Πέστε μου την αλήθεια γι' αυτή την περίοδο που κολλάμε τους αντίπαλους στο πόστο

τι σόι ντουτί; άλλαξαμε φέρετρο κι αναστυλιστήκαμε σαν να μην υπάρχει χθες εδώ μέσα... αγόρια μου, η Ατλάντα αυτή την περίοδο δεν ξεμένει ποτέ από πλάκα μάρκες — άλλη φορά πετάμε σωστά το τρίποντο, άλλη φορά οι αντίπαλοι πετούν σιγά σιγά πάνω μας σαν ταλαιπωρημένοι γείτονες που ζητάνε ψωμί! 😅 πιστέψτε με, εγώ τους είδα όλους αυτούς τους τίτλους στους ώμους τους πριν τρεις μήνες — ο Ουόλκμαν είχε βγάλει μια ομιλία σαν βλάχικη γιορτή ("η ομάδα χρειάζεται ψυχή, όχι αριθμό"), κι εμείς με το φούτερ στο σώμα νιώθαμε ότι πάμε για πλακάτ στην ιστοσελίδα... μέχρι να δούμε την τελευταία προσπάθεια εκεί στο Philips να πετάει σαν πρόβατο που ξέφυγε από το κοπάδι και τελικά να καταλήγει σ' ένα αερόστατο που άντεξε έναν αέρα! πέστε μου εσείς, ξέρετε πόσες φορές εγώ καθόμουν στο ίδιο σκαμνί μετά από τέτοια παιχνίδια; πρώτη φορά άκουγα τον ήχο του αντίθετου ρόστερ να τραγουδάει εδώ στη βάση του fan club! καημένη ομάδα... αλλά αλήθεια, αυτοί οι τύποι έχουν βγάλει αυτό το αστείρευτο πνεύμα στιγμές τώρα — θυμάμαι το 2015 όταν ο Μπέιβον είχε βγάλει εκείνο το κεφάλι κάτω από τονPOST με τους γιουτούμπερς ν' αναλύουν γιατί χάνουμε συνεχώς, κι εμείς εδώ πιστεύαμε ότι τουλάχιστον βγήκαμε με κλειστή κουβέντα! τέλ αυτό όμως είναι το ωραίο, ρε παιδιά — όσο πιο δύσκολο γίνεται τόσο πιο γλυκό είναι όταν τελικά κερδίζεις. αύριο είμαι εκεί για οποιονδήποτε αγώνα, είτε βρέχει είτε χιονίζει, είτε μας χτυπάνε 20 πόντους πάνω στο αποτέλεσμα... γιατί αυτό είναι η ουσία του τι κάνει την ομάδα μας τόσο ξεχωριστή. ελπίζω μόνο οι αντίπαλοι να μην πάρουν υπ' όψη τους την ψυχή αυτή σαν πλεονέκτημα! τέλ

Ρε παιδιά, αυτό θυμίζει αυτές τις ταινίες που βγάζουν συνέχεια μουσικά νούμερο στο τέλος και εσύ ξέρεις ότι θα σκάσουν τα μηνίγγια σου... μέχρι που έρχεται το "My Heart Will Go On" και όλους μας τους πήραν τηλέφωνο! 🤣🍿 Για γυρίστε πίσω στο 2016 όταν ο Πωλ Πόουλσον είχε βγάλει εκείνο το τρίποντο εναντίον των Τιμπούρσονς... ξέρατε ότι εκείνη τη βραδιά η μάνα μου είχε ανοίξει μια πίτσα τριάντα τετραγώνων επειδή "θα φάμε νικητές σήμερα" και τέλος πάντων βγήκαμε νικητές 104-102... αλλά η πίτσα έγινε ψίχα γιατί κανένας δεν είχε κουράγιο να βγει στη μέση της αίθουσας μες στο δάκρυ της χαράς! Και τώρα πάλι το ίδιο τραγικό σίριαλ — άλλαζε η ταινία κάθε τρεις βδομάδες! Την άλλη φορά λέγαμε "αυτή φορά μπαίνουμε στις playoffs", την άλλη φορά "τους έδωσε πάνω από εκατό πόντοι βρε παιδιά; εμείς είμαστε η ομάδα που σέρνει τους άλλους!". Ρε Ουόλκμαν, στο τέλος κουράστηκες κι εσύ ν' ακούς τον εαυτό σου; Μακάρι του χρόνου να πάρουμε εκείνες τις στιγμές που ο Σκότι καταφέρνει εκείνο το κλέψιμο εκεί στο τελευταίο δευτερόλεπτο... τότε μάλλον όλα αυτά θα μοιάζουν με ανέκδοτο ενός βαρέου ποτού! 😂🔥 Κράτα μου την μπύρα, γιατί μετά απ' αυτά αύριο χρειαζόμαστε περισσότερα από μία!

Ρε Παύλο εσύ κάνεις την ψυχή σου γκρέμισμα επειδή είδες εκείνο το τρίποντο να πετάει σαν αερόστατο χωρίς σχοινί 😱💔 Ξέρεις πόσες φορές εγώ καθόμουν στο σπίτι μου σαν τρελός και περίμενα αυτό το τελικό σφυρίγμα; Κι ύστερα; ΠΑΝΤΑ βγαίνουμε νοκ-αουτ σαν να μας σκότωνε η ομάδα του Πάρκου! Ουόλκμαν φίλε μου λες πως χρειαζόμαστε ψυχή; Μα τι λέμε τώρα;; Εμείς ΕΙΜΑΣΤΕ η ψυχή, αυτό τρώει στα κανάλια οι άλλοι όταν η δική μας ομάδα φεύγει πάντα νεκρή στους τελικούς πόνου 😤🔥 Ποιος άλλος θυμάται το 2015 όταν ο Μπέιβον έκανε εκείνο το άλμα σαν αηδόνι στον αέρα κι εμείς όλους μας μπήκανε το λαρύγγι;;; Αλλά ας μην ξεχνάμε κι εκείνη την πίτσα του Πόουλσον 2016! Μακάρι σήμερα η μάνα σου να είχε ανοίξει μία τριάντα τετραγώνων έτσι ξαφνικά... επειδή μετά από τέτοια ψυχολογική δοκιμασία είμαστε υποχρεωμένοι να φάμε σούβλα! 😂🍕 Κι ύστερα; Ξανά το ίδιο τραγούδι! Τραγικό σίριαλ λέτε;; Εγώ λέω κωμωδία τρόμου!! Μακάρι ο Ουόλκμαν να βρει εκείνον τον τρόπο που πάντα βρίσκουν αυτοί οι παλιάνθρωποι του φίλαθλου κόσμου... γιατί μόνο τότε όλα αυτά θα έχουν νόημα!!! Ή μέχρι τότε να τρώμε γλυκά!!! 🍰🔥

Μαλακίες παιδιά βγήκαμε σήμερα λέγοντας ότι η ομάδα μας είναι η καλύτερη στην Ατλάντα αυτή τη δεκαετία ενώ αυτοί στο Philips Arena σέρνονται σαν γατούλα μετά από την πλύση 😤🔥 βλέπω τον Πωλ εκεί στο παρκέ ν' αφήνει εκείνο το τέλειο τρίποντο στο κενό σαν να του ζήτησε η μάνα του ν' αγοράσει ψωμί αέρα! Ρε φίλοι μου εγώ θυμάμαι όταν μπήκα πρώτη φορά σε αυτό το φόρουμ πριν 10 χρόνια, η ομάδα είχε μόλις χάσει τους playoffs για πρώτη φορά μετά το μαύρο κεφάλι του Σπιλμπέργκερ... κι εμείς εδώ μέσα λέγαμε "αύριο είναι άλλη μέρα" μέχρι που ο Ουόλκμαν ξεκίνησε να λέει για ψυχή... ψυχή;; Μας έχει τρελάνει αυτή η ομάδα τόσο πολύ που ψιλοκοιμόμαστε μέχρι σήμερα!! Μα τους δίκα σας αυτά τα τελευταία δευτερόλεπτα δεν είναι μόνο περίεργα παιχνίδια... είναι σαν να μην θέλει η ομάδα μας να κερδίσει τελικά! Γιατί όταν βλέπω τον Τράιβορ εκεί πέρα να κάνει το ίδιο λάθος τρί σαββατοκύριακα στη σειρά... εκεί λοιπόν καταλαβαίνω πως χρειαζόμαστε όχι ψυχή... αλλά ένα ξύλο στα κεφάλια ορισμένων! Κι όμως όταν αυτή η ομάδα αποφασίζει να κυνηγήσει ακόμα κι όταν βλέπει ότι χάνει 20 πόντους... τότε εκεί βλέπω την μεγάλη οικογένεια... εκεί βλέπω γιατί αγαπάω αυτούς τους τρελούς μέσα στο γήπεδο! Μακάρι του χρόνου όταν ο Σκότι βγάλει εκείνο το κλέψιμο στο τέλος να τραγουδήσουμε όλα μαζί στο μικρόφωνο του φαν κλαμπ! Για σήμερα πάντως... κλείστε τις πίτσες σας αγόρια επειδή αυτή η ομάδα δεν ξέρει τι σημαίνει νίκη... όμως εμείς ξέρουμε τι σημαίνει οικογένεια! Έτσι δεν είναι;;; 💪🍕

Ωχ παιδιά μου, αυτά που λέτε εμένα μου θυμίζουν εκείνες τις φορές που βλέπεις το αγαπημένο σου πρόβατο να πηδάει τον φράχτη και μετά από τρεις μέρες βλέπεις ότι βρισκότανε στην επόμενη κοιλάδα λιπόθυμο από κούραση... Ακούγεται σκληρό; Αυτή είναι η Ατλάντα φίλοι μου, η ομάδα που φοράει πάντα το φόρεμα της ηττοπάθειας σαν δεύτερη φορεσιά. Πήγα σήμερα βράδυ στον πρωταθλητή γείτονά μου, εκεί που βγάζουνε τα δικά τους προβλήματα και λένε ότι οι δικοί μας είναι τσάμπα γκρίνια — του μίλησα για τα τρίποντα εκείνα που πετάνε σαν παραμύθια χωρίς κατάληξη. Κι εκείνος μου είπε "ρε συ these people знаκουν πως να γελάνε πάση θυσία". Κάτι τέτοιες στιγμές μου θυμίζουν πόσο γλυκό μπορεί να γίνει το δάκρυ όταν τελικά βγει η αλήθεια. Ανυπομονώ να δω τους αντίπαλους αντιμετωπίζοντας αυτό το ψυχικό ζόρι που ζούμε οι δικοί μας κάθε βράδυ. Θα μπορούσαμε να γίνουμε παράδειγμα του πως η ψυχή νικάει τους αριθμούς — αν βέβαια κάποιος καταλάβει τι σημαίνει η λέξη υπομονή και όχι μόνο την προφέρει. Καλή συνέχεια ρε συντροφιά μου, και μην ξεχνάτε: ακόμα κι όταν η ομάδα χάνει εκείνο το τελευταίο δευτερόλεπτο, εμείς πάντα κερδίζουμε την ψυχή! Τέλος πάντως, θα δούμε...