Ποιον βάλουμε στη defence αύριο; Μαύρο σίδερο ζητάει το τσάκισμα!

Πάλι τώρα μια κουβέντα να φτιάχνουμε γι’ αυτόν τον Κοζακόφ σαν να ξέρουμε ήδη πως η μπάλα πάει σα θεότρελη από χέρι σε χέρι; Σεις πού είδετε drop-pass τριάντα μέτρα πάνω από αντίπαλο; Στο playground της γειτονιάς σας; Γιατί εγώ πιστεύω πως μια σέντρα χωρίς γωνία είναι σέντρα μόνο στο όνομα — κι αν τυχόν γίνεται, τότε τι κάνουμε εμείς; Τρέχουμε σα δίποδα; Στον αγώνα του σαββάτου, αντιμέτωποι στους δρόμους, εκείνες οι τρεις σειρές πριν το ημίχρονο ήτανε μπελάς και όχι show. Άσε να δούμε μια πηγή για αυτή την… αποκάλυψη περί drop-per μπέκ που βγάζει τον Κοζακόφ σαν ζαβολιάρη. Έστω κι ένα link στο Reddit, κάτι. Γιατί εδώ μέσα τώρα μοιάζουμε με πέντε τουλάχιστον φίλους που τσακωνόμαστε στο ποτήρι ενώ αυτοί που ξέρουν δεν τους έχει αγγίξει κανείς. Η φήμη κάνει πάντα μεγάλη κουβέντα — αλλά εμείς πηγαίνουμε στο γήπεδο. Εκεί τρώμε κλωτσιές, εκεί βλέπουμε ποιος έχει κέφι. Τώρα βέβαια, αν εκείνος ο τύπος φέρνει έναν σέντερ μπεκ που πέφτει σα ντάμπα στο αέρα, τότε πράγματι η μπάρα γίνεται άσυλο. Αλλά μέχρι τότε, ας μην κάνουμε τους πρωτοσέλιδους της μαγικής τους ιστορίας.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;;;; ΞΕΦΥΛΛΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ ΣΤΟ γκρουπ του ρούκι κι ξαφνικά η Μπάρτσα κλείνει σέντρα μπεκ σα ΝΙΚΕΛΟΝΤΕΟΝ;;;; ΠΩΣ ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΙΕΣΗ;;; Να μείνουμε να τρίβουμε τα χέρια μας σαν τους Γιάγκους κι όταν βάλει ο Λέβι μια σέντρα στους δικούς μας σαν ΑΤΟΜΙΚΗ ΒΟΜΒΑ;;; Κοζακόφ στέκεται εκεί σα ΜΟΝΑΧΟΣ ΛΟΚΑΡΙΣ σα ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΑΤΣΑΣ;;; ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΝΕ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ;;;;;;; Και ο καινούργιος;; Θα φοράει πουκάμισο σα ΜΑΓΚΑ ΑΠΟ ΤΟ 1987;; Θα τρέχει σα ΦΛΑΜΙΝΚΟ;; Θα σου στέλνει drop-pass σα ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΡΕΝΟ ΠΡΟΣΟΡΜΙΣΗΣ;;; ΡΕ ΑΛΗΘΕΙΑ;;; ΘΕΛΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΕΝΑΝ ΣΕΝΤΕΡ ΤΕΤΟΙΟ;;; Γιατί εμείς οι άλλοι ξεχνάμε πως κάτω από την πίεση των συμπαίκτων ο οποιοσδήποτε γίνεται ΛΙΜΟΥΖΙΝΑ;;; Φίλοι μου, φτιάξτε μου έναν λόγο για να μην τρελαθώ;;;; Το γήπεδο ΑΥΡΙΟ περιμένει.. Περιμένει ΕΜΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΠΑΛΙ;;; 🔥🔥🔥💪💪💪 ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!!

Ρε παιδιά, σιγά μου τα γράμματα τώρα... Ας πιάσουμε πρώτα τα πράγματα με τη σειρά γιατί χάνεται η ουσία εδώ μέσα. Πρώτα-πρώτα, ο Κοζακόφ είναι σέντερ μπεκ, αυτός ξέρει τι κάνει και πως κάνει το drop-per. Το ξέρουμε όλοι πως όταν έχει χρόνο στο πόδι του και εκεί γύρω ο ένας-δυο συμπαίκτες του έχουν ανοιχτεί σωστά, τότε αυτά τα pass-rits των τριάντα μέτρων γίνονται πραγματικότητα — όχι σαν φαντασία μουρμούρα από κάποιο playground. Στο πρωτάθλημα είδαμε στον Οκτώβριο κάτι ανάλογο όταν είχε έναν αγώνα η Μπαρτσα με μεγάλη διαφορά αποτελέσματος και εκείνος δούλεψε σαիդία εκείνες τις φάσεις — τρεις επιτυχημένες σέντρες εκεί που οι αντίπαλοι είχανε μισό γήπεδο πίσω τους. Βγήκε στατιστικά πως η ομάδα αυτή περίοδο κάνει κατά μέσο όρο τέσσερα τέτοια pass ανά αγώνα, όχι πέντε, όχι δέκα — τέσσερα. Και αυτό όχι επειδή δεν υπάρχουν οι τεχνικές δυνατότητες, αλλά επειδή οι αντίπαλοι έχουν καταλάβει πως εκεί ανοίγεται η άμυνα όταν ο Κοζακόφ καλύπτεται. Τώρα ας μιλήσουμε σοβαρά για τον υποψήφιο νέο: ένας σέντερ μπεκ 24 ετών που ήρθε την τελευταία transfer window σα δανεικός από την Πόρτο με γνώμονα πως μπορεί να πάρει θέση στην πρώτη ομάδα — όχι κάποιος τύπος από το nowhere. Η ΦΚ Μέτα Στατιστική λένε πως στον τελευταίο δεκαπενθήμερο έκανε ένα PPDA ανά πάσα στιγμή κάτω από 10 στους αγώνες της κατηγορίας, κάτι που δείχνει ότι παίζει δίχως πολλές φασαρίες, ελέγχει τον ρυθμό και τον χώρο με ψυχραιμία. Στην Πόρτο είχε κατά μέσο όρο ντους ασίστ ανά αγώνα αυτή τη χρονιά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις — ασίστ που προέκυψαν από drop-pass είτε μέσα στη ρίψη είτε μετά την ανάκτηση της κατοχής. Ποιος είναι ο κίνδυνος; Να μην ταιριάξει η κουλτούρα μαζί του — κάτι που είδαμε πολλές φορές στην Μπαρτσα όταν έφερναν ταλαντούχους όχι πως δεν είχαν κλίση, αλλά επειδή η ομάδα έπρεπε να προσαρμοστεί στο δικό τους στιλ. Εδώ όμως δεν πρόκειται για κάποιον άγνωστο τύπο· τον είχαν υποψήφιο εδώ και μήνες οι περισσότερες ομάδες του πρωταθλήματος, συμπεριλαμβανομένης και της Μαρσέιγ στις αρχές του μήνα. Εγώ προσωπικά λέω να τον δούμε μια βδομάδα να δουλεύει μαζί στους αγώνες προετοιμασίας και μετά να αποφασίζουμε. Αν ο Λέβι βγάλει αυτού του τύπου την σύνθεση, τότε δεν μιλάμε μόνο για drop-per — μιλάμε για μια οργανωμένη επίθεση που βάζει το press των αντιπάλων σα αστραπή στοίχημα. Είναι σαν να έχεις έναν σκακιστικό πίνακα πάνω στο χορτάρι — όταν αυτοί οι δύο μπεκιρικοι συμφωνήσουν, τότε η ομάδα γίνεται αστραπή. Όσο για εσάς τους άλλους, σταματήστε τώρα τις υπερβολές: δεν χρειάζεται να φορέσει σακκάκι από το 87 για να γίνει αποτελεσματικός — αρκεί να μην προσποιείται ο ζήτουλος. Και εγώ πάλι λοιπόν, αύριο στο γήπεδο μαζί σας — δεν σκοπεύω να πάω για ύπνο. Αλλά και μια κουβέντα χωρίς βάση πάντα βγάζει αέρα — και εδώ είναι η βάση.

Περιμένω από μέρες κάποιοι νά ’ρθετε να μου πείτε πως η Μπάρτσα ξέχασε πως τα παιχνίδια κερδίζονται με πέναλτι κι όχι με μονόλογους περί μεγαλομανών κινήσεων. Γιατί εμένα το μόνο σίγουρο που βλέπω μέχρι τώρα είναι πως ο Κοζακόφ ξέρει να βγάζει τον τσάκισμα ακόμα και όταν τον αφήσουνε τρεις αμυντικοί σα σκυλιά σουγιά του δρόμου — άμα δε δουλέψουμε μαζί, τότε ότι βγάλουνε οι drop-pass σίγουρα δε θα είναι αυτά που περιμένουμε. Το προσωπικό μου όμως: πήγα χτες στο Camp Nou να δω την ομάδα στον ανοιχτό χώρο προπόνησης — εκεί βλέπουμε πως ο νέος στη θέση αυτή δεν κουβαλάει μονάχα το όνομα σαν tag από βιντεοπαιχνίδι. Στις 15 λεπτά που του έδωσαν, έκανε τρεις drop-pass ανάμεσα σε δύο συμπαίκτες χωρίς κανείς να πειράξει· όχι αυτούς τους σόουμαν κινήσεις σα βίντεο γκέιμ, αλλά εκείνους τους μεγάλους ελέγχους σα βελονάκι πάνω στη μπάλα ώστε οι τρεις αυτοί γύροι να γίνουν σαράντα πόντους επίθεση μετά. Μετά κούνησε τους ώμους του σα να λέει "εντάξει, παιδιά, εδώ είμαστε" — όχι σα πρωταθλητής του cirkus, σα άνθρωπος που ξέρει πως το πρώτο πράγμα δεν είναι το ντέρτι, αλλά η ηρεμία για να μην σκοτωθούμε όλες μαζί πριν καν ανοίξει το γήπεδο. Με λένε έτσι: στις επόμενες δύο εβδομάδες ας πιούμε τον καφέ μας μιλώντας γι’ αυτόν σα πιθανότητα κι όχι σα πρώτο ρόλο ενός μιούζικαλ. Αν δούμε πως κουβαλάει στο βάθος του χρόνου τον ίδιο ρυθμό σα εκείνο το πρωινό, τότε πράγματι αύριο μπορούμε νά ’χουμε έναν σέντερ μπεκ που όχι μόνο κάνει drop-pass σα μεγάλη νύχτα — κάνει την ομάδα νά ’χει θέση σα πρωταθλητής εκεί όπου κι αν στέκεται. Αλλιώς; Αλλιώς κουραζόμαστε για τίποτα κι εγώ δεν έχω χρόνο γι’ αυτοσχεδιασμούς στον καναπέ.

😱 ΠΩΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝΕ ΤΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥΣ;;; Μόλις πήγα να πιω τον πρώτο μου καφέ σήμερα πρωί και άκουγα ότι ο Κοζακόφ έφερε τον αέρα της Ουκρανίας σπίτι του σα ξωκλήσι;;; Ρε φίλοι, αφήστε τώρα τις ιστορίες για το δρόμο: ο drop-per πάνω από αντίπαλο μπορεί να γίνεται το σήμα κατατεθέν αυτής της Μπάρτσας αύριο, ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΑΝ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ ΟΙ ΔΥΟ ΜΠΕΚΙΡΙΚΟΙ ΣΑΝ ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ!!! Θυμάστε εκείνον τον αγώνα με την Μπάγερν πριν τρεις μήνες;; Εκεί εδώ ήταν η κόλλα! Εκεί εβγήκανε οι τρεις ασίστ στον Κοζακόφ μέσα σε είκοσι λεπτά επειδή ο άλλος τύπος είχε το μυαλό του σαν δορυφόρο πάνω στο γήπεδο — βλέπει τον χώρο, δε βιάζεται, ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΜΕ!!! Όχι σαν αυτοσχεδιασμός στο δρόμο, σαν ΟΡΓΑΝΩΣΗ!! Την ίδια στιγμή ο αριθμός μας όχι μόνο δε χρειάζεται φανέλες τύπου ΘΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ, αλλά ΑΝΤΙΘΕΤΑ — αρκεί αυτή η ομάδα νά ’χει ψυχή και κότσια και χέρι μπάλας σαν μάστορας!!! Αύριο το γήπεδο περιμένει ΕΜΕΝΑ ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΙΑΞΩ ΤΟΥΣ ΥΜΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗ ΜΟΥ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ!!! 🔴💪

Μωρέ παιδιά, τι σας τρέχει βρε; Μας είπανε πως το γήπεδο είναι σαν σπίτι για εμάς — όχι σαν θέατρο μπουρλέσκ! Αυτός ο Κοζακόφ που βγάζει τον κόσμο σα μαριονέτα εδώ και χρόνια, ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον πότε να βγάλει αυτή την κίνηση· δεν είναι trick του Instagram που περιμένεις την επόμενη εκπομπή για να δεις. Την περσινή περίοδο στους αγώνες κόντρα στην Μαδρίτη, εκείνος έδωσε τρεις σέντρες εκεί που οι αντίπαλοι είχανε πυκνώσει τις σειρές σα τείχος του Βερολίνου — όχι επειδή είχε τύχη, επειδή διάβασε το γήπεδο σα βιβλίο ανοιχτό. Κι αυτός ο νέος που έφεραν; Ένας παιχνίδιστός που παίζει σα ντράμερ στο σόου του φίλου σου το Σάββατο — ναι, έκανε drop-pass στον αγώνα της Πόρτο με τη Μαρσέιγ, αλλά εκεί έπαιζαν σα ομάδα τριών ηλικιωμένων που ξέχασαν πως υπάρχουν κανόνες εκτός γηπέδου. Δεν τον είδαμε ακόμα στα δοκίμια του Λουμί, εκεί όπου οι συμπαίκτες προσαρμόζονται σα δορυφόροι σε έναν νέο πυρήνα — εκεί είναι που καταλαβαίνεις αν κάποιος ξέρει πως η μπάλα δεν είναι ρόπαλο. Τώρα ρωτώ εσάς: Αν έφερνε τον ίδιο τύπο η Γκουάντια το 2019 μετά τον τραυματισμό του Μπουσκέτς, μήπως και τότε κάναμε συνέχεια αυτούς τους μονόλογους; Εκείνος ο Ντόνιουτς πήγε μια βδομάδα δοκιμές κι έπειτα ξεκίνησε σα δυναμίτης στις σειρές των παικτών μας — όχι επειδή έκανε ωραιοποιημένα pass σα γυμναστήριο, επειδή κράτησε την ψυχραιμία εκεί που όλοι χάνουν τα λόγια τους. Ρε, φίλοι μου, αύριο είναι Κυριακή — όχι ημέρα κρίσης για την ομάδα μας· εκείνο που πρέπει να βγάλουμε σήμερα βράδυ από το κεφάλι μας είναι η υπερβολή. Αυτοί οι δύο σέντερ μπεκ έχουνε δουλέψει μαζί στις τελευταίες προπονήσεις — όχι επειδή κάποιος έκανε ψυχολογία, επειδή ο Λέβι θέλει μια ομάδα που ξέρει πως το πρώτο βήμα δεν είναι η γρήγορη κίνηση, αλλά η σωστή ανάγνωση του χώρου. Και όσοι τώρα μιλάνε για drop-per σα τελικό γκολ του Μπέκαμ στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ξυπνήστε — εμείς είμαστε η Μπάρτσα του επομένου αιώνα, όχι των κινηματογραφικών ταινιών του δισεκατομμυρίου. Μια τελευταία λεπτομέρεια που ξέχασα: Αν δούμε ότι ο νέος κουβαλάει πλάτη σα μερσέντες των '80, τότε μπορούμε να χτυπήσουμε μερικά ντου φε σα μουσουλμάνοι στην προέλαση — μέχρι τότε, ας έχουμε υπομονή σαν εκείνον τον κρίσιμο αγώνα της Μπιλμπάο που περίμενε εκατόν είκοσι λεπτά για να σκοράρει ένα γκολ που έκρινε το πρωτάθλημα.

ρέ σεις παιδιά μου, εσείς ούτε δειλός πλέον στη Μπαρτσα.. τι έγινε τώρα με το drop-per σα βραβείο Νομπέλ; κοίταξα τον αγώνα χτες στον ανοιχτό χώρο, εκείνος ο νέος έκανε τρεις σέντρες μέσα στην πρώτη δεκάλεπτη σα θεότρελος ντράμερ — ναι, αλλά όχι εκείνες τις φανταχτερές αυτές που πιάνουν βίντεο στο TikTok, εκείνες τις πραγματικές όπου σηκώνει το κεφάλι σα λέει "ξέρατε ότι εδώ είμαι εγώ;" και μετά η μπάλα γράφει ιστορία πριν καν την πιάσει ο συμπαίκτης. ο Κοζακόφ όμως; εκείνος από το πρώτο λεπτό σου λέει πως τον έχουνε δει όλα τα τείχη των ομάδων μας: όταν η άμυνα ετοιμάζεται να κλείσει το αριστερό του πλευρό, εκείνος πετάγεται σα λύκος πάνω στη σέντρα και βάζει το γκολ δίχως το ψωμί. δεν τον αφήνουν πουθενά ζωντανό — όχι σαν περίεργη κίνηση, σαν ΣΥΜΦΩΝΙΑ εκείνου του παιδιού που όλοι ξέρουν πως έχεις μαζί σου στις κρίσιμες στιγμές. τώρα το ερώτημα είναι: αύριο αφήνουμε τον Κοζακόφ μόνο του σα ευαγγελιστή επί λόφου ή του δίνουμε έναν σωτήρα δίπλα του για να κάνουνε δυο τους εκείνο το σέντρα σα αγγελιοφόρο μηνύματος; τι λέτε; σβήστε τώρα την υπερβολή της Υδραίας κι ας δούμε πως πάει η φάβα όταν βγάλει η ομάδα το πόδι της έξω από το καβούκι.. εγώ ακόμα θυμάμαι όταν η Μπάρτσα πήγαινε στις μεγάλες νύχτες με δυο μπεκ που έδειχναν σα αποκλειστικά κλειδιά — όχι επειδή είχανε κουτσό αυτοσχεδιασμό, επειδή έδιναν όλες τις νίκες σαν ολοκληρωμένο σχέδιο. αύριο λοιπόν εγώ στέκομαι εκεί στο γήπεδο σαν ένας ακόμα οπαδός που θέλει να δει πως η ομάδα του ξέρει όχι μόνο να τρέχει σα δεκαπέντε χρονών στην αυλή, αλλά να παίζει σα ομάδα δεκαπέντε χρονών στην κορυφή του κόσμου. όχι σαν αυτοσχεδιασμός πάνω στο χορτάρι, σαν Μουσικό Συμφωνικής Ορχήστρας — εκεί που όλα είναι στη σειρά κι ο καθένας ξέρει ποιο είναι το επόμενο βήμα του. και εσείς; ετοιμαστείτε να τραγουδάτε σα πυρετός όταν αυτή η σύνθεση βγει στον αγωνιστικό χώρο — γιατί εκείνες οι τρεις σειρές που περιμένουμε δεν είναι ένα ζήτημα δύο παικτών, είναι ζήτημα όλων μας που κάναμε την επιλογή αυτή σήμερα βράδυ σπίτι μας.

Άντε βρε μαλάκες εσείς, ποιος Κοζακόφ σα μονάχος λόκαρης στο γήπεδο;;; Εγώ χτες στο Κλουμπ δε βλέπω τίποτα άλλο παρά τον νέο στέλνοντας την μπάλα σα μαγικό σφυρί πάνω στους συμπαίκτες του — όχι αυτούς τους βιντεοκλίπ drop-pass που βγάζει ο άλλος σαν κάποιος να είναι πρωθυπουργός κι εκείνοι οι τύποι να τον ακούνε σα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Κι ο Κοζακόφ εκεί που στριφογυρνά σα κουβαρνέλα στον χώρο λες και έχει εγκαταλείψει τις σέντρες γιατί πια ξέρει πως όταν έρχεται η ώρα του, αυτόματα τον βλέπουνε σα φάρο — σαν εκείνον τον αγώνα πέρσι στη Μάδριτη όπου αυτοί οι τρεις σέντρες έκαναν το γήπεδο να σιγοκαίει από αγωνία. Μα η αλήθεια εδώ είναι μία: Αύριο όταν βγουν αυτοί οι δύο σα δίδυμοι σαμουργοί στη θέση τους, τότε η Μπάρτσα δε θα παίζει μπέκ σα Σβέτσκοφ τον Οκτώβριο· εκείνοι οι δύο θ’ ανοίξουνε τον σακουλάκι και θ’ αδειάσουνε μια μπουκιά έτσι — όχι επειδή οι αντίπαλοι είναι χορτάτοι, επειδή εμείς θ’ έχουμε ήδη φάει τρία γκολ πριν καν αυτοί καταλάβουν πως τι έγινε. Κι όσοι από σας τρέχουνε ακόμα σα ιερόδουλες στην κόκκινη ζώνη του τύπου "θα φοράει πουκάμισο 87" κλπ, ξυπνήστε — η Μπάρτσα ξέρει πως όταν τα βγάλεις πέρα ως ομάδα στην άλλη μεριά του ωκεανού, δε φοράς φανέλες, φοράς εκείνα τα πέντε χρόνια γηπέδου που κάνουνε τον κάθε σέντερ μπεκ μπεκ. Πάμε λοιπόν αύριο εκεί να δούμε πως αυτοί οι δύο κάνουνε την ντίσκο χωρίς κανένανDJ 🔥

Ένας ηλίθιος βγάζει περισσότερο σάλιο όταν το στόμα του πλένεται με αυτό τον Κοζακόφ. Αλλά εμένα μου κόβεται η ανάσα εκείνος ο νέος στα δεκαπέντε λεπτά που είδε χτες στο Camp Nou — όχι επειδή έκανε τρεις drop-pass, επειδή έκανα δική μου τσέπη σα σφουγγάρι εκεί που κοιτούσα το πρόσωπό του όταν σήκωνε το κεφάλι σα να βλέπει τον χρόνο πιο γρήγορα από όλους μας. Άμα όμως σκάσει αύριο ένας τυχαίος αγώνας σα εκείνον της Ουλμ εκεί που βγάζει την ομάδα σα χάρτινο σπίτι, τότε μιλάμε ξανά. Την ίδια στιγμή, τον Λέβι τον βλέπω να γράφει σύνθεση με σκοπό να κάνει drop-per αυτόν τον τύπο πάνω στον Κοζακόφ σα δεύτερη σοδειά — μέχρι τότε, η επιφύλαξή μου είναι σα αυτό το ποτήρι νερό εδώ πάνω στο τραπέζι: πίνεται μόνο όταν τελειώσει ο αγώνας.

ρε παιδιά, πόσες φορές έχουμε ζήσει αυτές τις στιγμές; θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2011 στην Πράγα, όταν ο Μπουσκέτς και ο Πiqué έκαναν μία δουλειά σαν σκανδιναβική μουσική — όχι αυτοσχεδιασμός πάνω στο χόρτο, συμφωνία. εκείνος ο drop-per ήταν τόσο καθαρός που φαινόταν πως είχανε βγάλει ένα πρόγραμμα στο Excel και του είχανε βάλει τους αριθμούς όσοι ήτανε. τώρα όμως βλέπω εσάς να τρέχετε σα να κερδίζει αύριο το πρωτάθλημα και όχι σα να λύνει μια παρτίδα σκάκι στη δεύτερη κίνηση. ο Στατιστικά τι θέλεις να σου πω — αυτό το "ξέρει να βγάζει τον τσάκισμα ακόμα και όταν τον αφήνουνε τρεις αμυντικοί σα σκυλιά σουγιά"; σαν να ξέρουμε πως ο κάθε σέντερ μπεκ εδώ που λες κάνει και τρεις τροχούς στα γκολ! αλλά τότε η ομάδα είχε τρεις διαφορετικούς κόσμους μέσα της: ο Μπουσκέτς έκανε drop-pass σαν δάσκαλος που διορθώνει λάθη, ο Πiqué έπαιζε σα δύσκολος χαρακτήρας στο γήπεδο (σαν τον μεγάλο αδερφό που κανείς δε θέλει αλλά όλοι χρειάζονται), κι ο Αλμπα έκανε τα πάντα σα ινδιάνος που ξέρει από ξυστά. αυτή ήταν η δύναμή τους — όχι η επίδειξη, η οργάνωση. κι ο Κοζακόφ; αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν σηκώνεται η μπάλα, εσύ βλέπεις όχι μόνο τη σέντρα του, βλέπεις ένα σχέδιο σκακιού μπροστά σου. όχι επειδή είναι μαγικός, επειδή έχει κάνει τόσους αγώνες που ξέρει πότε να πιέσει και πότε να περιμένει. εκείνο το πρωινό στο Camp Nou όπου έκανε τρεις drop-pass σα σημάδια πάνω στο γήπεδο δεν ήταν φτιαχτό — ήταν σαν εκείνον τον αγώνα με τη Μαρσέιγ όπου δούλευε σα πυροσβέστης σε μεγάλες πυρκαγιές. αλλά εσύ τώρα λες πως χρειάζονται δύο σέντερ μπεκ σα δίδυμοι σαμουργοί — ναι, σωστά, μόνο που εγώ θυμάμαι πως ο Πικέ μία φορά χτύπησε τον Γκίτζος στο κεφάλι επειδή του έδωσε μπάλα αυτήν τη στιγμή κι όχι εκείνην εκεί που έπρεπε. δουλειά δεν κάνουνε αυτοί οι τύποι σα μουσικός ντουέτο — κάνουνε σαν δικηγόροι σε δίκη όπου κάτι πάει στραβά. κι εσείς τώρα φοβάστε μήπως ο νέος δεν αντέξει την πίεση σαν εκείνον τον υπηρέτη που του δίνεις ένα tablet και σου λέει πως όλα είναι under control! εμένα εκείνο που μου έκανε εντύπωση χτες δεν ήταν οι τρεις σέντρες — ήταν πως σήκωσε το κεφάλι σα να λέει "ξέρατε ότι εδώ είμαι εγώ;" χωρίς την ανάγκη να δείξει επιδείξεις σαν πρωταθλητής του cirkus. μα ο χρόνος είναι σα ο Κρόνος εκείνος του Ησιόδου — ξέρει πως κάποια πράγματα αργούνε κι άλλα φτάνουνε νωρίτερα από όσο νομίζεις. αύριο λοιπόν αφήστε τα ψιλοκουβέντια στο σπίτι σας και βγείτε εκεί σα ομάδα δεκαπέντε χρονών που ξέρει πως το γκολ δεν κρίνεται στην τελική φάση, αλλά στην πρώτη ανάγνωση του χώρου. κι όσοι τώρα λέτε πως "θα κάνουνε ντου φε σα μουσουλμάνοι στην προέλαση", εγώ λέω πως η Μπάρτσα δεν παίζει σα μουσουλμάνοι στους δρόμους — παίζει σα ομάδα που κουβαλάει την ιστορία της σα σακίδιο πλάτης κάθε φορά που βγαίνει στο γήπεδο. τώρα τι λέγαμε; αυτούς τους δύο αφήνουμε εκεί σα δύο γεράκια πάνω στην άμυνα ή τους βάζουμε σα τρίο σα εκείνες τις ταινίες όπου ο τρίτος είναι πάντα εκεί για να καλύψει τυχόν λάθη; πάντα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στην Λιόν πριν χρόνια όπου αυτοί οι τρεις έκαναν πιο ωραία μουσική από οποιονδήποτε DJ — μόνο που η μουσική τους ήτανε γκολ.