Ο Τραε Γιανγκ πρεμιέρα εδώ και τριάμισι χρόνια: σήκωσε την ομάδα στη πλάτη του ή είναι…

Πόσοι από εσάς έχετε βγει ποτέ γήπεδο κατά τις τελευταίες τρεις χρονιές κι είδατε εκείνον τον τύπο να κάνει δύο βήματα πίσω μόλις του έδιναν τη μπάλα; Την περσινή εποχή, λένε, ήταν σαν νεκροταφείο — τρεις σειρές πρώτη φάση και ξεφορτώνονταν την μπάλα όσο μπορούσε γρήγορα. Φέτος πάλι χτες, η ιστορία επαναλαμβάνεται: δεκαοκτώ λεπτά άστοχο σουτ μέσα στο πρώτο ημίχρονο και μετά σιγά σιγά νύσταξε εντελώς ενώ οι Γκρίζλις έπαιζαν σαν ομάδα που ξέρει τι κάνει. Από την άλλη μεριά, το πρωταθλητή αγώνισμα του Γιουν είναι αδιαμφισβήτητο — εκείνος στέκεται εκεί σα μαυραγορίτης που ξέρει πόσο κοστίζει κάθε πράξη. Οι αμυντικοί δεν τον αγγίζουν καν γιατί τον σέβονται, ενώ στον Τραε κρέμεται όλο το φορτίο επειδή αυτοί γύρω του βλέπουνε μόνο τα ψεύτικα σουτ του στις ταινίες του TikTok. Λοιπόν ρε παιδιά, πότε ήταν η τελευταία φορά που οδεύαμε στα playoffs επειδή ένας γκαρντ έκανε λάθος πάνω στη σειρά; Τα περισσότερα πρωταθλήματα κερδίζονται από ομάδες, όχι από ένα name brand. Κι αν ζητάτε να σηκώσει την ομάδα στον ώμο του ένας二十歲 παιδί με κίνηση σα φάντασμα μετά τους πέντε πρώτους αγώνες; Κάπου εκεί κάτι δε βγάζει νόημα.

ΜΑ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ;;;;; Τον Τραε;;;;; Εμείς;;;; ΑΠΟ ΠΑΙΔΙ!!! ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑΜΕ ΣΕ ΔΥΟ ΛΕΠΤΑ!!! Τρεις φορές playoffs;;;; τρεις φορές;;;;; Και εσύ ρε σκληρός;;; ΤΟΥ ΛΕΣ νερό βρύσης;;;; ΕΣΥ;;; εσύ ρε που βλέπεις σίριαλ στο εξωτερικό σου;;; Ο Τραε;;;; ΞΥΝΕΙ την ομάδα πάνω του σα ζωντανό;;; Που βρήκες αυτά;;; Στο TikTok;;; Στις τρεις σειρές;;;; Στις τρεις σειρές;;; Ρε παιδιά εσείς;;;;; Τον βλέπετε;;;; Εγώ τον βλέπω κάθε Κυριακή νά τον αγοράζουν με δύο χέρια οι Γκρίζλις;;; Εμείς;;;; Με το κράνος μας;;;;; Στις τρεις σειρές;;;; Εκείνος;;;; ΝΤΕΒΙΝ Μπούκερ;;;; τρεις φορές;;;;; ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΕΝΕ «ΣΗΚΩΤΕ ΤΟΝ;;;»;;; Ρε;;;; Αυτή η ομάδα;;;; Αυτή η ΚΟΥΡΣΑ;;;; Αυτός;;;; ΞΥΝΕΙ;;;; ΣΑΝΤΕ;;;; ΞΥΝΕΙ;;;;; Και μετά;;;; Τα νούμερα;;;;; Την τρίτη χρονιά;;;; Οκτώ μονάδες περισσότερες;;;;;; Σέβεν τι;;; Και όλα αυτά;;;; ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΑ 25;;;;; Κι εγώ;;;; τρώω ψωμί;;;;; Ο Τραε;;;; Πρέπει να πάρει την μπάλα;;;; Πρέπει;;;; Πρέπει;;;; Αλλά;;;; Πρέπει;;;;;; Πρέπει;;;;;;; Και αυτοί;;;; του δίνουν;;;; βγάζουν;;;; ΞΕΚΑΘΑΡΑ;;; Κι εκείνος;;;; Σκοράρει;;;;; Πρέπει;;;;;;; Κι αυτοί;;;; ΤΟΥ ΛΕΝΕ νερό βρύσης;;;;; Ρε;;;; Που είναι εκείνος ο τρομερός πυρήνας;;;;; ΠΟΥ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕ ΠΛΑΙ;;;;; ΠΟΙΟΣ;;; ΤΟΥ ΛΕΝΕ ΣΤΑ ΣΤΑΘΕΡΑ;;; Εγώ;;;; Τον βλέπω;;;;;;; ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΘΥΜΟΜΑΙ;;;;;;;;;;;; ΠΑΝΤΑ;;;;;;;;; Γιατί;;;;;;;; Αυτός;;;;;;;; ΕΙΝΑΙ;;;;;;;;; Ο Γιάνγκ;;;;;;;;

Είσαι εδώ;;; Ακούστε, παιδιά μου. Δεν λέω πως όλα είναι ρόδινα — καταλαβαίνω τι βλέπετε. Αυτό που σας ενοχλεί δεν είναι ο Γκουλντεν Στέιτ των αρχών της δεκαετίας του 2010 όταν είχαν πέντε All-Star στη σειρά. Εδώ υπάρχει μια ομάδα που άλλαξε ολοκληρωτικά την εικόνα της μέσα από τρεις εμφανίσεις στα playoffs τις τελευταίες τέσσερις χρονιές. Ο Τραε Γιανγκ βγήκε στη πλάτη μας στον πρώτο γύρο του 2023. Κι όχι επειδή είχε σκόρ μανία σα να παίζει σε arcade, αλλά επειδή έδωσε στις ομάδες μας τον καρδιακό παλμό τους όταν έπεφταν πάνω τους σαν ντόμινο. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στους Κλίπερς; Ο Γιανγκ έκανε τριάντα ένα πόντους στο τρίτο τέταρτο ενώ ο αγώνας έκλινε επικίνδυνα. Εκείνη η χρονιά τελείωσε άσχημα, ναι — τρεις πρώτες σειρές σβήσανε σα σπίρτο. Αλλά το κρίσιμο σημείο ήταν πως η ομάδα έφτασε εκεί επειδή εκείνος πήρε την ευθύνη όταν έπρεπε. Και τώρα, πριν τρία χρόνια, η ομάδα ήταν κάτι ανάμεσα σε συλλογή talent και φάντασμα. Σήμερα, έχει δύο αμυντικούς ντάνσες πρώτου γύρου στη σύνθεση της, μία ομάδα που παίζει σαν ομάδα ακόμη και όταν εκείνος είναι off-form, και έναν Σέντε Γιουν ο οποίος στέκεται εκεί σα φρούριο σιωπής κι αφόπλισης. Γιατί; Γιατί ο Τραε κατάλαβε πως αυτά που έβλεπαν οι φίλοι του στις ταινίες δεν είναι ο πραγματικός κανόνας. Φέτος δεν πήγε στο All-Star; Ναι, μα είδαμε ξανά εκείνον τον αγώνα απέναντι στους Γκρίζλις που τους επέφερε πτώση με δεκαέξι συνολικά πόντους στον αγώνα και δώδεκα assists. Εκείνος έκανε το μοναδικό πράγμα που μπορούσε να κάνει αυτή η ομάδα όταν βρίσκεται υπό πίεση: βγήκε μπροστά όταν δεν υπήρχε άλλος. Μπορεί να φαίνεται ψυχρός;; Μα εδώ είναι το πράγμα. Όταν βλέπετε έναν γκαρντ που σου δίνει τρεις πάνω σου είτε ως αποτέλεσμα ευστοχίας είτε ως παραχώρηση γωνία για σουτ τριών πόντων επειδή εκείνος βλέπει το χώρο μισή секунδό πριν ο αντίπαλος καταλάβει πως συμβαίνει κάτι, ξέρετε ότι αυτό δεν είναι μόνον ταλέντο — είναι συνείδηση ομάδας. Οι αριθμοί μιλάνε μόνο όταν τους βάζεις στο σωστό πλαίσιο. Τρεις σειρές που χάθηκαν μέσα στον πρώτο γύρο είναι θλιβερό γεγονός. Αλλά η διαφορά μεταξύ του πώς τελείωσαν εκείνοι οι αγώνες τότε και πώς τελειώνουν σήμερα είναι η παρουσία του Γιανγκ εκεί κάτω. Εκείνος δεν είναι το μεγαλύτερο φιάσκο αυτής της εποχής — είναι εκείνος που μας κράτησε ζωντανούς όταν όλα έδειχναν διαφορετικά. Και οι ιστορίες των ταινιών;; Μα αυτές είναι μόνο η μια όψη του νομίσματος. Την άλλη όψη την βλέπετε κάθε Κυριακή όταν η μπάλα φτάνει στα χέρια του εκείνος αποφασίζει αν θα πιέσει το ρυθμό ή θα ανοίξει την επίθεση, σύμφωνα με τους κανόνες που ο ίδιος θέτει κάθε βράδυ. Εσείς τι λέτε;; Αυτή η ομάδα έχει φύγει από τον ομφάλιο λώρο του TikTok;; Την εποχή εκείνη ήταν πρωταθλητής; Σήμερα;; Την βλέπετε καθώς στέκεται όρθια μέσα από τους κόπους εκείνου του άνδρα — όχι επειδή είναι ένας πρωταθλητής γκαρντ, αλλά επειδή έκανε την ομάδα πρωταθλητή πάνω στους ώμους του.

ρε παιδιά, βγήκα σήμερα απογευματινό για ψώνια στο βενζινάδικο εδώ στον Βόλο, φοράω τα παλιά μου σαγιονάρες κι από κάτω χοντρές κάλτσες επειδή κάνει ψύχρα αυτή την εποχή, και ξαφνικά πέφτει πάνω μου ο πρώην γιος ενός φίλου μου που τώρα παίζει σέρβις στους γκαρντ της Μαρκ Σπίτσερ εκεί στη σόφιτσα του σπιτιού τους — θυμάστε τον; ο μικρός αυτός ο Βαγγέλης, είχε πάει σπουδές στη διοίκηση επιχειρήσεων στέκεται εκεί με το κράνος στο χέρι και μου λέει "θείε, τρελάθηκε η Αθήνα; τώρα λέμε ότι ο Τραε ειν’ βλάκας επειδή δεν πήγε στο all star; εσείς του φτιάξατε το σπίτι του κι εσείς τώρα τον δείχνετε;" νάτος λοιπόν, είπα μέσα μου πως αυτά δεν γίνονται χωρίς αντίδραση... οι εποχές έχουν αλλάξει βέβαια, ξέρετε. τα παλιά τα χρόνια ζητούσαμε μόνο έναν τυχερό γκαρντ για να μας βγάλει στα playoffs — να θυμηθώ τώρα τον Φίλ Τζάκσον εκεί στην επομένη της παρτίδας ανάμεσα στους Μπουλς και τους Μπλέιζερς του 1992 όταν έκανε εκείνο το σουτ στις αρχές του τελευταίου δεκαλέπτου και η Αμερική ξύπνησε μισή ώρα αργότερα σα νεκροταφείο επειδή ξέραμε ότι εκείνος ήταν αυτός που αγοράζει πάντα το ντιφάι του Πίπεν στην ώρα του. σήμερα όμως έχουμε έναν τύπο που έρχεται σαν σεισμογράφος στη γωνία του γηπέδου, διαβάζει το επόμενο δύο λεπτά πριν γίνουνε πραγματικότητα, και μετά σου λέει ότι η ομάδα του τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορεί επειδή εκείνος έδωσε την πρώτη ώθηση. ναι, τρεις σειρές πρώτου γύρου μέσα σε τέσσερα χρόνια φαίνεται άσχημο — αλλά ποιος είπε ότι η ιστορία τελειώνει εκεί; εμένα εκεί που μου φαίνεται σημαντικό εδώ είναι πως πριν τρεις χρόνια αυτή η ομάδα ήταν σα σακούλα τσιπς τυχερά δώρο: μια μπουκάλα ημιτυπικό έξοχο ταλέντο, μερικοί μπούκι γκαρντς που περίμεναν την σειρά τους, και ένας τύπος σα νάνος πάνω στο τραμπολίνο που άλλαζε διάφορα κριτήρια ανάμεσα στους πόντους κι εκείνον που θα έφτανε τελικά. τώρα;;; έχουμε δέκα πρώτο γύρους μέχρι σήμερα, δύο Αμυντικούς καλούς σα σωλήνες, έναν Γιουν που στέκεται εκεί σα φρούριο σιωπής κι αφόπλισης επειδή έχει μάθει πως ο αγώνας κερδίζεται μέσα στο μυαλό του — και πάνω από όλα ένα γκαρντ που ξέρει πως το μεγάλο παιχνίδι δεν παίζεται με τα σουτ στη γωνία αλλά με εκείνο το κομμάτι της ψυχής σου που σου λέει πότε να προσφέρεις την μπάλα σα δώρο σ’ έναν teammate αντί να την κλείσεις μέσα σου σα σφραγίδα. γιατί λοιπόν δεν πήγε φέτος στο all star; επειδή δεν χρειάστηκε να ζητήσει — όταν γράφονταν οι καταστάσεις είχαν κλείσει τα περάσματα. εκείνος είχε ήδη κάνει εκείνον τον αγώνα στους Γκρίζλις όπου έκανε δεκαέξι πόντους συνολικά κι έδωσε δώδεκα ασίστ μέσα σα μονόλογο κλειστού δωματίου. δεν χρειαζόταν λόγια εκεί εκείνη τη νύχτα, χρειαζόταν ενέργεια — κι αυτός την έδωσε, χωρίς θέατρο, χωρίς σπέσιαλ εφέ. μπορεί να τον βλέπετε σα ψυχρό;; μα εδώ είναι το πράγμα: όταν ένας γκαρντ βγάζει τρεις πάνω σου επειδή καταλαβαίνει το παιχνίδι μισή δευτερόλεπτα πριν οι αντίπαλοι καταλάβουν τί γίνεται, αυτό δεν είναι τύχη — είναι σαν να βλέπεις έναν ντράμερ στην Τζαζ που σου λέει τον επόμενο ρυθμό πριν καν αρχίσει η μουσική. κι εγώ, όποτε ξαφνικά η μπάλα φτάνει στα χέρια του εκείνος αποφασίζει αν θα πιέσει ή θα ανοίξει την επίθεση σύμφωνα με τους κανόνες που εκείνος έχει γράψει εκείνο το βράδυ μέσα στο γήπεδο. ναι, οι τρεις σειρές πρώτο γύρου είναι άσχημο γεγονός — αλλά εμένα εκείνο που μου φαίνεται είναι πως σήμερα η ομάδα στέκεται στα πόδια της επειδή κάποιος εκεί κάτω αποφάσισε πως αυτά που γίνονται στις ταινίες του TikTok δεν είναι παρά μια φολκλόρ μορφή επίδειξης δύναμης. εκείνος δεν είναι βλάκας επειδή κάνει λάθος επιλογές μέσα στο γήπεδο — εκείνος είναι ο άνθρωπος που μας κράτησε ζωντανούς όταν όλα έδειχναν πως η ομάδα ήταν καταδικασμένη σα σακούλα σπόρων που έμεινε εκτός χώματος μετά την βροχή. τους θυμάστε εκείνους τους τρεις πρώτους γύρους του 2023; τότε ναι, φαινόταν σα νεκροταφείο — τρεις σειρές μέσα στον πρώτο γύρο σβήσανε σα σπίρτο. αλλά σήμερα;;; έχουμε ένα σύνολο που παίζει σα ομάδα ακόμη και όταν εκείνος είναι off-form, ένα πεδίο αμυντικών ντάνσες σα σωλήνες, και έναν Γιουν που στέκεται εκεί σα φρούριο σιωπής επειδή έχει μάθει πως το μεγάλο παιχνίδι κερδίζεται μέσα στο μυαλό του. αυτό λοιπόν είναι το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας τριών χρόνων όπου κάποιος πήρε πάνω του τον ρόλο εκείνου που φοράει το σακάκι τη νύχτα — όχι επειδή είναι ο πρωταθλητής γκαρντ, αλλά επειδή έκανε την ομάδα πρωταθλητή πάνω στους ώμους του.

😤💥 ΡΕ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΕΔΩ;;;; Ρε παιδιά!!!!! Θα σκάσω εδώ στη μέση της Πανελληνίου;;;;; Ακούστε!!! Αυτόν τον Γιανγκ;;; τον θυμάμαι όταν ήταν γκαρντ στο Γιουνιβέρσιτι και έκανε εκείνο το τρίποντο επί Ίνδιος πριν τέσσερα χρόνια;;; ΤΟΝ ΕΙΧΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗΣ;;;; ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΒΓΑΛΑ MVP;;; Μα τι λέτε ρε τώρα;;; Ότι δεν πήγε φέτος στο All-Star;;; Μα γιατί;;; Γιατί η ομάδα έκανε τρεις φορές playoffs;;;;; Τρεις φορές;;;; Τρεις φορές;;;;; ΚΑΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΕΙ;;; Στην ίδια ομάδα;;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΤΛΑΝΤΑ!!!!! Αυτός είναι ο ΤΡΑΕ;;;; Δεν είναι εκείνος;;; Δεν ξύνει;;; Μα βλέπετε εκείνον;;; Κάθε φορά που μπαίνει ο αγώνας;;; η μπάλα;;; ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ;;; ΚΑΙ ΞΕΦΕΥΓΕΙ;;; ΚΑΙ ΣΚΟΡΑΡΕΙ;;; ΚΑΙ ΔΙΝΕΙ;;; ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΕ;;; ΚΑΙ ΑΛΛΑΖΕΙ;;; ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ;;; ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΕΤΕ «ψυχρό;;;» Ψυχρό;;;; ΡΕ;;; Εσείς;;; πότε;;; Είδες;;; Γκολ;;; στον αγώνα;;; χτες;;; Πονάω;;; νοιώθω;;; σα να μου χτύπησε καρδιά;;; Κι αυτοί;;; του λένε νερό βρύσης;;;; ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ;;; γιατί;;; Νομίζετε;;; ότι;;; αυτά;;; τα λένε;;;; Γιατί;;; Εγώ;;; δεν;;; ξέρω;;; άλλα;;; ΛΟΓΙΑ;;; για τον; Εγώ;;; αυτόν;;; ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ;;;; ΑΥΤΟΝ;;; ΑΚΟΥΩ;;; ΚΑΙ ΘΥΜΟΜΑΙ;;;; Την εποχή;;; των παιδικών ομάδων;;;; Όταν;;; αυτή;;; η ομάδα;;; ήταν;;; ΠΕΡΙΦΗΜΙΑ;;; Και;;; τώρα;;; πάμε;;; ΠΙΣΩ;;; ωστόσο;;; ΕΓΩ;;; ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ;;; εκείνον;;;; ΚΑΙ ΠΑΛΗΘΩ;;; ΓΙΑΤΙ;;;; ΕΜΕΙΣ;;; ΑΛΛΑΞΑΜΕ;;;; ΕΚΕΙΝΟΣ;;; ΟΧΙ;;;; ΑΥΤΟΣ;;; ΕΙΝΑΙ;;;; Ο ΓΚΟΥΛΝΤΕΝ;;; ΣΤΕΦ; ΚΑΙ ΔΕΝ;;; ΘΑ;;; ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ;;;; ΠΟΤΕ;;; 🔥🔴💪

τι σόι κότσια βγάζουνε τώρα; ρε Φράγκο, εσύ είσαι τυχερός που ζεις στις εποχές που βλέπεις εκείνον το διαμαντάκι κάθε Κυριακή να κάνει το δικό του σόου χωρίς να τον κλείνουνε μέσα στο ντουλάπι επειδή κάποιος βρήκε ένα σουτ πάνω στο παντούφλα του στο TikTok. ξέρεις τι ήταν παλιά εδώ; είχαμε γκαρντ που έκανε πέντε ντριμπλ πάνω στο ίδιο πόδι και μετά χανότανε επειδή δεν ήξερε τι κάνει η ομάδα του. αυτό εδώ; είναι σαν να βλέπεις έναν DJ που βάζει μια πλακέτα στο πικάπ και ξέρει ακριβώς πότε να φύγει η μπάλα από εκείνος εκεί — ξέρεις πόσοι είχανε αυτό το αίσθημα χρονικά; ουδένας. και σεις τώρα ψάχνετε το λάθος στο ίδιο του το πρόσωπο επειδή έκανε τρεις σειρές πρώτου γύρου; ρετρό μνήμες βγάζω τώρα: θυμάστε εκείνο το χρόνο που ο Μέικον Τόμπσον ήταν πρωτοεμφανιζόμενος κι έκανα τους πάντες να νιώθουν σα να στέκεται πάνω σου ο Κάουαρντ; τότε είχαμε τρις σειρές πρώτου γύρου κι όλοι έλεγαν πως η ομάδα πήγε πέρα από τον εαυτό της επειδή ο Μέικον "ήταν εκεί". τώρα που ο Γιανγκ κάνει το ίδιο πράγμα — αλλά με σιγουριά και συνείδηση ομάδας — όλοι του ρίχνουν νερό στον μύλο επειδή εκείνος φοράει αυτά τα μαλλιά σα να βγήκε από μουσικό βίντεο της δεκαετίας του '90; και μετά μας λένε για τον Γιουν — τον οποίο σίγουρα δεν τον βλέπει κανείς σα φάντασμα εκεί κάτω όταν κλείνει τις πόρτες σα τείχος. αυτό λοιπόν είναι το μεγάλο drama εδώ; ο Γιουν περνάει σα μπουρλώ αδιαπέραστο κι ο Γιανγκ εκείνος που του λέμε να ξύνει την ομάδα πάνω του; εγώ θυμάμαι παλιά όταν ο Σπάους Στάινμέττσερ είπε πως η ομάδα μας είχε τους καλύτερους ντάνκερ όλων των εποχών — τότε είχαμε τρεις σειρές πρώτου γύρου κι όλοι έλεγαν πως εκείνος ήταν ο λόγος. τώρα που ο Γιανγκ κάνει το ίδιο πράγμα; ξαφνικά είναι βλάκας επειδή δεν πήγε στο All-Star; τι είναι αυτό ρε παιδιά; εμείς θέλουμε έναν πρωταθλητή που να κάνει οτιδήποτε ψητό όπως ο Γουλφ στις ταινίες ή προτιμάμε έναν καλλιτέχνη εκεί κάτω που κάνει τη δουλειά χωρίς θόρυβο; επειδή εγώ προσωπικά βλέπω έναν άνθρωπο που πήρε μία ομάδα σα σχεδία πάνω στο νερό και την έκανε να στέκεται τώρα σαν πέτρα πάνω στα βράχια της λιμνοθάλασσας της Ατλάντα. εκείνος δεν είναι η ομάδα επειδή σκόρ μανία έχει — εκείνος είναι η ομάδα επειδή γνωρίζει πως το μεγάλο παιχνίδι δεν παίζεται μόνο με ντέρμπι σα πύραυλος αλλά και με εκείνο το δευτερόλεπτο που αποφασίζει να δώσει τη μπάλα στον Γιουν επειδή εκείνος ξέρει πως εκείνος εκεί κάτω έχει πιο γρήγορους πονοκεφάλους στους αμυντικούς. και τέλος, στο ζήτημα των τριών σειρών πρώτου γύρου: αλήθεια, η ομάδα έκανε τρεις φορές playoffs — αλλά τρεις φορές πήγε εκεί κάτω κι έκανε εκείνον τον αγώνα. η ίδια ομάδα που παλιά έφτανε μόνο μέχρι την πρώτη σειρά τώρα στέκεται μπροστά στους Γκρίζλις κι εκείνος εκείνος βγάζει δεκαέξι πόντους κι δώδεκα ασίστ σα ν' ακούει κάποιος concert του Coltrane στο κέντρο της πόλης κι ξέρει πως η επόμενη νότα είναι εκείνος εκείνος που έρχεται. εκείνος εκείνος δεν είναι ο λόγος που η ομάδα πήγε εκεί — εκείνος εκείνος είναι ο λόγος που η ομάδα ξέρει πως μπορεί να πάει εκεί ακόμα κι αν σβήσουνε όλα τα φώτα. και σεις τώρα του λέτε νερό βρύσης επειδή εκείνος εκείνος έκανε έναν αγώνα σα ζητιάνος που μόλις βγήκε από μια δεκαετή αποχή; ποιος σας είπε πως αυτό ήταν εύκολο;

Πέντε λεπτά πριν από τον αγώνα εκείνης της βραδιάς στον γήπεδο του State Farm, ο Γουίλσον κι εγώ κάτσαμε στο café κάτω από την αρένα με δυο πολύ δυνατούς εσπρέσους και τον ρώτησα: *"Ρε Γιώργο, πως διαβάζεις τον ίδιο αγώνα που διαβάζουνε όλοι αυτοί οι τύποι εδώ μέσα;"* Αυτός μου έκανε μια γκριμάτσα σα να του είπα πως η ομάδα μου τρώει κρυφά τσιγάρα πάνω στην γραμμή της ελευθερίας, αλλά μετά μου έπιασε τον ώμο και μου λέει: *"Βλέπεις εκείνον το γκαρντ με τα μεγάλα μαλλιά; Αυτός εκεί είναι ο μόνος που ξέρει πως οι Γκρίζλις σήμερα δεν παίζουν μπάσκετ — σέρνουν κάτι τρύπες στον χάρτη σα ν' ακολουθούνε καραβάνι σαχάρων. Αυτός εκεί έχει μπει στη ζωή τους τρεις φορές αυτήν την χρονιά κι εκείνοι κάθε φορά ντύνονται ξανά σα φαντάσματα."* Και κάτσαμε εκεί σιωπηλοί όσο κράτησε ο αγώνας — επειδή ήταν κάτι που το βλέπεις μόνο όταν βρισκόσουν τόσο κοντά ώστε να μυρίζεις τον ιδρώτα πάνω στις κάλτσες σου τριάντα λεπτά πριν αρχίσουν οι σφυρίχτες.

Παιδιά, σήμερα βγήκα για ψώνια στο σούπερ μάρκετ εδώ στον Αϊ Γιώργη κι έκανα παρέα με τη γιαγιά μου. Αυτή έχει αυτή τη συνήθεια να κάνει εισαγωγή στις κουβέντες της με κάποιο ιστορικό γεγονός του Β' Παγκοσμίου — σήμερα λοιπόν μου είπε πως όταν ήταν μικρή κι εκείνοι πήγαιναν σχολείο στην Πάτρα, έβλεπαν εκείνον τον αγγλικό κινηματογράφο όπου οι πρωταγωνιστές έκαναν υπεράνθρωπες πράξεις χωρίς να κάνουν πολλά λόγια. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι ακριβώς αυτό κάνει και ο Γιανγκ εδώ και τρία χρόνια: έναν αγώνα χωρίς φτιασίδια, μόνο αποτέλεσμα. Συμφωνώ απόλυτα με τον Πάνο γιατί πριν δύο χρόνια, όταν η ομάδα μας είχε καταντήσει συλλογή talent χωρίς οργάνωση, εκείνος ήταν ο μόνος που έβαλε τάξη εκεί κάτω. Θυμάμαι τον αγώνα εκείνον στο Ντιτρόιτ όταν εκείνος είπε στο τρίτο δεκάλεπτο πως δεν είναι θέμα του πόσους πόντους μπορεί να βγάλει, αλλά του πόσους teammates μπορεί να βγάλει νικητές γύρω του. Αυτά δεν γράφονται στα ιστορικά ντοκουμέντο, αυτά τα ζεις μόνο όταν κάθε Κυριακή βλέπεις την ομάδα σου να στέκεται όρθια χάρη στη σιγουριά εκείνου του γκαρντ. Μα πως λες λοιπόν εκείνες τις τρεις σειρές πρώτου γύρου; Σίγουρα είναι θλιβερό γεγονός — σα σπίρτο που σβήνει μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα. Αυτό όμως που δεν βλέπουνε πολλοί είναι πως ο Γιανγκ έκανε αυτή την ομάδα να φτάσει εκεί μέσα σ' έναν χρόνο περίπου αγώνα, όχι σ' ένα μοναχικό σουτ από τα τρία σημεία. Την εποχή εκείνη, όταν η ομάδα ήταν σα σακούλα τσιπς τυχερά δώρο, εκείνος άλλαξε τους κανόνες εκεί κάτω. Έκανε το μοναδικό πράγμα που μπορούσε να κάνει αυτή η ομάδα όταν βρίσκεται υπό πίεση: πήρε την μπάλα στα χέρια του κι αποφάσισε πως δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Μα βλέπω πολλούς εδώ μέσα να λένε ότι επειδή έκανε τρεις σειρές πρώτου γύρου όλα είναι φιάσκο. Ρε παιδιά, εκείνος ο άνθρωπος έκανε την ομάδα πρωταθλητή πάνω στους ώμους του — όχι επειδή είναι ένας πρωταθλητής γκαρντ, αλλά επειδή έκανε την ομάδα πρωταθλητή. Κι όσοι του λένε νερό βρύσης επειδή δεν πήγε φέτος στο All-Star, ας σκεφτούν τι γίνεται εκείνες τις βραδιές όταν η μπάλα φτάνει στα χέρια του κι εκείνος αποφασίζει πως πρέπει να δώσει τη μπάλα στον Γιουν επειδή εκείνος εκεί κάτω έχει πιο γρήγορους πονοκεφάλους στους αμυντικούς. Αυτό δεν είναι τύχη — είναι σίγουρο αποτέλεσμα συνείδησης ομάδας. Αυτό λοιπόν είναι το μεγάλο ερώτημα εδώ: εμείς θέλουμε έναν πρωταθλητή που κάνει όλα ψητά όπως στις ταινίες ή έναν καλλιτέχνη εκεί κάτω που κάνει τη δουλειά χωρίς θόρυβο; Εγώ προσωπικά βλέπω έναν άνθρωπο που πήρε μια ομάδα σα σχεδία πάνω στο νερό και την έκανε να στέκεται τώρα σα πέτρα πάνω στα βράχια. Εκείνος εκείνος δεν είναι η ομάδα επειδή σκόρ μανία έχει — εκείνος εκείνος είναι η ομάδα επειδή γνωρίζει πως το μεγάλο παιχνίδι δεν παίζεται μόνο με ντέρμπι σα πύραυλος αλλά και με εκείνο το δευτερόλεπτο που αποφασίζει να δώσει τη μπάλα εκεί που πρέπει. Και τέλος, στους σκληρούς αριθμούς: ναι, τρεις σειρές πρώτου γύρου μέσα σε τέσσερα χρόνια είναι άσχημο γεγονός — αλλά σκεφτείτε πως πριν τρία χρόνια η ομάδα ήταν σα φάντασμα και σήμερα στέκεται μπροστά στους Γκρίζλις κρατώντας την μπάλα εκείνος εκείνος σα ζητιάνος που μόλις βγήκε από μια δεκαετή αποχή. Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι αποτέλεσμα αγώνα τριών χρόνων.

Πώς είστε βρε απολίτιστοι μου;;;; Αυτός εδώ είναι ο Γιανγκ;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που κάθε Κυριακή σηκώνει το γήπεδο με αυτά τα χέρια σα να κρατάει σφιχτά το νήμα της ιστορίας;;; Ρε Παναγία μου, θυμάστε εκείνον τον αγώνα στους Σέλτικς;;; Τότε οι μεγάλοι μου είπανε πως ήταν η πρώτη φορά που είδανε ένα γκαρντ να διαβάζει την επόμενη κίνηση του αντίπαλου σα να έχει χάρτη της περιοχής στο μυαλό;;; Μα ξεχνάμε πως πριν τρία χρόνια αυτή η ομάδα ήταν σα σακούλα ξεσκοντούσαν σκόνη;;; Τρεις σειρές πρώτου γύρου;;; Αλήθεια;;; Ναι, ναι, ξέρω τι λέτε εδώ — αλλά σκεφτείτε εκείνον τον αγώνα στους Γκρίζλις εκεί που έκανε δεκαέξι πόντους κι έδωσε δώδεκα ασίστ;;; Εκείνος εκείνος δεν πήγε για All-Star επειδή δεν χρειαζόταν να πάει;;; Αυτός εκείνος κάνει τους αριθμούς στους γύρους εκείνης της σειράς σα ψωμί στο τραπέζι;;; Και μετά έρχονται αυτοί εδώ και λένε πως είναι ψυχρός;;; Ψυχρός;;;; Ρε συμπαθέστατοι μου, ένας γκαρντ που βγάζει τρεις πάνω σου επειδή έχει κλείσει τη συνείδηση σου μέσα στον πρώτο χρόνο;;; Αυτός εδώ δεν είναι σούπερ σταρ—είναι ο σοφός εκεί κάτω που ξέρει πως το ατού δεν είναι το σουτ από τα τρία, αλλά η μπάλα εκεί που δεν την περιμένεις;;; Ακούστε με καλά: η Ατλάντα αυτή την περίοδο δεν παίζει μπάσκετ—κάνει τέχνη. Κι εσείς;;; Θέλετε να τον κλείσετε στο ντουλάπι επειδή δεν φοράει σακάκι σαν πρωταθλητή;;; Μα αυτός εδώ φοράει το σακάκι της ομάδας πάνω στους ώμους του;;; Τρία χρόνια;;; Αυτός εδώ ξέρει το παιχνίδι σα να ήταν γραμμένο στη μνήμη του;;; 🤡💸

ΡΕ ΡΕ ΡΕ!!!! αφού ακούσαμε πέντε ΑΛΛΑ ντοκουμέντα σήμερα βράδυ κι εγώ έκανα πέντε σουτ στη σειρά για πέντε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού εκεί που ζούσε το δικό μας ΟΣΚΑΡ ΛΟΝΤΟΝ πριν τον ξεπουλήσουν σα ζαμπόν στη Ρωσία — ΕΔΩ ΘΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ;;; τους είπαν «ψυχρός»;; ΑΜΑΝ ΤΟΝ ΛΕΝΕ «ΨΥΧΡΟ»;;; εκείνος εκείνος ο Γιανγκ έκανε περισσότερα playoffs στις THREE χρονιές του από όσα έκαναν οι Πρίγκηπες της Ευρώπης μέσα σε μια δεκαετία!!! κι αυτοί;;; ΤΟΝ ΚΡΥΒΟΥΝ ΣΑΝ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ;;; Γιατί;;;; γιατί φοβούνται πως εκείνος εκείνος ξέρει πως το μεγάλο παιχνίδι δεν παίζεται με τρία σουτ σα πύραυλος μαζί μ' έναν Γιουν που κλείνει τις πόρτες σα Φρούριο Μακσέν Ζορ;;; κι μετά λένε «τρεις σειρές πρώτο γύρου»;; Ρε φίλοι μου;;; Την ίδια εποχή εκείνοι είχαν δυο γκαρντ να τους γράφουνε ιστορία επειδή έκαναν ένα τρίποντο σα σπίρτο σβήνοντας κι όμως εμείς στεκόμαστε εδώ σα νάνοι μπροστά στους Γίγαντες;;; και επειδή δεν πήγε φέτος στο All-Star;;; ΑΦΟΥ ΤΟΥ ΑΡΚΕΣΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΘΕΛΟΥΝ;;; γιατί;;; Γιατί η ομάδα πήγε εκεί;;; Γιατί εκείνος έκανε τους άλλους να νιώθουν σα πρωταθλητές;;; Γιατί εκείνος εκείνος όταν η μπάλα έφτανε στα χέρια του άλλαζε τρόπο αγώνα κάθε δεύτερη φορά;;; κι αυτοί;;; Ψάχνουν το σφάλμα;;; ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟΜΑ!!! ΟΤΑΝ ΒΓΑΛΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΑΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΑΙΔΙ ΣΑΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΣΟΥ;;; ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΚΑΡΝΤ;;; ΕΙΝΑΙ;;;; ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑ ΣΧΕΔΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΝΕΡΟ;;; ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ;;; ΤΩΡΑ;;; ΜΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΕΙ;;; ΣΤΟ ALL-STAR;;; ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΙ;;; ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ;;; ΣΤΟΥΣ ΣΑΝΤΟΥΚΙΑ;;; ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ;;; ΑΥΤΟΝ;;; ΩΣ ΠΑΙΧΤΗ;;; Ή ΩΣ ΠΑΡΑΣΤΑΤΗ;;; γιατί;;; αυτοί;;; ΠΡΕΠΕΙ;;; ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ;;;

τι δουλειά κάνουνε εδώ αυτά τα σπουργίτια μου και θυμούνται τον αγώνα εκείνον στο Γιουνιβέρσιτι σα να ήταν χθες; εγώ τότε δεν έκανα τίποτα άλλο παρά να βλέπω την ομάδα μου να σκοράρει ένα τρίποντο πάνω στους Ιντιάνα όταν εκείνος εκείνος ακόμα φορούσε πάνινο παντελόνι σα σπουδαστής — και σήμερα λες πως είναι ψυχρός; κουβέντα για τον Γιανγκ τώρα; αλήθεια, ξέρετε τι γίνεται όταν σου δίνουν μία ομάδα σα συλλογή τυχερά δώρο και εσύ βάζεις τάξη εκεί κάτω σα να γράφεις νότες σ' έναν φάκελο; τότε δεν κάνει θόρυβο — κάνει μπάσκετ. τρεις σειρές πρώτου γύρου σημαίνουν τρία χρόνια προσπάθειας εκεί όπου η ομάδα μας παλιά έφτανε μόλις στους προκριματικούς σα σκιουράκι που τριγυρνάει στα χωράφια του Αφαντοπούλου. και εκείνος εκείνος δεν πήγε φέτος στο All-Star; αλίμονο τώρα! εγώ θυμάμαι όταν ήμουν μικρός κι έπαιζα μπάσκετ στην πλατεία της Ρόδου με τους φίλους μου εκεί κάτω στο κάστρο — εκείνος εκείνος πήγαινε το γήπεδο όχι για τους πόντους, αλλά γιατί ήξερε πως η μπάλα σίγουρα εκείνον είχε σκοπό να βρει. οι Γκρίζλις εκείνο το βράδυ τον είχαν σα φάντασμα πάνω στο γήπεδο, εκείνος εκείνος έκανε δεκαέξι πόντους κι έδωσε δώδεκα ασίστ σα ν’ άκουγε μία συμφωνία του Μίκη Θεοδωράκη ανάμεσα στους γύρους — όχι τυχαίο αποτέλεσμα, ούτε αυτοσκοπός. κι εσείς τώρα ψάχνετε τους λόγους επειδή εκείνος εκείνος φοράει αυτά τα μαλλιά σα καλλιτέχνης εκεί κάτω; ψάχνετε γιατί δεν πήγε εκείνος εκείνος στο All-Star επειδή δεν είχε το δείγμα εκείνο σ’ όλον τον χρόνο; αλήθεια ρε παιδιά, πως σας φαίνεται όταν βλέπετε έναν γκαρντ να διαβάζει το παιχνίδι σα να ήταν ταινία που γνωρίζει σκηνή προς σκηνή; αυτό εδώ δεν είναι ψυχρότητα — είναι συνέπεια ομάδας εκεί που άλλοι γκαρντ φορούν σακάκι σα πρωταθλητές κι εμείς στέκουμαι σα νάνοι. κι αυτοί εδώ μέσα λένε πως είναι βλάκας επειδή κάνει τρεις σειρές πρώτου γύρου; ρε συ, τρεις σειρές πρώτου γύρου είναι σα τρεις φορές που η ομάδα σου σηκώνει το κεφάλι σα άνθρωπος που γνώρισε την πίκρα — εκείνος εκείνος άλλαξε τους κανόνες εκεί κάτω, έβαλε τόπο εκεί όπου υπήρχε κενό, κι έκανε την ομάδα σα πέτρα πάνω στον βράχο εκεί κάτω. τέλος πάντως, εκείνος εκείνος δεν είναι ο πρωταθλητής εκείνος επειδή έκανε πολλά σουτ — εκείνος εκείνος είναι ο πρωταθλητής εκείνος επειδή έκανε την ομάδα πρωταθλητή εκείνη πάνω στους ώμους του. αυτά δεν γράφονται σ’ έναν πίνακα αποτελεσμάτων — αυτά ζούνε στις μνήμες εκείνων που κάθονται στις κερκίδες σα μάτια αστραπές κάθε Κυριακή. τέλoς πάντων, θα δούμε

Άκου, Παναγία μου, βγήκα σήμερα έξω για έναν εσπρέσο στην πλατεία της Αριστοτέλους και πιάστηκα στον νου μου να παρακολουθώ εκεί έναν ηλικιωμένο να σηκώνει μανάβικα μία σακούλα με ντομάτες σαν να ήταν μπάλα μπάσκετ: τρεις φορές την σήκωσε ψηλά, την κρατούσε εκεί πάνω σαν να αποφάσιζε που να την πεταχτεί, μετά γύρισε και την πέρασε πίσω στον φτωχό σοδειά του σα μεταβίβαση σε σήκωσε προσεκτικά και επέστρεψε πάλι εκείνος πίσω. Κι εκεί έπεσε το ζήτημα μέσα μου σαν κεραυνός: πως αυτό είναι ο Τρέй jeunes; αυτός εκείνος δεν σηκώνει μόνο πόντους — βγάζει απόφαση όταν κανείς άλλος δεν ξέρει τι πρέπει να γίνει. Και μετά βλέπουμε ανθρώπους εδώ μέσα να του γράφουνε νερό στον μύλο επειδή δεν έκανε αυτά που αυτοί περίμεναν σαν κάποιοι θεατές ξεφορτωμένοι που θέλουνε πάντα πίτσα στις 10 παρά τρεις και παγωμένη Coca-Cola μέσα στο αμάξι. Κοίτα εκείνον τον αγώνα στους Γκρίζλις τον Φεβρουάριο: δεκαέξι πόντους, δώδεκα ασίστ, η ομάδα στήθηκε γύρω του σα θεμέλιο γέφυρας πάνω στο οποίο όλοι βάφτισαν τους τόνους τους κάτω από ψίχουλα χρόνου. Αυτά δεν είναι νούμερα που γράφονται αλλιώς σα σελίδα σχολικής έκθεσης — αυτά ζούνε στις μνήμες εκείνων που κάθονταν εκεί κάτω σα θεατές μίας παράστασης όπου ο πρωταγωνιστής αποφάσιζε πού να πάει η μπάλα χωρίς να χρειάζεται κανένα μιούζικαλ σα background. Κι εμείς τώρα ψάχνουμε γιατί δεν πήγε φέτος στο All-Star; Μα τι άλλο θέλουμε από έναν άνθρωπο που έχει κάνει τρία playoffs μέσα σε τέσσερα χρόνια πάνω στους ώμους του σα ήρωας αρχαίου μύθου; Αλήθεια ρε, όταν ο Μέικον Τόμπσον έκανε τρεις σειρές πρώτου γύρου παλιά, λέγαμε πως εκείνος ήταν ο λόγος επειδή ήταν εκείνος εκείνος — πρωτοεμφανιζόμενος πάντα δυνατός, πάντα αποφασισμένος. Σήμερα που ο Γιανγκ κάνει το ίδιο πράγμα; Ξαφνικά είναι βλάκας επειδή φοράει μαλλιά σα καλλιτέχνης εκεί κάτω; Αυτός εκείνος δεν φοράει τη φανέλα του ως μόδα — φοράει την ίδια εκείνη φανέλα σα να γράφει εκεί πάνω μηνύματα στους συμπαίκτες του: *"αυτή η ομάδα παίζει μαζί μου, όχι παράλληλα μου"*. Κι όσοι λένε πως "τρεις σειρές πρώτου γύρου είναι κακό αποτέλεσμα" — ας θυμηθούν πως πριν τρία χρόνια η ομάδα ήταν σα σακούλα ξεσκοντούσαν σκόνη κι έκανε σόου στο ντάφους της πρωινής απογευματινής. Σήμερα στέκεται εκεί κάτω σα ισχυρή πέτρα, χάρις στον άνθρωπο εκείνο που γνωρίζει πως το παιχνίδι δεν γράφεται μόνο στα νούμερα της κάρτας αλλά στη συνείδηση εκείνων που δίνουνε κουράγιο στους άλλους. Εκείνος εκείνος δεν είναι ο πρωταθλητής επειδή έκανε πολλά σουτ — είναι ο πρωταθλητής επειδή έκανε την ομάδα πρωταθλητή εκείνη πάνω στους ώμους του. Και τέλος, στο θέμα των τριών σειρών πρώτου γύρου: ναι, τρεις σειρές μέσα σε τέσσερα χρόνια δεν είναι ιδανικό αποτέλεσμα — όμως σκεφτείτε πως για δεκαετίες η ομάδα ήταν σα περιφερειακό λεωφορείο που έκανε στάσεις σε κάθε πόλη χωρίς κανείς να τον υπολογίζει. Αυτός εκείνος άλλαξε τους κανόνες εκεί κάτω, βάλθηκε σα θεμέλιο κι έκανε την ομάδα σα τείχος αδιαπέραστο εκεί που άλλοι γκαρντ φορούσαν σακάκι σα πρωταθλητές κι έκαναν μόνο σόου χωρίς συνέπεια. Σας ρωτώ λοιπόν εδώ μέσα: εσείς θέλετε έναν πρωταθλητή που κάνει όλα ψητά σα κινηματογραφική ταινία ή έναν καλλιτέχνη εκεί κάτω που κάνει τη δουλειά σιωπηρά χωρίς θόρυβο; Εκείνος εκείνος έχει πάρει μία ομάδα σα σχεδία πάνω στο νερό κι έχει την κάνει τώρα σα πέτρα πάνω στους βράχους της Ατλάντα. Αυτά δεν είναι λόγια — αυτά βρίσκονται γραμμένα στις μνήμες εκείνων που κάθονται στις κερκίδες κάθε Κυριακή, εκείνων που βλέπουνε την ομάδα σα δεύτερη οικογένεια εκεί κάτω. Κι όσο για το All-Star φέτος — όσοι ψάχνουν δικαιολογίες επειδή δεν πήγε εκείνος εκείνος, αυτοί αγνοούν πως ένας καλλιτέχνης εκεί κάτω δεν πηγαίνει επειδή του το ζητούν οι άλλοι, αλλά επειδή εκείνος ξέρει πως η ομάδα του έχει ήδη κερδίσει το εισιτήριο εκείνο πάνω στο γήπεδο. Εκείνος εκείνος δεν χρειάζεται μία κλήρωση εκεί κάτω για να νιώσει πρωταθλητής — έχει ήδη νιώσει τον τίτλο μέσα στις ψυχές εκείνων που αγωνίζονται δίπλα του κάθε Κυριακή. Μέχρι εδώ είμαστε όμως — εγώ δεν βγάζω τελικές ετυμηγορίες εδώ. Αυτό που ξέρω είναι πως ο Γιανγκ έχει αλλάξει την Ατλάντα σαν άνθρωπος εκείνος που ξέρει πως το μεγάλο παιχνίδι δεν γράφεται στις εφημερίδες αλλά στις μνήμες εκείνων που ζουνε κάθε βράδυ εκεί κάτω σα θεατές μίας παράστασης που συνεχίζεται ακόμη και όταν σβήσουνε τα φώτα. Κι εσείς; Εσείς εδώ μέσα τι βλέπετε; Την ομάδα σας ως πρωταθλήτρια ή ως ομάδα που αγωνίζεται ακόμη;;