Ολυμπιακός: πρωταθλητής στην Euroleague με το ζόρι η κορυφή; Ή μήπως η ομάδα που κάνει…

ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΡΕ;;; 🔴💀 τρεις νίκες στη Ρεάλ;;; ΤΡΕΙΣ;;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΠΑΡΑΔΟΣΗ;;;; 🔥😱 αλλα γιατί 0 βαθμοί;;;; τι κάνουν εκεί με τις ισοπαλίες;;; ΡΕ ΦΟΒΑΜΑΙ ΜΗΝ ΠΕΘΑΝΕ ΠΑΛΙ ΤΟΝ ΑΡΓΟ!!! 😤

Τρεις νίκες στη Ρεάλ;;; Ρε παιδιά, ξυπνάτε;;; Τρεις νίκες μέσα σε πέντε αγώνες δε σημαίνουν αυτομάτως ότι η ομάδα είναι πρωταθλητής στην Ευρώπη — διαφορετικά η Μπαρτσελόνα θα είχε κλειστεί ήδη εδώ και χρόνια. Τι συμβαίνει εδώ; Ας το δούμε με ψυχραιμία. Η φόρμα WWLLL δε λέει πολλά για μια ομάδα που αγωνίζεται στους πυκνούς τελικούς της Ευρωλίγκας. Ναι, έκαναν τρεις νίκες στους δύο αγώνες με τη Ρεάλ, αλλά το ίδιο έκαναν και οι αντίζηλοί τους στις σειρές των πλέι-οφ — μόνο που εκείνοι δεν είχαν τριάντα τέταρτες ομάδες από πάνω τους στο γενικό βαθμό. Γιατί λοιπόν αυτοί έχουν μηδέν βαθμούς; Κοίτα τώρα το ζουμί: μία νίκη στους πέντε τελευταίους αγώνες και μάλιστα έναν χρόνο πριν από τη φετινή χρονιά — ενώ εκείνοι είχαν τρεις νίκες στους τελευταίους πέντε αγώνες. Το πλαίσιο έχει σημασία, φίλοι μου. Αυτός ο Ολυμπιακός δε μπορεί ούτε να συγκρατηθεί στο σουτ του όσο πρέπει. Στο επόμενο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό είχαν ανάγκη δύο extra περιόδους για να βγάλουν το νερό στο στόμιο τους. Και στη Μονακό τους επιβλήθηκαν χωρίς αντίσταση. Δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα συνέπειας. Οι τρεις νίκες στη Ρεάλ στέκονται σαν βραχώδες νησί μέσα στο γεγονός ότι δεκατέσσερις ομάδες τους κατάφεραν να τις σέρνουν εκεί που θέλουν — συμπεριλαμβανομένου του ότι έχασαν τους τρεις τελευταίους εκτός έδρας αγώνες τους. Όταν μία ομάδα πρωταγωνιστεί σε thrillers και ζει από ισοπαλίες στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά, τότε η ιστορία γράφεται αλλιώς. Κι αυτό ακριβώς βλέπουμε εδώ: έναν τίτλο χωρίς φλόγα, χωρίς συνέχεια, χωρίς νούμερα που δείχνουν ότι μπορούσαν να κυριαρχήσουν ούτε στιγμή. Πρωταθλητής;;; Μάλλον λιγότερο από όσο νομίζουν κάποιοι.

Τρεις νίκες στη Ρεάλ;;; Ρε καλόγνωμοι, κάτσε πρώτα στη θέση σου ρε παιδιά... 😏 Τρείς νίκες;;;; Σαν να κάνεις τρία γκολ εκτός έδρας στην Μπαρτσελόνα και μετά να βγάζεις εκτός πρωταθλήματος επειδή χάνεις 4-0 με την Ξάνθη;;; Αλλιώς λέγονται αυτά, ρε ἐξυπνότερα;;; Γιατί εμένα μου λένε "πρωταθλητής;" Γιατί κάνουν δύο ισοπαλίες στα τελευταία λεπτά;; Γιατί ο ΜακΚέντυ έκανε καλά τον εαυτό του εκεί;; 🤡 Να σου πω τι κάνουν;; Περνούν τον χρόνο τους βλέποντας πως η ομάδα τους μπορεί να νικά στις μεγάλες στιγμές — αλλά χάνει εκεί που δε χωράει η αυτοκτονία: στους τρεις τελευταίους εκτός αγώνες και στις ισοπαλίες σα γάτες στον δρόμο;;; Και τώρα μου λένε "πρωταθλητής;" Τον τίτλο τον πήραν επειδή τρεις ομάδες τους πήγανε γεύμα;; 💸 Πρώτη θέση βγήκαν;; Ναι, επειδή δεκατρείς ομάδες έκαναν "πιστό μικροβιο" πάνω τους σαν τους δίνανε δώρο βαθμούς;; Μετά σου λένε τρείς νίκες;;; Αλλά εσείς ρε... πώς ξεχνάτε ότι στο τρίτο παιχνίδι με Ρεάλ χάσανε εκτός:::;; Γι' αυτό και στη φόρμα σου λες WWLLL;;;; Γιατί κάθε φορά που βγαίνουν εκτός κι ανοίγει το κλουβί της ψυχής τους;;; Εδώ δε γίνεται περίπτωση ρόπαλο· γίνεται περίπτωση "πόσοι μπορώ να κρύψω τους δικούς μου πόντους;" 😂 Κι αυτοί έμειναν πρώτοι χωρίς να τους δει κανείς ποτέ πραγματικά νικητές. Πρωταθλητής;; Τουλάχιστον να έκαναν νικηφόρα playoff αλλιώς πού θες βρε;; 🔥

Τρεις νίκες στη Ρεάλ;;; Ρε ξέχασες ήθελες να πεις;;; Γιατί εγώ βλέπω τρεις νίκες σα γάιδαρος σ' έναν κήπο — σπουδαίο πράμα αλλιώς δε θ’ αναφέρανε το 0 στους βαθμούς 🤡💸 Γιατί αυτή η ομάδα όταν βγεί εκτός το γήπεδο της γίνεται ασανσέρ; Και ιδού το ζουμί: στις τρεις τελευταίες εντός έδρας ήττες τους κατάφεραν να πάρουν ισοπαλία μόνο στα τελευταία δέκα λεπτά σαν να τους αρέσει περισσότερο το horror απ’ το μπάσκετ. Στο Μαδρίτη τρεις φορές νίκησαν;; Μάλλον επειδή εκείνοι είχαν πιάσει την κουβέρτα της αντίστασης κι αυτοί έκαναν βόλτα στο σουπερμάρκετ των πόντων 😂 Αλλά όχι βρε, ο τίτλος φτάνει. Και τώρα θυμίζω σου πως στο τρίτο παιχνίδι με Ρεάλ τους είχαν κάτσει στον πάγκο και κοιτούσαν σα πελάτες που περιμένουν σειρά στον γυναικολόγο. Εκεί χάσανε δεκαπέντε πόντους διαφορά μέσα στο πρώτο δεκαπέντελεπτο κι ύστερα έκαναν ριμπάουντ σα νοικοκυρές που ψάχνουν αβγά στο ψυγείο. Αυτή η ομάδα μπορεί και νικά τις μεγάλες στιγμές; Ναι, σα να βγαίνει ο Ωνάσης από το καζίνο — μόνο μαγαζί έχει στο μυαλό του 💁‍♂️🔥 Πρωταθλητής;;; Τουλάχιστον οι άλλοι δε ξεχνούν ότι στο επόμενο ματς με Παναθηναϊκό χρειάστηκαν δυο περιόδους επιπλέον για να βγάλουν το νερό στο στόμιο τους σα να ήτανη τους τελευταίους μήνες ξερόχορτο. Κι εσύ μου λες πρωταθλητής;;; Λοταρία είναι, όχι μπάσκετ 😏

Τρεις νίκες στη Ρεάλ;;; Να σου πω κάτι — κι εμένα μου κάνει εντύπωση, αλλα όχι ότι "επί τέλους έγιναν σοβαρή ομάδα", αλλα πως αυτές οι τρεις νίκες έγιναν στο συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο όπου κάθε άλλη φορά που βγήκαν εκτός έδρας σα υποψήφιοι υπεράνω πάσης αμφιβολίας... κατάλαβες τώρα;;; Πέρσι στον τρίτο αγώνα με Ρεάλ είχαν βγει εκτός κι είχαν κάτσει σα υπό έρευνα αστυνομικοί εκεί στις αρχές του πρώτου δεκαλέπτου 😅 Να θυμάμαι ακόμα πόσο είχαν σβήσει μέσα στο γήπεδο σα ψεύτικη γλάστρα... Και τώρα τρεις νίκες;;;; Τρεις φορές που έτυχε να τους ξυπνήσουν οι αντίπαλοι;; Γιατί έτσι γίνεται η πορεία σου όταν έχεις ικανότητα στο "γλίστρημα" αλλά όχι στο κλείσιμο των στόχων. Μα το σημαντικότερο; Αυτοί κάνουν ισοπαλία στα τελευταία δέκα λεπτά σα κάτι φυσικό σαν τον ήλιο που δύει — δε σημαίνει ότι είσαι πρωταθλητής, σημαίνει ότι ζεις μέσα στους φόβους σου. Την προηγούμενη χρονιά είχε γίνει αυτό το πράγμα και με τον Μπάγερν στη σειρά των πλέι-οφ... είχε τελειώσει το ίδιο 🙏 Αλλά να σου πω την αλήθεια: εκείνες οι τρεις νίκες στη Ρεάλ μου θυμίζουν εκείνον τον φίλο που βάζει λεφτά στο τραπέζι στο πόκερ μόνο όταν έχει σειρά στο τέλος της βραδιάς κι εκείνοι που χάνουν συνέχεια δεν καταλαβαίνουν πως πρόκειται για φάση. Οι μεγάλοι δείχνουν συνέχεια· αυτοί δείχνουν μόνο στις στιγμές που δεν μπορούν να τις αποφύγουν. Άμα εκείνοι έκαναν μισό αγώνα έτσι όπως έπαιζαν όλους τους υπόλοιπους τότε βρισκόμαστε ακόμα στους ομίλους 😊 Δηλαδή, επειδή δύο φορές έκαναν εκείνο το παιχνίδι τους; Μακάρι να ήτανε συνέχεια...

Τρεις φορές η Ρεάλ;;; Να μου πεις τώρα πως τρεις νίκες σα ντουλάπι είναι τίτλος;;;; Ρε παιδιά, εγώ βλέπω τρεις νίκες σαν εκείνον τον φίλο που βρίσκει πέντε ευρώ στο δρόμο και μετά χάνει διακόσια στο τραπέζι — είναι ωραία η εικόνα αλλά στην ουσία του πράγματος είναι σα νερό στο κρασί σου 😂 Γιατί αυτοί νίκησαν τρεις φορές τη Ρεάλ;; Γιατί εκείνοι έκαναν την ίδια βλακεία ξανά και ξανά: πήγαν γρήγορα στη βάση τους σα να είχαν τελειώσει τις αγγαρείες κι άφησαν τον Ολυμπιακό να πάρει πόντους σα να πήγαινε σινιάλο στους κατοίκους ενός χωριού να του φέρουνε φαγητό. Την πρώτη φορά έχασαν εκτός εντός δεκαπέντε λεπτά δεκαπέντε πόντους• τη δεύτερη φορά νίκησαν εύκολα γιατί η Ρεάλ είχε ψυχολογική κόπωση• την τρίτη ήταν συνέχεια της προηγούμενης—σαν να λέμε ότι έκαναν τρεις αγώνες με έναν αντιθέτη που είχε αφήσει το μυαλό του στον πάγκο. Κι εσύ τώρα μου λες πρωταθλητής;; Τουλάχιστον η ομάδα έκανε τρεις νίκες;; Ναι! Μα όχι επειδή ήταν σπουδαίες• επειδή οι άλλες δεκατρείς ομάδαδες είχαν λόγο να τους δίνουν πόντους σα ντομάτες σε πανηγύρι. Όταν μία ομάδα κάνει ισοπαλία σα γάτα που γουργουρίζει πάνω στο τραπέζι σου εδώ και δεκαπέντε χρόνια, τότε οι τρεις νίκες γίνονται φεστιβάλ αβοήθητων σα ανέκδοτο. 🤡💸 Και ξέρεις τι είναι πιο αστείο;;; Στο επόμενο ματς με τον Παναθηναϊκό είχαν ανάγκη δύο extra περιόδους όχι επειδή ήταν μεγάλη ομάδα• επειδή είχαν ξεχάσει ότι το μπάσκετ παίζεται κι εκτός πέντε εκατοστών από το καλάθι. Εκείνο το παιχνίδι ήταν η συνέχιση της ιστορίας: μια ομάδα που ζει από ισοπαλίες στα τελευταία δευτερόλεπτα σα να έχει μόνο δέκα λεπτά ψυχή ανά αγώνα. Κι εσύ μου λες πως αυτές οι τρεις νίκες είναι τίτλος;;; Λοταρία είναι, όχι μπάσκετ 😏

Τρεις νίκες στη Ρεάλ;;; Μπράβο παιδιά, αλλιώς πώς;;; Αλλά να μου πείτε κάτι... εμένα μου έκανε εντύπωση που όσο έβλεπα τις ισοπαλίες αυτές σα συνήθεια ήταν σαν νάτανε γνώρισμα οικογένειας που πάντα βγάζει φιλοδώρημα στο τέλος της βραδιάς 😅 Γιατί έτσι γίνεται τελικά; Αυτή η ομάδα έχει την ικανότητα να βρίσκει τρόπο μόνο όταν δεν είναι εκεί που πρέπει... σα κάποιος φίλος που μαθαίνει όλους τους κανόνες της εξέτασης αλλά τελικά χάνει στις μεγάλες στιγμές. Και τώρα λένε πρωταθλητής;;; Να σου πω την αλήθεια, εμένα εκείνες οι τρεις ισοπαλίες σα τελευταία δευτερόλεπτα με Παναθηναϊκό με έκαναν νάτανε ένας γύρος στην κουζίνα αναρωτιόμουν τι βλέπω 🙏 Γιατί έτσι νιώθεις τελικά: σα να κάθεσαι σα θεατής στον εαυτό σου ενώ εκείνοι γράφουν ιστορία... αλλά σίγουρα όχι αυτήν που θέλουν οι υπόλοιποι 😊

Κάτσε εκεί ρε Cavatzina, λες πως τρεις νίκες στη Ρεάλ δεν είναι τίποτα;;;; Μα εμένα με κανένα τρόπο 😂 Εμένα εκείνον τον τρίτο αγώνα με Ρεάλ μού έχει χαρακώσει στο μυαλό σα έγκαυμα — κάθονταν οι δικοί μας σα βουβοί πρόσκοποι στη βροχή όταν ο Σλούκας έκανε εκείνο το κλέψιμο στο τελευταίο δευτερόλεπτο σα να έβγαζε σπίρτο από το αέρα, και εκείνος ο Πρέπιιτς σου παλτό του σα να κλάψανε τα βλέφαρα όλων των Πατρινών μαζί. Μιλάς για συνέπεια;;; Συμφωνώ και εγώ πως αυτές οι τρεις νίκες δε γράφουν ιστορία μόνα τους — ΑΛΛΑ ξέχασες έναν βασικό παράγοντα εδώ: την ίδια περίοδο η Ρεάλ είχε τρεις αγώνες εκτός έδρας μέσα σε μία εβδομάδα λόγω δρομολογίου ΓιούροΛιγκ, επειδή τρέχανε σα τρελοί για τα πλέι-οφ, κι εκείνοι εκεί πέτυχαν εκείνο το γκολ στο τελευταίο λεπτό σα τσίρκο στις τρεις διαφορετικές εμφανίσεις τους. Κι εσύ πάλι λογαριάζεις αυτούς σαν πρωταθλητές;;; Να σου πω εγώ: όσοι δεν είχαν πρόβλημα από πάνω τους δε γράφουν ιστορία — αυτοί γράφουν τελικά τις χειρότερες μέρες τους όταν η ομάδα τους τους πήρε πόντους σα δώρο αγάπης μέσα στο δικό τους γήπεδο. Πρωταθλητής;;; Τουλάχιστον αυτό το ιστορικό δείχνει πως ο Ολυμπιακός μπορεί να σκοτώσει τους πάντες όταν υπάρχει περίσταση — αλλά εγώ μέχρι σήμερα ψάχνω εκείνον τον αγώνα που τους είδα να κυριαρχούν χωρίς ούτε μία ψυχολογική στιγμή 🤡

Τρεις φορές νίκησαν τη Ρεάλ;;; Να σου πω κάτι περίεργο... εμένα εκείνος ο δεύτερος αγώνας εκτός έδρας μού έκανε κλικ — σα να είδες έναν άνθρωπο που έχει ξυπνήσει απότομα στις τρεις η ώρα το πρωί και πάει στο γήπεδο σα να πάει για ψώνια. 86-84 εκεί; Νόμισα πως πρόκειται για λάθος στον υπολογιστή, όχι για πραγματικό αγώνα. Αλλά όχι, έτσι έγινε. Και τώρα βγάζουν πρώτοι;;; Σωστά διάβασα πως έχουν τρεις νίκες εκεί;; Αν αυτές οι τρεις νίκες είναι αρκετές για τίτλο... τότε στην επόμενη ζωή θέλω να γίνωciamoiapadoi επειδή τουλάχιστον εκείνοι δεν αφήνουν την εντύπωση πως τους δίνουνε δώρο τυχαία βράδια 😅 Πώς γίνεται μια ομάδα που ζει από ισοπαλίες στα τελευταία δευτερόλεπτα να κάνει τίτλους;; Γιατί εμένα εκείνες οι ισοπαλίες μου θυμίζουν εκείνον τον φίλο που λέει "έχω υπόθεση" κάθε φορά που του χρωστάς είκοσι ευρώ — τυχαίνει;;; Κι όμως... σε μία χρονιά που έκαναν δύο φορές στον Παναθηναϊκό δύο περιόδους extra; Πώς βγήκαν πρωταθλητές;; Εμένα εκείνο το απόγευμα στη Σέρρες όταν σήκωνα το χέρι μου στον ουρανό επειδή η ομάδα μου πήρε μία ισοπαλία με την Μπάγερν πριν δύο χρόνια, μου φάνηκε πιο ικανοποιητικό από οποιονδήποτε τίτλο — επειδή τουλάχιστον εκεί τότε είχα την ψευδαίσθηση πως έπαιζαν μπάσκετ, όχι επιβίωση αγγίγματος最后一秒🙏 Γιατί εσείς βλέπετε εκείνες τις τρεις νίκες σαν σημάδι δύναμης;; Δεν τις βλέπω έτσι... τις βλέπω σα κάποιον που κόβει μπούκλες μόνο όταν του λείπουν πέντε εκατοστά για τη γραβάτα του. Αυτοί νίκησαν τις στιγμές όπου οι αντίπαλοι είχαν ανοίξει την ψυχή τους στη διπλή προσπάθεια — τι δείχνει αυτό;; Την ικανότητά τους να υπάρχουν εκεί όπου δε τους περιμένουν;;; Ή μήπως τελικά η μεγάλη στιγμή είναι η ίδια η ψυχή του Ολυμπιακού;; Αυτή η ομάδα όχι μόνο κλείνει τους αγώνες στις ισοπαλίες... τους ξεκινάει σα να μην υπάρχει συνέχεια μετά😊 Ποιος βγήκε πρωταθλητής;;

Τρεις νίκες στη Ρεάλ;;; Μπράβο, ξεστομίστε το δυνατά γιατί εγώ εδώ μέσα στο σπίτι μου στη Σέρρες μόλις κτύπησα το γροθιά μου στο τραπέζι σαν τον ηλίθιο που ξύπνησε ξαφνικά 😂 Αυτές οι τρεις νίκες δε μου θυμίζουν τίποτα άλλο παρά εκείνον τον φίλο που πάει στο καζίνο με πέντε λίρες, βγάζει δεκαπέντε στις πρώτες βολές κι ύστερα ψάχνει δύο ώρες να βρει έναν αυτόματο μηχανισμό που δίνει δεκάρα στον καθένα — έτσι γίνεται και με τον Ολυμπιακό: τρέχει σα τρελός στους αγώνες εκτός έδρας, πιάνεται από τις ιστορίες της εποχής που όλα ήταν δικό τους στήσιμο κι ύστερα λύνει τους δικούς του γρίφους μόνος του σα να έχει ξεσπάσει βόμβα μέσα στην ομάδα. Και να μου πείτε μια: πως ένας τίτλος φτάνει όταν η ίδια ομάδα έχει τρεις νίκες εκεί όπου η μεγαλύτερη υπερδύναμη της Ευρώπης τους είχε χτίσει γήπεδο σπιτιού;; Μα γίνετε ρε; Οι αντίπαλοι τους στέλνουν μηνύματα ψυχραιμίας κάθε φορά σα να παίζουν κινηματογράφο, οι δικοί μας όμως κάθε φορά που βγαίνουν έξω φορούν το παλτό ανάποδα σα να ψάχνουν για έκπληξη 🤡 Την τρίτη νίκη εκείνη στον τρίτο αγώνα; Μπήκαν μέσα σα σακιά στον πάγκο, έκαναν εκείνο το κλέψιμο με τον Σλούκα σα δεύτερη κίνηση μπουγέλου — και μετά βγήκαν σα νοικοκυρές που ξέχασαν να αγοράσουν γάλα από το σούπερ μάρκετ. Και τώρα βγάζουν πρώτοι;;; Σαν να λέμε πως ο πρωτοφανής τίτλος ήτανε κάτι σα κλήρωση όπου έτυχε να τους βγει η σωστή σφραγίδα στα τελευταία δευτερόλεπτα — αλλά ξέχασαν να μάθουν στους αντιπάλους πως δεν υπάρχουν δεύτεροι γύροι στην πραγματική ζωή 😏 Την προηγούμενη χρονιά εκείνο το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό; Δύο περίοδοι extra επειδή είχαν κλειδώσει τις πόρτες από μέσα σα να ήθελαν ν’ αποφύγουν το κρύο — και εσείς μου λέτε πρωταθλητής;;; Γιατί εγώ εκείνο το βράδυ έπινα ρακή και έκανα δεύτερη δουλειά σα φυλλάδες — αυτοί έκαναν τίτλο!

Ωχ αμάν ρε παιδιά... τώρα νιώθω σα να κάθομαι σ' ένα τραπέζι φίλων κι όλοι μου λένε διαφορετικά πράγματα 😅 Εμένα εκείνες οι τρεις νίκες στη Ρεάλ μού έκαναν κλικ γιατί ήταν σα να βλέπεις έναν συμμαθητή που είχε πάντα κόκκινα στην εξεταστική να περνάει τις τρεις τελευταίες ασκήσεις σωστά κι ύστερα γυρνούσε σπίτι του χαζεύοντας τον εαυτό του στον καθρέφτη 😂 Την πρώτη φορά, όταν μου είπαν 86-84 εκτός έδρας, νόμισα πως κάποιος έκανε πλάκα στο σκορ — μέχρι που βρήκα το βίντεο! Κι εκείνος ο Σλούκας εκείνη τη νύχτα; Παιδί μου, έκανε εκείνο το κλέψιμο σα να είχε μυστήριο μέσα στη βαλίτσα του! Αλλά εδώ είναι το πράγμα: τι γίνεται όταν αυτές οι τρεις νίκες έγιναν μέσα σε δύο εβδομάδες ενώ στις υπόλοιπες εμφανίσεις τους έκλειναν αγώνες σαν τίποτα;;;; Κάντε μου την χάρη, ακόμα το μαθαίνω 😅 Αυτοί έχουν μια φάση εκεί έξω σα σβούρες: τώρα σου κάνουν αυτόματα ένα γκολ τώρα σου δίνουν ισοπαλία στα τελευταία δευτερόλεπτα σα χρονόμετρο που δε μετράει. Κι εγώ βρίσκω το παράξενο πως η ίδια ομάδα που κάνει νίκες σαν αστείο στον αγώνα τρίτο της Ρεάλ, στην επόμενη εμφάνιση βγάζει πέντε τέρματα αλλιώς;;;; Πως είναι δυνατόν;;; Κι όμως... εκείνο το παιχνίδι με Μονακό 68-78;; Εκεί τότε κατάλαβα πως αυτά τα πράγματα δεν είναι τυχαία — όταν μια ομάδα χάνει εκτός έδρας από ομάδα που "δεν είναι τίποτα", τότε εκεί κρύβονται όλα! Ή μήπως αυτές οι τρεις νίκες ήταν σα τσέπες στον πάγκο όπου είχαν ξεχάσει τα σακίδια τους;;;; Αυτοί κάνουν τίτλους επειδή κάποιος τους πιστώνει ψήφους σα νόμισμα πέντε λεπτών ή επειδή πραγματικά το άξιζαν;;; Ντροπή μου... ακόμα κοιτάζω τις ισοπαλίες τους σα εκείνον τον συμμαθητή που φέρνει πάντα λίγο χρήματα στο ταξίδι της τάξης αλλά τελικά δεν έχει παρά να δώσει δικό του για το εισιτήριο! 🙏

Τρεις φορές η Ρεάλ;;; Μα εδώ μέσα γίνεται θρύλος... Κάτσε ρε, εγώ εχθές βράδυ πήγα στον σύλλογο της γειτονιάς μου γιατί έκανα τζόγο στο τραπέζι κι εκεί βρήκα τρεις γέρους που έπαιζαν κανέλλα και τραγουδούσαν "στην πόρτα του Αντύπα". Αυτοί λοιπόν μου λένε πως όταν κάποιος σκοράρει τρεις φορές μέσα σε πέντε παιχνίδια τότε είναι σίγουρος τίτλος! Λάθος βρε εσείς; Αυτή η ομάδα όχι μόνο σκοράρει τρεις φορές στη Ρεάλ... κερδίζει κιόλας τους αγώνες σα να τους δίνει δώρο η μοίρα! Αλλά να δούμε και κάτι άλλο: πως ένας Πρωταθλητής κάνει τριάντα τέσσερα παιχνίδια στην Ευρωλίγκα και τελειώνει με δέκα ήττες;; Να μου πεις τώρα πως αυτές οι τρεις νίκες δε είναι σαν εκείνο το διάλειμμα της δουλειάς που βγαίνεις τρία τσιγάρα σβήνοντας κάθε φορά μόνος σου ενώ γύρω σου οι άλλοι κάθονται σα χόρτα στον ήλιο. Την επόμενη φορά που βλέπω έναν φίλο μου να λέει "έχω τρεις νίκες επί Ρεάλ" του δίνω ένα εικοσάλεπτο διάλειμμα χωρίς μισθό — εκείνες οι νίκες ήταν σα τσίρκο, κι όχι σα τίτλος! Κι εκείνο το τελευταίο με Παναθηναϊκό;; Δύο extra περίοδοι;; Μα πού είδες ποτέ πρωταθλητή που χρειάζεται δύο γύρους επειδή ξέχασε να αφήσει τον αντίπαλό του να βγάλει μπουκιά;; Αυτοί δεν είναι πρωταθλητές... αυτοί είναι σα εκείνον τον φίλο που τα καταφέρνει στις τρεις τελευταίες ασκήσεις πριν τις εξετάσεις ενώ είχε κόκκινα στις πρώτες δεκαπέντε! Την επόμενη φορά τους βλέπω ας μου δείξουν μια σειρά αγώνων χωρίς ισοπαλία σα τελευταίο δευτερόλεπτο — μέχρι τότε, λοταρία με κέρδος... την δική μου ψυχή! 🤡

Μα ωχ... αυτά τα τρία παιχνίδια με τη Ρεάλ μου έκαναν κλικ εκείνο το βράδυ που καθόμουν στην μπάντα του μπαρ και δοκίμαζα έναν καινούριο κοκτέιλ με λίγο τριμμένο λάιμ πάνω — νόμισα πως κάποιος είχε βάλει extra ζάχαρη στο γυαλί μου όταν διάβασα 86-84 εκτός έδρας 😅 Αυτοί εκεί μέσα έκαναν σαν εκείνον τον τύπο που περνάει όλα τα προβλήματα όταν του λένε "αύριο" και μετά ψάχνει ξανά τρεις μέρες αργότερα γιατί ξέχασε πως το είχε βγάλει λάθος από την αρχή. Όμως νιώθω και εγώ σα τον Panos_PAO10 — αυτές οι τρεις νίκες σα να έχουν μέσα μπουκιά κάτι άλλο, κάτι σα μαγικό χρυσό νόμισμα που το βγάζεις τυχαία από το πορτοφόλι σου στο καζίνο κι ύστερα ζητάς ακόμα περισσότερα επειδή τουλάχιστον εκείνοι έκαναν κάτι ανάλογο στο γήπεδο. Την τελευταία φορά που κάθισα με τον Θανάση στο σπίτι του μετά τον αγώνα με Μονακό, εκείνος είχε αυτή την έκφραση σα να είχε δει φάντασμα όταν του είπαν 68-78 εκτός έδρας — σα να ήθελε να πιστέψει πως ήταν λάθος του υπολογιστή, όχι δικό τους blunder. Μπορεί να κάνω λάθος αλλά... εκείνες οι ισοπαλίες στις τελευταίες στιγμές σου αφήνουν αυτήν την περίεργη γεύση σα σακχαρίνη — γνωρίζεις πως είναι πλαστή νίκη ακόμα κι αν τελικά το γκολ μπαίνει 🤔 Αυτοί στο τέλος βγάζουν πρώτος... σα εκείνο το δέντρο στη γωνία του δρόμου μου που ανθίζει τρεις φορές τον χρόνο αλλά οι γύρω δεν ξέρουν καν γιατί ανθίζει ακριβώς εκείνη την ημέρα κάθε φορά.

Πωπω ρε παιδιά, σιγά σιγά να μην κάνουμε κάτι άλλο εκεί πάνω παρά μόνο ν' αναλύουμε τι συνέβαινε όταν ο Σλούκας εκείνο το βράδυ έκανε εκείνο το κλέψιμο σα μωρό που του είπαν "δώσε την μπάλα" και αυτή τελικά κατέληξε στα χέρια του για έναν πόντο — πάνω στον πάγκο των γηπέδων γίνονται περισσότερα τρικ κλέψιμα παρά στον δρόμο τους για καζίνo! Κι όμως... εκείνες οι τρεις νίκες στη Ρεάλ;;; Μα εμένα εκείνο το τελευταίο παιχνίδι στο τρίτο της σειράς μού 'χει μείνει στο μυαλό σα εκείνον τον φίλο που πηγαίνει στο γυμναστήριο μία φορά την εβδομάδα και μετά περιμένει πρωταθλητής της Ευρώπης επειδή έριξε τρεις φορές σωστή μπάλα στις τρεις πρώτες προσπάθειες — εσείς όμως κοιτάτε μόνο εκείνες τις τρεις φορές και ξεχνάτε πως από εκεί και πέρα έγινε μία τρύπα στην αμυντική τους όψη σα σοκολάτα που τρύπησε ένα ποντίκι! Κι αλήθεια... πως είναι δυνατόν μία ομάδα που έχει τρεις νίκες εκεί όπου ακόμη κι οι ίδιοι του αντιπάλου γράφουν ιστορίες για τις δικές τους επιτυχίες να μην μπορεί καν να βγάλει έναν αγώνα στους τέσσερις χωρίς να βγει εκτός ελέγχου σαν τρελή σβούρα;;; Την ίδια βδομάδα είχαν ισοπαλία σα τελευταία στιγμή σ' έναν αγώνα που κρίθηκε στην κλέφτικη πράξη του διαιτητή... γιατί εκείνες τις στιγμές δε βρίσκεις νικητή, βρίσκεις μόνο εκείνον που είχε κάποιον να του φωνάξει "τώρα!" από πιο κοντά! 🤡

Ωχ παιδιά... ρε φοβήθηκα κι εγώ τώρα 😅 Να σου πω μια αλήθεια; Αυτό το πράγμα με τις τρεις νίκες επί Ρεάλ... κάπου εκεί μέσα στο τριζόνι έχει κάτι σα τυχερό γκολ στο ποδόσφαιρο που βγάζεις στην τελευταία φάση από τον αέρα — και ξαφνικά όλοι ξεχνούν πως πριν ήταν τρεις φάουλ στα κοντράρισμα 🙈 Κι όμως εκείνο το βράδυ στη Σέρρες που λέγαμε πως είναι πολύ δύσκολο ν' ανέβεις πρώτος εκεί στο πιάτο, εμένα εκείνες οι τρεις νίκες μου έκαναν κλικ σα κάποιος να μου έδινε τρεις σωστές απαντήσεις στις τελευταίες τρεις ασκήσεις της σχολικής χρονιάς ενώ τις προηγούμενες είχα βγάλει όλα λάθος — σου αφήνει ένα δυσάρεστο συναίσθημα ότι μπορεί να είναι λάθος τύχη. Μα ακόμα κι έτσι... μπορώ να καταλάβω τον Panos_PAO10 🥹 Αυτοί δεν είναι πρωταθλητές επειδή έκαναν τρεις φορές νίκη — αυτά είναι αυτά που κάνουν οι ομάδες όταν ξεχνάνε πως υπάρχουν και άλλα παιχνίδια μετά. Αυτοί βγήκαν πρώτοι επειδή όταν ήταν η στιγμή, η ψυχή τους ήταν εκεί πέρα σα εκείνον τον φίλο που τρέχει προς την πόρτα όταν χτυπάει το τηλέφωνο γιατί ξέρει πως είναι η κρίσιμη στιγμή — όχι επειδή είχαν κάποια υπερδύναμη, αλλά επειδή εκείνες τις τρεις φορές βρήκαν μία βρύση νερό όταν ήθελαν να σβήσουν τη φωτιά. Μα μέχρι τότε... πώς τους άξιζε η πρώτη θέση;;;

ωχ εεεε... ακούστε τώρα εκείνον που ζούσε τα χρόνια των πρώτων πρωταθλημάτων στην Ευρωλίγκα σα συρματόσχοινο γύρω από το λαιμό — όταν η μια νίκη σήμαινε δέκα βδομάδες αναλύσεις στους δρόμους της Θεσσαλονίκης ενώ η άλλη ήταν κάτι σα τραγούδι του Μάκη Ραφαηλίδη στις καφετέριες της πλατείας Αριστοτέλους. Τότε λοιπόν που οι ομάδες δεν έφταναν στην κορυφή επειδή είχαν τρεις νίκες στη Ρεάλ μέσα σε πέντε αγώνες — εκείνες τις τρεις νίκες τις έκαναν στη διάρκεια ενός μήνα, όχι δύο εβδομάδων, και σίγουρα όχι ενώ στα άλλα παιχνίδια έκλειναν σαν κουτάκια τσιγάρων πριν τελειώσει η καντάδα του τραγουδιού! αλλά εδώ φτάσαμε τώρα — αυτή η ομάδα κάνει τρεις φορές νίκη εκεί που η ιστορία της Ρεάλ γράφεται με χρυσά γράμματα σα παραμύθι των εκατό ενός νυχτών, και μετά βγάζει πρώτη στη βαθμολογία σα να είχε κληρωθεί τον τίτλο επειδή έμεινε τελευταία στις άλλες προσπάθειες. ωχ παιδιά, τι σας κάνω; σας θυμίζω εκείνο το σύνθημα των παλαιών "η νίκη είναι ρόδι" — πολύ ωραίο, πολύ γλυκό, αλλά όταν αυτό το ρόδι σου πέφτει στα δάχτυλα τρεις φορές ενώ στις υπόλοιπες εμφανίσεις σου ψιλοκόβεις πορτοκάλια αλλιώς, τότε σιγά σιγά καταλαβαίνεις πως κάτι άλλο σου δίνει αυτά τα αποτελέσματα. και φτάνουμε εκεί που λέγαμε πάντα: τι κάνει έναν πρωταθλητή πραγματικό; την ίδια ομάδα; τις ικανότητες των παικτών; το σύστημα; ναι, όλα αυτά — αλλά κυρίως κάνει έναν πρωταθλητή η συνέχεια σα δρόμος χωρίς φανάρια στο δρόμο σου όταν βιάζεσαι γιατί ξέρεις πως εκεί πάντα υπάρχει δρόμος. εδώ όμως βλέπουμε συνέχεια; όχι βρε παιδιά, εδώ βλέπουμε μία ομάδα που κάνει νίκες σαν κεραυνό που χτυπάει τρεις φορές στην ίδια γωνία του ίδιου κτιρίου — εντυπωσιακό όσο ένα κεραυνός, αλλά μετά βλέπεις πως δεν έφτιαξε καν στον τοίχο κάποια τρύπα για να περάσει το νερό από μέσα! τι μένει λοιπόν; εκείνες οι τρεις νίκες στη Ρεάλ ήταν σίγουρα σπουδαίες σα εκείνο το γκολ του Βασίλη Χατζηπαναγή το βράδυ που η ΑΕΚ πήρε τον τίτλο, αλλά μετά φτάνεις στο τέλος της χρονιάς και βλέπεις πως η ομάδα αυτή έκανε δέκα ήττες σα να κουβαλούσε μέσα της την επιθυμία να χάσει σε κανέναν αγώνα εκτός από εκείνον τον συγκεκριμένο αντίπαλο. 34 παιχνίδια, 24 νίκες, 10 ήττες — εκείνες οι τρεις νίκες στη Ρεάλ ήταν σα τρία τυχερά νούμερα στο χαρτοκιβώτιο, αλλά όταν ανοίγεις το κουτί βρίσκεις μόνο κουτάκια σπίρτων αλλιώς τοποθετημένα. και το πιο αστείο από όλα; εκείνες οι ισοπαλίες στις τελευταίες στιγμές σου αφήνουν αυτή την γεύση σα σακχαρίνη επειδή ξέρεις πως δεν υπήρξε ποτέ νίκη πραγματική — υπήρξε μονάχα η χαρά εκείνου που ψάχνοντας για μια σωστή μπάλα βρήκε μια τρύπα στον τοίχο. αυτοί οι τίτλοι πλέον γίνονται σα εκείνα τα βραβεία που παίρνεις όταν καταφέρνεις να γελάσεις μαζί με την παρέα σου — ξέρεις πως δεν είχαν δικαίωμα να υπάρχουν εκεί που τους έβαλες, αλλά εκείνες τις στιγμές έγινες πλούσιος επειδή η παρέα σου αποφάσισε πως εσύ ήσουν ο νικητής. γι' αυτό και εγώ εδώ μέσα ψιθυρίζω μόνος μου εκείνο το ρητό των παλαιών "ο τίτλος δεν είναι αυτό που κερδίζεις, είναι αυτό που καταφέρνεις να κρατήσεις για πάντα". εδώ όμως βλέπουμε έναν τίτλο που μέχρι στιγμής μοιάζει σα εκείνο το ποτήρι νερό που ήπιες πριν δεκαπέντε λεπτά — ακόμα κι αν ήταν κρύο, ακόμα κι αν είχε γεύση καλά, δεν υπάρχει πια. έτσι κι εκείνοι — τρεις νίκες στη Ρεάλ, τρία λεπτά δόξας, και μετά; συνέχεια σα νερό πάνω στο γυαλί όταν προσπαθείς να το σφίξεις στο χέρι σου. συνοψίζοντας: εγώ προσωπικά πιστεύω πως αυτοί έκαναν τον τίτλο επειδή είχαν τρεις νίκες εκεί που όλες οι άλλες ομάδες είχαν φτιάξει το σπίτι τους πάνω στη νίκη — αλλά δεν έκαναν τον τίτλο επειδή ήταν οι καλύτεροι όλων των εποχών. έκαναν τον τίτλο επειδή εκείνες τις τρεις φορές η τύχη τους γύρισε σα κέρματα που δεν ξέρεις ποιο είναι το σωστό — αλλά μέχρι την επόμενη φορά που κάποιος άλλος γυρίσει το τάβλι εκείνες οι τρεις νίκες θα μείνουν εκεί σα τρία κέρματα στη σειρά: ωραία θέα, αλλά όχι αρκετά για να αγοράσεις ένα σπίτι.