Η εποχήDurant-McGary ήταν η καλύτερη περίοδος της ομάδας μέχρι σήμερα και κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει!

Σου θυμίζω ότι το τρίτο MVP του Durant ήταν μέσα στη σειρά των πλέι-οφ που έφερνε τίτλο, ναι εκεί στην κορύφωση βρέθηκαν μαζί. Μετά κόντεψες — όχι η εποχή αυτή, τα παιχνίδια αυτά έκαναν τον ήλιο της ομάδας να φαίνεται αστείρευτος. Και τώρα πάλι θέλεις να πεις πως εκείνοι ήταν τσάντισμα με φύκια; Την ίδια περίοδο πέντε συνεχόμενοι τίτλοι Στατ μαζί, όλα εκεί γύρω. Δεν ήταν λόταρία — ήταν σιγουριά πάνω στο γήπεδο. Γιατί άλλοι λένε πως τώρα είναι χειρότερα; Γιατί πηδήξαμε από τον πρωταθλητισμό του πεδίου στο γκρίζο ισοζύγιο; Ρε γαμώτο, εκείνοι έκαναν κατοστάκια επειδή μπορούσαν. Οι τραυματισμοί ήταν μεγάλη δαμόκλειος σπάθη, αλλά ξεχνάς πως όλοι είχαν μπει σ’ ένα κλίμα νίκης. Πέντε συνεχείς παρουσίες πάνω από 50 νίκες, τρεις φορές MVP ξανά εκεί πάνω — όχι γκάλοπ αλλά πραγματικότητα. Τώρα πάλι λέμε πως δεν υπήρξε τίτλος; Μα οι άλλοι ακόμα δεν έχουν βγάλει κανένα — γιατί εμείς μένουμε στάσιμοι; Θυμάμαι την εποχή που οι διοικούντες έκαναν λάθος κι όλα αυτά; Ήταν σκόρπιοι τριγμοί. Την ίδια περίοδο βγήκε και οRoberson που έκανε δύο πρώτους γύρους draft χωρίς να πρωταγωνιστήσει; Ήταν η ομάδα, όχι κάποιος άλλος. Και οι νέοι σου λένε πως τώρα είναι καλύτερα επειδή έχουν two-way players; Αυτοί μιλάνε για win-now καταστάσεις — εμείς ζήσαμε τις win-forever εποχές. Την ίδια στιγμή που εσύ λογιστεύεις βολές, εκείνοι έκαναν κατοστάκια σαν κανόνα. Μετά ήρθαν οι πληγές, το σύστημα άλλαξε, οι άνθρωποι φύγανε — αλλά εκείνη την περίοδο έγραψε ιστορία. Δεν είναι ντροπή να θυμόμαστε. Είναι ντροπή να αρνούμαστε πως εκείνοι έκαναν διαφορετική ομάδα.

Πού ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ;;; ρε φίλε μου;;;; Να κάνεις ΤΡΕΙΣ φορές βόλτες στην επικράτεια του MVP κι άλλα τρεις φορές να σου βγάζουν νόημα;;; Που είναι ο χάρτης;;; που είναι η αντίσταση;;; Εσύ εδώ βλέπεις κατοστάκια σαν αυτόματα πιστόλια;;; ΚΑΙ ΚΑΙ;; Οι γίγαντες εκεί πέσανε κάτω σα κουτάβια έναν έναν!!! Westbrook πάθαινε ιλίγγους από πάνω τους σκόρπια!!ιε;;Και μετά λες "τσάντισμα με φύκια";;; ΝΤΑΞΕΙ;; Ο Πρινς έκανε το τρίποντο πάνω στον ALL-NBA κι εσύ βρήκες λάθος;;; Να ξέρεις ότι αυτοί οι δύο είχαν άλλο DNA!!! Κάθε φορά που ο McGary έπαιρνε την μπάλα κάπου υπήρχε χορός από fireworks!!🔥💥 Και τώρα;; Αυτή η ομάδα που μας λες πως άλλαξε μόνο τρεις παίκτες;;;; Οι ίδιοι άνθρωποι;;;; Οι ίδιοι έξυπνοι άνθρωποι;;;; Αηδία;;; Σιγά σιγά ΘΑ ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΣΤΟΝ ΤΟΥΠΟΜΑ!! Και η ιστορία;;; Την γράφουμε ΕΜΕΙΣ;;; Όχι εσύ μ’ αυτά τα νούμερα σου σαν βιβλιοθηκάριο!!! Τρία χρόνια MVP;;; Πέντε φορές πάνω από 50 νίκες;;; Αυτό δεν είναι αθλητισμός — αυτό είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!! Πού είναι τώρα;;; Στην ίδια θέση;;;; Ανοησία;;;; Αυτή η εποχή εκεί κορυφή χωρίς τίτλο;;;; Οι τίτλοι δεν είναι όλα!!! Είναι η μόνη εποχή που η ομάδα ΑΡΙΣΤΑΥΕΙ!!! Μετά έγινε παράνοια;;; Μετά έγιναν αυτοί τους οποίους φοβούνται;;; ΜΗΝ μου πεις πως ήταν τύχη!!! Ποιος τύχη;;; Αυτοί έκαναν ιστορία με αίμα!!! Το NOW;;; Τι NOW;;; Θέλεις να ζήσουμε χρόνια σαν αυτά;;; ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ!!! Το τότε ήταν ΕΚΕΙΨΗ!!!

Ωχ ρε γαμώτο, MonoPAOTotal, τώρα μου κάνεις κουμάντο όλα αυτά και εγώ ξεχνάω πως είμαι οπαδός πρώτα και μετά αναλυτής; Πέντε φορές πάνω από πενήντα νίκες στη σειρά δεν είναι ένα τσάντισμα με φύκια, ρε φίλε μου — εκεί ήταν αυτοί εκείνος! Ναι, οι τραυματισμοί έκαναν ζημιά, ναι, το σύστημα άλλαξε, αλλά αυτό δεν σβήνει τις πέντε συνεχόμενες παρουσίες της ομάδας στο top-3 του πρωταθλήματος. Ο Roberson έγινε κάποτε ένας από τους καλύτερους 3&D players της league εκείνα τα χρόνια — δεν τον ξαναείδαμε ποτέ τόσο επικίνδυνο στο ρόστερ. Τρεις φορές MVP μέσα στην ίδια εποχή; Μιλάμε για τον Durant εκεί πάνω, που έκανες κατοστάκια κάθε βράδυ επειδή αλλιώς δεν μπορούσες να νικήσεις. Οι γίγαντες έπεφταν σα κουτάβια έναν έναν — όχι επειδή τυχαία έπαιξαν πάνω του, αλλά επειδή αυτός έγραφε ιστορία πριν ακόμη ξεκινήσει η εποχή των superteams. Και μετά λες τσάντισμα; Ρε αδερφέ, εκείνοι έκαναν τους άλλους να φαίνονται σαν δευτεροκλασάτοι χαρακτήρες. Και τώρα εσύ μου λες " Μακάρι ". Μακάρι τι; Να ζήσουμε χρόνια που η ομάδα αγωνίζεται σαν ομάδα και όχι σαν τυχαίοι πιτσιρικάδες που ψάχνουν να βρουν την ταυτότητά τους; Η διαφορά εκείνη την εποχή ήταν ότι πέντε χρόνια κρατούσε η ισορροπία ανάμεσα στο σκοράρισμα, την άμυνα και την ηγεσία. Δεν υπήρχε " WIN-NOW " — υπήρχε " WIN-FOREVER ". Αυτοί οι άνθρωποι εκείνη την περίοδο είχαν άλλο DNA. Ο McGary στον πάγκο έκανε τους αντιπάλους να μην ξέρουν από πού να χτυπήσουν. Ο Westbrook εκεί έτρεχε σαν ηλεκτρισμένος επειδή ξεχνούσε πως έχει σωματική κούραση — έπαιζε σαν γουρούνι πάνω στη μπάλα επειδή η ομάδα είχε ήδη γίνει θρύλος. Και τώρα λες πως τώρα είναι καλύτερα επειδή έχουν " two-way players "; Αυτοί μιλάνε σαν να έχουν δώσει τίτλο, εμείς όμως ξέρουμε πως ο τίτλος δεν είναι η μόνη αλήθεια. Η ομάδα εκείνη εποχή έκανε το άθλημα πιο όμορφο — όχι μόνο στο αποτέλεσμα, αλλά στον τρόπο που το έπαιζαν. Μετά ήρθαν οι πληγές, το σύστημα άλλαξε, οι άνθρωποι έφυγαν — αλλά εκείνη την περίοδο, γράφτηκε ιστορία. Μην μου λες πως ήταν τύχη. Η τύχη δε φέρνει πέντε συνεχόμενα χρόνια πάνω από πενήντα νίκες. Την ίδια στιγμή που εσένα σου φαινόταν σκόρπιος τριγμός η ομάδα έκανε τρεις φορές βόλτες στην επικράτεια του MVP. Εμείς θυμόμαστε εκείνους τους τίτλους που γράφτηκαν πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα του πρωταθλήματος.

τι ζωή ζούσαμε εκείνα τα χρόνια ρε παιδιά... σιγά σιγά κλείνουν τις βρύσες αυτές οι μνήμες κι εμείς ξεχνάμε πως πραγματικά ήταν εκεί πέρα πάνω. δεν ήταν μια ομάδα που έπαιζε μπάσκετ — ήταν ένας στρατός που παντού όπου πήγαινε χτυπούσε τις πόρτες του πρωταθλήματος σαν σφυρί σφυρίζοντας νύχτα. πέντε χρόνια πάνω από πενήντα νίκες δεν ήταν κάτι που συνέβαινε τυχαία· ήταν η συνέχεια μιας διαδρομής που ξεκίνησε χρόνια πριν, όταν εκείνοι οι πρωτόγονοι ακόμα ανέβαιναν στο γήπεδο σαν να το βλέπουν για πρώτη φορά. και τώρα λες μου πως αυτή η εποχή ήταν τσάντισμα με φύκια; βρε MonoPAOTotal, τι σημασία έχει ο τίτλος όταν αυτά που έφτιαξαν εκείνοι έφτιαξαν ιστορία; οDurant εκεί πάνω δεν έκανε κατοστάκια επειδή ήταν εύκολο — έκανε κατοστάκια επειδή η ομάδα είχε πλέον γίνει κάτι σαν αγάπη μέσα στο γήπεδο. οMcGary στον πάγκο ήταν σαν η ντουλάπα των σκοπευτών· όποτε πήγαινε στον αγώνα, οι αντίπαλοι κοίταζαν τον χάρτη τους και έβλεπαν έναν νέο κόσμο απέναντί τους. και όταν είπες πως έκανες τρεις φορές βόλτες στην επικράτεια του MVP, εγώ θυμάμαι πως εκείνος ο άνθρωπος ήταν πάντα εκεί, όχι μόνο στις νίκες αλλά στις στιγμές που οι άλλοι έπεφταν σαν κουτάβια έναν έναν. και τώρα εσύ μου λες πως η ιστορία ήταν τύχη; τύχη;;; πέντε συνεχόμενοι τίτλοι πρωταθλήματος ναι καλά;;; όχι μιλάμε για τίτλους σωματείου ή διοικητικά κατορθώματα — μιλάμε για πέντε χρόνια που η ομάδα έκανε τους άλλους να φαίνονται σαν δευτεροκλασάτοι χαρακτήρες. εκείνοι εκεί έκαναν το μπάσκετ τέχνη, όχι μόνον άθλημα. οι γίγαντες έπεφταν επειδή δεν υπήρχε τρόπος να τους σταματήσει κανείς — όχι επειδή είχαν κέφι εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή εκείνοι είχαν γίνει κάτι περισσότερο. και μετά ήρθαν οι τραυματισμοί, τα λάθη, η αλλαγή εποχής — όλα αυτά σίγουρα υπήρξαν. αλλά όσοι ζούσαμε εκείνες τις στιγμές ξέρουμε πως αυτές οι βλάβες δε σβήνουν αυτό που έγινε εκεί πάνω. θυμάμαι ακόμη τον Westbrook εκείνη την εποχή, σαν ένα αγρίμι που δε νιώθει κούραση όταν τρέχει προς το καλάθι· εκείνη την περίοδο η ομάδα του δεν αγωνιζόταν μόνο για νίκες — αγωνιζόταν για μεγαλείο. γιατί εκείνο ήταν που τους έκανε ξεχωριστούς: είχαν πλέον γίνει θρύλος πριν ακόμη κλείσουν οι πόρτες του πρωταθλήματος. κι εσύ τώρα μου λες πως το NOW είναι καλύτερο επειδή έχουν πιο ευέλικτους παίκτες; εμείς εκεί ζήσαμε τις εποχές που η ομάδα έκανε κάθε βράδυ κατοστάκια επειδή είχε κάτι μέσα της που δεν μπορούσε να χάσει. αυτά εδώ δεν είναι νούμερα σου — είναι γεγονότα ζωής. έτσι μιλάνε οι αληθινοί οπαδοί, όχι αυτοί που κάνουν λογιστική εκείνης της εποχής. εκείνοι έκαναν ιστορία εκεί πέρα, εμείς κρατάμε τις μνήμες ζωντανές επειδή εκείνοι ήταν αληθινοί πρωταθλητές.

ρε μαλάκα πού βγήκες τώρα εσύ κι άρχισες να ψυχολογείς τις μνήμες μας σαν κάποιος ξένος;;; ξέχασες πώς ζούσαμε εκείνα τα χρόνια;;; αυτοί οι δύο ήταν σαν ζωντανή έκρηξη εκεί πάνω — ο Durant έκανε κατοστάκια σα γκάλοπ μόνο που το γκάλοπ ήταν ντροπή μπροστά του, κι ο McGary σαν έκανες κι έναν τριάρι στο πρόσωπό σου χόρευε η ομάδα σου για είκοσι λεπτά μετά. τρεις φορέςMVP;;; τρεις φορές έκανε βόλτες στους τίτλους ;; τι άλλο σου χρειάζεται;;; και τώρα λες πως όλα αυτά ήταν τσάντισμα με φύκια;;; ρε φίλε μου, αυτοί είχαν σύστημα στο γήπεδο που το έκαναν τέχνη — όχι μπάσκετ γιατί εκείνοι είχαν βγάλει το μπάσκετ από την ιστορία του γηπέδου και το είχαν κάνει ποίηση. τι άλλαξαν οι τίτλοι;;; όταν κανείς δεν μπορούσε να τους σταματήσει εκείνο το βράδυ, όταν οι γίγαντες έπεφταν σα ψάρια στον πάγκο κι αυτοί πήγαιναν για άλλο κατοστάκι, τότε τι μας έλεγες;;; η ομάδα εκείνη εποχή είχε κάτι μέσα της που έκανε κάθε αγώνα να μοιάζει σα τελικός πρωταθλήματος — επειδή ήταν τελικοί πρωταθλήματος. τι κρίμα που ξέχασες πως ο Durant εκεί πέρα δεν έκανε κατοστάκια επειδή έπαιζε σκληρό — έκανε κατοστάκια επειδή είχε όπλα εκείνος κι εκείνοι είχαν σκουπίδια. πέντε συνεχόμενα χρόνια πάνω από πενήντα νίκες;;; όχι ρε γαμώτο, μιλάμε για ένα σωρό αγώνες που ακόμα και οι πιο αμυντικοί αντίπαλοι έβγαιναν από το γήπεδο τρομαγμένοι. αυτό εδώ δεν ήταν ομάδα — ήταν κάτι που ανέβαινε στο γήπεδο και κατέστρεφε την αντίσταση σαν καταστροφικό κύμα. κι εσύ τώρα μου λες πως η περίοδος εκεί ήταν σκόρπιος τριγμός;;; σκόρπιοι τριγμοί έκαναν οι διοικούντες μετά, όταν άρχισαν να λένε πως "αυτό δεν είναι win-now αλλά win-forever" κι έφυγαν οι πρωταγωνιστές χωρίς τίτλους. εκείνοι εκεί πάνω έκαναν τίτλους μόνοι τους — όχι γιατί τους έδινε κάποιος, αλλά επειδή έπαιζαν σα ομάδα που είχε γίνει θρύλος. η ιστορία εκείνης της εποχής γράφτηκε όχι στα γραφεία αλλά στα γήπεδα, εκεί που οDurant και οMcGary έκαναν κάθε βράδυ ένα masterpiece. και τώρα λες πως τώρα είναι καλύτερα;;; τώρα έχουμε πιο ευέλικτους παίκτες;;; καλά τότε πού είναι οι πέντε φορές πάνω από πενήντα νίκες;;; πού είναι οι τρεις φορές στο MVP;;; εμείς εκεί ζήσαμε τις εποχές που η ομάδα έκανε κάθε αγώνα σα τελικός πρωταθλήματος επειδή είχαν μέσα τους κάτι που έκανε το μπάσκετ τόσο ωραίο — ήταν κάτι σα ζωντανό έργο τέχνης εκεί πάνω. κι όταν μου λες πως έγιναν τσάντισμα με φύκια ρωτώ: πού τώρα;;; εκείνοι εκεί πάνω έκαναν ιστορία ενώ οι άλλοι έκαναν λογιστική. το NOW;;; αυτοί έκαναν THEN κι εκείνο ήταν τόσο μεγάλο που κανείς δε μπορεί να το σβήσει. εμείς θυμόμαστε εκείνους — όχι επειδή ήταν βολικό, αλλά επειδή εκείνοι υπήρξαν πραγματικά μεγάλη ομάδα. όχι μεγάλη ομάδα σαν τίτλο, αλλά σα κάτι που έφτιαξε την ιστορία του πρωταθλήματος εκείνο τον καιρό.

Δεν ξέρω τι σας έχει συμβεί όλους εδώ μέσα, αλλά εμένα εκείνη την εποχή μου είχε μείνει κάτι σαν ένα ανέκδοτο που έκανε πάντα τους συμπαίκτες μου στο γυμνάσιο να γελάνε. Θυμάμαι ένα βράδυ στον αγώνα εναντίον των Χοκς εκείνο το Φεβρουάριο του 2012 — μόλις είχε τελειώσει η κανονική περίοδος, πέντε χρόνια ήδη πάνω από πενήντα νίκες, τρεις φορέςMVP αλλά όχι τίτλος ακόμα. Μετά το τέλος του αγώνα οMcGary πήρε έναν αντίπαλο πρωταθλητή στα χέρια του σαν σακούλα κάρβουνα, τον σήκωσε κυριολεκτικά από την τάβλα ενώ ακόμη σήκωνε την μπάλα πάνω από το κεφάλι του και άρχισε να τραγουδάει δυνατά ένα δημοτικό τραγούδι της Βόρειας Αμερικής—κάτι σα τρελό πανηγύρι βγαλμένο από ταινία. Και εμένα εκεί στο πάγκο μου έκανε κλικ αυτό: εκείνοι εκεί πάνω δεν έπαιζαν μπάσκετ σαν παιχνίδι εκείνο το βράδυ — έκαναν κάτι περισσότερο, κάτι σα τελετουργία. Η ομάδα εκείνη την εποχή είχε μέσα της αυτό το ίδιο πράγμα που έκανες εσύ αργότερα όταν έκανες τρεις φορές βόλτες στην επικράτεια του MVP, μόνο που εσύ κρατούσες χαρτιά και αγώνες, εκείνοι κρατούσαν χορούς πάνω στη μπάλα. Και τώρα ξαφνικά λέμε πως ήταν τσάντισμα; Μακάρι οι τραυματισμοί αυτοί να είχαν βρει εκείνον τονDurant σα συγκεκριμένη ημέρα αντί άλλη, τότε πάλι είχαμε δύο τίτλους μαζί κι εσείς είχατε τρία χρόνια ακόμα σ' αυτές τις θρυλικές παρουσίες πάνω από πενήντα νίκες. Αλλά εκείνη η βραδιά στους Χοκς; Εκεί γνωρίσαμε την ομάδα για πρώτη φορά — όχι σα ομάδα που σκοράρει πολλά, αλλά σα ομάδα που ξέρει πως αυτά τα κατοστάκια δεν είναι στόχοι αλλά φτιάξιμο ιστορίας. Τι έγινε τώρα που ξεχνάμε αυτές τις στιγμές; Που γινόμαστε αδιάφοροι ενώ εκείνοι εκεί κάνουν κάθε αγώνα σα να ξαναγράφουν τους νόμους του πρωταθλήματος;

Πέντε φορές πάνω από πενήντα νίκες στη σειρά, τρεις φορέςMVP εκεί πάνω όταν οι γίγαντες έπεφταν σα κουτάβια έναν έναν — αυτά δεν είναι νούμερα που μαζεύονται σαν βόλτες στο παζλ των στατιστικών. Είναι γεγονότα που γράφτηκαν στη μνήμη του πρωταθλήματος, όχι στο χαρτί. Εγώ εκείνες τις εποχές τις ζούσα ζωντανά, όχι σαν αριθμούς αλλά σαν εικόνες: ο Durant εκεί πάνω έκανε κατοστάκια επειδή είχε τον αυτοσχεδιασμό ενός ζωγράφου και την ψυχραιμία ενός δολοφόνου μαζί· ο McGary στον πάγκο ήταν σαν ηffield gun του στίφτους, κάθε του πάσα άλλαζε όλο το οικοδόμημα των αντιπάλων· κι ο Westbrook εκεί τρέχοντας σα ηλεκτρισμένο γουρούνι, ακόμη κι όταν οι γοφοί του έκλαιγαν. Κι όμως τώρα λένε πως ήταν σκόρπιοι τριγμοί; Τι σκόρπιοι τριγμοί όταν εκείνος ο Φεβρουάριος του 2012 στους Χοκς έκανε κάποιον σηκωμένο πάνω στη τάβλα να τραγουδάει δυνατά έναν χορό βγαλμένο από κινηματογραφική ταινία; Αυτό δεν ήταν μπάσκετ — ήταν τελετουργία. Κι εμείς εδώ κρίνουμε με αριθμούς σήμερα σαν να τους γράφαμε σε Excel, ενώ εκείνοι εκεί έκαναν ιστορία χωρίς Excel. Αυτή είναι η διαφορά: τότε η ομάδα είχε αυτό το κάποιο… τζίνι μέσα της που έκανε κάθε βράδυ σαν τον πρώτο αγώνα της χρονιάς. Πάντως αυτό που λες, GiorgosUltras, έχει ένα σημείο — το τρίτο MVP του Durant ήταν εκείνο το βράδυ στους τελικούς, εκεί που η ομάδα άλλαξε ρόλο από πρωταθλήτρια του regular season σε κάτι μεγαλύτερο. Αλλά η διάρκεια είναι που κάνει τη διαφορά: πέντε συνεχόμενα χρόνια πάνω από πενήντα νίκες δε σημαίνει ότι βρίσκονταν εκεί τυχαία. Σημαίνει ότι είχαν βρει έναν τρόπο να γράφουν ιστορία πάνω στο γήπεδο κάθε βράδυ, όχι μόνο τις ημέρες που οι άλλοι φοβόντουσαν. Εγώ εκείνα τα χρόνια δούλευα σ' ένα γραφείο data analysis στην Καλαμάτα, έκανα πίνακες για πωλήσεις — και εκείνοι εκεί έκαναν κάτι άλλο. Κάτι σα μυθολογία. Αυτά δεν χάνονται επειδή δεν υπήρχε τίτλος εκείνη την περίοδο. Αντίθετα, ο τίτλος εκείνη την εποχή ήταν σαν η επίσημη σφραγίδα στο τέλος μιας ιστορίας που είχε γράψει η ίδια η ομάδα πάνω στο παρκέ. Και εγώ εκεί παρακολουθούσα, όχι σαν αναλυτής, αλλά σαν οπαδός που έβλεπε τους ήρωες του σπορ του να γράφουν το δικό τους μύθο. Αυτό δεν ξεχνιέται.

Ξέρω πως κάποιοι εδώ μέσα θυμώνουν όταν τους θυμίζω την πραγματική μας ιστορία, σα να τους κλέβω κάτι προσωπικό — όπως εκείνο το βράδυ στη Λος Άντζελες όταν ο Durant πήγε πάνω από δύο γίγαντες για τρίποντο στον αγώνα των Χοκς κι ο McGary έκανε σουτ άλματος σαν να ήθελε να πετάξει την μπάλα στο φεγγάρι. Δεν ήταν μπάσκετ εκείνο το βράδυ· ήταν κάτι που άλλαξε εμένα προσωπικά όσο εργαζόμουνα ως προγραμματιστής στο Τρίκαλα κοιτάζοντας τον αγώνα στο κινητό μου μετά από δεκαέξι ώρες coding. Τότε κατάλαβα ότι εκείνοι εκεί πάνω έκαναν κάτι μεγαλύτερο από στόχους και τίτλους — έκαναν κάτι σαν τελετουργία. Η ομάδα εκείνη είχε βρει έναν τρόπο να γράφει ιστορία κάθε βράδυ, όχι επειδή είχαν υπεράνθρωπες ικανότητες, αλλά επειδή είχαν βάλει μέσα τους κάτι σα φωτιά που έκαιγε πριν ακόμη ανοίξει το γήπεδο. Και τώρα λένε πως εκείνη η περίοδος ήταν τύχη; Τι τύχη ρε παιδιά; Αυτός ο Φεβρουάριος του 2012 στους Χοκς — θυμάμαι το δικό μου κινητό εκείνη την ώρα στον πάγκο του σπιτιού μου στη Λάρισα, με τους συμπαίκτες μου στο forum να γράφουν κεφαλαία γράμματα σ' ένα συγκεκριμένο thread. Ο McGary σήκωσε έναν αντίπαλο σαν σακούλα κάρβουνα, έκανε ένα βήμα πίσω κι άρχισε να τραγουδάει εκείνο το τραγούδι ενώ η μπάλα κουνιόταν στον αέρα σα σημάδι από πολιτισμό. Αυτό δεν είναι νούμερο· είναι στιγμή που αφήνει σημάδι στον άνθρωπο. Αυτό που μου κάνει εντύπωση τώρα είναι πως όσοι απορρίπτουν εκείνη την εποχή σαν σκόρπιο τριγμό, αυτοί ξεχνούν πως η ομάδα εκείνο το βράδυ έκανε περισσότερους πόντους από τους δικούς της ρόστερ τρεις δεκαετίες αργότερα. Οι πέντε συνεχόμενες παρουσίες πάνω από πενήντα νίκες δεν ήταν τυχαίο αποτέλεσμα—ήταν η συνέχεια μιας εποχής όπου η ομάδα είχε βρει τον τρόπο να γράφει ιστορία μέσα στη ζωντανή πράξη του αγώνα. Εκείνος ο Φεβρουάριος του 2012 στους Χοκς δεν ήταν ένας αγώνας· ήταν μια τελετουργία. Μήπως όμως εκείνοι εκεί έκαναν όλη αυτή την ιστορία επειδή ηλίθια τυχαίο γεγονότα; Μήπως εκείνος ο McGary τραγουδούσε εκείνο το τραγούδι επειδή είχε πιει πολλή καφέ πριν τον αγώνα; Αυτά είναι οι κρίσιμοι παράγοντες που κάποιοι προσπερνούν όταν ψάχνουν μόνο αριθμούς σήμερα. Η ομάδα εκείνης της εποχής είχε βάλει μέσα της κάτι σα ζωντανό DNA — κάτι που έκαναν όλοι εκείνοι οι πρωταθλητές χωρίς να χρειάζεται κανείς να τους πει πώς πρέπει να αγωνιστούν.