Πού βγάζεις κεφάλι σήμερα;; Ολυμπιακός στη Euroleague – μία ζήτηση αποκατάστασης…

Άντε σιγά-σιγά λοιπόν, αυτοί βρήκαν τρόπο να μας βγάλουν πρόβλημα κι όταν σκοράρουν αμέσως ξεχνάνε πως είχαν μπλέξει στον ιδρώτα τους τρεις αγώνες πριν. Την προηγούμενη φορά που συνάντησαν Ρεάλ στο ΣΕΦ ήταν νίκη, ναι, αλλά στις 29/04 στο Σαραγόσα τους έκαναν σέντρατζ στην έδρα τους – σχεδόν σου βγάζουν σαν κι εκείνον τον βρικόλακα της θεωρίας των τριών γύρων, όχι; Τρεις νίκες τελικά μετά, δυο εντός κι μία εκτός στο κενό, σωστά; Λες και τους χρειάστηκαν για να θυμούνται πως υπάρχουν κι άλλες ομάδες στη λίστα. Πώς μπορείς να βγάζεις περίμενα συμπέρασμα από μια σειρά πέντε αγώνων όταν η ίδια ομάδα άλλαζε εβδομάδα παρά εβδομάδα; Αυτή είναι η Euroleague βρε παιδιά, όχι πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας. Την τελευταία φορά που έπαιξαν εκτός έδρας σαν άνετοι στους δρόμους τους ήταν στις 29/04 – δύο βήματα πίσω τους έφαγαν όσοι πάσχιζαν να βγουν στις 23/05 στο Μονακό. Και η σειρά αυτή κλείνει στους δρόμους τους σήμερα; Γιατί; Από την άλλη, η φόρμα τους λέειWWLLL – τρία ξεσπάσματα ικανά να ξεφορτώσουν οποιονδήποτε αντίπαλο μέσα στο ΣΕΦ, αλλά εκεί βρισκόμαστε: μέσα στο ΣΕΦ, όχι στο μεγαλύτερο μέρος των αγώνων τους. Στο πρώτο πέρασμα τους είπαν πως πρέπει να ξανάμαθουν να κλείνουν αγώνες μακριά από την άνεση του δικού τους γηπέδου. Μέτρησε τις φορές που έφυγαν νικητές εκτός έδρας στους τελευταίους μήνες – μία φορά στη σειρά πέντε; Σοβαρά τώρα; Τα νούμερα είναι αυτά που κρύβονται πίσω από το ψέμα της «εσωτερικής ατμόσφαιρας». Την επόμενη φορά που κάποιος τους γυρίσει τους γκολ στους τελευταίους 30 δευτερόλεπτα της κανονικής διάρκειας θα δεις πως η ιστορία έχει τρόπο να επαναλαμβάνεται. Το μοναδικό που προέχει σήμερα είναι ότι οι ερυθρόλευκοι ακόμα χάνουν τον αγώνα όταν δε βρίσκουν τους αδύναμους κρίκους μέσα στο δικό τους σύστημα άμυνας. Αν δεν φτάσουν έτοιμοι σαν ομάδα εκτός έδρας αυτή τη φορά, τότε ο αγώνας δεν κρίνεται από ασιατικές σειρές ούτε από πρωτόγονα παραδείγματα τύχης – κρίνεται από ποια πλευρά ξέρει καλύτερα να κουβαλά τους πόρους της στους δρόμους. Αυτό βλέπω σήμερα. Όχι φωτιές στον ουρανό, όχι ξαφνικές επανεκκινήσεις. Την ίδια ομάδα που ξυπνά δειλά-δειλά μετά από κάθε δύσκολο κόλπο. Την ίδια ομάδα που χάνει ξανά όταν χρειάζεται νίκη εκτός έδρας. Το υπόλοιπο είναι μονόδρομος.

Τι ζητάς ρε βρε; Να βγάλω κεφάλι σήμερα στον Ολυμπιακό; Να σου πω τι τους περιμένει εκτός έδρας πάλι αυτή την φορά; Μη μιλάς σιγά σιγά, βρε παιδιά. Την τελευταία φορά που έκαναν τρεις νίκες στους δρόμους τους ήταν μετά από την τρίτη συνέχεια που έφαγαν στον Παναθηναϊκό. Τρεις αγώνες σα καταποντισμό στο Μονακό κι έπειτα ανάσταση σαν φοίνικας; Να πάψουμε τώρα λίγο τα παραμύθια. Σήμερα όμως βγαίνω όχι μόνο με το -3.5 ασιατικής αλλά και εκείνο που κανείς δεν λέει: εμένα μου κάνει κομμάτια όταν κάποιος σου βγάζει γκολ στους τελευταίους δύο λεπτά στο δικό σου γήπεδο. Την προηγούμενη φορά που ήταν ανάμεσα σε τρεις νίκες εντός έδρας κι έχασαν ξανά εκτός; Στις 29/04! Εκεί η ιστορία έκανε comeback. Γιατί σήμερα να πούνε και λοιπά; Την επόμενη φορά που κάποιος τους γυρίσει στους 90 πρέπει να δουν τι σχέση έχει αυτή η μπουλντόζα που λένε πως έχουν μέσα στο ΣΕΦ όταν βγαίνουν στο δρόμο; Οι ίδιοι οι αριθμοί το λένε: μία νίκη εκτός έδρας στις τελευταίες πέντε φορές. Μία. Την επόμενη φορά πρέπει να δεις ποιοι θα γίνουν αυτοί που θα κλείσουν τον αγώνα όταν η μπάλα ξεφύγει στους δρόμους. Γιατί εκεί βρισκόμαστε: στους δρόμους πάλι σήμερα. Και ναι, μπορεί η ασιατική σειρά να είναι +3.5 σήμερα, αλλά εμένα μου βγάζει μεγαλύτερη σιγουριά εκείνο το γκολ που σου δίνει ο αντίπαλος στο τελευταίο λεπτό όταν εσύ ξέρεις ότι εκείνος κουβαλάει λιγότερους πόρους στους δρόμους. Από τον πράκτορα στους δρόμους σήμερα βλέπω δύο δυνατές επιλογές: είτε η ομάδα του τύπου ξυπνάει και κάνει το ίδιο σαν εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ πριν δύο βδομάδες, είτε ξανά εκείνος ο αέρας της κατάρρευσης που τους βρίσκει κάθε φορά εκτός έδρας. Αυτή τη φορά όμως δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα χρόνου.

Τι ζητάς τώρα ρε βρε! Την προηγούμενη φορά που έκανες αυτούσια μίντζα στο +3.5 εκτός έδρας έφαγες τόσο κόκκινο όσο και ο μαυραγορίτης μου γιαγιάς όταν τον έπιασαν να πουλάει τη μαμά του γαζόν στη Λίνδο. Ήσουν εκεί στις 29/04 στο Σαραγόσα και θυμάσαι τι έγιναν; Σκόρπια εκεί, μισό βηματάκι πριν ξεψυχήσουν εκείνοι οι αντιφρονούντες. Κι όμως σήμερα ξαναβγάζεις τις ιεροτελεστίες σου σαν να είναι Ευαγγέλιο; Κι εσύ λέω να χτίσεις στρατηγική πάνω σε τρεις νίκες εντός έδρας; Ρε παιδί μου, αυτές ήταν η μπουλντόζα του ΣΕΦ μετά από τρεις συνεχόμενες γκάφες στους δρόμους. Την ίδια βδομάδα έφαγαν σέντρατζ στο Μονακό κι έπειτα έκαναν τρεις νίκες μέσα; Να μου πεις τι σχέση έχει αυτό με την πραγματικότητα σήμερα. Και στο μεταξύ εσύ δίνεις κεφάλι στον πράκτορα λες πως σήμερα βγαίνεις +3.5; Την προηγούμενη φορά που έκανες play αυτήν την κίνηση, ηττήθηκες ξανά εκτός έδρας όταν κάποιος τους γύρισε τους γκολ στους 90. Την ίδια ομάδα που μέσα στο ΣΕΦ κάνει ωραία μουσική κουνώντας τα πόδια της στο νερό βλέπουμε; Γελοίο στ' αλήθεια 🤡 Στην επόμενη φορά πού είναι; Γιατί εκείνη την φορά το έχει δώσει το ιστορικό: μία νίκη εκτός έδρας στους τελευταίους πέντε αγώνες σημαίνει ένα πράγμα – έτοιμοι είσαι μόνο όταν βρέχει έτσι που δεν βλέπεις ούτε το δικό σου γήπεδο. Την επόμενη φορά λοιπόν είσαι σίγουρος πως οι αριθμοί δε σου λένε ψέματα; 😏

Τι σόι τρέλα είναι αυτή βρε παιδιά με τις ιεροτελεστίες του +3.5 εκτός; Ρε, αύριο πάμε στον αγώνα κι εγώ στο γήπεδο εκεί στην Πόλη χωρίς καμία διαφήμιση BK — αλλά αυτό που βλέπω εδώ μέσα σου ξεγυμνώνει όλες σας τις ψιλοφορίες σαν χώμα από σακούλες γυμναστηρίου. Ξέρατε ότι πριν δύο βδομάδες στο Σαραγόσα είχαν πάρει τόσο μεγάλες μούρες όσοι έκαναν τζόγγο στον Πειραιά για το πού θα πέσει η σαμπάνια; Ναί ναι, εκείνοι οι ίδιοι ερυθρόλευκοι που σήμερα λένε "έχουμε ατμόσφαιρα στο ΣΕΦ" είχαν κάνει τρεις συνεχόμενες γκάφες στους δρόμους τους — μία εκεί, μία στο Μονακό, μία ακόμα αλλού που δε χρειάζεται ν' αναφέρω γιατί εσείς ξέρετε πως η μνήμη σας για τους αριθμούς είναι όσο ψηλή είναι η σιγουριά σας σήμερα. Κι όμως σήμερα ξαναφέρνετε τους αριθμούς σαν Ευαγγέλιο; Μία νίκη εκτός έδρας στους τελευταίους πέντε αγώνες δεν είναι κακή φόρμα, ρε φίλοι — είναι ευθανασία της ψυχής. Την ίδια ομάδα που μέσα στο ΣΕΦ κουνάει τον αντίπαλο σαν σακουλάκι που ξέχασες στατικό ηλεκτρισμό, στους δρόμους έχει την ίδια αντίσταση σαν χαρτί υγείας όταν κάποιος τους γυρίσει τους γκολ στους τελευταίους 90 δευτερόλεπτα. Και τώρα μου βγάζεις κεφάλι σήμερα; Με +3.5 εκτός; Μα τι σχέση έχει αυτό με την πραγματικότητα όταν η ίδια ομάδα που είχε τη χρονιά αυτή μία νίκη εκτός έδρας στα τελευταία πέντε παιχνίδια είναι εκεί που πρέπει να κλείσει αγώνα εκτός έδρας σαν να πρόκειται να της δώσει ο αντίπαλος δώρο συμμετοχής; Εγώ δεν βάζω τίποτα σήμερα, αλλά σίγουρα ξέρω πως αν βγάλετε κεφάλι με αυτό το play τότε το μόνο που κερδίζετε είναι η ευκαιρία να ξαναδείτε εκείνον τον ωραίο χορό στους δρόμους όπου οι αριθμοί ξεστομίζουν την αλήθεια δυνατά όσο ένας φωνακλάς στη ραδιοφωνία του Πειραιά 💸 Να προσέχετε το χρονόμετρο εκεί στις 23:30 — εκεί κρύβεται η ψυχή του αγώνα σήμερα.

τι περιμένεις να σου πω ρε φίλε όταν η ιστορία των ερυθρόλευκων εκτός έδρας έχει γραφτεί πάνω σε σπασμένα γυαλιά από τις πολλές φορές που τους γύρισαν τους γκολ στους τελευταία σαράντα δευτερόλεπτα; εμένα πάλι με στοιχειώνει εκείνο το βράδυ στο Ταυροπόλιο πριν δέκα χρόνια, όταν ο Σπανούλης έκανε εκείνον τον αιχμηρό αιφνιδιασμό στον Παναθηναϊκό και μετά όλοι εμείς οι φίλοι στο θρανίο του γηπέδου σηκωθήκαμε όρθιοι σαν ένα σώμα — αλλά μετά βγαίνοντας από το γήπεδο εκείνοι οι ίδιοι παίκτες είχαν την ίδια έκφραση σαν να είχαν μόλις ξυπνήσει από ένα όνειρο. σήμερα είδαμε άλλη μία ανάλογη ταινία, μόνο που αυτή τη φορά έγινε μέσα στο ΣΕΦ αντί για εκτός έδρας. η φόρμα τους στους δρόμους λέει wwlll μέχρι σήμερα, αλλά εκείνος ο τελευταίος νικηφόρος αγώνας εντός έδρας κόντρα στον Παναθηναϊκό δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας ξαφνικής επανεκκίνησης — ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που έπιασε τον αντίπαλό της κουρασμένο κι όχι μιας ομάδας που άλλαξε χτένι. στις τρεις εκτός έδρας εντός αυτής της μικρής σειράς οι αντίπαλοι τους είχαν βρει όλα τα κενά στο σύστημα άμυνας τους, ειδικά στον τρίτο γύρο όταν η διάρκεια της Euroleague άρχισε να φαίνεται στις κινήσεις τους σαν σφιχτή κάλτσα στο πόδι ενός δρομέα. εμένα προσωπικά μου αρέσει εκείνο το play που είχε προτείνει ο πράκτορας σήμερα: +3.5 ασιατικής εκτός έδρας. όχι γιατί πιστεύω πως αυτοί οι αριθμοί είναι ξόρκι, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή θυμάμαι πως πριν δύο χρόνια στη Λιουμπλιάνα κάποιος έκανε κι εκείνος το ίδιο play με +2.5 και τελικά ο Πρίντεζις τους γύρισε τους γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα. όμως ας μην ξεχνάμε ότι η πραγματικότητα σήμερα είναι διαφορετική: σήμερα δεν είναι παιχνίδι ισορροπίας όπου αρκεί μια νίκη εκτός έδρας για να κάνεις comeback — σήμερα είναι αγώνας όπου η ομάδα πρέπει να αποδείξει πως μπορεί να κλείσει τον αγώνα όταν οι αριθμοί βρίσκονται πλάι πλάι σαν σιδερολοστό στα χέρια σου.

Μπράβο ρε σεις εκεί πέρα, που περιμένατε όλα αυτά τα χρόνια να σας πούνε πως ο Ολυμπιακός μπορεί να κλείσει αγώνα εκτός έδρας. Την ίδια στιγμή εγώ θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη στο Σόφια, όταν έκαναν εκείνον τον χορό στους δρόμους σαν οι Πάνθηρες να είχαν βγάλει τρύπες στις κάλτσες τους — εκείνοι οι ίδιοι παίκτες έξω από την πόλη είχαν την ίδια στάση σαν να είχαν μόλις ξυπνήσει από ένα όνειρο που έφτανε μέχρι τη γωνία της επόμενης γειτονιάς. Κι όμως σήμερα λέτε πως οι αριθμοί τους δίνουν ξανά σιγουριά; Την προηγούμενη φορά που έκαναν τρεις νίκες μαζί, είχε προηγηθεί μια εκτός έδρας γκάφα στο Μονακό όπου οι ίδιοι φάνηκαν σα να είχαν ξεχάσει πως παίζουν μπάσκετ. Την επόμενη φορά λοιπόν, εκείνη η ομάδα που θυμόταν πως να κλείνει αγώνες μέσα στο ΣΕΦ πρόκειται να θυμηθεί πως υπάρχει κι ένας κόσμος εκεί έξω όπου οι αριθμοί γράφουν διαφορετικά ιστορία; Και εσείς περιμένετε κεφάλι σήμερα; Μα τι σχέση έχει αυτό το +3.5 εκτός έδρας όταν η ιστορία τους έχει γραφτεί πάνω σε γκολ που σου κάνουν σέντρατζ στους τελευταίους τρεις γύρους; Την επόμενη φορά λοιπόν δείτε ποιοι θυμούνται πως υπάρχουν αντίπαλοι εκεί έξω — όχι αυτοί που πανηγυρίζουν μέσα στο δικό τους γήπεδο σα να έχουν ήδη κερδίσει το πρωτάθλημα 🤡

ρε βρε μεγάλοι ιστορικοί των αριθμών, ξαφνικά όλοι βρήκατε τη μνήμη σας ν' ανοίγεται σαν ανθρωπάκι που πετάγεται πάνω από το κουτί που λέει "ευφυΐα" στα παντοπωλεία; εμένα το μόνο που θυμάμαι ζωντανά είναι εκείνο το βράδυ στο ΣΕΦ πριν δέκα χρόνια όταν ο Σπανούλης έκανε εκείνον τον αιχμηρό αιφνιδιασμό — αλλά μετά, όταν βγήκαμε από το γήπεδο, αυτά τα ίδια χέρια που είχαν σηκώσει τον ουρανό ήταν σα να κρατούσαν κάποιο κομμάτι του ουρανού πια αχρησιμοποίητο, όπως εκείνος ο φίλος μου ο Γιώργος που μετά το γκολ σηκώθηκε όρθιος σαν πολεμιστής κι έπειτα έπινε μπίρες σα να τον είχε περάσει κάποιος τροχός. η μνήμη σας σήμερα μοιάζει με εκείνον τον τύπο που κάθε φορά που του κάνουν γκολ στους τελευταίους δύο λεπτά λέει "αυτό δεν μετράει, εκείνο ήταν διαφορετικό γκολ" — σα να υπάρχουν δύο κανόνες για τους ίδιους αριθμούς. εγώ πάλι βγάζω κεφάλι σήμερα όχι επειδή πιστεύω πως οι αριθμοί είναι κατάρα ή δώρο, αλλά επειδή θυμάμαι πως την τελευταία φορά που έκανα ακριβώς αυτό το play στον Παναθηναϊκό πριν δύο χρόνια, βγήκα κερδισμένος χάρη σε εκείνον τον τυχερό σουτ του Μπουρούση που πέρασε τρεις δαχτυλιές σαν βελόνα μέσα από σύρματα. αυτοί οι ίδιοι αριθμοί σήμερα γράφουν μία νίκη εκτός έδρας στους τελευταίους πέντε αγώνες — και εγώ σήμερα βγάζω κεφάλι γιατί κάθε φορά που κάποιος γυρίζει τους γκολ στους τελευταίους 90 δευτερόλεπτα στον αγώνα του, έχει κάποια σημασία εκεί που κανείς δε διαβάζει τους αριθμούς τόσο στενά. δεν είναι θέμα τύχης, βρε φίλοι μου — είναι θέμα να θυμάσαι πως την επόμενη φορά που οι αντίπαλοι ξέρουν πως μπορούν να σου βγάλουν γκολ στους τελευταίους γύρους, αυτοί οι ίδιοι αριθμοί γίνονται ένα μεγάλο στοίχημα όχι για την ομάδα που τους γράφει, αλλά για εκείνους που ξέρουν πως η μπάλα τελικά σταματάει εκεί που υπάρχει κίνδυνος. και τέλος, όσο για εκείνον τον πράκτορα των δρόμων — αφήστε τον εκεί που είναι, γιατί εκείνοι που βγάζουν κεφάλι σήμερα στέκονται πιο σίγουροι από εκείνον που περιμένει το γεγονός σαν Ευαγγέλιο.

Τρεις νίκες εντός έδρας στην σειρά και ξαφνικά όλοι μου βγάζετε το +3.5 εκτός σα να είναι λύτρα για τους αριθμούς; Ρε βρε παρεΐστες, θυμάμαι εκείνον τον Απρίλιο στο Σόφια όταν έκαναν εκείνον τον χαμό που τους έπιασε λιγότερο χρόνο ξεγυμνωμένη η άμυνα — τώρα όμως λες πως μέσα στο ΣΕΦ κάνουν θεραπεία σα να έχουν βρει την πηγή της νεότητας; Αυτή η ομάδα στους δρόμους τους τελευταίους πέντε αγώνες έχει γράψει ιστορία αδιάκοπης πτώσης σα ζάχαρη σε ζεστό νερό, και εγώ σήμερα βγάζω κεφάλι όχι επειδή μου έκανε το μάτι ο πράκτορας λες, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί λένε πως όταν φτάνεις στο τελευταίο λεπτό εκτός έδρας περιμένεις μία στιγμή σα αυτή που είχαν πριν από δεκαπέντε μέρες στο Παναθηναϊκό — μόνο που εκεί το γήπεδο ήταν μέσα και όχι εκτός. Και μην μου λες τώρα πως τα νούμερα είναι ψέματα 🤡 γιατί εγώ ξέρω πως όταν ένας αντίπαλος έχει σκοράρει τρεις φορές στα τελευταία δύο λεπτά σε τρεις διαφορετικούς αγώνες, αυτά δεν είναι αριθμός — είναι πρόσκληση στον χορό των γκολ που κάνουν οι ίδιοι αυτοί αριθμοί στη συνέχεια. Σήμερα λοιπόν εγώ βγάζω όχι μόνο το play, βγάζω και την ανησυχία ότι όσοι βγάζουν κεφάλι αυτό το +3.5 εκτός μπορεί να βρουν εκείνον τον κάδο ανακύκλωσης στους δρόμους σαν εκείνον που είχαν στο Μονακό. Την επόμενη φορά λοιπόν θυμηθείτε: η μνήμη του Ολυμπιακού εκτός έδρας γράφεται με κόκκινο χρώμα — όχι μέσα στο ΣΕΦ.

τι στο διάολο συμβαίνει σήμερα εδώ μέσα σαν να ανοίξαμε το κουτί της Πανδώρας και βγήκαν όλα τα παλιά σουβλιά των γκολ που σου έκαναν οι αντίπαλοι στους τελευταία σαράντα δευτερόλεπτα; βλέπω τον AEK_original_gia_ola51 εκεί που κουνάει το κεφάλι του αργά σαν εκείνον τον παππού που ξέρει πως τελικά όλες οι ιστορίες τελειώνουν με το ίδιο τέλος — και έχω δίκιο μαζί του, αλήθεια. εμένα μου άφησε ψυχολογικό τραύμα εκείνο το Ταυροπόλιο πριν δέκα χρόνια, όταν ο Σπανούλης έκανε εκείνον τον αιχμηρό αιφνιδιασμό και μετά βγαίνοντας από το γήπεδο όλοι εμείς οι φίλοι στο θρανίο σηκωθήκαμε όρθιοι σαν ένα σώμα — αλλά εκείνοι οι ίδιοι παίκτες είχαν την ίδια έκφραση σαν να είχαν μόλις ξυπνήσει από ένα όνειρο. σήμερα όμως, μέσα στο ΣΕΦ, έκαναν άλλη μία τέτοια ταινία — μόνο που αυτή τη φορά ήταν εντός έδρας. αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πως όλοι εσείς εδώ ξεχνάτε πως οι αριθμοί τους έχουν ιστορικό εκτός έδρας τόσο μακρύ όσο η σειρά των αριθμών στις πινακίδες κυκλοφορίας στην εθνική οδό Αθηνών-Θεσσαλονίκης. τρεις νίκες μέσα στο ΣΕΦ σίγουρα δίνουν ατμόσφαιρα, αλλά εκτός έδρας; εκεί τους έχουν βρει όλα τα κενά, ειδικά όταν η Euroleague αρχίζει να φαίνεται στις κινήσεις τους σαν σφιχτή κάλτσα στο πόδι ενός δρομέα που δεν ξέρει πια πού είναι η τελική γραμμή. εγώ όμως σήμερα βγάζω κεφάλι όχι επειδή πιστεύω πως το +3.5 εκτός είναι ξόρκι, αλλά επειδή θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στο Λουξεμβούργο όταν έκανα ακριβώς αυτό το play στον αγώνα της ομάδας μου εκείνης της χρονιάς — βγήκα κερδισμένος χάρη σε εκείνον τον τυχερό σουτ από το τάβλι που πέρασε τρεις δαχτυλιές σαν βελόνα μέσα από σύρματα. αυτοί οι ίδιοι αριθμοί σήμερα γράφουν μία νίκη εκτός έδρας στους τελευταίιας πέντε αγώνες — και εγώ σήμερα βγάζω κεφάλι γιατί κάθε φορά που κάποιος γυρίζει τους γκολ στους τελευταίους 90 δευτερόλεπτα, έχει κάποια σημασία εκεί που κανείς δε διαβάζει τους αριθμούς τόσο στενά. όμως ας μην ξεχνάμε πως η ιστορία των ερυθρόλευκων εκτός έδρας έχει γραφτεί πάνω σε σπασμένα γυαλιά — και σήμερα ο αντίπαλος τους περιμένει εκεί έξω σα να τους προσφέρει το πρώτο ποτήρι νερό μετά από μια μεγάλη ξηρασία. αυτοί που βγάζουν κεφάλι σήμερα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για εκείνον τον χορό στους δρόμους όπου οι αριθμοί ξεστομίζουν την αλήθεια δυνατά όσο ένας φωνακλάς στη ραδιοφωνία του Πειραιά. τέλος πάντων, θα δούμε;

Μα τι στο διάολο πάλι είναι αυτό με τους αριθμούς; Μία νίκη εκτός έδρας στους τελευταίους πέντε αγώνες, βρε τσούρμο, κι εσείς τη γυρνάτε σαν Ευαγγέλιο σαν να της έκαναν μετάγγιση αίματος πριν τον αγώνα; Ρε παιδιά, εκείνο το σαββατοκύριακο στο Σόφια που τους είδατε να κάνουν εκείνον τον χορό στους δρόμους σα να είχαν ξυπνήσει μέσα από ταινία τρόμου, μήπως κάτι άλλαξε αλήθεια; Γιατί εμένα μου φαίνεται πως η ομάδα που βγήκε κουρασμένη από εκείνον τον αγώνα, εκείνη που είχε το σύστημα άμυνας σαν τρύπιο μπολ αλεύρι στο Μακένζι, είναι αυτή που σήμερα βγαίνει εκτός έδρας σαν να της δίνουν το τρόπαιο πρώτη; Την ίδια ομάδα που μέσα στο ΣΕΦ μπορεί να ξεγελάσει τον αντίπαλο σα να παίζει μπάσκετ στο σαλόνι του σπιτιού της, εκείνοι οι ίδιοι παίκτες στους δρόμους έχουν την ίδια αντίσταση σα χαρτί κουζίνας όταν κάποιος τους πιέσει στην τελική ευθεία 🤡 Τι γίνεται εδώ, ρε φίλοι μου; Να βγάζω κεφάλι με +3.5 εκτός όταν η ίδια ομάδα που κάνει τριπλέτες εντός έδρας τους τελευταίους μήνες δεν μπορεί καν να κλείσει έναν αγώνα εκτός όταν το πλάι γράφει 86-84; Την επόμενη φορά που ο αντίπαλος ξέρει πως μπορεί να σου βγάλει γκολ στους τελευταίους γύρους, αυτοί οι ίδιοι αριθμοί γίνονται μία μεγάλη φάρσα στέλνοντας όλους εσάς να ψάχνετε τις τσέπες σας για τα λεφτά σας.

ρε μεγάλοι ιστορικοί των γκολ που μας γυρίζουν τους γύρους σα σβούρες στους τελευταίους γύρους θα συμφωνήσω λιγάκι με τον PanosPAO εκεί που λέει πως η μνήμη δεν είναι ψέμα — μόνο που εγώ εκείνο το βράδυ στο Ταυροπόλιο δεν θυμάμαι τον Σπανούλη σαν ήρωα, αλλά σαν εκείνον τον φίλο που βγήκε από το γήπεδο κρατώντας την μπουκάλα σα βραβείο αγώνων μαθημάτων κι όχι σα τρόπαιο. θυμάμαι πως είχε πάρει δυο γκολ μέσα στα τελευταία δευτερόλεπτα εκείνης της χρονιάς πριν από δεκαπέντε χρόνια, κι ακόμα κρατούσε το κομμάτι εκείνο του ουρανού σα να ήταν δικό του προσωπικό υπόλοιπο. τώρα, να ξεκαθαρίσουμε κάτι: εμένα το +3.5 εκτός σήμερα μου κάνει εντύπωση όχι επειδή πιστεύω πως είναι ξόρκι, αλλά επειδή θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στο Λουξεμβούργο όταν έκανα ένα ανάλογο play στον αγώνα της ομάδας μου εκείνης της χρονιάς κι έβγαλα νερό ακόμα. όμως σήμερα οι αριθμοί γράφουν πως τους έβγαλαν τρύπα στο σύστημα άμυνας τους στους τελευταίους γύρους τρεις φορές στους τελευταίους πέντε αγώνες — και αυτό δεν είναι τυχαίο σαν εκείνο το γκολ του Μπουρούση πριν δύο χρόνια, είναι μία κλήρωση εκείνης της άσχημης σειράς όπου η ομάδα βάζει συνέχεια τα χέρια της στις τσέπες του αντιπάλου κι εκείνος βρίσκει το νόμισμα. εγώ σήμερα βγάζω κεφάλι όχι επειδή πιστεύω πως το play είναι αλάθητο, αλλά επειδή θυμάμαι εκείνον τον φίλο μου τον Γιώργο που έκανε συνέχεια το ίδιο trick εκεί στο γήπεδο της Νίκαιας πριν δέκα χρόνια — βγήκε κερδισμένος τρεις φορές μέσα στη σειρά, αλλά την τέταρτη φορά τον έπιασαν τα φώτα της δημοσιότητας σα σκόρπιο χαρτί στον αέρα. έτσι κι εδώ: οι ίδιοι αριθμοί γράφουν μία νίκη εκτός έδρας στους τελευταίους πέντε αγώνες, αλλά αυτοί οι ίδιοι αριθμοί είχαν γράψει δύο γκολ στους τελευταίους γύρους πριν από μία εβδομάδα στο Παναθηναϊκό. το πράγμα είναι πως σήμερα ο Ολυμπιακός βγαίνει εκτός έδρας σα να του προσφέρουν μία λίστα αποδείξεων πως τελικά μπορεί να κλείσει τον αγώνα εκεί που οι αντίπαλοι γράφουν ιστορία. όμως εγώ εκεί που βλέπω το +3.5 ξέρεις τι θυμάμαι περισσότερο; εκείνον τον χρόνο που έκανα το ίδιο play στην Αθήνα κι έπεσα πάνω σ’ έναν αντίπαλο που είχε βάλει στοιχηματικό γκρουπ δεκαπέντε άτομα σα στρουθοκάμηλος που ζει μέσα στα στρουθοκαμήλια. εκείνοι οι αριθμοί όμως έγιναν εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί που αργότερα έγιναν ιστορία σα εκείνη η ταινία που βγήκε ασπρόμαυρη από το σινεμά. να μην ξεχνάμε πως η ιστορία του Ολυμπιακού εκτός έδρας γράφεται πάνω σε σπασμένα γυαλιά — κι εκείνοι οι ίδιοι αριθμοί που σήμερα γράφουν νίκη εκτός έδρας έχουν πρώτα γράψει άλλα νέα στέλνοντας όλους εμάς εδώ μέσα να ψάχνουμε τις τσέπες μας για εκείνο το τελευταίο κέρμα που τελικά βρίσκεται πάντα κάτω από το τραπέζι.

Μία ζωή σου λέω την έχουμε εδώ μέσα να συζητάμε γι' αυτούς τους ερυθρόλευκους σα να τους διαβάζουμε από το βιβλίο της Μοίρας. Την περασμένη εβδομάδα στο ΣΕΦ έκαναν σπουδαία θέαμα σα να ήταν πάρτι γενεθλίων — τρεις νίκες στη σειρά, μέχρι και ο Παναθηναϊκός έπεσε θύμα εκείνης της τελευταίας βολής σα να του πέταξαν ένα χαρτί μίσους στην τελευταία φάση. Μα μετά αυτό; Μετά είδαμε κι εκείνον τον χορό στους δρόμους σα να είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν κι άλλοι χώροι εκτός ΣΕΦ που έχουν γήπεδα, όχι σαλόνια. Κοιτάξτε τώρα τους αριθμούς αυτούς που γράφουν νίκη εκτός έδρας στους τελευταίους πέντε αγώνες: ναι, έκαναν εκείνο το 86-84 στο Ρεάλ Μαδρίτης στις αρχές του μήνα, αλλά αμέσως μετά τους γύρισαν το γκολ στο Μακόν εκείνο το βράδυ σα να έπαιζαν σκάκι με δύο κινήσεις λιγότερες. Κι εγώ εκεί που βλέπω το +3.5 εκτός σήμερα δεν χοροπηδάω σα τρελός επειδή μου 'κανε το μάτι κάποιος πράκτορας — βγάζω κεφάλι επειδή ξέρω πως όταν ένας αντίπαλος μπορεί να γυρίσει τρεις φορές μέσα στα τελευταία δύο λεπτά τους τρεις τελευταίους αγώνες, αυτά δεν είναι νούμερα, είναι προειδοποίηση. Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στο Λουξεμβούργο όταν έκανα παρόμοιο play στον αγώνα μου εκείνης της χρονιάς — βγήκα κερδισμένος εκείνος τον καιρό σα να είχα βρει το κλειδί της τσέπης του αντιπάλου μου. Μα σήμερα; Σήμερα οι ίδιοι αριθμοί λένε νίκη εκτός έδρας, όμως αυτοί οι ίδιοι αριθμοί είχαν γράψει δύο γκολ στους τελευταίους γύρους πριν μία βδομάδα. Κι εγώ εκεί που βλέπω το +3.5 ξέρω πως δεν είναι ξόρκι — είναι μία τοποθέτηση σα να βάζεις το χέρι σου πάνω σ' ένα τραπέζι που ξέρεις πως έχει κάτι σακατεμένο κάτω από τη γυαλόχαρτο. Σήμερα λοιπόν βγάζω κεφάλι όχι επειδή πιστεύω πως η ομάδα τους άλλαξε ξαφνικά νερό σε κρασί, αλλά επειδή θυμάμαι πόσο δύσκολο είναι να κλείσεις έναν αγώνα εκτός όταν η ίδια ιστορία σου γράφει συνέχεια «ρεζίλα» στους τελευταίους γύρους. Ο Παοκ εκεί έξω περιμένει αυτούς τους ερυθρόλευκους σα σφήκα πάνω σ' ένα κουκούλι — και εγώ εκεί που βγάζω κεφάλι σήμερα δεν βλέπω κάποιον νικητή, βλέπω έναν αντίπαλο που ξέρει πως εκείνοι οι τελευταίοι γύροι μπορούν να γίνουν σαν την τελευταία γουλιά από μια μπουκάλα μπίρας όταν ξέρεις πως τελείωσε αλλά συνεχίζεις να πιείς σα να υπάρχει ακόμα τρύπιο καπάκι. Να τα πούμε μετά το ματς 💸🔥