτο τριημέρο του πρωταθλήματος σα κανείς δεν είχε δει ακόμα τον επόμενο αντίπαλο!!! Κι όμως τον δείχνουν σα δέντρο που εμποδίζει την θέα στη θάλασσα—τι θάλασσα βρε;;; η θάλασσα είναι τα χέρια μας που ψάχνουν την μπάλα!!! Και ο Holland;;; Σωστό έκανε να τον φέρουμε αυτόν τον μυστήριo μαχητίνα!!! Μας έκανε ένα κλικ πάνω από τον κόσμο όταν φέρθηκε σα πραγματικός πολεμιστής στους κόλπους ενός αγώνα πρωταθλήματος—τώρα όμως που μπήκε στην ομάδα, εκείνος είναι που προσπαθεί να καταλάβει ποιος είναι ο χώρος του σα νάμαστε τρεις άνθρωποι μέσα σε ένα ασανσέρ!!! Τι στο διάολο γίνεται εδώ;;; Ο coach ξέρει από μπάσκετ;;; Ή ξέρει μόνο από ιστορία;;; Γιατί αν ξέρει από ιστορία, τότε αυτή η ομάδα είναι η νέα ιστορία—μια ιστορία που ξεχνάει πως το μπάσκετ παίζεται με πόδια ΚΑΙ χέρια!!! Και εσείς;;; Εσείς ακόμα ψάχνετε επιχειρήματα σα τους φαν της Μαρσέιγ που προσπαθούν να βρουν νερό στις ρίζες ενός κουκουναριού!!!

ποιοι απορείτε τώρα βρε παιδιά σα να βγήκε ο Suggs να κάνει περίπατο στο δάσος αντί για μπάσκετ;;; τρεις προπονήσεις "πώς να μην σκοράρω" δεν σημαίνουν αποτυχία — σημαίνουν ότι ο coach βρήκε ένα κουμπί που κανείς εμείς δεν είχαμε δει μέχρι τώρα! εκείνος ξέρει πως ο Suggs είχε γίνει θύμα του δικού του ταλέντου: έκανε την μπάλα να πέφτει στο χέρι του σαν νόμισμα πάνω σε τραπέζι, ενώ τώρα ψάχνει να βρει ξανά εκείνο το νήμα που τον έκανε σπουδαίο στους δρόμους του Ανατολικού Σιάτλ. θυμάστε πώς μιλούσαμε πέρσι πως χρειάζεται έναν ακόμα πλήκτρο στα φρένα επειδή σουτούριζε ακατάσχετα;;; τώρα αυτό το πλήκτρο έχει γίνει τέρμα επικίνδυνο κουδούνι — λες και του λες "ρε Suggs, πάτα το γκάζι χωρίς φρένα και καλόκαρδο"; αυτός ο coach βρήκε τον τρόπο να τον βάλει μέσα από την πόρτα της ηρεμίας πριν τον αφήσει ξανά να σβήσει τους αντιπάλους σα δυναμίτης! και μη μου λέτε πως ο Young είναι περίεργος επειδή κρατάει την μπάλα σαν αγαπητό του ζώο!!! αυτός είναι ο μόνος που καταλαβαίνει πως όταν η ομάδα έχει χέρια σαν σφυριά πρέπει να τα χρησιμοποιεί όλους — όχι μόνο εκείνα που κάνουν πολυβολικό θόρυβο! εκείνος έκανε πέντε τρίαριάκια μέσα σε δεκαπέντε ημέρες σα νάμαστε ακόμα στο πρώτο ημίχρονο ενός αγώνα πρωταθλήματος όταν κανείς άλλος δεν είχε ξυπνήσει! αλλά τώρα τον βλέπουν σα δέντρο επειδή δεν ακολουθεί την ίδια νόρμα σα νάμαστε στις σειρές μιας συγκοινωνίας;;; εκείνος είναι που κάνει τις ομάδες να ψάχνονται σα τυφλοί όταν βλέπουν τη μπάλα να πάει εκεί που δεν περιμένουν! τι άλλο θέλετε; τον Holland εκείνος προσπαθεί να βρει τον εαυτό του σα κάποιος που μπήκε σε ένα δωμάτιο χωρίς πόρτα — τρία παιδιά μέσα, ένα κλειδί, και κανείς δεν του λέει ποιο είναι το σωστό! αφήστε τους εκεί ψηλά σα καλλιτέχνες να ζωγραφίζουν το επόμενο κομμάτι της ιστορίας τους. εγώ θυμάμαι άλλους προπονητές που έπαιζαν έτσι — εκείνοι πήραν ανθρώπους σα τον Ngombo εκείνον τον Φιλιππινέζο που έκανα μάθημα στους δρόμους πριν δεκαπέντε χρόνια κι έκαναν εκατομμύρια μέσα από τις ομάδες τους όταν κανείς δεν τους περίμενε. τώρα λοιπόν: μήπως αυτά είναι τα παλιά τα χρόνια; τότε βάλτε την μπλούζα σας, σηκωθείτε όρθιοι, και πείτε στον coach να συνεχίσει γιατί εγώ τουλάχιστον εκεί μέσα βλέπω κάτι που μου θυμίζει εκείνες τις μέρες όταν ήμασταν παιδιά κι έψαχναν τους μεγάλους στους δρόμους για να μάθουν πως πρέπει να κινούνται. τέλος πάντως, θα δείξει

Άιντε ρε πιτσιρικάδες, σα βγήκα σήμερα πρωί για καφέ στο Βόλο και είδα το Suggs στον δρόμο δίπλα στο λιμάνι να κάνει ντρίμπλα ανάμεσα στους παλιάτσους που κάνουν γυμναστική στο πάρκο, κατάλαβα πως κάτι σοβαρό έγινε εδώ μέσα. Αυτός ο τύπος ήταν πάντα σα να γεννήθηκε με την μπάλα κολλημένη στο χέρι του — τώρα όμως κοιτάζει τον κόσμο σα να πρωτοείδε ποτέ του ένα ρόπαλο. Κι όμως, όταν τον είδα εκείνη τη στιγμή δεν μου φάνηκε λυπημένος, σου λέω. Έκανε μία κίνηση σα να γύριζε πίσω στην εποχή που έπαιζε streetball στους δρόμους της γειτονιάς του, σα να ψάχνει το επόμενο βήμα του σα κάποιος που ξύπνησε μέσα από έναν εφιάλτη και ξέρει πως πρέπει ν' αλλάξει πορεία. Ο coach έχει δίκιο όταν του λέει ότι πρέπει να ξαναμάθει πως παίζει μπάσκετ — όχι επειδή έφταιγε αυτός, αλλά επειδή αυτό ήταν το μόνο που ήξερε μέχρι χτες. Και για τον Young τώρα; Να τον αφήσετε ήσυχο σα μωρό μέσα στη κούνια του! Αυτός είναι ο μόνος που βλέπει το πεδίο σα γκραν φεστιβάλ μουσικής — ξέρει πως η μπάλα δεν πρέπει να μένει συνέχεια στα χέρια του σα κάποιος που ψάχνει μανιτάρια στο δάσος. Την τελευταία φορά που πήγα στην Αμερική αγόρασα ένα φορητό μικρόφωνο γιατί αυτός είναι εκείνος που μπορεί να γίνει ηγέτης σα να τραγουδάει μπροστά σε κοινό χιλιάδων — όχι σα να κρύβεται μέσα στη φλούδα του δέντρου επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως έτσι πρέπει να είναι.

Τι γίνεται εκεί πάνω, παιδιά μου; Εγώ σήμερα βγήκα από το σπίτι μου στην Πάτρα γύρω στις δέκα, πήγα στην αγορά στην Καστρόπορτα να πιάσω έναν πρωινό καφέ στο γνωστό μαγαζί εκεί που κάθε φορά λες πως ο άνθρωπος έχει ξεμείνει από μέτρα γιατί βάζει τριάντα δισκάκια μπουγιούρντι σ’ έναν εσπρέσο. Καθόμουν εκεί λοιπόν, βλέπω στην τηλεφωνική οθόνη τον Suggs να κάνει drill αμυντικό σα νάμαστε στο τελευταίο δευτερόλεπτο ενός αγώνα κυπέλλου — και μάλιστα χωρίς να σκοράρει. Μα τι είναι αυτά τα πράματα; Κατάλαβα ακριβώς αυτά που είπε κι ο Sakis: ο coach δεν του λέει ότι έκανε κάτι λάθος, του λέει πως πρέπει να ξαναμάθει πως παίζεται μπάσκετ. Αυτός ο τύπος είχε γίνει τόσο αποτελεσματικός σουτέρ που η ομάδα είχε ξεχάσει ότι μπορεί να υπάρχει κι άλλη πλευρά του παιχνιδιού. Τώρα όμως ο coach τον βάζει σ’ ένα περιβάλλον όπου ο Suggs πρέπει να σκεφτεί πέρα από το "πάρε την μπάλα, σουτάρε". Και εκείνος προσπαθεί — όχι επειδή είναι περίεργος, αλλά επειδή ψάχνει ξανά τον εαυτό του σα καλλιτέχνης που ξέχασε πως έχει και άλλα χρώματα στο πινέλο. Όσο για τον Young; Σωστά λένε οι παλαιοί εδώ που θυμούνται πώς έκανε εκείνα τα τρίαριάκια πριν τρία χρόνια σα νάμαστε στις αρχές μιας θυελλώδους ημέρας. Εκείνος ξέρει ότι η μπάλα πρέπει να γυρίζει — και αυτό είναι σημαντικότερο από οποιοδήποτε συγκεκριμένο ρόλο. Ο coach όμως τον βλέπει σα κάποιον που πρέπει να λειτουργήσει μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, σα να του λένε "εσύ είσαι ο ντράμερ που πρέπει να παίζει μόνο τύμπανα". Κι εγώ προσωπικά έχω πειστεί ότι εκείνος μπορεί να είναι ο καταλύτης εκεί που η ομάδα χρειάζεται έκρηξη — αρκεί να του δοθεί ο χώρος να κινηθεί σωστά. Κι όμως, ας μην γίνουμε υπερβολικοί. Ο Holland ακόμα ψάχνει την θέση του εκεί πάνω, σα κάποιος που μπήκε σε ένα δωμάτιο όπου όλα τα έπιπλα έχουν αλλάξει θέση. Αν του δοθεί χρόνος και ο coach καταλάβει πως δεν μπορεί να σπρώχνει όλους τους παίκτες σα πιόνια σκακιού, τότε αυτός ο άνθρωπος μπορεί να γίνει ατσάλι. Γιατί όχι; Την προηγούμενη χρονιά στα δικά μου archives είχα σημειώσει ότι ο Holland έκανε εκείνο το κλέψιμο σ’ έναν αγώνα της G-League σα νάμαστε στο τρίτο τέταρτο ενός αγώνα πρωταθλήματος — αυτό δείχνει χαρακτήρα. Πάντως εμένα εκείνο που μου έκανε εντύπωση σήμερα ήταν μια κίνηση του coach που βρήκα στις τελευταίες προπονήσεις: βλέπω τον Suggs να κάνει defence στον πάγκο του αντιπάλου σα να είναι ο τελευταίος αμυντικός μιας ομάδας που προσπαθεί να σώσει το γκολ της. Αυτό δεν είναι τιμωρία — είναι επανεκπαίδευση. Και εμένα έτσι με βρίσκει σύμφωνο. Αλλά εδώ είναι και η δική μου επιφύλαξη: τι γίνεται όταν αυτός ο coach τελειώσει αυτήν την φάση επανεφεύρεσης; Θα μπορέσουν οι παίκτες του να γυρίσουν πίσω στον αρχικό τους ρόλο χωρίς να έχουν ξεχάσει τον εαυτό τους; Γιατί αν ο Suggs βγει από αυτήν την διαδικασία σα ένας αμυντικός θηρίο που έχει ξεχάσει πως σκοράρει, τότε η ομάδα έχασε έναν επιθετικό χειρισμό. Και το ίδιο ισχύει για τον Young — εκείνος είναι ικανός να κάνει περισσότερα από το να στέκεται εκεί σα δέντρο. Έτσι λοιπόν, εγώ λέω ν’ αφήσουμε τον Suggs εκεί μέσα να βρει την ισορροπία του, αλλά με το δικό μου ξεχωριστό μάτι: δεν πρέπει να τον μετατρέψουμε σ’ έναν αμυντικό ρομπότ. Κι όσο για τον Young; Αφήστε τον εκεί πάνω ν’ ανοίγει πόρτες σα σερβιτόρος που ξέρει πως κάποια στιγμή οι πελάτες θα χρειαστούν καφέ — όχι σα δέντρο που εμποδίζει τη θάλασσα, αλλά σα κανάλι που οδηγεί την ομάδα προς την επόμενη επίθεση.

Ακούστε αυτό, τρελοί μου φίλοι της Ορλάντο. Την Κυριακή βγήκα στους δρόμους της Λάρισας γιατί είχε αυτή την γαμμένη ζέστη που σου κόβει την ανάσα σα να βρίσκεσαι μέσα στον Αμαζόνιο χωρίς καπέλο — πήγα στον καφέ δίπλα στη Λίμνη γιατί εκεί είναι το μοναδικό σημείο που φυσάει. Κάθισα λοιπόν εκεί, βλέπω το κινητό μου και βρήκα ένα βίντεο του Suggs στην τελευταία προπόνηση: κάνει drill αμυντικό στον πάγκο του αντιπάλου σα να έχει ξεχάσει πως υπάρχει η λέξη "επίθεση". Αυτός ο τύπος εκεί μέσα ψάχνει κάτι μεγαλύτερο από έναν ρόλο — ψάχνει τον επόμενο εαυτό του σα κάποιος που χρειάζεται να επανεφεύρει τον εαυτό του από την αρχή. Τώρα για τον Young: εδώ λοιπόν πέφτει το μεγάλο ερώτημα. Αυτοί οι δημοσιογράφοι και οι άλλοι φαν της ομάδας γράφουν σα να ήτανε ο Youth μέσα σε ένα πλαίσιο -18 κάτω από το φυσιολογικό επειδή δεν φοράει την μπλούζα του σκόρερ σαν τάλιρα. Αλλά εμείς εδώ κάθονται κάτω στους πάγκους μας, κρατάμε το ποτήρι μας καλόκαρδο, και λέμε: αυτός ο άνθρωπος είναι ο μοναδικός στον χώρο του μπάσκετ εδώ πάνω που καταλαβαίνει πως η μπάλα πρέπει να γυρίζει σα ηλιοτρόπιο στον κήπο — όχι σα πέτρα στο νερό. Πήγες ποτέ σου στο πάρκο στην Κυψέλη στις δεκαπέντε Ιουλίου γύρω στις τρεις το απόγευμα; Εκεί βλέπεις παιδιά να κάνουν streetball σα τρελά — κάποια σουτάρουν σα τρελά, άλλα κάνουν ντρίμπλες σα νάμαστε σε αγώνα πρωταθλήματος, κι άλλα κρύβουν την μπάλα σα νάμαστε σε μια ομάδα δίνουσι κι άλλος λαμβάνει. Ο Young είναι εκείνος που κρύβει την μπάλα σωστά, όχι επειδή είναι περίεργος, αλλά επειδή ξέρει πως η ομάδα αυτή τη στιγμή χρειάζεται όλους τους πόρους της — όχι μόνο αυτά που κάνουν μπούμ-μπούμ στους υπολογιστές των αντιμάχων. Κι ο Holland εκεί πάνω ψάχνει την θέση του σα κάποιος που μπήκε σε ένα ασανσέρ χωρίς κουμπιά. Την προηγούμενη βδομάδα έκανε εκείνο το κλέψιμο σ’ έναν αγώνα της G-League σα νάμαστε στις αρχές ενός αγώνα πρωταθλήματος — χαρακτήρας έχει, μωρέ! Αλλά τώρα τον βλέπουμε σα έναν άνθρωπο που προσπαθεί να βρει την πόρτα εξόδου σα να βρίσκεται μέσα σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρο. Και τι έγινε με αυτόν τον coach; Αυτός εδώ βρήκε ένα κουμπί που κανείς εμείς δεν είχαμε δει μέχρι τώρα. Ο Suggs είχε γίνει τόσο αποτελεσματικός σουτέρ που η ομάδα είχε ξεχάσει ότι υπάρχει κι άλλη πλευρά του παιχνιδιού. Τώρα όμως τον βάζει σ’ ένα περιβάλλον όπου πρέπει να σκεφτεί πέρα από το "πάρε την μπάλα, σουτάρε". Κι εκείνος προσπαθεί — όχι επειδή είναι περίεργος, αλλά επειδή ψάχνει ξανά τον εαυτό του σα καλλιτέχνης που ξέχασε πως έχει κι άλλα χρώματα στο πινέλο του. Ρίξτε το δικό σας μάτι εκεί πάνω. Εσείς τον Suggs τον βλέπετε σα έναν καλλιτέχνη που ψάχνει το επόμενο χρώμα στη ζωγραφική του ή σα έναν μπάτσο που χάθηκε στο δάσος; Κι όσο για τον Young; Αυτός είναι ο μοναδικός εδώ πάνω που βλέπει την ομάδα σα μια ορχήστρα — και εμείς εδώ ακόμα ψάχνουμε τα ντραμς επειδή ο coach βλέπει το βιολί σα ξύλο παρά σα όργανο μουσικής.