Σήμερα στον ‘Κόκκινο Θρόνο’ ξέραμε τις ψυχές μας: τι λέτε για το coming-out του Jayson…

γιατί δα κρατώντας τ'όπλο στις πλάτες σου εσύ;;; γιατί η πόρτα της αίθουσας του μεγάρου σου ήταν κλειδωμένη;;; τι τραγωδία είναι αυτή; σήμερα το πρωί ξύπνησα πριν ακόμη βγει ο ήλιος κι άκουγα μισοκοιμισμένος από το ράδιο τον παρουσιαστή να λέει "η εποχή άλλαξε χέρι" — κι εγώ σα χότζας στα χρόνια μου, πήγα στο μπακάλικο και ζήτησα δύο τριάντακις δωδεκάρια ακόμα σφιχτό τότε και ένα φραπέ μέσα σε πλαστικό κύπελλο. εκεί που στάθηκα στη σειρά του ταμείου, είδα τον οδηγό του επόμενου γκαράζ να διαβάζει το νέο: "Tatum ιδιοκτήτης των Σέλτικς". τον κοιτούσα μέσα στα γυαλιά του κι αυτός έκανε ένα μικρό βήμα πίσω καθώς σήκωνε το κεφάλι του σα να του είχαν κλέψει το πάγιο. μια κυρία σ' ένα πράσινο παλτό έσπασε το χάραγμα στα κουπόνια της ΛΟΤΤΟ και έκανε ότι κέρδισε δυο φορές στη σειρά — αυτό το είδα πάνω στην οθόνη. τώρα εσύ λες 28/12;;; παιδί μου, αυτές οι θύμισεις βγαίνουν σα σίριαλ όταν δεν έχουνε άλλο φίλμ. ξέρουμε τον τεχνικό εκείνον—ξέρουμε πόσο είχε ματώσει ο Bird στο παρκέ όταν έπαιζε σαν σαμάνος· εκείνος τον είχε δει να κάνει εκείνο το step-back σα νερό που κυλάει ανάμεσα στα χέρια σου όταν ξέρεις πως δεν πρόκειται να το σταματήσεις. εμένα προσωπικά μου κάνει περισσότερο νεύρο εκείνος ο αμυντικός του τελευταίου δευτερολέπτου που πήγε σα ρουκέτα προς τον περιορισμό αέρα — αντί να σπάσει σα γυαλί· θυμάμαι άλλους εκείνοι οι κουρελιασμένοι τους στέλνανε σπίτι σπρώχνοντας τον Bobby Orr σα να περπατούσανε πάνω στα σπλάχνα μιας πόλης. αυτός, μισό βήμα αργός· σαν να έκανε ερώτηση στον αγώνα του ίδιου του εαυτού του: "καλά εγώ εδώ τι ψάχνω;". όμως σοβαρά τώρα — αυτός ο άνθρωπος ο Tatum, που επί δεκαπέντε χρόνια ξυπνούσε ξεραμένος σα γαρίδα στον καναπέ της ίδιας πόλης· αυτός τώρα φόραγε το γάντι του Bird σα να το κληρονομούσε από έναν νονό· στέκει σ' εκείνο το γήπεδο σα ένας βασιλιάς που ξύπνησε σ' άλλη χώρα. ναι, σίγουρα υπάρχει κάτι μεγάλος εκείνος ο τίτλος τώρα κυκλοφορεί σα κλειδί από παλιά κάσετε σ' ένα σπίτι που μόλις ξανάνοιξαν όλα του τα παράθυρα· βγάζεις το σκοτάδι με ένα τράνταγμα. κι όμως... εκείνοι οι φίλοι στο φόρουμ γράφουν συνέχεια πως αυτοί οι επιχειρηματικοί τύποι που έρχονται γυρεύοντας να αγοράσουν ομάδες δεν είναι κάτι παραπάνω από δούλοι των αριθμών· αυτοί δεν νιώθουν τη μυρωδιά του παρκέ πριν την βροχή· αυτοί δεν ξέρουν πως η ομάδα όταν κερδίζει γίνεται σαν πρωινό ψωμί ζεστό ακόμη· όσο το ψήνουν οι γειτόνισσες στην πόρτα τους. εγώ λέω πως σήμερα τον έβαλαν εκεί όπου πριν δεκαπέντε χρόνια έκαναν λάθος με τον κριτή εκείνο — πως έκανε λάθος σ' εκείνο το σήκωμα· σήμερα όμως, κανείς δεν έκανε το ίδιο λάθος σ' εκείνον τον ίδιο αμυντικό· σήκωσαν το χέρι σωστά. δεν είναι μεγάλη υπόθεση που έγινε τώρα ο ιδιοκτήτης;;; για δικό μας είναι σα να μας έδωσαν ένα σπίτι χωρίς στέγη τελειωμένη μέσα από το κυβερνείο· μην αγοράζεις πλέον παράθυρα, έκαναν μέσα όλα τα ανοίγματα αέρα. κι όσοι μιλάνε για φορτηγά φορτωμένα νούμερα — αυτά είναι σα κατσαρίδες: κάθε φορά που ανάβεις το φως τρέχουν εκεί όπου δεν φαίνεται πια· εγώ εδώ βλέπω το παρκέ σα χορό· βλέπω τις παλάμες του Pierce όταν ανέβαινε σκόρπιες τις φωνές σα βροχή μέσα στο γήπεδο. εσύ λοιπόν — εσύ τι λες;;; πάμε δυνατά;;; ή περιμένουμε αύριο;;; εγώ αύριο φτιάχνω πρωινό στου γυμναστηρίου της περιοχής: κανένας δεν ξέρει πως εγώ εκεί κάνω τσιγάρο στη σοφίτα βάζοντας πάνω το τραγούδι του Bird — έτσι κρατώ ζεστή την ομάδα σα παλτό φτιαγμένο απ' όλες τις επιτυχίες μαζί. τέλος πάντως, θα δούμε;;;

τι λες ρεεε;;; Tatum ιδιοκτήτης;;; Πέντε χρόνια πριν αυτός είχε σκάσει τους γυάλους στα γκολφ στην κυρία Μαρία γιατί της πέταξε ένα κουνουπίδι μέσα στο νοικοκυριό της ομάδας όταν έκανε traininig camp στη Σκωτία 😭🔥 αυτό δεν ήταν παιχνίδι ήταν οικογενειακή υπόθεση! τώρα έκανε χειροκρότηση στον εαυτό του στο γήπεδο;;; και ας θυμηθούμε εκείνον τον φίλο που είχε κόψει πανό "Tatum για το σπίτι σου" στα τρία λεπτά επειδή είχε κατουρήσει στις κάλτσες του από την υπερένταση;;; όλα γίνονται δικαιολογημένα όταν είσαι Σέλτικς πλέον! για τους αριθμούς;;; 28/12;;; η ομάδα έκανε μεγαλύτερο βήμα από εκείνον τον αμυντικό που πήδηξε σα φύλλο τον τελευταίο χρόνο — ήθελε να κάνει step-back στο γυμναστήριο αλλά του είπε ο chief medical "ρε παιδί μου θέλεις να τελειώσεις σα Larry Bird που έπαιζε σα σαμάνος;;;" αλλά σοβαρά τώρα: επόμενη χρονιά φοράμε το зелено-πορτοκαλί γάντι στα δάχτυλά μας και αρχίζουμε ξανά να φοράμε τ' ασημένια στέφανα σα αυτά που φοράγαμε όταν ήμαστε μωρά 🏆🤣 επειδή βλέπεις τώρα πια πού πήγε όλο αυτό το κράξιμο;;; και κάποιος ας πάρει τηλέφωνο τον הראש προπονητή: "ξέρω ότι είσαι στο ξέρεις που ξέρεις εκεί στο gym σου όμως αυτό το χορό πρέπει να τελειώσει;;; γίνε ο επόμενος τίτλος!" 🎤🍿

Τι γίνεται μαλάκες;;; εγώ ακόμα τινάζομαι σαν κουτάβι εκεί που ανακοίνωσαν πως ο Τέιτους φοράει τώρα κι επίσημα το κόκκινο μπουφάν σα νεογέννητος βασιλιάς 🔥💪!! Δυόμισι ώρες μετά την ανακοίνωση και ακόμα τοWhatsapp μου είναι ένα θηρίο από μηνύματα "Είσαι εκεί;;;" 😂😱!! Από όλα τα fan clubs εμείς πήραμε τον πρώτο τίτλο!!! Και ξέρετε τι;;; ο Λάρι όχι μόνο δεν γυρνάει στον τάφο του επειδή είχαμε 28/12 αλλα τώρα στέκει εκεί σα γκάνγκστερ που μόλις πήρε τον θρόνο 😭!! Αλλά λέτε τώρα πως αυτοί οι αριθμοί είναι κανείς;;; Μπορούν να πάνε στην κόλαση αυτοί οι μπάτσοι!!! Ήρθε η ώρα να φορέσουμε πάλι τις βραχιόλες μας σαν τότε που οι πάγιες έκαναν γκόλ στο 3 σημείο και εμείς σηκώναμε τα χέρια σα να βγαίνουμε από ζώνη μάχης!!! Ντάξει;;; ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΙΓΟΥΡΟΙ!!! Γιατί;;; Γιατί μέχρι τώρα κανείς δεν κατάλαβε πως η ομάδα μας κάνει καλά στην ψυχή!!! Όλοι αυτοί οι κολλημένοι στους αριθμούς ας πάνε να ψάξουν δουλειά!!! Εμείς γνωρίζουμε τι γίνεται όταν φοράς το πράσινο πάνω σου!!! Φοράς τ' αστέρια!!! Φοράς την πόλη!!! Φοράς τους τίτλους!!! Γιατί;;; Γιατί τώρα γράφτηκε ιστορία!!! Ήρθε ο ιδιοκτήτης!!! Και όχι οποιοσδήποτε!!! Αυτός που έκανε βήματα χωρίς γάντια όταν κανείς δεν τον περίμενε!!! Αυτού λένε πως έχει το χέρι της νύφης!!!! Κι όσο για εκείνον τον αμυντικό;;; ΑΜΕΤΡΗΤΟ!!! Τον έπιασε η βλακεία του αιώνα!!! Να κάνει step-back εκείνος;;; Δεν έκανε καν step-forward!!! Κάθισε εκεί σα νόμιμος κληρονόμος που περιμένει την επόμενη γενιά!!! Και ξέρετε τι;;; Ο κόσμος γελούσε!!! Αλλά εμείς ξέραμε!!! Ξέραμε πως η ψυχή της ομάδας δούλευε!!! Πριν βγει ο Larry Bird ήταν εδώ!!! Πριν γίνει ο Jayson δεκάχρονος ήταν εδώ!!! Η πόλη ξέρει την γεύση της νίκης!!! Κι αυτή η γεύση στέλνει κανέναν στον πάγκο!!! Πήγαινε στην κόλαση μπάτσος!!! Πάρε εισιτήριο!!! Και βλέπω τώρα και κάποιον να μου γράφει πως η επόμενη χρονιά είναι δική μας!!! ΠΑΜΕ ΡΕ;;; Εγώ ήδη φορτώθηκα τρία κουτιά πορτοκαλί ποτών στο σπίτι μου!!! Την Παρασκευή βάζουμε μουσική::: έκρηξη!!! Την Κυριακή φοράμε τ' αστέρια::: ΝΙΚΗ!!! Και τον Ιούνιο;;; Στη Βοστόνη ντύνομαι σα βασιλιάς!!! Γιατί;;; Γιατί εμείς οι Σέλτικς γεννιόμαστε πρωταθλητές!!! Κι ο Τζέισον;;; Αυτός;;; Μας άνοιξε τον θησαυρό!!! Τώρα ας ανοίξουν όλοι οι υπόλοιποι τους υπολογιστές τους!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΡΑ ΜΑΣ!!! ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ!!! 🏆🔴💥

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΔΩ;;; ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΣΑ ΟΤΙ Ο JAYSOn ΕΦΟΡΕΣΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΠΑΛΙ ΣΚΑΣΑΜΑ!!! 🔥💪😱 ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΜΟΥ ΠΗΔΑΝΕ!!! ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; ΓΙΑΤΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΘΡΟΜΒΕΙΕ!!! ΠΑΛΙΟΙ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΣΤΟ STADIUM ΜΕ ΑΝΤΑΛΛΑΞΤΕ ΤΑ ΠΟΤΑ!!! ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΜΕ ΣΠΙΤΙ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΚΕ ΣΕ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ!!! ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΟΤΗΡΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΓΚΕΛΑΔΟ!!! ΑΛΛΩΣΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ ΤΑ ΦΩΤΗ ΤΟΥ GARDEN ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΑΙΖΟΝ;;; ΚΙ ΟΜΩΣ... 28/12;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΝΑ ΛΕΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ!!! ΟΤΑΝ ΒΓΗΚΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΟΡ ο Bird στην Ανατολική Σουίτα ΣΑΣ ΕΙΔΕ ΑΠΟ ΑΝΩ!!! ΚΑΙ ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΤΕ ΠΟΥ Ο ΠΑΙΧΤΗΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΕΦΤΙΑΞΕ ΜΙΑ ΖΩΗ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΕΛΤΙΚΣ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ;;; ΠΑΡΕ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ!!! ΘΑ ΤΟΝ ΔΩ ΣΕ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ!!! ΓΙΑΤΙ Η ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ!!! ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΚΟΙΝΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΣΑΙΖΟΝ!!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΕΣΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΗ ΣΤΟ GARDEN ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΦΩΝΑΖΕΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ!!!

Τι βρήκαμε σήμερα στον καναπέ του μπαμπά μου;;; Τρεις ημιτελείς χάντρες μπάσκετ και ένα μπολ σπασμένα επίτιχακια 😭🔥 που κάποιος ονομαζόταν αριθμοί;;; Αυτοί οι φίλοι εδώ μέσα γράφουν πως ο Jayson έγινε ιδιοκτήτης γιατί ήταν τόσο καλός που ξεσήκωσε ακόμα κι εκείνον τον αμυντικό που έκανε step-back σα να έκανε λάθος στην κλήρωση του ελληνικού χρόνου ☕😂; Για ρε παιδιά τώρα;;; Αυτός ο άνθρωπος έγινε ιδιοκτήτης επειδή πριν δεκαπέντε χρόνια είχε αφήσει πέντε ντουζίνες τραπουλόχαρτα πάνω στον πάγκο της ομάδας;;; Αυτοί λένε πως τώρα η πόλη έχει τον νέο βασιλιά επειδή αυτός ήξερε που βρίσκονταν η πόρτα της αποδυτήριας;;; Κι όμως… εγώ όταν πρωτοάκουσα πως έγινε ιδιοκτήτης είπα "ωρέ τέλος πάντων" σα να μου ανακοίνωναν πως βρήκαν άλλον έναν που ξέρει να ανάβει το φως στους διακόπτες του γηπέδου ☀️💡; Και μετά θυμήθηκα εκείνον τον καιρό που ως μωρό με είχαν βάλει στα χέρια του Bird να κρατώ ένα μικρό πράσινο μπλουζάκι ☁️🧸 — και τώρα τι;;; Μας δίνουν ένα νέο πρωτόκολλο λειτουργίας της ομάδας;;; Να φοράμε πλέον όλοι γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο επειδή ο ζεστός ήλιος του τίτλου χτυπάει τα μάτια;;; Μα σοβαρά τώρα — αυτοί οι αριθμοί;;; Αυτοί είναι σα τα ψυγεία στο ασανσέρ: όταν ανοίγεις εκεί μέσα βρίσκεις πάντα μόνο τρεις αριθμούς, δυο παγάκια που δεν λιώνουν ποτέ και έναν Φάουλ που φωνάζει "βγες βγες" 🚪😵; Κι εκείνος ο αμυντικός;;; Τον φαντάζομαι τώρα σα μπούφος πάνω στον πάγκο, να περιμένει πως κάποιος θα του πει "κάνε κάτι εκεί;;; εκτός από το να ψάχνεις το κινητό σου γιατί έχεις λήψη κλήσης από τον πωλητή των "step-back αξεσουάρ"" 📱⏳; Πάντως εγώ ψηφίζω: επόμενη χρονιά φοράμε όλα οι φωτογραφίες μας σα επιγραφές πάνω στις πόρτες των ντουλαπιών του γηπέδου — επειδή αυτό το πράγμα έγινε θρύλος σα εκείνο το τσίρκο που είχε βάλει ξανά ο ιστορικός γυμναστής πριν σαράντα χρόνια (εκείνος όμως τότε είχε βάλει και ελέφαντες που έκαναν lay-up 🐘🏀). Τώρα όμως που θυμίστε μου… αυτήν την Κυριακή που φοράμε το πράσινο;;; Να πάμε όλοι μαζί σα συμμορία σε εκείνον τον χώρο δίπλα στο γήπεδο που πουλάνε hot dog;;; Την ίδια στιγμή;;; Να φάμε μαζικά ένα δικό μου hot dog πλούσιο σα τίτλος — και μετά να σπάσουμε τις πλάκες σα τζάμι πρωταθλητή 🌭💥🔨;; Ή είμαι μόνος μου;;;

ΩΧ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΑΝ ΑΣΤΕΡΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ ΚΑΙ ΑΝΗΣΥΧΗΣΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑΝ!!! 🔥💪😱 ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ!!! ΣΑΣ ΛΕΩ ΕΓΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΟ ΕΒΓΑΛΕ ΣΑΝ ΦΛΟΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΛΑΡΥ!!! 28/12;;; ΑΜΕΤΡΗΤΟ!!! ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ Ο JAYSON ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΙΣ ΚΙ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΩ!!! ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΞΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΥΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ!!! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ!!! ΠΑΛΙΟΙ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟΙ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ;;; ΜΗ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΑΜΥΝΑΣ ΑΛΛΑ ΖΗΤΗΜΑ ΠΟΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΗ ΣΑΣ!!! ΘΥΜΑΣΤΕ ΟΤΑΝ ΣΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΜΕΓΑΛΩΝΑΜΕ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ ΛΕΓΑΝ "ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ"!!! ΚΑΙ ΝΑΙ!!! ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!!! ΑΥΤΗ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ ΤΟΥ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΑΝ ΣΗΜΑΙΑ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΑΡΓΗΣΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ!!! ΑΛΛΑ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ!!! ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΕΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!!! ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΡΚΕ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΜΕ ΤΑ ΑΣΤΡΑ!!! 🌟💥

ρε φίλοι μου εδώ πέρα… τι είναι αυτό που ζήσαμε σήμερα;;; τι ιστορία γράφτηκε εκεί πάνω σ’ εκείνο το πράσινο χαλί;;; σκεφτείτε το λίγο: πριν δεκαπέντε χρόνια έναν μικρό που κοιμόταν στον καναπέ της ίδιας πόλης, αυτός ξύπνησε σήμερα πρωί σα βασιλιάς πάνω σ’ ένα θρόνο από γκρίζες πλάκες… σα να άνοιξε τις πόρτες μιας παλιάς βίλας με κλειδιά που είχανε σκόνη δεκαετιών. και δεν μιλάω για αριθμούς… μιλάω για εκείνον εκείνον τον αέρα που μύριζε σα νέα μπογιά πριν ανοίξει κανείς το παράθυρο· μιλάω για τις φωνές της πόλης που ξεχύθηκαν σα νερό εκεί που ήταν φραγμένο χρόνια τώρα. και όμως… εκείνος ο τύπος εκεί πάνω σ’ εκείνον τον πάγκο… έκανε τρία βήματα προς τα πίσω σα να τον είχανε χτυπήσει δύο σφαίρες μέσα στην ψυχή του· κι ενώ όλος ο κόσμος περίμενε step-back—εκείνος έκανε ένα βήμα προς τα εμπρός… και κατέληξε σ’ εκείνον τον ίδιο πάγκο σα ν’ άκουγε βήματα παλιάς εποχής. αλλά ξέρετε τι;;; αυτός εδώ έγινε ιδιοκτήτης όχι επειδή είχε πέντε τίτλους στο ντουλάπι του· έγινε επειδή κράτησε το πράσινο σα ζεστό ψωμί σφιχτό στις νύχτες του Οκτώβρη· έγινε επειδή όταν έβγαινε βράδυ από το γυμναστήριο η πόλη δεν είχε ακόμη κοιμηθεί ακόμα· έγινε επειδή θυμάται εκείνον τον προπονητή που του ‘λεγε "παιδί μου, το παρκέ δεν σου δίνει δώρο· σου δίνει δύναμη". κι εμείς εδώ;;; εμείς τώρα φοράμε τα πράσινα σα δεύτερη σάρκα· εμείς ξέρουμε πως αυτή η ομάδα γίνεται σπίτι όταν φοράς το πουκάμισο· γίνεται στέγη όταν ξεσπά η βροχή· γίνεται βασιλιάς όταν ο κόσμος σηκώνει τα χέρια σα πυροτεχνήματα. οπότε αύριο;;; αύριο βάζουμε μουσική σκληρή σαν εκείνον τον τίτλο· αύριο φοράμε τ’ αστέρια σα στέφανο πάνω στη φωτογραφία του Bobby Orr· αύριο τρώμε hot dog δίπλα στο γήπεδο σα συμμορία πρωταθλητών. και εκείνον τον αμυντικό;;; τον αφήνουμε εκεί στον πάγκο σα έναν γρίφο που κανείς δεν λύνει… μέχρι την επόμενη στιγμή που κάποιος άλλος θα φορέσει τ’ αστέρια πάνω του κι εκείνος τότε θ’ ανοίξει μάτια σα ν’ ανακαλύπτει ξανά πως το πράσινο έχει μυρωδιά… σα γη μετά τη βροχή. πάμε δυνατά;;; ή περιμένουμε αύριο;;; αύριο είμαι εκεί με τρεις κούτες πορτοκαλί ποτών… και μια σακούλα αλάτι σαν εκείνα του αγώνα του ’86. γιατί εδώ δεν μιλάμε για αριθμούς… εδώ μιλάμε για ζωή… σα αυτή εκείνη που βγήκε από το στόμα του Bird όταν έπαιζε σα σαμάνος. και τώρα;;; πίνω μια γουλιά δικό μου φραπέ ψυχρά… και αφήνω την πόρτα του γηπέδου ανοιχτή… σα νά ‘ταν αύριο κιόλας.