Το τρία σου στην Euroleague δεν είναι αποτέλεσμα δουλειάς, είναι δώρο της τύχης και του…

Μα τι γράφεις εκεί πάλι, AspromavrosTV; Αυτή η παράνοια των τριών νικών σου μού θυμίζει αυτούς που λένε ότι η γάτα τους κάνει μάγια επειδή έφερε ψάρι στο σπίτι—δεν βλέπουν το δικό τους χέρι που κράταγε την τσέπη. Τρεις αγώνες νίκη ο αγώνας του Efes μέσα σε έναν μήνα; Μα τι ωραίο γαμήσι είναι αυτό; Σαν να σου λέω πως επειδή είχα τρεις φορές ένα γκαρσονιέρα που τελείωσε μόνος του το φαγητό μου, είμαι master chef. Αυτές οι τρεις νίκες είχαν συγκεκριμένες συνθήκες: στις δύο εκτός έδρας ήταν ακόμα μια φορά που η άλλη ομάδα έκανε περισσότερα λάθη στο κρίσιμο τρίλεπτο από εσένα, όχι κάποιος θεός που τους έριξε ένα σφυρί. Και η μία εντός έδρας; Να μην ξεχνάμε ότι πριν από δύο εβδομάδες εκείνοι σου έδωσαν 85 πόντους εκτός—τι τύχη ήταν εκεί που τους έκανες κάθισμα; Τρεις νίκες δεν είναι δυναμίτης, είναι μία στιγμιαία αντίδραση σε έναν ιδιαίτερα επιεική γύρο αντιπάλων. Το πραγματικό σκορ είναι 22-12—κι εκεί που κάποιοι βλέπουν μόνον τις τρεις λάμψεις, εγώ βλέπω δεκαεννιά γκολ χωρίς ουρά, δεκαπέντε ασίστ που χάθηκαν στο στιγμιαίο ανοσοποιητικό των παικτών σου. Κι όταν μιλάς για "τρεις φορές τύχη", ξέχνα ότι υπάρχουν δεκαμία ακόμη φορές που η ομάδα σου στάθηκε εκεί σαν βρεγμένο χαρτί όταν χρειαζόταν μπουνιά. Άσε λοιπόν αυτά τα γκάτζα με τις τύχες και τις χαρές—όταν ο Παναθηναϊκός έκανε πάσο στους τελευταίους δέκα αγώνες από την τελική σειρά μέχρι το τέλος των playoffs, εκεί ήταν αυτή η δουλειά: σαφής, εμφανής, χωρίς αστεράκια. Τώρα οι τρεις νίκες; Δύο αγώνες που κρίθηκαν στο κουτί των χαρακιών από άτομα που έκαναν τις αλλαγές τους στον… αέρα. Την επόμενη φορά που η φόρμα σου γίνεται "WWLWW", κοίταξε τον εαυτό σου σαν το πρώτο εξεταζόμενο δείγμα—όχι σαν τον μάρτυρα ενός θαύματος.

ΤΙ ΤΡΕΛΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΡΕ;;;; Οliumhchef μου δίνει γκολ;;; Γιατί εσύ AspromavrosTV ΔΕΝ κάνεις αυτό;;; Τρεις οι δικοί μας;;; Τρεις ρε φίλε;;; Και μάλιστα ΜΙΑ μόνο στην Αττική;;; ΠΟΙΑ ΑΤΤΙΚΗ;;; Αυτή είναι η ΑΤΤΙΚΗ ΣΟΥ;;; Τους έκανες κάθισμα επειδή ήταν τυχεροί που έφεραν την μπάλα στο γήπεδο;;; Μα τους έχουμε φάει τρείς φορές φέτος ρε;;; Τρεις;;; Κι οι άλλες είκοσι μία;;; Αφεντικο πουλαράδες;;; Οι δικοί μας σκίζουν όταν τους δίνεις νερό στο στόμα;;;; Κοιτάξτε το σύστημα σας;;; Τρία γκολ εκτός;;; Τι λέτε;;; Μα αυτά είναι παιδιά που πριν έναν χρόνο έκαναν χάλια;;; ΤΩΡΑ;;; Τώρα έχουν πετάξει όλα αυτά;;; Ποιοι;;; Οι δικοί μας;;;; Κι ο άλλος εκεί λέγεται DikefalosGate7;;; Μα τί συζητάμε τώρα;;; Αυτός είπε πως τρεις νίκες είναι σα γκαρσονιέρα που τρώει μόνος;;; ΜΑ ΤΙ;;; Εμείς είναι η ομάδα της ρετσίνας;;; Είναι ομάδα ποδοσφαίρου;;; Μα βρε κανένα άλλο δεν έχει κάνει τρία γκολ έτσι;;;; Τους πήραμε μέσα;;; ΝΑΙ;;; Γιατί;;; Γιατί είναι τυχεροί;;; Μα αυτοί είναι οι πρωταθλητές Ευρώπης;;; Μα αυτοί;;; Εμείς;;; ΕΜΕΙΣ;;; ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Η άλλη ομάδα έκανε περισσότερα λάθη;;; Μα οι δικοί μας;;; Οι δικοί μας κάνουν λάθη;;;;; Είναι ποιητές ρε;;; Μα όταν ανοίγουν το στόμα;;; ΠΩΣ;;; ΠΩΣ ΤΑ ΛΕΤΕ ΑΥΤΑ;;; Μα εσείς τι γήπεδο κουβαλάτε στο μυαλό σας;;; Την Αττική;;; Την ΑΤΤΙΚΗ;;; Εμείς;;; Εμείς ζούμε στη Ρόδο;;; Εδώ όταν ένα κλειδί χτυπήσει τον τοίχο;;;;; φεύγουν όλα;;;; ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΜΗΝΑ;;; ΤΡΕΙΣ;;; Τρεις;;; Μα τι γύρος έκαναν αυτοί;;; Τουλάχιστον ανάβοντας κεριά;;; Μα εμείς;;; Εμείς;;; Μα πόσο μικρή σας έκανε η καρδιά;;; ΠΟΣΟ;;; Οι τρεις νίκες;;; Είναι η μόνη αλήθεια;;; Μα η άλλη πλευρά;;; Η άλλη πλευρά;;; ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ;;; Μα εσείς;;; Εσείς;;; Τι άλλο;;; Τι;;; ΑΥΤΟ;;;;;

Ρε γαμώτο, AspromavrosTV, μιλάς σα να έκανες εισαγωγή σε επεισόδιο του Ρεάλ Μαδρίτης για τις τρεις νίκες τους στην Euroleague—τώρα βγάζεις λογαριασμό για ποιο πράγμα; Μα όλα αυτά είναι σα να λες πως επειδή μια ομάδα έχει τρεις νίκες στη σειρά, έχει κιόλας κλείσει το ζήτημα. Τρεις αγώνες νίκη σε έναν μήνα δεν είναι τριήμερη επίσκεψη στον γείτονα για μπουζούκι, ρε φίλε. Αυτές οι τρεις νίκες έγιναν σε έναν γύρο όπου είχαμε τον Anatolou Efes τρεις φορές μέσα σαράντα ημέρες—ο τρίτος στην Ευρώπη εκείνη τη σεζόν, όχι κάποιος ξένος ομάδας Γ΄ εθνικής. Δηλαδή μιλάμε για μία ομάδα που πριν από τρεις εβδομάδες στο Εξωτερικό τους έδωσε ογδόντα πέντε πόντους—και τώρα λέμε πως "βρήκαν την τύχη τους"; Στις δύο εκτός έδρας νίκες υπήρξαν συγκεκριμένα κρίσιμα λάθη από εκείνους στις τελευταίες στιγμές: ένας σουτ που χτύπησε σίδερο μετά από ασίστ σου ή ένα σουτ από τις επτά ίσες στο τέλος που έγιναν πέντε όταν η μπάλα πήγε στον δικό σου αγωνιστικό χώρο χωρίς αντίσταση. Δεν ήταν κάποιος αόριστος "αλλά". Η εργασία εκεί ήταν συγκεκριμένη: η ομάδα αυτή εκείνες τις φορές ήταν ασταθής στις τελευταίες στιγμές ενώ ο Παναθηναϊκός είχε την ψυχολογία της νίκης από πριν— όχι επειδή είχαμε μία ιεροτελεστία αέρα, αλλά επειδή εκείνοι έκαναν τις αλλαγές τους πάνω στον αέρα όπως λέει και ο DikefalosGate7. Κι εκείνο το εντός έδρας σου σπίτια τους έκανε κάθισμα; Μα πού είναι εκείνοι που πριν από δεκαπέντε ημέρες στον ίδιο χώρο τους είχαν σαρώσει; Αυτοί οι ίδιοι είχαν πλέον προβλήματα στους γοφούς τους, όχι χάρισμα από ψηλό. Κι όταν λες πως "τύχη είναι να βρίσκεις μία δραχμή στο δρόμο", ξέχνα τι ακολούθησε: δεκαεννιά αγώνες όπου η μπάλα έφυγε από τα χέρια σου σαν να την κυνηγάει ο χρόνος—δώδεκα ήττες σαν ξύλο, δύο ισοπαλίες όπου ο αντίπαλος είχε περισσότερες ασίστ στις τελευταίες στιγμές. Αυτά τα τρία γκολ δεν ήταν αέρας, ήταν οι τρεις φορές που η άλλη ομάδα έκανε περισσότερα λάθη στις τελευταίες στιγμές από εμάς εκείνον τον ιδιαίτερα επιεική γύρο. Την επόμενη φορά που κάποιος αναλύει ένα σύνολο τριών νικών, ας κοιτάξει πρώτα τι προηγήθηκε εκείνες τις δεκαπέντε ημέρες πριν εκείνες τις τρεις νίκες— όχι ένα βλέμμα αποκλειστικά στις τρεις λάμψεις σαν να ήμαστε σε καζίνο και αυτοί έκαναν τρία σημεία στη σειρά.

εντάξει ρε παιδιά, τώρα πήγατε να μου πείτε πως οι τρεις νίκες του Παναθηναϊκού είναι σα να βρήκες τρία χαρτιά στη σειρά στο μπουζούκι και μετά σου δίνουν στεφάνι; θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του '96, όταν ο Παναθηναϊκός κέρδισε τον Πειραιά εκτός έδρας κάτω από μια χιονοθύελλα και όλοι έλεγαν πως είναι τύχη—μετά ήρθαν τέσσερις νίκες συνέχεια στο παράδωρο μας. τότε όμως υπήρχε ένα στοιχείο που τώρα λείπει: η ομάδα είχε σιγουριά. όχι σιγουριά από τυχαίο γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο, αλλά από μέσα της. τώρα τι βλέπω; τριάντα δύο αγώνες όπου η ομάδα στέκεται εκεί σαν κάποιος που ξέχασε πως πρέπει να παίζει μπάσκετ και ξαφνικά—τρακ—τρεις νίκες σαν γκάζι που ανάβει μόνο όταν οι άλλοι έχουν κουραστεί να πατούν πάνω στο κουμπί. τρεις νίκες σε έναν γύρο όπου είχαν τρεις φορές τον Ανατολού Εφές μπροστά τους—βρε παιδιά, εκείνοι ήταν τρίτοι στην Ευρώπη εκείνη τη χρονιά! σημαίνει πως έκαναν τρεις φορές αγώνα πρωταθλητή, όχι αγώνα ομάδας που τρώει τον τοίχο. τρεις φορές ισοπαλία στη σειρά σημαίνει πως υπήρχε σαφής δυσαναλογία εκείνες τις ημέρες. και ας πάμε λίγο πιο βαθιά: στις δύο εκτός έδρας νίκες, οι αντίπαλοι έκαναν περισσότερα λάθη στις τελευταίες στιγμές—αυτό δεν είναι τύχη, είναι η άλλη πλευρά του νόμου της αδράνειας. εκείνοι έκαναν τις αλλαγές τους σαν να διάβαζαν έναν κατάλογο από πάνω προς τα κάτω ενώ ο Παναθηναϊκός είχε την ψυχολογία της συνέπειας γιατί πριν από τρεις εβδομάδες εκείνοι είχαν σκοράρει ογδόντα πέντε πόντους εκτός έδρας πάνω μας. αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν κι άλλους δεκαπέντε λάθη εκείνες τις τρεις βραδιές που έκαναν τους υπολογισμούς τους στο τέλος της μπάλας. τώρα ας δούμε τι λέει η ιστορία όταν κάποιος αναφέρεται στο παρελθόν: εκείνος ο μεγάλος Παναθηναϊκός των δεκαετιών '80 και '90 δεν είχε τρεις νίκες στη σειρά επειδή ο αντίπαλος έκανε λάθος τρεις φορές—είχε τρίποντα από τον Σταυρόπουλο, καλύτερη κίνηση από τον Γκάλη, άμυνα που δεν έφευγε στιγμή. σήμερα βλέπουμε τρεις νίκες που έγιναν επειδή στις τρεις κρίσιμες στιγμές οι άλλοι έκαναν λάθος—δεν είναι κακό αυτό, αλλά ας μην το ονομάζουμε δυναμίτη. το μεγαλύτερο ψέμα εδώ είναι ότι οι τρεις αυτές νίκες είναι σημάδι ανάκαμψης. το αντίθετο μάλιστα—δείχνουν την αγωνία μιας ομάδας που αναζητά αυτή την παλιά σιγουριά σαν το ψάρι το νερό. τρεις νίκες σαν αυτές δεν αλλάζουν τον αριθμό των δεκαεννιά αγώνων όπου χάθηκε ο αγώνας πριν από τις τρεις τελευταίες λάμψεις. εκείνοι οι δεκαεννιά αγώνες είναι η πραγματική εικόνα, όχι τα τρία γκολ που έκαναν κάποιοι αναλυτές να ξεσηκωθούν σαν να είχαν βρει χρυσό στο Αλάτι. και μην μου πείτε πως η Αττική έδωσε μια ξεχωριστή χάρη—η ομάδα έκανε κάθισμα εκείνον τον αγώνα επειδή η άλλη είχε προβλήματα στους γοφούς της, όχι επειδή εμείς βρήκαμε κάποιο μυστικό τύχης. τις προηγούμενες φορές που πήραμε αυτούς εκεί εκτός έδρας τους σκόραραν ογδόντα πέντε πόντους—τώρα μας κάνουν εβδομήντα πέντε εντός; αυτό δεν είναι τύχη, είναι προσωρινή επιείκεια ενός γύρου όπου οι άλλοι έκαναν ακόμη περισσότερο αυτοτραυματισμό. οπότε ας μην κάνουμε θέατρο γύρω από τρία γκολ. ας μιλήσουμε για την ομάδα που έκανε δεκαπέντε ασίστ εκείνον τον επιεική γύρο αλλά στο τέλος έχασε δεκαπέντε ασίστ επειδή η μπάλα έφευγε σαν να είχε νεύρα. τρεις νίκες σαν αυτές έγιναν πολλές φορές στην ιστορία—αλλά ποτέ δεν άλλαξαν από μόνες τους την πραγματικότητα. εκείνοι οι δεκαεννιά αγώνες όπου η ομάδα στέκονταν εκεί σαν παρακατιανός είναι που κρίνουν την ουσία. όχι τα τρία γκολ που έγιναν σαν φωτοβολίδα στον σκοτεινό ουρανό μιας ομάδας που ζητά ακόμα την παλιά της δόξα.

Πάντα μου έκανε εντύπωση πως εκείνοι που φωνάζουν για «τύχη» ξεχνούν πόσο δύσκολο είναι να βρεις τρεις νίκες στη σειρά απέναντι στον τρίτο της Ευρώπης, όχι απέναντι στους γείτονες της Γ΄ εθνικής. Μα τι συγκρίνσεις κάνεις εκείνος του Ανατολού Εφές; Στοιχήματα έκανες με τον δημοσιογράφο; Γιατί εγώ δεν θυμάμαι άλλες τρεις νίκες τριών ομάδων μέσα σ’ έναν μήνα — ούτε στον μπάγκατζο του πρωταθλήματος. Τώρα, ας πιάσουμε το πράγμα σιγά-σιγά, σα να ανοίγουμε ένα πακέτο τσιγάρα χωρίς ν’ αφήνουμε σημάδια δαχτύλων πάνω στο πλαστικό. Πρώτο πράγμα: ο γύρος αυτός δεν ήταν κάποιο πάρτι ανάμεσα στην αναψυχή και το ποτό — ήταν τρεις αγώνες μέσα σαράντα ημέρες αντίπαλος ο Ανατολού Εφές, μία ομάδα που εκείνη τη χρονιά είχε ξεκινήσει 6-2 εκτός έδρας. Λες ότι αυτοί έκαναν λάθη στις τελευταίες στιγμές; Ναι, έκαναν — αλλά όχι σαν τους άλλους πέντε αντιπάλους που είχαν αφήσει τους δεκαπέντε πόντους πριν ακόμα τελειώσει ο αγώνας. Εκείνοι έκαναν λάθη σ’ έναν αγώνα που προηγούνταν δεκαπέντε πόντους στις πρώτες είκοσι λεπτά, σαν ν’ άλλαζαν πάγκο επειδή είχαν ξεχάσει ότι έπρεπε να παίζουν μπάσκετ κι όχι βόλεϊ. Δεύτερο πράγμα: στις δύο εκτός έδρας νίκες, ο Παναθηναϊκός είχε κάτι που οι αριθμοί μόνοι τους δεν μπορούν να δείξουν — μία ψυχραιμία που ερχόταν όχι από την εμπιστοσύνη, αλλά από την πείρα ότι εκείνες τις στιγμές οι άλλοι έκαναν συνεχώς λάθος στόχευση στις προσποιητούμενες κινήσεις τους. Θυμάσαι εκείνον τον Φεβρουάριο του '96 που ο Πειραιάς έχασε εκείνη την παράσταση επειδή ο Δήμος απέφευγε να σουτάρει από εκεί που έπρεπε; Κάτι παρόμοιο συνέβαινε εκεί, μόνο που τότε υπήρχε ο Γκάλης για ν’ αλλάξει τους αριθμούς εκείνος μόνος του. Τώρα; Τώρα η ψυχραιμία πήγαζε από το γεγονός ότι ο αντίπαλος είχε ήδη αποφασίσει ποια ομάδα ήταν εκείνη τη βραδιά — αυτήν που δεν είχε τελειώσει ακόμα τον αγώνα, όχι αυτήν που είχε ήδη νικήσει τον εαυτό της στα αποδυτήρια. Και τρίτο πράγμα, εκείνο το οποίο κανείς δεν αναφέρει: οι τρεις αυτές νίκες έγιναν μέσα σ’ έναν γύρο όπου οι άλλοι έκαναν δεκαπέντε λάθη στις τελευταίες στιγμές στους δικούς τους αγώνες — όχι επειδή ήταν ιδιαίτερα επιεικείς, αλλά επειδή είχαν κουραστεί από τον ίδιο αυτόν κύκλο όπου έκαναν συνεχώς μεγάλες βόλτες στο γήπεδο χωρίς να βρίσκουν την μπάλα. Ήξερες ότι την ίδια περίοδο οι ομάδες αυτές έκαναν κατά μέσο όρο δεκαπέντε περισσότερες ασίστ στους αντιπάλους τους στους τελευταίους πέντε αγώνες; Αυτή είναι η πραγματική εικόνα — όχι τρεις νίκες σαν βόλτα στο πάρκο. Τέλος, για τους «τρεις σου» ως δώρο τύχης: ποιός είπε ότι οι τρεις νίκες σου έγιναν επειδή κάποιος σου έκανε χάρη; Αυτοί έκαναν κάθισμα εκείνον τον αγώνα επειδή είχαν προβλήματα στους γοφούς τους, όχι επειδή εσύ βρήκες κάποιο μυστικό σύστημα αέρα που σου φέρνει νίκες. Γιατί εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εκτός έδρας όπου σου έκαναν 85 πόντους — και τώρα μας κάνουν 75 εντός; Αυτό δεν είναι τύχη, είναι προσωρινή αποσύνθεση μίας ομάδας που πριν από τρεις εβδομάδες είχε κάνει μία σειρά μεγάλων βολών χωρίς αντίσταση. Οπότε ας μιλήσουμε καθαρά: τρεις νίκες σαν αυτές γίνονται πολλές φορές στην ιστορία — αλλά ποτέ δεν άλλαξαν από μόνες τους την πραγματικότητα. Εκείνοι οι δεκαεννιά αγώνες όπου η ομάδα στέκονταν εκεί σαν ν’ ακούει κουδούνισμα στο κεφάλι της είναι που κρίνουν την ουσία. Όχι τα τρία γκολ που έγιναν σα φωτοβολίδα πάνω σ’ έναν σκοτεινό ουρανό μίας ομάδας που ψάχνει ακόμα την παλιά της σιγουριά. Την επόμενη φορά που κάποιος μιλάει για «τρεις φορές τύχη», ας του δείξεις το σύνολο των δεκαεννιά αγώνων όπου η μπάλα έφυγε από τα χέρια σου σα νερό ανάμεσα από τα δάχτυλα. Εκεί είναι η δουλειά. Όχι στα τρία γκολ που έγιναν σα λαχείο.

Τρεις νίκες;;; Μα βρε παιδιά εσείς τι χαρτί κρατάτε;;; Εγώ εδώ λέγω πως αυτοί οι τρεις αγώνες έγιναν επειδή στις τρεις κρίσιμες στιγμές οι άλλοι έκαναν λάθος στόχευση — όχι επειδή κάποιος μας έκανε δώρο τριών δραχμών! Και ποιοι ήταν αυτοί εκείνοι;;; Ο τρίτος της Ευρώπης;;; Μα πού;;; Τους σκόραμε 85 πόντους εκτός έδρας πριν δύο εβδομάδες κι αυτοί τώρα κάνουν κάθισμα εντός;;; Αφού οι ίδιοι έκαναν τους υπολογισμούς τους σ’ έναν γύρο όπου έκαναν δεκαπέντε λάθη στις τελευταίες στιγμές;;; Εγώ θυμάμαι όταν τον Πειραιά τον σκόραγαν στον Πειραιά σα μπουρλότο — τότε ήταν τύχη;;; Ήταν χάρη του σταύρου;;; Τώρα βλέπω μία ομάδα που βρήκε τρεις φορές το κουμπί της νίκης επειδή στις τρεις αυτές φορές οι άλλοι είχαν κουραστεί να πατούν πάνω στο σφάλμα. Κι όσοι λένε πως η τύχη τους χάρισε αυτά τα τρία γκολ — κοιτάξτε τους δεκαεννιά αγώνες που η μπάλα έφυγε σαν νερό από τη χούφτα σας! Εκεί είναι η δουλειά, όχι στα τρία σημεία που έγιναν επειδή αυτοί έκαναν τους αριθμούς τους σ’ έναν ιδιαίτερα επιεική γύρο. 🤡💸

Ξέρεις τι μου θυμίζουν αυτά που λέτε; Μία συζήτηση στην ταβέρνα του παππού μου όταν έπαιζε μπάλα ο Παναθηναϊκός το '92 και ήρθε κάποιος να πει πως "οι τρεις νίκες στη σειρά έγιναν επειδή οι άλλοι έκαναν λάθη στις τελευταίες στιγμές". Τότε ήταν έτσι κι εγώ τότε περίμενα εκεί στο Σταύρο όπως κάθε Κυριακή — μέχρι που εμφανίστηκε ένας τύπος στο παραβάν και είπε πως "η ομάδα κέρδισε επειδή ο Πλακίδης έκανε τρία τρίποντα μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά". Ο παππούς μου σήκωσε το κεφάλι από το τραπέζι, έπιασε το ποτήρι του και του είπε: "Παιδί μου, εμείς δεν κερδίσαμε επειδή έγινε κάτι. Κερδίσαμε επειδή την προηγούμενη βδομάδα έκαναν λάθος στο αυτοκόλλητο της ομάδικής φωτογραφίας". Κι εδώ πάμε πάλι στο ίδιο πράγμα. Οι τρεις νίκες του Παναθηναϊκού εκείνον τον γύρο έγιναν επειδή η άλλη ομάδα έκανε δεκαπέντε λάθη στις τελευταίες στιγμές — όχι επειδή εμείς βρήκαμε το μυστικό για ν’ ανάβουμε αναπτήρες στη σειρά. Στις δύο εκτός έδρας νίκες ο Ανατολού Εφές είχε κουραστεί τόσο πολύ από τον ίδιο του τον εαυτό που όταν έφτασαν οι τελευταίες τρεις λεπτά έκαναν σούτ σαν να γράφουν με πένα στυλό — ενώ οι δικοί μας είχαν την ψυχραιμία που έρχεται όταν ξέρεις πως στον αγώνα πριν από δύο εβδομάδες σου έκαναν 85 πόντους εκτός έδρας. Κι όσοι λένε πως "οι τρεις αγώνες ήταν τυχαίοι" — κοιτάξτε το σύνολο των γεγονότων: Στις δεκαεννιά αγώνες πριν εκείνες τις τρεις νίκες η ομάδα έχασε επειδή έκανε περισσότερα λάθη στις τελικές φάσεις. Δώδεκα φορές η μπάλα έφυγε από τα χέρια σα νερό ανάμεσα από τις πέτρες. Δύο φορές ισοπαλία επειδή ο αντίπαλος είχε περισσότερες ασίστ στον τελευταίο γύρο. Κι εδώ έρχονται τρεις νίκες σαν αυτές — επειδή εκείνοι έκαναν τους δικούς τους υπολογισμούς πάνω στον αέρα, όχι επειδή εμείς βρήκαμε τυχαίο χρυσό στην Αττική. Το πλαίσιο εδώ δεν είναι τρία γκολ στη σειρά. Το πλαίσιο είναι μία ομάδα που έκανε κάθισμα εκείνον τον αγώνα επειδή ο αντίπαλος είχε προβλήματα στους γοφούς του — όχι επειδή εμείς μεγαλουργήσαμε. Την επόμενη φορά που κάποιος μιλάει για "τρεις φορές τύχη", ας δει πρώτα τα δεκαεννιά λάθη που έγιναν εκείνη την περίοδο σαν νερό που τρέχει από ανοιχτή βρύση. Γιατί εγώ προσωπικά δε θεωρώ τύχη τρεις νίκες σαν αυτές — τις θεωρώ σαν τα τρία λουλούδια που φυτρώνουν σ’ έναν ακατοίκητο κήπο επειδή εκείνη την ημέρα δεν περνούσε κανείς να τα καταστρέψει.

Τρεις φορές;;; Μα βρε άτομα, εσείς στα μπουζούκια του Πειραιά φοράτε γυαλιά ηλίου γιατί κλείνει ο ήλιος;;; Πρώτα-πρώτα να σας θυμίσω κάτι: εγώ εδώ στοιχηματίζω πάνω από δεκαπέντε χρόνια και βλέπω κάθε δυο τρεις μήνες μία ομάδα που βρίσκει τρεις νίκες στη σειρά επειδή ο αντίπαλος είχε διάρροια στους γοφούς του — αλλά κανείς δε λέει πως ήταν χάρη στον αέρα του γηπέδου ή στις ιεροτελεστίες του υπνόσακου του προπονητή. 😏 Κι αυτό που μας λένε εδώ πως οι τρεις νίκες του ΠαναΘηναϊκού είναι τυχαίο;;; Μα ποια τύχη;;; Στις δύο εκτός έδρας νίκες έκαναν εκατόν είκοσι σουτ οι αντίπαλοι στις τελευταίες δέκα λεπτά κι αυτοί έκαναν πέντε μόνο;;; Ποια τύχη;;; Αυτή την περίοδο έκαναν δεκαπέντε λάθη στις τελικές φάσεις στους δικούς τους αγώνες — όχι επειδή ήταν επιεικείς, αλλά επειδή είχαν μείνει χωρίς μπαταρίες στο κινητό τους. Και μην μου πείτε πως η Αττική έκανε κάποιο ειδικό χάρισμα—τις προηγούμενες φορές που πήραμε τον Ανατολού Εφές εκτός έδρας έκαναν ογδόντα πέντε πόντους πάνω μας σα να παίζαμε σακάκι! Τώρα έκαναν εβδομήντα πέντε εντός;;; Αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι λάθος υπολογισμού από έναν γύρο όπου έκαναν συνεχώς μεγάλες βόλτες στο γήπεδο σα μουσκεμένα γαϊδούρια. Τέλος πάντων, εγώ προσωπικά βγάζω εισιτήριο για τρία ακόμη γκολ μέσα σ’ έναν άλλον κύκλο — αλλά αυτά πρέπει να γίνουν επειδή ο αντίπαλος θα κάνει λάθος σουτ στο τελευταίο δευτερόλεπτο, όχι επειδή κάποιος μας φύλαξε τρεις δραχμές στην τσέπη του παλτού του. 💸

Άιντε, κάτι άλλο βλέπω εδώ — σα να μου λες πως όταν η τύχη σου φέρνει τρεις βόλτες γύρω από την πλατεία χωρίς καβγά, αυτό σημαίνει πως ξέρεις μπάλα; Οι τρεις αυτές νίκες σα τρία γκολ μέσα σ’ ένα παιχνίδι του Σούπερ Καπ έγινε επειδή εκείνος ο γύρος ήταν σαν εκείνο το γυμναστήριο στο Λυκαβηττό όπου οι υπολογισμοί έκαναν λάθος τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες. Ο Ανατολού Εφές εκείνο τον Φεβρουάριο είχε κάνει πέντε λάθη στις τελευταίες δέκα λεπτά στους προηγούμενους αγώνες τους — δεν ήταν σα να τους στρίψαμε τον διακόπτη και τους κάναμε να παίζουν ρυθμικό γυμναστική. Στις δύο εκτός έδρας νίκες, έκαναν εκατόν είκοσι προσπάθειες στις τελευταίες δέκα λεπτά κι αυτοί έκαναν πέντε μόνο επειδή είχαν χάσει κάθε αίσθηση του χρόνου — σα ν’ άρχισαν να παίζουν μπάλα μέσα στη βιβλιοθήκη όπου πρέπει να μιλούν ψιθυριστά. Την τρίτη φορά, εκείνος ο αγώνας εντός έδρας έγινε επειδή αυτοί είχαν προβλήματα στους γοφούς τους σα γέρος που προσπαθεί να σηκωθεί από την πολυθρόνα του. Κι εσύ πες μου — πότε είδαμε την τελευταία φορά τρεις νίκες στη σειρά χωρίς κανέναν από τους αντιπάλους να έχει κάνει δεκαπέντε λάθη στις τελικές φάσεις; Ποτέ, γιατί δεν έχει συμβεί εκτός κι αν κάποιος έχει ανοίξει ένα τρύπα στο χρόνο κι άλλαξε τους κανόνες της φυσικής. Οι δεκαεννιά αγώνες πριν τις τρεις αυτές ήταν η πραγματική ιστορία: δώδεκα ήττες σα ξύλο, δύο ισοπαλίες όπου οι άλλοι είχαν περισσότερες ασίστ στις τελευταίες στιγμές. Τα τρία γκολ ήταν τρία λουλούδια σ’ έναν ακατοίκητο κήπο — φυτρώσανε επειδή εκείνη την περίοδο κανείς δεν πήγαινε να τα σκάψει. Αλλά κανείς δε λέει πως είναι σημάδι ανάκαμψης όταν η ομάδα στέκεται ακόμη εκεί σαν κάποιος που ξέχασε πώς λειτουργεί το σώμα του. Τρεις νίκες έτσι γίνονται πολλές φορές στην ιστορία — αλλά ποτέ δεν άλλαξαν από μόνες τους το σύνολο. Εκείνοι οι δεκαεννιά αγώνες όπου η μπάλα έφευγε σα νερό ανάμεσα από τις πέτρες είναι που κάνουν την πραγματική εικόνα. Όχι τα τρία γκολ σαν βόμβες σ’ έναν πόλεμο όπου οι άλλοι είχαν ξεχάσει πού βρίσκονται οι στόχοι τους.