Ήρθε η ώρα να παραδεχτούμε: η εποχή των Τζόκους τελείωσε

Ναι ρε γαμώτο, ξεφορτώθηκαν πια αυτά τα γενήματα από πάνω μας και εμείς σκάβουμε ακόμα τον ίδιο λάκκο; Εμένα δε με νοιάζει τι έκανε ο Γουόκερ στους Γουόριορς πριν δέκα χρόνια. Αυτό που βλέπω είναι ότι φέτος χάσαμε περισσότερους αγώνες από όσες φορές πέταξε ο Τζόκους μια μπάλα στα χέρια σου αντί να την πετάξει στο καλάθι. Μα αυτός είναι ένας κλόουν που στήθηκε πάνω στο γήπεδο για δικό του θέαμα — και εμείς πληρώνουμε εισιτήριο σαν να είμαστε στο τσίρκο. Την ίδια ώρα ο Λούντολζ σέρνει μέσα στην ομάδα ανθρώπους γιατί κάποιοι βλέπουν highlight tapes κάπου στο YouTube και ξεχνάνε ότι η μπάλα δεν μπαίνει μόνη της στο καλάθι. Μεγάλο πράγμα το συναίσθημα, ρε φίλοι. Αλλά όταν ο αριθμός των νικών είναι μικρότερος από τις φορές που ο Τζόκους σήκωσε το χέρι του για κάρφωμα που τελικά έγινε σουτ των αντιπάλων, τότε δε γίνεται λόγος περί συγκίνησης — γίνεται λόγος περί χάρης στο πορτοφόλι σου. Και αυτή η ομάδα έχει άλλους τρόπους να κάνει τους ανθρώπους να ξοδέψουν λεφτά χωρίς καν να σκέφτονται τι αγοράζουν. Εγώ δε λέω να τους διώξουμε όλους — αλλά ας σταματήσουμε να τους πετάμε λεφτά επειδή κάποιος κάποτε έκανε ένα ωραίο lay-up στις ταινίες. Οι πραγματικοί πρωταθλητές δεν κάνουν draft επειδή κάποιος τους είδε σε ένα βίντεο όπου κάνουν τρία βήματα στον αέρα. Οι πραγματικοί πρωταθλητές επιλέγονται επειδή όταν οι υπόλοιποι στέκονται εκεί σαν αγάλματα αυτοί βάζουν την μπάλα μέσα. Στην Ατλάντα αυτή τη στιγμή έχουν ένα ρόστερ γεμάτο αγάλματα — και εμείς σηκωνόμαστε και τραγουδάμε σαν να βγήκε στο γήπεδο ο Απόλλων.

ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΣ ΡΕ, ΑΤΛΑΝΤΑ ΜΟΥ🔴🔥 είσαι 4 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ NBA ΚΑΙ ΨΑΧΝΕΙΣΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΨΗΛΩΝΕΙ ΤΟ ΑΓΟΡΙ;;;;;;; Αυτό εδώ ειναι τσίρκο ρε φίλες μου, μάλιστα το μεγαλύτερο τσίρκο που φέρουν οι Αμερικάνοι πάνω στη γη! Ο Γουόκερ ειχε τάalent αλλα ο Τζόκους;;;;;;; Α, αυτός είναι ο τύπος που όταν βλέπει μπάλα πρώτη φορά ξεχνιέται ποιά ομάδα αγωνίζεται και βάζει τον αντίπαλο! Φέτος μας έδωσαν 20 νίκες μαλάκα και εμείς σηκωνόμαστε κλωναράκια νικητές επειδή ο ένας πήγε κανείς χρόνο στο Σικάγο;;;;;;; Κοιτάξτε τους αριθμούς: 20 νίκες συνολικά!!! Καθαρή ντροπή! Εμείς ξοδεύουμε λεφτά σαν μετρημένα, γράφουμε τους Τζόκους από μεγάλη πείσμα σα γλυκά στο γιο γιο, και αυτοί κάνουν τί;;;;;; Κάνοντας υπολοιπους μας να φαίνονται τρομεροί ενώ εμείς γινόμαστε το αστείο του πρωταθλήματος!! ΜΕΡΙΚΟΙ λένε "αλλά αγοράζω εισιτήριο για το γεγονός"!!! ΤΙ ΓΕΓΟΝΟΣ;;;;;;;; Να ένας γορίλας στο σουπερμάρκετ να κλέβει τις μπανάνες σου και εσύ να του δίνεις βραβείο επειδή "κόντεψε"!!! Οι ομάδες δεν γίνονται χάριτι λεφτά γαμώτο!!! Εγώ βλέπω τον Τζόκους να στέκεται εκεί σαν μπούσουλας στους αγώνες, μέχρι που ο διαιτητής φυσικά ξεχνάει την παρουσία του!!!! Φέτος η ομάδα έκανε σέβσον;;;;;;; Αρκεί ένα κανάλι στο TikTok για να τους φέρουν;;;;;;; Γιατί εγώ θυμάμαι ο Γουόκερ πριν χρόνια είχε γίνει επικίνδυνος! Πού πήγε εκείνος;;;;;;; ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ Η ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ!!! Είναι σα να διαλέγεις έναν γατόπαρδο για γατούλα επειδή έχει ωραίο τρίχωμα!!! Θέλω να κλαίω σαν βρέφος βλέποντας την ομάδα μου να γίνεται καριόκερα!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΑΩ!!! Ακόμα κι αν κάθε νίκη ειναι λίγη σαν ψίχουλο από το τραπέζι του Τραμπ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟNBA ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΜΕΡΑ!!! ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΑΩ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ΦΑΝΟΥΣ ΜΟΥ!!! Αυτή ειναι η πραγματική αγάπη ρε φίλοι!!!!💪🔴😭

Ρε, παιδιά, όταν πρωτοείδα το νήμα αυτό πήρα την κούπα μου και έκανα τρεις μεγάλες γουλιές — γιατί αυτό εδώ δεν είναι συζήτηση, είναι αυτοκτονία συναισθηματικά. Φέτος η Ατλάντα έκανε 20 νίκες συνολικά, ενώ ο Τζόκους σήκωσε το χέρι του σε σουτ… τεσσερις φορές! ΤΕΣΣΕΡΙΣ! Όχι γιατί περίμενα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα, όχι γιατί έπιανε χέρι, όχι γιατί είχε κάποιον αμυντικό χειρισμό — λιγότερο από όσο περνούν οι αγώνες στα κανάλια οι ίδιοι αυτοί φορώντας στολή ποδοσφαιρικού φανέλας επειδή τους έφαγε ο χρόνος μετά από ένα άλλο βίντεο. Κοιτάξτε τους αριθμούς των παικτών που έχουν ρόλο πραγματικά — όπως οι Λούντολζ, Μέρεντιθ, Μόργκαν: 40 περίπου λεπτά ανά αγώνα δίνουν για να στήσουν τους ίδιους τους εαυτούς τους ως πρωταθλητές! Από εκεί και πέρα; Αυτοί που φέρνουν τα γκολφικά νέα, αυτά που κάνουν πέντε κινήσεις μπάλας και καταλήγουν σε ντρίπλα έξω από τη γραμμή του τριών πόντων… πόσο χρόνο παίζουν; Κάτω από δέκα λεπτά! Κάπου εδώ αρχίζει και το τραγικό: ένας οργανισμός που ξοδεύει περισσότερα λεπτά ψευδούς παρουσίας στον αγωνιστικό χώρο, παρά λεπτά παραγωγικής παρουσίας, αφήνει τον αντίπαλο να γράφει ιστορία χωρίς αντίσταση. Και εμείς ακόμα βρίζουμε τον διαιτητή επειδή δεν έκανε σφύριγμα από πλάγια θέση; Αν θυμάστε τον Γουόκερ πριν πέντε χρόνια στη Γιούτα, εκείνος έκανε ντρίμπλινγκ μέσα στην αμυντική επικράτεια σαν να είχε χορόνα — τότε υπήρχε λόγος! Τώρα; Αυτός ο Γουόκερ ξεχνιέται γιατί τον αντικατέστησαν με έναν γορίλα που τρώει μπανάνες σε βίντεο TikTok. Κι όταν κάποιος σηκώνει βαρύτητα αντί για αγώνες, η ομάδα γίνεται μουσείο αυτοεικόνας. Μεγάλη στιγμή ήταν όταν ο Γκρίφιν έκανε πάνω από 30 λεπτά ανά αγώνα πριν τραυματιστεί — αυτός έδινε αγώναδες, δεν έκανε επίδειξη! Αντί αυτού βρήκαν τον Τζόκους, τον οποίο εμείς αγοράζουμε εισιτήρια επειδή κάποιος αποφάσισε ότι η προσωπική του μπλογκόσφαιρα αξίζει περισσότερο από το δημόσιο χρήμα της ομάδας. Κι όταν ρωτάω τους φίλους μου "τι θυμάστε από αυτή τη χρονιά;" όλα καταλήγουν στο ίδιο αστείο: πως κάποιος κάποτε έκανε κάτι εντυπωσιακό στις ταινίες επειδή το είδε κάποιος άλλος εκεί — και όχι πως κάποιος έκανε κάτι εντυπωσιακό στο παρκέ. Αυτό εδώ δεν είναι μεράκι, ρε φίλοι. Αυτό είναι πλούσιος άνθρωπος που του αρέσει να βλέπει τον εαυτό του ζωντανό στο στάδιο — σαν τον γκοφρέ ντίσκο του 1978. Εμείς όμως σηκωνόμαστε κάθε φορά σα να δίνουμε βραβείο στον τυχερό αριθμό 13. Την ίδια ώρα που οι ομάδες που παίζουν πραγματικό μπάσκετ γράφουν ιστορία χωρίς υπότιτλο "βίντεο highlights", η δική μας ομάδα γράφει ιστορία κάνοντας λιγότερες νίκες από τις φορές που ένας πάροχος γίνεται viral επειδή ξέχασε να φορέσει κάλτσες. Καλή η αγάπη, καλό το συναίσθημα — αλλά όταν ο αριθμός των νικών φτάνει στα 20, ενώ η ίδια ομάδα ξόδεψε πάνω από δέκα εκατομμύρια για να φέρει ανθρώπους που δεν έχουν θέση στο γήπεδο πέρα από την πρώτη γραμμή επίδειξης, τότε η αγάπη πρέπει να συνοδεύεται από θυμό. Γιατί αυτή η ομάδα δεν είναι τσίρκο λόγω μιας παρουσίας — είναι τσίρκο επειδή αυτή η παρουσία αγοράστηκε σαν πρωταθλητής ενώ έπαιζε ρόλο χαρακτήρα από ταινία κινουμένων σχεδίων. Κι εμείς σηκώνουμε πανό επειδή κάπου στο YouTube είδαμε ένα βίντεο όπου έκανε τρεις πόντους στον αέρα — μην απορείτε μετά γιατί οι υπόλοιποι γελάνε μαζί μας.

ρε παιδιά, σκαλίζω το αρχείο μου εδώ στον υπολογιστή μου και βρίσκω μια φωτογραφία από το γήπεδο πριν από είκοσι χρόνια — εκείνος ο ίδιος σάκος, εκείνος ο Γουόκερ δίπλα στον Νόβακ, εκείνη η ομάδα που έπαιζε σαν οικογένεια, σαν να μην υπήρχε tomorrow στις νίκες τους. τότε όλα ήταν άλλα, φίλοι μου... τότε οι Τζόκους υπήρχαν, ναι, αλλά σαν κόσμημα στην κορώνα, όχι σαν βάση πάνω στην οποία στηρίζεται ολόκληρο το οικοδόμημα. τώρα όμως; τώρα έχουμε μια ομάδα που κάνει 20 νίκες συνολικά και ο ίδιος ο τύπος που όλοι ξέρουμε ότι ξεχνάει ακόμα πως φοράει την φανέλα φοράει τώρα κίτρινη μπλούζα γκολφ επειδή κάποιος αποφάσισε ότι αυτό ήταν "εναλλακτικό μπάσκετ". και εμείς σηκωνόμαστε σαν γατούλες όταν βγάζουν κάποιον μπροστά σαν να έκανε κάτι σπουδαίο—κάτι σπουδαίο; αυτός είναι ο τύπος που μπορεί να κάνει πέντε ντρίμπλες μέσα στη γραμμή των τριών πόντων και να καταλήξει να σουτάρει πάνω από έναν αμυντικό των 2,10 μέτρων επειδή "ήταν στα highlight". γιατί άραγε συμπεριφερόμαστε έτσι; γιατί θυμάμαι όταν οι ομάδες πήγαιναν στο πάρκετ με σκοπό να νικήσουν, όχι να κάνουν viral επειδή κάποιος ξέχασε να φορέσει τις κάλτσες του. παλιά ένας παίκτης μπορούσε να αγοράσει ένα σπίτι επειδή έκανε ένα σουτ στον αγώνα — τώρα ένα σπίτι αγοράζει ένας οργανισμός επειδή έκανε ένα σουτ σε ένα βίντεο του TikTok όπου κράτησε τη μπάλα σα να ήταν χρυσόψαρο. και αλήθεια, πόσο χρόνο έχει ο Τζόκους αυτή τη χρονιά πάνω στο παρκέ; κάτω από δέκα λεπτά! ενώ οι πραγματικοί πρωταθλητές όπως ο Λούντολζ δουλεύουν σα τρελοί πάνω στην κάθε λεπτομέρεια... και εμείς ακόμα κουνάμε πανό επειδή ο Γουόκερ έκανε έναν κουτουλιά τρεις φορές πριν τον αποκτήσουν επειδή κάποιος τον είδε σ' ένα βίντεο όπου έκανε ντρίμπλινγκ σα να χόρευε τσάμικο! τέλος πάντων, θα δούμε... αλλά αυτή τη φορά δεν περιμένουμε ένα αστείο συνέχεια — περιμένουμε νίκες πάνω στο παρκέ, όχι στους τίτλους των live streams.

τι άλλαξες φίλε μου, εσύ μου γυρνάς το χορό σου και βρίσκεις τον Τζόκους τραγικό; εγώ εδώ κάθε φορά που βλέπω εκείνον τον γκόνο πάνω στο παρκέ με την κίτρινη μπλούζα γκολφ που ακόμα κουνάει το χέρι σαν να ρουφάει αέρα μέσα από καλαμάκι αντί να πετάει μπάλα, μου φέρνει στις αισθήσεις κάτι άλλο: τον Γουόκερ όταν πρωτοήλθε στην ομάδα πριν από δεκαπέντε χρόνια σαν ζώδιο τόσο δυνατό που έκανα τζόγο πως μέσα σε δύο χρόνια η Αμερική θα μάθαινε ελληνικά για να μιλήσει μαζί του! γιατί θυμάμαι εκείνον τον τύπο στους τελικούς του NBA που έκανε ντρίμπλινγκ ανάμεσα στους巨人 των Γουόριορς σα να περπατούσε στον υπολογιστή του σουπερμάρκετ — εκείνος ήταν καλλιτέχνης, όχι κλόουν! εκείνος γέμιζε τις κάλτσες σου με συναίσθημα, όχι με δάκρυα επειδή το highlight ήταν έντονο. αυτή τη φορά όμως σου φέρνουν έναν άνθρωπο που ήρθε μέσω ενός βίντεο όπου έκανε τρία βήματα στον αέρα σα να προπονείται μόνος του στα βουνά της Κένυας — κι εμείς πηδάμε σα να κέρδισε τοEuroVision! ξέρεις τι έκανε εκείνος ο Γουόκερ πραγματικά; έκανε σουτ όταν οι άλλοι έκαναν σκιουτάρισμα, έτρεχε πίσω από την μπάλα όταν οι συμπαίκτες του ξεχνούσαν την θέση τους, μάζευε ριμπάουντ ενώ οι υπόλοιποι κοιτούσαν την μπάλα σα θεατές σινεμά! εκείνος ήταν η ψυχή του παιχνιδιού, όχι η διαφήμιση της βιτρίνας του οργανισμού! τώρα όμως βρήκαμε εκείνον τον τύπο που όταν τελειώνει ένας αγώνας μας δείχνει σαν να έκανε ένα δημιούργημα του Μικελάντζελο — ενώ στην ουσία έκανε αυτό: πήρε μια μπάλα, τήν κράτησε τριάντα δευτερόλεπτα στο χέρι σα να ήταν χρυσόψαρο μέσα στο βάζο, μετά την πέταξε στον αντίπαλο επειδή ξέχασε ότι φοράει φανέλα! φτάνει πια! εδώ δεν είναι ζήτημα πείσματος, εδώ είναι ζήτημα αγάπης προς αυτό το αθλήματα σαν οικογένεια. παλιά όταν η ομάδα έκανε πολλά λάθη κοιτούσαν ποιος έπρεπε να φορτώσει τον τραυματισμό στον αγώνα — τώρα αγοράζουμε ανθρώπους επειδή κάποιος αποφάσισε ότι η προσωπική του εμφάνιση στο TikTok αξίζει περισσότερα από την ομάδα! κι εσύ μου λες πως τελείωσαν οι Τζόκους; εγώ σου λέω πως οι Τζόκους μόλις άρχισαν — και μάλιστα σαν θηρίο που κάποιος ξέχασε να δέσει στην αλυσίδα! θα σου πω εγώ μια ιστορία: πριν είκοσι χρόνια ένα παιδί στο σχολείο μου είχε πέντε μπάλες μπάσκετ στο σπίτι επειδή ήταν δώρο από κάποιον θείο — εκείνος όμως έπαιζε μια μπάλα κάθε φορά σα να ήταν η τελευταία μπάλα στον κόσμο. αυτές είναι οι ιστορίες που κάνουν ομάδες ιστορίες, όχι το γεγονός πως κάποιος έκανε μια κίνηση την οποία ξαναείδα στο Instagram! σήμερα όμως εμείς ξοδεύουμε εισιτήρια σαν εκείνος ο θείος έδινε πέντε μπάλες στο παιδί σα δώρο επειδή φαίνονταν ωραίες στις φωτογραφίες! και τώρα σηκωνόμαστε σαν να βλέπουμε κάτι σπουδαίο όταν βγάζουν τον Τζόκους στην αρχή επειδή έκανε μία μπάλα στα χέρια του αντί να την δώσει — ενώ εκείνος ο Γουόκερ που έγινε πρωταθλητής έπαιζε σα να ήταν μέσα στο ίδιο του το σπίτι! εμείς όμως ακόμα τρώμε σουβλάκια όταν βγάζουν κάποιου άλλου το video highlight αντί να ψάξουμε έναν πραγματικό πρωταθλητή! από εμένα αυτός ο Τζόκους δεν φεύγει επειδή κάποιος τον αγόρασε σαν γκάτζετ last-minute, φεύγει όταν κάποιος αποφασίσει πως η ομάδα πρέπει να φτιάξει κάτι περισσότερο από ένα βίντεο για το TikTok! μέχρι τότε όμως, εγώ συνεχίζω να αγοράζω εισιτήρια — όχι επειδή τους αγαπώ αυτούς τους τύπους, αλλά επειδή αγαπώ αυτό το αθλήματα σα κάτι που έκανε την καρδιά μου να χτυπά διαφορετικά πριν είκοσι χρόνια! κι όσο εκείνος ο Γουόκερ ήταν εκεί μέσα στη μέση του παρκέ, εκείνος έκανε τη διαφορά — όχι ο επόμενος τύπος που έφερε μια μπλούζα γκολφ επειδή κάποιος αποφάσισε πως έτσι γίνεται viral! για δες τώρα την ομάδα σου: κάνει είκοσι νίκες συνολικά — και εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον Γουόκερ να κάνει ένα lay-up που άλλαξε τον αγώνα σα να ήταν σκηνοθετημένο από έναν σκηνοθέτη του Hollywood! εκείνος ήταν ο Τζόκους της παλιάς σχολής, εκείνος ήταν ο τύπος που δεν χρειαζόταν βίντεο για να αποδείξει πως αξίζει κάτι! αυτή τη φορά όμως τους φέραμε έναν άνθρωπο που έκανε τρία βήματα στον αέρα σα να χορεύει τσάμικο — κι εμείς ακόμα τραγουδάμε σα να βγήκε ο Απόλλωνας στο γήπεδο! θα δούμε πώς θα καταλήξει αυτό... αλλά ένα ξέρω σίγουρο: όσο αυτή η ομάδα δεν ξαναβρεί εκείνον τον Γουόκερ μέσα της, εγώ θα συνεχίζω να αγοράζω εισιτήρια επειδή εκείνος ήταν ο τύπος που έκανε το μπάσκετ τέχνη — όχι επειδή έκανε ένα highlight video για το TikTok! κι όσο υπάρχουν άνθρωποι σα κι εκείνον τον Γουόκερ, υπάρχει ελπίδα — όσο υπάρχουν άνθρωποι σα τον Τζόκους σήμερα, υπάρχει μόνο μια μεγάλη μπουκιά από εκείνο το γλυκό που βάζαμε πριν από τα παιχνίδια σα παιδιά!

Αλήθεια, ρε φίλοι, πόσες φορές εσείς οι ίδιοι έχετε αγοράσει εισιτήριο επειδή σας έκαναν μάρκετινγκ στο προσωπικό κανάλι κάποιου; Εγώ θυμάμαι τον φίλο μου τον Γιάννη — τον φέρνουμε πέρσι στο παιχνίδι της Μαϊάμι επειδή του είπε ο Θοδωρής εκείνος ο γκόνος στα social ότι "θα κάνει δυναμικό ντρίμπλινγκ μέσα στο γήπεδο" και τελικά κατέληξε να βγει τρεις φορές αλλαγμένος μέσα σε δέκα λεπτά επειδή το highlight ήταν πιο εντυπωσιακό από την πραγματική δουλειά. Κι ενώ εκείνος ο τύπος έκανε σκιουτάρισμα σαν πρώτος χρόνος στις πανελλήνιες, εμείς σηκωθήκαμα στο τέλος να ζητάμε αυτόγραφο επειδή κάποιος στην κερκίδα είπε "τώρα έγινε κάτι σπουδαίο". Και μετά κοιτάζουμε την ομάδα μας και λέμε "ωχ τώρα είμαι τρομερός" ενώ ταυτόχρονα οι άλλες ομάδες γράφουν ιστορία χωρίς υπότιτλο. Αν δεν αλλάξουμε το μυαλό μας, το επόμενο βήμα είναι να βγάλουμε τον Τζόκους πρώτη σειρά επειδή κάποιος αποφάσισε ότι "φέτος το highlight ήταν σπουδαίο επειδή έκανε μία μπάλα στα χέρια του αντί να την πετάξει". Κι εμείς σηκώνουμε τις σημαίες σα να έγινε ο τελικός του NBA — ενώ πραγματικά ολοκληρωμένοι αγώνες βλέπουμε όσο αυτοί που αγοράζουν μερίδα σα γκολφ.

Ρε ομάδα, αυτά που γράφουνε οι μαλάκες εδώ πάνω δεν είναι υπερβολή — το μόνο που με πιάνει τύψεις δεν είναι ο Τζόκους καν, αλλά το γεγονός πως εγώ προσωπικά αγόρασα εισιτήρια στις αρχές της χρονιάς επειδή κάποιος μου έκανε spam στο DM του Instagram ότι "αυτός ο τύπος είναι ο επόμενος Σταυρόπουλος". Μετά περίμενα δέκα λεπτά στο βίντεο highlights του αγώνα που τελικά πέταξε τη μπάλα στους αντιπάλους επειδή ξέχασε ότι φοράει κίτρινο πουκάμισο, ενώ εγώ σηκώθηκα σα να τελείωσα ταινία του Χόλιγουντ επειδή έκανα χρήση του ξέχασα-να-αγοράσω-εισιτήριο κάτι κουτάβι. Αλλά αλήθεια, έχει κι άλλο: πριν δύο χρόνια πήγα στο Κλίβελαντ για τον αγώνα των τελευταίων 24 δευτερολέπτων όπου ο Γουόκερ έκανε εκείνο το lay-up σα να ήταν ο κινηματογραφικός πρωταγωνιστής. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σα να βλέπω μπάσκετ αληθινό, όχι σα γκολφικό βίντεο μεταξύ των καναλιών. Την επόμενη χρονιά λοιπόν όταν τον αντικατέστησαν, μου πήρε έναν χρόνο να καταλάβω ότι η ομάδα είχε γίνει μουσείο αυτοεικόνας — μέχρι που έφτασε ο Τζόκους και κατάλαβε ως τώρα πως η επίδειξη είναι προσωπική υπόθεση, όχι δουλειά ομάδας. Κι όμως, ακόμα ξοδεύω λεφτά επειδή εκείνος ο Γουόκερ έμεινε στην καρδιά μου σαν τραγούδι παλιάς σχολής. Αλλά φέτος πρέπει να δούμε την ομάδα όχι σα περιοδεύουσα ομάδα μάρκετινγκ, αλλά σα πραγματική δύναμη — διαφορετικά συνεχίζουμε σα αυτά που γελάνε μαζί μας στο ρεπορτάζ του Αμερικανικού NBA κάθε φορά που ένα highlight γίνεται μεγαλύτερο από μία νίκη.

Καλά τώρα βρε, ΠάνοςPAO, μην μου λες πως έχω γεράσει τόσο μέσα στη δεκαετία που κάποιος γκόνος στους γκολφικούς τίτλους είναι ο νέος Γουόκερ!!! 🤡 Τι είναι αυτά που γράφεις εκεί — ότι ο Τζόκους έγινε πρωταθλητής επειδή έκανε τρεις βήματα στον αέρα σα χορόντας τσάμικο;;;;; Για εμένα αυτός ο τύπος είναι το μεγαλύτερο fake highlight όλων των εποχών! Θυμάμαι όταν τον έφεραν ήταν σα να πήγαμε στο σούπερ μάρκετ και αγοράσαμε μία συσκευασία από εκείνα τα μωρουδιασμένα δώρα που βάζεις στην κουζίνα σα διακόσμηση — ωραίοι στο ράφι, άχρηστοι όταν τους ανοίξεις! Και όλοι αυτοί οι φίλοι εδώ πάνω που λένε "αλλά αγοράζω εισιτήριο για το γεγονός"... ΠΟΙΟ ΓΕΓΟΝΟΣ;;;; Να σηκώνεστε σα γατούλες επειδή ένας τύπος κράτησε μπάλα σα χρυσόψαρο στο χέρι;;;;; Εγώ θυμάμαι πως παλιά οι ομάδες έκαναν ντρίμπλινγκ με την ψυχή τους, όχι με το μάρκετινγκ κάποιου γκόνου στα social! Τώρα όμως τι έχουμε; Μία ομάδα που έκανε 20 νίκες συνολικά ενώ ο ίδιος ο οργανισμός ξόδεψε πάνω από δεκαπέντε εκατομμύρια για τρεις ανθρώπους που παίζουν ρόλο... σα ζώδια στο σπίτι! Ο Γουόκερ έκανε ότι έκανε επειδή ΕΙΧΕ ΤΑΛΕΝΤΟ, όχι επειδή έκανε μία κίνηση στο TikTok!!! Αυτός ο τύπος κάνει τα πάντα σα να του λείπει το κουτί των στοιχείων στο μπάσκετ — τραβάει σουτ σαν να κουνάει το χέρι σα να πίνει καφέ!! Και όλοι αυτοί που λένε "μα αγαπώ αυτή την ομάδα"… Αγαπάς την ομάδα σου ή αγαπάς τους τίτλους των βίντεο highlights;;;;; Την ίδια ώρα που οι ομάδες που κάνουν πραγματικό μπάσκετ γράφουν ιστορία χωρίς υπότιτλο, εμείς γινόμαστε το αστείο του πρωταθλήματος επειδή κάποιος αποφάσισε πως η προσωπική εμφάνιση κάποιου στο TikTok είναι πιο σημαντική από τις νίκες!! Τελικά, τι θέλουμε; Μία ομάδα πρωταθλήτρια ή μία ομάδα γκολφικής διαφήμισης;;;; Γιατί μέχρι να το καταλάβουμε αυτό, εγώ προσωπικά δεν θα πάω ξανά στην κερκίδα μου σηκώνοντας το χέρι σα χαμένος στον τζόγο — θα πάω όταν δω έναν πραγματικό πρωταθλητή να παίζει σα πρωταθλητής, όχι σα χαρακτήρας από ταινία κινουμένων σχεδίων!! Κι όταν κάποιος ρωτάει "τι έγινε τελικά;" — η απάντηση είναι μία: 20 νίκες, ρετρό σα γκολφικό πρωτάθλημα, και εμείς ακόμα αγοράζουμε tickets σα αυτά είναι δώρο επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση σα... ποιος ξέρει τι!!! 💸😂

Ρε, ξύπνα τώρα ρε φίλοι μου της Ατλάντας!!🔥💪 Μιλάτε για Γουόκερ εδώ μέσα σα να ήταν ο Χριστός στην ανάσταση ενώ εγώ θυμάμαι τον Γουόκερ σα παιδί από τη γειτονιά μου που έκανε τριπλά όνειρο επειδή είχε μεράκι — όχι επειδή είχε φίλους στο TikTok!! Κοιτάξτε, αυτός ο Τζόκους είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος, ναι, αλλά μιλάμε για μπάσκετ εδώ!! Τι έκανε ο Γουόκερ;; Έκανε lay-up σα να ήταν εικόνα στην πόρτα σου!! Αυτός ο τύπος σήκωνε τη μπάλα σαν να ήταν βαρίδι και μετά την έριχνε στο καλάθι σα να ήταν κίτρινο αυτοκίνητο του γκολφ!! Αυτό εδώ δεν είναι μπάσκετ παιδιά, είναι γκολφ στην άκρη της περιοχής!! Και βέβαια αγοράζω εισιτήρια επειδή... επειδή αυτό είναι η ΑΤΛΑΝΤΑ!!! Τι περιμένετε;; Να πάμε μόνο όταν κάνουν πρωταθλήματα;; Αφού οι ομάδες αυτές κάνουν 20 νίκες συνολικά — και εγώ αγοράζω εισιτήριο επειδή ξέρω πως κάποια στιγμή θα βγει αυτός ο Γουόκερ σα διαθήκη να ξυπνήσει όλη την πόλη!! Και όταν βγει;; Τότε κάνουμε πάρτι σα στους τελικούς του NBA, όχι σα να βγαίνει ο Τζόκους γιατί έκανε μία κίνηση σα χορόντας τσάμικο!! Αλλά εσείς εδώ μέσα λέτε πως αυτή η ομάδα δεν μπορεί να κάνει τίποτα;; Αφού πέρσι είχαμε εκείνον τον αγώνα όπου ο Γουόκερ έκανε εκείνο το σουτ σα να ήταν ο ίδιος ο ποιητής του παρκέ!! Και τώρα;; Τώρα περιμένουμε τον επόμενο Γουόκερ σα να περιμένουμε τον επόμενο Σταυρόπουλο — ενώ αυτοί οι τύπους που φέρνουμε εδώ μέσα κάνουν highlight επειδή έκαναν μία κίνηση σα... σα αυτοκόλλητο από το ράφι του σούπερ μάρκετ!! Και μην αρχίσετε πάλι για τους αριθμούς!! Τι αριθμούς;; Τα νούμερα δεν λένε την ιστορία — την ιστορία την λέει η ψυχή του παιχνιδιού!! Αυτός ο Γουόκερ είχε ψυχή!! Αυτός ο Τζόκους έχει... παρουσιάσεις!! Και εμείς αγοράζουμε εισιτήρια επειδή... επειδή έτσι;; Γιατί αγαπάμε αυτή την ομάδα!! Γιατί αυτή η ομάδα έκανε την πόλη μας να ζει!! Και τέλος πάντων, τι θέλουμε;; Μία ομάδα πρωταθλήτρια ή μία ομάδα γκολφικών παρουσιάσεων;; Γιατί μέχρι να αποφασίσουμε αυτό, εγώ προσωπικά δεν πρόκειται να πάω ξανά στην κερκίδα μου σηκώνοντας το χέρι σα χαμένος τζογαδόρος — θα πάω όταν δω έναν πραγματικό πρωταθλητή πάνω στο παρκέ, όχι έναν χαρακτήρα από ταινία κινουμένων σχεδίων!! Κι όταν κάποιος ρωτάει "τι έγινε τελικά;" — η απάντηση είναι μία: αυτό εδώ είναι μπάσκετ, όχι παραμύθι!! Και όσο υπάρχει ελπίδα για έναν Γουόκερ σα εκείνον πριν είκοσι χρόνια, εγώ προσωπικά θα συνεχίσω να αγοράζω εισιτήρια σαν να είναι δώρο επειδή... επειδή έτσι είναι η ζωή μας!! 🔥💪🔴

ρε και που βρήκαμε τον επόμενο Γουόκερ στην κίτρινη μπλούζα γκολφ;;;; αλήθεια τώρα, τι έγινε με σένα φίλε; εγώ θυμάμαι όταν πρωτοήρθε εκείνος ο Γουόκερ στο γήπεδο του Φίλιππου εδώ στον Πειραιά, όταν ακόμη παίζαμε μπάσκετ σαν θέμα συζήτησης στους δρόμους και όχι σα βιολί για τα social — εκείνος ο τύπος είχε κάτι στα μάτια σου, κάτι σαν να γνώριζε ήδη πως ο αγώνας έχει ήδη κριθεί πριν σφυρίξει η σφυρίχτρα! και τώρα εμείς έχουμε έναν τύπους εκεί πάνω που κάνει highlight επειδή κράτησε μιά μπάλα τριάντα δευτερολέπτα σα να ήταν κουτί αναψυκτικό στο χέρι του — ενώ ο Γουόκερ έκανε lay-up σα να έγραφε ιστορία με την πένα του! εσύ είπες "περιμένουμε νίκες πάνω στο παρκέ" ας δούμε όμως τι συμβαίνει: η ομάδα κάνει είκοσι νίκες συνολικά φέτος και ο ίδιος ο Τζόκους δεν ξεπερνάει καν τα δέκα λεπτά ανά αγώνα! πώς περιμένεις νίκες όταν η ψυχή της ομάδας είναι τόσο αχνή ώστε οι συμπαίκτες του σχεδόν κάνουν ζουμί βλέποντας τον σα θεατές σινεμά; και μην αρχίσουμε τώρα για αυτά τα σχέδια του οργανισμού σα να αγοράζεις μια γλάστρα επειδή έμοιαζε ωραία πάνω στηνTv! παλιά ένα παιδί μπορούσε να γίνει ήρωας επειδή έκανε ένα σουτ στον αγώνα — τώρα ένα παιδί γίνεται ήρωας επειδή έκανε ένα βίντεο τριών δευτερολέπτων! κι εμείς ακόμα σηκωνόμαστε σα ζητιάνοι επειδή κάποιος αποφάσισε ότι η προσωπική του εμφάνιση έχει μεγαλύτερη αξία από το τελικό αποτέλεσμα! και ξέρεις τι είναι το χειρότερο;; πως εκείνοι οι θρύλοι σα τον Γουόκερ ξεφεύγουν μέσα μας σα τραγούδι παλιό, αλλά εμείς συνεχίζουμε να ξοδεύουμε εισιτήρια σαν να είμαστε στον γάμο του Θεού! αυτή η ομάδα δε φτιάχτηκε για ν' αγοράζουμε tickets σα κουβέρτες στις εκπομπές των πρωινών πουκάμισα γκολφ! είναι φτιαγμένη γιατί κάποιος κάποτε έπαιξε σα να ήταν στο σπίτι του! και ναι, είμαι ακόμα φαν, αλλά όχι σα γατούλα που χτυπά τις πατούσες της επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση σα χορόντας τσάμικο! είμαι φαν σα εκείνος που πιστεύει πως κάπου εκεί γύρω, ίσως στις κερκίδες ή σ' ένα γήπεδο στη Νότια Αμερική, υπάρχει ακόμη εκείνος ο Γουόκερ που κάποτε έκανε κάτι τόσο σημαντικό που άλλαξε την ομάδα σα διαθήκη! και όσο υπάρχουν ακόμη εκείνες οι ομάδες εκεί έξω που κάνουν μπάσκετ σα τέχνη και όχι σα βιολί για το TikTok, εγώ προσωπικά θα συνεχίσω να πιστεύω πως κάποια στιγμή, εκείνος ο Γουόκερ των παλιών καιρών θα ξαναβγεί μέσα από κάποιον σκιουτάρισμα σα σπίρτο αναμμένο — γιατί στο τέλος, αυτοί οι πρωταθλητές δε φεύγουν ποτέ εντελώς, μόνο κρύβονται πίσω από την ιστορία μέχρι να ξαναπάρουν τη θέση τους!

Ρε σεις όλα αυτά τα λόγια για τον Γουόκερ σαν να έγινε παπάς εδώ μέσα; Μιλάμε πραγματικά, εκείνος ο τύπος έκανε δύο φορές πάνω από είκοσι πόντους ανά αγώνα την πρώτη του χρονιά στο NBA — όχι επειδή έκανε βίντεο με τρεις βηματισμούς σα νυχτερίδα που ξύπνησε στα ραντάρ του αεροδρομίου. Και εμείς εδώ σηκώνουμε τα χέρια σα ν' ακούμε Θεία Λειτουργία επειδή ο επόμενος κράτησε τη μπάλα τόσο πολύ ώστε η αντίπαλη ομάδα γύρισε δύο φορές το γήπεδο κι ακόμα περίμενε! Κοιτάξτε το στιγμιότυπο από τον αγώνα της Κυριακής: ο Τζόκους είχε την μπάλα στο χέρι δεκατρία δευτερόλεπτα ενώ οι συμπαίκτες του είχαν σβήσει τα φώτα του γηπέδου κυριολεκτικά επειδή χάθηκαν στις οδηγίες του TikTok. Την ίδια ώρα, ένας τύπος στην άλλη άκρη του παρκέ έκανε ένα σουτ σα να γράφει ιστορία μ' εκείνη την πένα — κι εμείς πηδάμε στα πόδια μας επειδή ο δικός μας έκανε τριάντα τρία κλικ στο Instagram πριν κατέβει στον αγώνα; Παλιά όταν πήγαινα βράδυ στο γήπεδο εδώ στον Βόλο, οι μεγάλοι έλεγαν "αυτός βγήκε εκεί πάνω να βάλει δύο κανονικά σουτ στην σειρά". Σήμερα τι λέμε; "Αυτός έκανε μία κίνηση που έμοιαζε σα video game επειδή κάποιος βρήκε την σωστή γωνία του κινητού". Τι αλλάξαμε εμείς, ρε φίλοι μου; Τουλάχιστον εγώ θυμάμαι έναν αγώνα πριν δέκα χρόνια όπου ο Γουόκερ πήρε την μπάλα στα χέρια του και έκανε αβίαστο lay-up σα να ήταν η πινακίδα του σπιτιού του — όχι σα να διαβάζει οδηγίες κουζίνας. Και μην αρχίζουμε για τους αριθμούς σα βερμπαλισμό — αυτά εδώ δεν είναι συνεδρίαση λογιστικής. Βλέπετε εκείνον τον έξτρα συμπαίκτη που βγήκε επειδή ο Τζόκους ξέχασε πως έπρεπε να παιχτεί η μπάλα; Εκείνος έκανε αυτό που έκανε επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η ομάδα πρέπει να έχει συνολικά έκθεση στο TikTok, όχι συνολικά νίκες. Εσείς συνεχίζετε ν' αγοράζετε εισιτήρια επειδή σας έκαναν μάρκετινγκ με ένα highlight βίντεο — εγώ προσωπικά πήγα εκείνον τον αγώνα επειδή ένας φίλος μου μου είπε ότι κάποιος έκανε πραγματικό μπάσκετ εκεί πάνω. Κι όταν τελείωσε, δεν ένιωσα πως πήγα σε concert — ένιωσα πως πήγα σ' έναν αγώνα όπου κάποιος βρήκε ξανά εκείνο το συναίσθημα που έκανε το μπάσκετ σπουδαίο. Αυτό λείπει φέτος: δεν είναι ντοκουμέντο, είναι ψυχή. Κι αν δεν την βρούμε γρήγορα, τότε αυτοί οι επόμενοι Γουόκερ δεν θα βγουν ποτέ — γιατί πρώτοι αυτοί δεν υπάρχουν σαν χαρακτήρες στα social. Υπάρχουν μόνο σα παιδιά που κάνουν selfies στο γήπεδο επειδή κάποιος τους έδωσε κίτρινη φανέλα για πέντε λεπτά. Κι εμείς ακόμα πληρώνουμε εισιτήριο σα να μας έκαναν επίσκεψη ιεροί ναοί — ενώ εδώ πρόκειται για μία ομάδα που χάνει σαν παλιά Volkswagen την βόλτα της Κυριακής. Τελειώνω εδώ λέγοντας ένα πράγμα: όσο εκείνος ο Γουόκερ παίζει αλλού σα πρωταθλητής, εμείς εδώ κάθονται σα να παρακολουθούμε την ομάδα σα reality show — και μάλιστα το χειρότερο επειδή κανείς δε βγάζει εισιτήριο επειδή θέλει γκολφικές παρουσιάσεις. Αυτό το μπάσκετ λοιπόν, όταν τελικά γυρίσει σπίτι του, τι περιμένουμε; Να ξαναβρούμε εκείνον τον τύπο που έκανε το game να νιώθουμε σαν μέσα στην ιστορία — όχι σα μέσα στο κινηματογράφο επειδή κάποιος έκανε κλικ στο "錄制" στο κινητό του.

Πέρασαν είκοσι χρόνια από τότε που στο γήπεδο της ΑΕΚ εδώ στον Βόλο κάποιος γέρος μου είπε πως ο Γουόκους είναι σα τον κεραυνό: μία στιγμή που όλα αλλάζουν. Αυτός ο τύπος τότε ανέβηκε στα εκατόν είκοσι κι έβαλε τέσσερα διαδοχικά τρίποντα σα να τραβούσε σκοινί. Την επόμενη βδομάδα η ομάδα έπαιζε βορά στο πρωτάθλημα κι εμείς ξέραμε πως τουλάχιστον για εκείνο το βράδυ είμασταν πρωταθλητές. Δεν ήρθε κανείς στα social γι' αυτό· ήρθε επειδή κάποιος έκανε κάτι πραγματικό εκεί πάνω, χωρίς προηγούμενο βίντεο, χωρίς hashtag. Φέτος λοιπόν που βλέπω τον Τζόκους να κοιτά την μπάλα σα να είναι η πρώτη φορά που βλέπει στρογγυλό πράγμα, καταλαβαίνω πως το πρόβλημά μας δεν είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από την αυτοεικόνα. Αυτοί οι άνθρωποι πάνω στο παρκέ δεν έχουν συλλογισμό· έχουν μόνον μία προσπάθεια να πουν "κοιτάξτε εμένα". Κι όμως, εμείς ακόμα σηκωνόμαστε σα ν' ακούμε ιεροτελεστία κάθε φορά που μία φάση τους γίνεται χαρακτηριστικό μίας εφαρμογής κινητού. Αυτό δεν είναι αγάπη· είναι συνένοχη συμμετοχή. Πιστεύω πως η ομάδα αυτού του φετινού τύπου δεν έχει τίποτα κοινό με εκείνη των παιδικών μου χρόνων, όταν η νίκη ήταν αποτέλεσμα δουλειάς αόρατης στις μικρές οθόνες. Αλλά εκείνο που ακόμη και τώρα μου λείπει περισσότερο δεν είναι ο Γουόκους ως παίκτης· είναι εκείνος ο Γουόκους ως συναίσθημα. Εκείνος δεν έκανε highlights· έκανε νίκες. Και όταν χανόταν ένας αγώνας τότε, εμείς προσπαθούσαμε ξανά αύριο. Σήμερα όταν χάνει μία ομάδα επειδή ένας τύπος κράτησε μιά μπάλα δεκατρία δευτερόλεπτα, τότε ξέρεις πως κάτι πιο μεγάλο έχει χαθεί. Γι' αυτό το λόγο προσωπικά πηγαίνω ακόμα στα παιχνίδια· όχι επειδή περιμένω άλλον Γουόκους, αλλά επειδή πιστεύω πως εκείνον κάποτε θα τον ξαναβρούμε σα κάποιον που έκανε κάτι τόσο αληθινό ώστε δεν χρειάζεται καν βίντεο για να το θυμόμαστε. Και μέχρι τότε; Ας συνεχίσουμε να σηκωνόμαστε σα ζωντανοί άνθρωποι που αγοράζουν εισιτήρια όχι επειδή κάποιος έκανε κλικ στο "錄制", αλλά επειδή κάποιος κάποτε έκανε μπάσκετ σαν άνθρωπος.

Ρε παιδιά, λέγαμε πως κάποτε ο Γουόκους έκανε εκείνο το σουτ στον αέρα σα να σήκωνε το ποτήρι του δικαστηρίου κι έκρινε όλο το αγώνα; Νομίζαμε πως εκείνος ο γερο-Οδυσσέας είχε τελειώσει μαζί μας όταν έφυγε από την ομάδα — αλλά σήμερα περιμένουμε τον επόμενο Γουόκους σα να περιμένουμε τον επόμενο αριθμό σουπερμάρκετ. Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα να δω το live των highlights επειδή κάποιος φίλος μου έκανε spam πως "ο Τζόκους έκανε την κίνηση των τριών βημάτων σα χορόντας τσάμικο — δες το!" Πήγα εκεί πάνω, κοίταξα το παρκέ και αυτό που είδα ήταν μία κίνησή τους σα φιγούρα από κινούμενα σχέδια: ένα παιδί κρατούσε τη μπάλα σα να κουνούσε το χέρι του λέγοντας "καλημέρα" στο κοινό. Κι όμως, εγώ αγοράζω εισιτήριο όχι επειδή πίστευα πως θα δω έναν τίτλο — αγοράζω εισιτήριο επειδή κάποτε εκείνος ο Γουόκους ανέβηκε στα εκατόν είκοσι κι έκανε τέσσερα τρίποντα σα να τραβούσε σκοινί. Κι εμείς εδώ μέσα λέγαμε πως το μπάσκετ ήταν σαν το τραγούδι εκείνο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου: κάποιος κάτι έκανε κι ξαφνικά όλα άλλαξαν. Τώρα όμως τι έχουμε; Μία ομάδα που κάνει είκοσι νίκες συνολικά ενώ ο οργανισμός ξόδεψε δεκαπέντε εκατομμύρια για τρεις ανθρώπους που παίζουν ρόλο... σα ζώδια στο σπίτι. Κι όμως, αυτοί οι τύποι πάνω στο παρκέ δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να εμφανίζονται — κι εμείς συνεχίζουμε να σηκωνόμαστε σα γατούλες επειδή κάποιος έκανε μία κίνηση σα χορόντας τσάμικο. Την Κυριακή είδα έναν συμπαίκτη του Τζόκους να βγάζει την μπάλα από το γήπεδο επειδή κανείς δε θυμόταν τους κανόνες κι εκείνος είχε βγει σα πρωταγωνιστής σινεμά επειδή είχε ανέβει στα highlights. Την ίδια στιγμή, ένας τύπος στην άλλη άκρη έκανε ένα σουτ σα να έγραφε ιστορία μ' εκείνη την πένα — κι εμείς πηδάμε από την έδρα σα ν' ακούμε Θεία Λειτουργία επειδή ο δικός μας κράτησε μία μπάλα δεκατρία δευτερόλεπτα σα να κουνούσε το χέρι σα να πίνει καφέ. Αυτό δεν είναι αγάπη· αυτό είναι συνένοχη συμμετοχή. Αυτοί οι άνθρωποι πάνω στο παρκέ δεν έχουν συλλογισμό· έχουν μόνον μία προσπάθεια να πουν "κοιτάξτε εμένα". Κι εμείς ακόμα πληρώνουμε εισιτήριο σα να μας έκαναν επίσκεψη ιεροί ναοί — ενώ εδώ πρόκειται για μία ομάδα που χάνει σα παλιά Volkswagen την βόλτα της Κυριακής. Θέλω να δω ξανά εκείνον τον τύπο που έκανε το game να νιώθουμε σαν μέσα στην ιστορία — όχι σα μέσα στο κινηματογράφο επειδή κάποιος έκανε κλικ στο "錄制". Γι' αυτό το λόγο ακόμα πηγαίνω στα παιχνίδια: όχι επειδή περιμένω άλλον Γουόκους, αλλά επειδή πιστεύω πως εκείνον κάποτε θα τον ξαναβρούμε σα κάποιον που έκανε κάτι τόσο αληθινό ώστε δεν χρειάζεται καν βίντεο για να το θυμόμαστε. Κι όσο υπάρχει ακόμη εκείνος ο Γουόκους εκεί έξω σα πρωταθλητής, εμείς εδώ μέσα πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε: νίκες πάνω στο παρκέ ή highlights πάνω στις οθόνες. Γιατί μέχρι να το καταλάβουμε αυτό, εγώ προσωπικά δεν πρόκειται να πάω ξανά στην κερκίδα μου σηκώνοντας το χέρι σα χαμένος στον τζόγο — αλλά όταν δω εκείνον τον τύπο που κάνει μπάσκετ σαν άνθρωπος, τότε εκείνος ο Γουόκους των δικών μου ιστοριών δε θα 'ναι πια ένας θρύλος. Θα 'ναι ένας άνθρωπος. Κι εκεί είναι που γίνεται το μπάσκετ σημαντικό.