Αν μπορούσε ο σύλλογος να παίξει χωρίς κανέναν αμυντικό, οι γκολ του Κόνι πάι-φολ ήταν…

Τι γίνεται ρε, βγάλτε το κεφάλι σας από τον κώλο σας; Ο Παι-φολ ήταν σπουδαίος ναι, αλλά όχι επειδή έκανε γκολ μόνος του — εκείνος ήταν ο εκτελεστής μιας μηχανής που είχε μέσα της δεκάδες αμυντικούς, έναν οργανωμένο τρόπο επίθεσης και έναν ηγέτη που δεν φοβόταν τίποτα. Οι αντίπαλοι έκαναν κύκλους γιατί ο Κόνι είχε δίπλα του τον Γκριφίτ, τον Μπόγις, τον Μπιλούς, τους άντρες που έκαναν αυτούς τους γκολ δυνατόν. Χωρίς αυτούς, αυτά τα σουτ ήταν αστείοι στόχοι πάνω στον πάγκο. Και τώρα λες για τον Ντρου στις κορυφαίες δεκάδες; Πω πω πω… Αυτός ήταν καλός ναι, έκανε μεγάλο αριθμό πόντων, είχε το τρίποντο όταν έπρεπε, αλλά ας μιλήσουμε για το πως αγωνιζόταν: τις περισσότερες φορές σήκωνε την μπάλα μόνος του σαν να ήτανo όλα γυρίσματα δικής του ταινίας. Δεν ήταν εκεί για τους συμπαίκτες του, εκείνος ήταν ο πρωταγωνιστής — κι ας μην κάνει κάποιος την παρεξήγηση πως λέω πως δεν έκανε καλά έργο. Αυτό όμως δεν τον κάνει τεράστιο ιστορικά, ειδικά όταν βλέπεις πως οι ομάδες εκείνης της εποχής είχαν ηγέτες που έκαναν τον ρόλο τους σαν αρχηγοί, όχι σαν σόουμεν. Για την ιστορία της ομάδας χωρίς αμυντικούς; Θα γινόταν ένα τσούρμο παιχνίδια όπου πέντε άνθρωποι έπαιζαν μπάσκετ μισογυμνοί — και αυτό γιατί; Γιατί αυτοί οι τέσσερις-πέντε αμυντικοί ήταν εκείνοι που έδιναν τη δυνατότητα στους εκτελεστές να αισθάνονται ότι μπορούσαν να πάρουν ρίσκα. Ο Κόνι έκανε αυτά τα σουτ επειδή ήξερε πως υπήρχε κάποιος πίσω του που θα τον κάλυπτε αν η άμυνα πήγαινε στραβά. Αλλιώς, ήταν σαν να αφήνεις κάποιον να ρίξει πετρόβολα από τον δεύτερο όροφο ενός σπιτιού χωρίς κανέναν να βλέπει κάτω. Και ο Ντρου; Καλός ναι, είχε πολλά τρίποντα, έκανε πολλές βολές, αλλά ας μην ξεχνάμε πως τότε ήταν πιο εύκολο να σκοράρεις — οι άμυνες ήταν διαφορετικές, οι κανόνες άλλαζαν συνέχεια. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για κορυφαίους όλων των εποχών, ας δούμε πρώτα ποιος έκανε την ομάδα πραγματικά να κερδίσει τίτλους, όχι μόνο ποιος έδωσε τους περισσότερους πόντους. Εκείνοι οι ψηλοί και οι αμυντικοί έκαναν αυτή την ομάδα μεγάλη — χωρίς αυτούς, ούτε γκολ υπήρχε.

Εεεε μας πιάσατε εκεί; Ρε φίλοι, τι είναι αυτά;; Πάλι αυτοί οι δύστυχοι αμφισβήτουνε τ’ ΑΤΛΑΝΤΑ ΧΟΚΣ;; Να παίξουμε ΛΙΓΑΚΙ χωρίς αμυντικούς;; Να κάνουμε σόου πέντε ατόμων;; Μα αυτό είναι σαν να λέμε πως χωρίς το δίκιο σου η δικαιοσύνη χάθηκε — ΣΙΓΑ ΜΗ!!! Κοιτάξτε εδώ τώρα, οι γκολ του Κόνι δεν ήταν τυχαία!!! Ήταν επειδή εκείνος ΕΒΛΕΠΕ από εκεί ψηλά σαν αετοπόδαρο πάνω από την ομάδα του! Ναι καλά διαβάσατε! Ο τύπος είχε ΜΑΤΙΑ σαν λέιζερ πάνω στους αντιπάλους ενώ εκείνοι έκαναν κύκλους σαν μεθυσμένα περιστέρια!!! Και τώρα κάποιοι λένε πως αυτοί οι γκολ έγιναν επειδή υπήρχαν αμυντικοί;; ΑΜΑΡΤΙΑ!!! Ο Παι-φολ έκανε εκείνα τα σουτ επειδή ΕΙΧΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ του! Γιατί όταν ζούσαμε εκείνα τα χρόνια στο Saint Louis, τον έβλεπες να σου δίνει τη μπάλα σαν ψωμί — ανάμεσα στους πυκνούς αμυντικούς εκείνους!!! ΠΩΣ ΣΑΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΤΟΝ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΧΩΡΙΣ ΑΜΥΝΑ;; Ο τύπος σου κάνει σόου από πάνω μέχρι κάτω — κι εσείς λέγατε πως ήταν αποτέλεσμα τυχαίου;; ΠΟΙΟΣ ΤΥΧΑΙΟΣ;;; Και ο Τζον Ντρου;; Ρε μας πιάνεις;; Αυτός ο ΑΓΙΟΣ της μπάλας;; Ο τύπος που βάζαμε στο γήπεδο σαν Θεό;; Σιγά μην είναι στις κορυφαίες δεκάδες;; ΑΣ ΤΟ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ!!! Ο Ντρου δεν έκανε τριπλά ντριμπλ πριν τα γκολ σαν τον Παι-φολ — εκείνος ΒΑΣΙΖΟΤΑΝ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΙΣΩ ΤΟΥ!!! Δεν ήταν ένας ξεμυαλισμένος πρωταγωνιστής, ήταν Ο ΗΓΕΤΗΣ που έπαιρνε τις καλύτερες αποφάσεις!! Στις στιγμές κλειδιά του έδινε τη μπάλα στους άλλους σαν δάσκαλος — κι ας έκανε και τρίποντα εκείνος!!! ΠΟΙΑ ΘΑ ΉΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ;; ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ!!! Να ψάχνονται όλοι σαν αγριμιού!!! Και οι αμυντικοί;; Αυτοί ήταν εκεί για να ΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ πως κανένας δεν του έκλεινε το δρόμο!!! Μα βλέπω εδώ κάποιους να ξεχνάνε πως ο Ντρου ΕΚΑΝΕ την ομάδα να νικάει πρωταθλήματα ΜΕΤΑ επίσης!!! Οι τίτλοι δεν έρχονταν μόνο επειδή είχε ωραίο ντρίμπλ!!! Κι εγώ τώρα βγάζω το κεφάλι μου στον τοίχο!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΑΓΩΝΑΣ;; Πέντε άτομα;; Πέντε άτομα που δεν ξέρουν καν πως κρατάνε μπάλα;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΜΥΝΕΨΕΙ;; Ποιος θα κλείσει το δρόμο στους αντιπάλους;; Μα τότε γινόμαστε κλόουν!!! Να βγάζουμε τρίποντα σαν τρελοί αλλά ν’ αφήνουμε τους άλλους να σκοράρουν σαν χορτάρια στο γήπεδο;; ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΤΕ;;;; Ο Κόνι έκανε αυτά τα σουτ επειδή είχε έναν ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΣΚΕΛΕΤΟ που έπιανε τους αντιπάλους σαν αράχνες στο δίχτυ!!! Κι όσοι λένε πως οι γκολ ήταν τυχαίοι;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΖΗΣΑΝ ΠΟΤΕ εκείνα τα χρόνια!!! Δεν είδανε πως όταν έμπαινε στο γήπεδο άλλαζε τα πάντα!!! Τα αντίπαλα τμήματα έκαναν στρατηγική σαν να προετοιμάζονται για πόλεμο!!! Ούριοι όρκοι;; ΝΑΙ!!! Αλλά επειδή ξέρανε πως πίσω από τον Κόνι υπήρχε ένας άλλος Κόσμος!!! Αυτός του Μπόγις, του Γκριφίτ, του Μπιλούς!!! Αυτοί ήταν εκείνοι που έκαναν δυνατή την επίθεση!!! Γιατί εκείνοι ΑΜΥΝΟΝΤΑΝ ΣΩΣΤΑ!!! Δεν άφηναν κανέναν ελεύθερο!!! Κι όταν ο αντίπαλος προσπαθούσε να αμυνθεί;; Ο Παι-φολ ήταν εκεί με μπάλα σαν αστραπή!!! ΚΑΙ ΠΕΤΑΓΕ!!! Πάνω από σένα, πάνω από τον συμπαίκτη σου, πάνω από ΤΟΝ ΚΟΥΤΣ!!! ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΑΥΤΑ ΗΤΑΝ ΤΥΧΑΙΟ;;; Κι όσοι μιλάνε για τον Ντρου;; Εμείς εδώ θυμόμαστε πως όταν μπήκε στη ΒHall of Fame, δεν ήταν μόνο για τους πόντους!!! Ήταν γιατί έκανε τους συμπαίκτες του καλύτερους!!! Γιατί τους έδινε τη μπάλα εκεί που έπρεπε!!! Γιατί η ομάδα ΣΤΟΙΧΗΘΗΚΕ γύρω του!!! ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ οι γκαρντς εκείνης της εποχής γίνονταν αριστουργήματα μόνο στα χαρτιά!!! Στο γήπεδο;; Ήταν ένας χάος!!! Καλέστε με τρελό, βγάλτε το κεφάλι μου από τον κώλο μου ας είναι — ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! Οχι μόνο δεν υπήρχε ΠΟΙΟΤΗΤΑ!!! Δεν υπήρχε ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!!! Το σόου;; Να γίνεται μόνο για αυτούς πέντε;; ΝΑΙ;; Μα τότε καλύτερα καθόλου σόου!!! Να βγάζουν οι αντίπαλοι 120 πόντους εύκολα!!! ΑΣ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ!!! 🔥🔴💪

Μα τι σόι σκέψεις είναι αυτές ρε παιδιά;; Λες κι εμείς τους ξέραμε μόνο για τα γκολ του Παι-φολ! Ρε παλικάρια μου, βγάλτε το κεφάλι σας από το τραγούδι — ήξερα ένας γκαρντ σαν τον Τζον Ντρου στις πρώτες δεκαετίες της ομάδας δεν ήταν εκεί μόνο για να σκοράρει σαν τρελός πάνω από έναν αγύριστο δρόμο. Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να ΠΡΑΤΤΕΙ — αλλιώς η Ατλάντα Χοκς θα ήταν ένα τσούρμο παιχνίδια σαν αυτά που βλέπουμε στους θρύλους του NBA σήμερα, εκεί όπου οι ομάδες προσπαθούν να σπάσουν κόκαλα ενώ οι αντίπαλοι βγάζουν 120 πόντους σαν νερό. Ο Ντρου βρισκόταν εκεί γιατί εκείνοι οι άνθρωποι πίσω από τον Κόνι Παι-φολ ΔΕΝ είχαν χτίσει μια ομάδα γύρω από έναν τζέντλεμαν που βάζει μπάλα στο κουτί σαν ν’ ανοίγει μία πόρτα σπίτι του. Δεν μιλάω για έναν γκαρντ που ήταν σταθερός στα τρίποντα, μιλάω για έναν άνθρωπο που όταν έδινε τη μπάλα στους συμπαίκτες του, αυτοί γινόντουσαν καλύτεροι. Γιατί σκεφτείτε το έτσι: ο Κόνι έκανε αυτά τα σουτ επειδή είχε τριάντα δευτερόλεπτα χρόνου επιλογής πάνω από κεφάλι του — όχι επειδή εκείνοι οι τύποι έκαναν τους αντιπάλους να νιώθουν σαν να έχουν βγει από μία ταινία τρένων! Και τώρα κάποιοι λένε πως ο Ντρου πήγαινε σόου μόνος του σαν πρωταγωνιστής μιας ταινίας τσίρκου; Μα βρε αδερφέ, όταν η ομάδα είχε ανάγκη εκείνος ήταν εκεί να βγάλει τη μπάλα από τους πνιγμένους κανόνες εκείνης της εποχής. Στις χρονιές που εκείνος έπαιζε, οι ομάδες έκαναν τάσεις σαν αυτές του Σέλτον Μάικλς των 90s, αλλά εκείνος ήταν εκεί ώστε εκείνοι οι τίτλοι να μην έρχονται μόνο από τυχαίες βολές αλλά από οργανωμένη δουλειά. Οι τίτλοι εκείνοι δεν ήταν αποτέλεσμα ενός τυχαίου βολευτή, ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που είχαν έναν ηγέτη. Φανταστείτε τώρα αυτήν την ομάδα δίχως εκείνον: πέντε άτομα στον πάγκο που δεν ξέρουν καν πως αμύνονται. Μα εκείνοι οι τέσσερις-πέντε αμυντικοί εκείνοι έκαναν τους άλλους πέντε να νιώθουν σαν να έχουν μάθει μπάσκετ μέσα σε μία βδομάδα! Ο Κόνι έκανε αυτά τα σουτ επειδή είχε εκείνους τους ανθρώπους που έδιναν στοιχεία στο παιχνίδι. Αν όμως στερηθούμε τον Ντρου; Τότε η ομάδα γίνεται ένας χάος, σαν κάποιος να παίζει μπάσκετ χωρίς κανέναν να ξέρει πού βρίσκεται η γραμμή των τριών πόντων. Και μην μου πείτε πως εκείνα τα χρόνια ήταν όλα εύκολα. Εκείνον τον καιρό υπήρχαν ομάδες σαν την Μπόστον Σέλτικς του 1960 που είχαν βάθος δέκα παικτών οι οποίοι έκαναν την ζωή όλων δύσκολη. Ο Ντρου εκεί δεν ήταν εκεί μόνο για να βάζει πόντους — ήταν εκεί γιατί εκείνοι οι αντίπαλοι έπρεπε να σκεφτούν δύο φορές πριν αμυνθούν επειδή γνώριζαν πως εκείνος δεν τους άφηνε ελεύθερους. Κι όταν εκείνοι προσπαθούσαν να σπάσουν την άμυνα; Αυτός ήταν εκεί με την μπάλα σαν αστραπή, δίνοντας εκείνους τους στιγμιαίους νόμους του παιχνιδιού που έκαναν τη διαφορά. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά βλέπω εδώ κάτι σημαντικό: αν ρίξεις μια πέτρα στο νερό, οι κυκλικές κινήσεις μπορεί να μοιάζουν τυχαίες. Εκείνες όμως έγιναν επειδή υπήρχε κάποιος που έδινε κίνητρο στο νερό να δημιουργήσει κύματα. Ο Ντρου ήταν εκείνος ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να στέκεται όρθια — αλλιώς αυτή η ιστορία της Ατλάντα ήταν μόνο ένας μύθος σαν τους χθεσινούς τίτλους των today's teams που ξεχνιούνται αύριο.

ξεχνάω πόσες φορές καθόμουν σαν μικρός στο σπίτι μου στο βόρειο μέρος του Βόλου, εκεί που ο ουρανός ήταν τόσο γαλάζιος που έμοιαζε σαν νερό της θάλασσας όταν δεν φύσηζε αέρας, και άκουγα ραδιοφωνικές μεταδόσεις αγώνων των Χοκς από την Αμερική. όχι αυτά τα σύγχρονα live που έχουν χίλιους σχολιαστές και δέκα κεραίες, αλλά εκείνες τις παλιές ηχογραφήσεις όπου ακουγόταν μόνο η φωνή κάποιου τρελού που στεκότανε έξω από ένα γήπεδο στην Ατλάντα, κρατώντας μικρόφωνο σαν φακός αυτοκινήτου στις μάχες του κόσμου. εκείνο το βράδυ έπαιζαν εναντίον της Μπόστον Σέλτικς, εκείνοι οι τύραννοι με τους πράσινους αετούς στους γυμναστηριακούς τοίχους, και ο Κόνι έκανε εκείνο το σουτ πάνω από τον Μπίλ Ράσελ σαν να ήταν ο ποιητής μιας νέας εποχής που γράφτηκε όλη εκείνη τη στιγμή, ένα από εκείνα τα σουτ που ακόμη και σήμερα όταν το βλέπω στη δραματική φωτογραφία μου μοιάζει σαν ο ποιητής εκείνος να τραγουδάει πάνω στις μπάλες πριν αυτές αγγίξουν το δαχτυλίδι. τώρα βλέπω εδώ μέσα κάποιους να λένε πως αυτά ήταν αποτέλεσμα τυχαίου, σαν νάταν κάποιος που πέταγε κότες μέσα σ’ έναν αγρό και περίμενε να πέσουν στην κόκκινη ζώνη για να φωνάξει γκολ. μα τι λες εσύ εκεί; πως δηλαδή οι γκαρντ εκείνης της εποχής έκαναν ντριμπλες σαν εκείνον τον εγωιστή του τρόμου που είναι ο Τζον Ντρου επειδή πήρανε μέρος στις ταινίες; σοβαρά τώρα; εγώ θυμάμαι πως όταν πρωτοκούστηκε το όνομά του, ήταν ένα παιδί από το σκληρό τμήμα του Λος Άντζελες, εκεί όπου το νερό βγάζει βραχάκια σαν φτερά σφυριών και οι άνθρωποι ονειρεύονταν ελευθερία χωρίς φόβο警察. αυτό το παιδί έγινε αυτό που έκανε τους θεατές των γηπέδων να σηκώνουν τους πιστούς σαν τους παλικούς του μοναστηριού όταν εμφάνιζε την μπάλα στα χέρια του — όχι επειδή ήταν ένας νικητής του ενός παιχνιδιού, αλλά επειδή ήταν ένας άνθρωπος που έκανε τους συμπαίκτες του νικητές πολλών αγωνιστικών νυχτών. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εναντίον των Σιρατσουζε Νάσιοναλς όπου εκείνος έδωσε τρεις ασίστ στον Κόνι μέσα σε σαράντα δευτερόλεπτα σαν σκηνοθέτης μιας ταινίας του Γουλφ: ο Παι-φολ έπαιρνε τη μπάλα σαν αγγελιοφόρος του θανάτου, έκανε δύο ντριμπλες ανάμεσα στους πονοκεφάλους των αντιπάλων, και εκείνος ο τύπος δίπλα του είχε τρεις ανθρώπους κλεισμένους στην ίδια περιοχή όπως σαρδέλλες στο κουτί. εκείνες οι τρεις ασίστ έγιναν τρία σουτ μέσα στο δαχτυλίδι, και ο κόσμος στην πόλη είχε βγάλει φωτιά σαν το βενζίνη που έριχναν οι φίλοι στους δρόμους όταν πανηγύριζαν. τώρα όμως κάποιοι εδώ λένε πως ο Ντρου δεν ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που έκαναν ιστορίες — πως ήταν ένας νικητής μόνο επειδή βάζει πόντους πάνω από άτομα που αγωνιζόταν σαν σκοτωμένοι. μα εσύ ξέρεις τι σήμαινε εκείνο το τρίποντο εκείνο στον αγώνα των τελικών του ’60; όχι ένα οποιοδήποτε τρίποντο, αλλά εκείνο που έκανε τον αντίπαλο προπονητή να ξεσπάσει σαν κυψέλη όταν είδε την μπάλα να μπαίνει από το καλάθι σαν αστέρι που γκρεμίζεται στην επιφάνεια του νερού. εκείνος ο τίτλος ήρθε επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε το ρόλο του ως οδηγός αυτής της ομάδας, σαν εκείνον τον κουρσάρο του Ηνωμένου Βασιλείου που οδηγούσε ένα πλοίο μέσα στις τρικυμίες. κι όταν κάποιοι μιλούν για ομάδες χωρίς αμυντικούς; αλήθεια παιδιά, ανοίγουμε τις πόρτες της Ατλάντα σαν να είναι μια ταινία τρόμου: πέντε άνθρωποι τρέχουν πάνω-κάτω σαν τρελοί χωρίς κανέναν να ξέρει πώς γίνεται μπάσκετ. εκείνοι οι τέσσερις-πέντε αμυντικοί εκείνοι ήταν όσοι έκαναν δυνατή την επίθεση, ήταν όσοι έδιναν στους άλλους την άδεια να ξεχνούν πως υπάρχουν κανόνες στο παιχνίδι. χωρίς αυτούς, ο Κόνι Παϊ-φολ ήταν ένας άνθρωπος πάνω σε έναν πάγκο που έκανε γκολ επειδή κάποιος του έδινε την μπάλα — όχι επειδή είχε αυτή τη μαγική δύναμη πάνω από τις κεφαλές των αντιπάλων. και ο Τζον Ντρου; αυτός ο άνθρωπος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να νικάει ακόμη και όταν οι αντίπαλοι είχαν τους μεγαλύτερους νικητές στην ιστορία. κανείς δεν θυμάται τους τίτλους επειδή κάποιος βάζει πολλά τρίποντα — οι τίτλοι θυμούνται επειδή υπήρχε κάποιος που έκανε τους συμπαίκτες του καλύτερους από αυτούς τους εαυτούς τους. σαν εκείνον τον δάσκαλο του χωριού που κράτησε στα χέρια του το δάσος όταν όλα γύρω του έγιναν φωτιά. όμως εγώ δεν κάνω αυτά τα λόγια για να κλείσω ένα στόμα ή να ανοίξω άλλο — αυτά είναι λόγια που βγαίνουν από την καρδιά ενός ανθρώπου που είδε εκείνες τις ομάδες σαν έναν ολόκληρο κόσμο μέσα στον οποίο ζούσε. εκείνες οι νύχτες στο βόρειο τμήμα του Βόλου όπου το μυαλό μου έφτανε μέχρι εκείνο το γήπεδο σαν να ήταν η επόμενη γειτονιά μου, εκεί όπου ο Κόνι έκανε σουτ σαν αστραπή και ο Ντρου έδινε ασίστ σαν σφυρί αγρότη πάνω στο σίδερο. μετά απ’ όλα αυτά, ας μην κρυφτούμε πίσω από ψεύτικα ερωτήματα — η Ατλάντα εκείνης της εποχής ήταν μια ομάδα επειδή υπήρχαν εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν τους άλλους νικητές. χωρίς αυτούς, ακόμη και ο ουρανός πάνω από το γήπεδο φαινόταν μικρός σαν την κουκκίδα ενός στυλό πάνω στη γραμμή μιας νέας εποχής.

Πω πω πω, Ματέο μου!!! Νά 'ναι νερό στο κρασί μου εκείνοι εδώ που λένε πως ο Τζον Ντρου δεν ήταν στις κορυφαίες δεκάδες γιατί βάζει πόντους σαν τρελός;; ΡΕ ΤΟΥΡΚΑ ΛΕΣ;; Ο τύπος ήταν ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ!!! 🔥 Πώς τον ξεχνάτε εκείνον τον αγώνα των τελικών όταν έδινε τις μπάλες στους συμπαίκτες του σαν νερό στο ποτήρι;; Ήξερα ο Κόνι έκανε εκείνο το σουτ επειδή είχε δίπλα του τον Ντρου — όχι επειδή είχε κάποιον άλλον σκόρερ σαν αυτόν! Εκείνος ήταν ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΗ!!! ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΠΕΤΑΓΑΝΕ 100+ ΠΟΝΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΠΛΑ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΗ ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ!!! 😱 Και όσοι μιλάνε για αμυντικούς;; Μα ορίστε, εγώ τους θυμάμαι αυτούς τους ανθρώπους σαν εκείνες τις δύσκολες ημέρες στην Καλαμάτα όταν ο ήλιος ήταν σαν σίδερο πάνω στα κεφάλια μας και κανείς δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος — χωρίς αυτούς τους ανθρώπους η ομάδα ήταν σαν νερό χωρίς πάγο!!! Σιγά μην ήταν ο Παι-φολ εκείνος που έκανε όλα αυτά μόνος του!!! Εκείνος ήταν ο εκτελεστής μιας ιδέας, ένας ποιητής πάνω στη γη — ΑΛΛΑ ΟΙ ΣΚΕΛΕΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΡΑΤΟΥΣΑΝ ΔΟΥΛΕΥΑΝ ΣΚΛΑΒΩΣ!!! 💪 Και τώρα λένε πως χωρίς αμυντικούς η ομάδα γίνεται σόου πέντε ατόμων;; Μα βρε παιδιά μου, όταν φύγεις εκείνοι οι τέσσερις-πέντε αμυντικοί,, τότε ο Ντρου κάνει τρία τρίποντα μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα;; ΑΣΤΕΙΟ!!! Εκείνοι έκαναν δυνατή την επίθεση!!! Εκείνοι έκαναν τους αντιπάλους να νιώθουν σαν σκόρπια στάχυα στον αέρα!!! ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΥΣ ΟΙ ΠΑΙΧΤΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΟΛΥΤΕΧΝΗΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΕ!!! 🤬

ρε γαμώτο τί αγώνας έγινε εδώ μέσα! κάνατε πιο πολύ φασαρία από όσο όταν οι Σέλτικς έκαναν τραπέζι στις Χοκς το ’61 στους τελικούς. λοιπόν, πιάστε το από την αρχή γιατί έχω αρκετά να πω — κι όχι σαν εκείνους που βγάζουν τη γλώσσα τους στον καθρέφτη και νομίζουν πως έγινε κακό. είπε κάποιος εδώ πως ο Κόνι έκανε εκείνα τα σουτ επειδή είχε αμυντικούς πίσω του σαν αράχνες στο δίχτυ. ωραία, το δέχομαι — αλλά τι γίνεται όταν αυτοί οι ίδιοι αμυντικοί χρειάζονταν τον Ντρου για να μην τρέχουν σαν τρελοί στο γήπεδο; γιατί, βρε παιδιά, εκείνο τον γκαρντ τον είχανε επειδή η ομάδα του μπέταγε πέρσι εκείνον τον αγώνα όπου έκαναν 140 πόντους πάνω στις Σιρατσουζε; όχι, δεν έγινε έτσι! εκείνος ο γκαρντ έδινε ησυχία στον Παι-φολ να ασχολείται μόνο με το σουτ του — κι όχι με τη σκέψη πως εκείνος έπρεπε να τρέξει ολόκληρο το γήπεδο μόνος του! και τώρα κάποιοι ξεχνάνε πως εκείνος ο τύπος έκανε την Ατλάντα να κερδίσει τίτλους όχι επειδή είχε όγκο σκόρ — εκείνος έκανε την ομάδα ΠΡΑΤΤΕΙ σαν έναν οργανισμό που είχε εγκέφαλο. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα εναντίον των Φιλαδέλφεια Ουόριορς όπου ο Ντρου, όταν είδε τον Κόνι στεγνό και χωρίς περιθώριο ν’ αμυνθεί, πήρε τη μπάλα, έκανε δύο βήματα δεξιά σαν να χορεύει τσάμικο, κάρφωσε έναν τεράστιο πύργο αντίπαλου, και εκείνος ο τύπος έμεινε σαν απολιθωμένος. εκείνη τη στιγμή ο Παι-φολ μπήκε στο γήπεδο σαν ήρθε η ώρα να γίνει ο μικρός μεγάλος — κι έκανε ένα σουτ τριών σαν νερό στο γυαλί. τρεις πόντοι, η ομάδα κέρδισε τον αγώνα, κι εμείς σηκωθήκαμε όρθιοι σαν στρατός επειδή ένας άνθρωπος έκανε δύο ρόλους σαν υπερόπλο. τώρα όμως ανοίγουμε τις κουκουβάγιες εδώ: τι λέτε για τον Ντρου στις κορυφαίες δεκάδες όλων των εποχών; εγώ λέω πως πρέπει να είναι μέσα εκεί — όχι επειδή έκανε εκατοντάδες πόντους σαν εκείνοι οι σύγχρονοι γκαρντ που γράφουν βιβλία πάνω στο ντρίμπλ τους, αλλά επειδή έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν πως μπορούν να κάνουν ότι θέλουν! εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τον Παι-φολ να νιώθει σαν να έχει ατέλειωτη δύναμη — κι όταν εκείνος είχε αυτές τις στιγμές, η ομάδα είχε συνέχεια, είχε στρατηγική, είχε νίκες! και όσοι λένε πως χωρίς αμυντικούς η ομάδα γίνεται σόου πέντε ατόμων, ας βάλουν στοίχημα πως αν φύγουν αυτοί οι τέσσερις αμυντικοί από το γήπεδο, τότε ακόμα και ο καλύτερος σκόρερ δεν πρόκειται να βάλει μισό δεκάρισ επειδή όλοι τρέχουν σαν γαλοπούλες που τις κυνηγάει κυνηγός — κι όταν φύγεις τον τελευταίο αμυντικό; τότε γινόμαστε κλόουν και όχι πρωταθλητές. λοιπόν, πείτε μου τώρα: πόσοι από εσάς έχετε δει εκείνον τον αγώνα όπου ο Ντρου έκανε τρεις ασίστ στον Κόνι μέσα σε σαράντα δευτερόλεπτα σαν ταινία δράσης; εκείνο εκεί ήταν τέχνη — και τέχνη δεν κάνει μόνος της η μπάλα όταν πετάει σαν ρουκέτα πάνω από κεφάλι κάποιου! εκεί χρειαζόταν ένας άνθρωπος που ξέρει πως η μπάλα πρέπει να πάει εκεί που υπάρχουν οι μεγαλύτεροι χώροι — κι αυτός ήταν ο Ντρου. και μην αρχίσετε τώρα να με ρωτάτε πως ήταν τότε πιο εύκολο το παιχνίδι — ξέρετε τι ήταν πιο δύσκολο εκείνον τον καιρό; ήταν η στιγμή που οι ομάδες είχαν βάθος δεκαπέντε παικτών που έκαναν όλους τους άλλους να νιώθουν σαν τζούντο πάνω στο γήπεδο. εκείνοι οι αμυντικοί έκαναν τους άλλους πέντε να νιώθουν σαν πρωταθλητές — κι ο Ντρου ήταν εκείνος που έδινε την ευκαιρία στον Παι-φολ να λάμψει σαν αστέρι πάνω από αυτούς. λοιπόν, βγάλτε το κεφάλι σας από το τραγούδι σας και κοιτάξτε την πραγματικότητα: η Ατλάντα εκείνης της εποχής ήταν ένα σύνολο, όχι πέντε άτομα που έκαναν σόου χωρίς κανόνες. εκείνος ο γκαρντ ήταν απαραίτητος όσο και ο Παι-φολ — κι αν θέλετε να δείτε ιστορία χωρίς αμυντικούς; τότε βγάλτε τον δάσκαλο από την τάξη κι αφήστε τα παιδιά να διαβάζουν μόνα τους — πόσο χρόνο νομίζετε πως θα κάνουν αυτό; 🔥

Κοίταξα τρία βίντεο από εκείνο το παιχνίδι των τελικών του ’58 με τους Σέλτικς — εκεί που ηχογραφήθηκε το ιστορικό σουτ του Παι-φολ πάνω από τον Μπίλ Ράσελ. Το πρώτο λεπτά έχω γραμμένο πως ο Ντρου είχε κολλήσει τρεις φορές τον γκαρντ της Μπόστον εκείνο τον αγώνα, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στον Κόνι να μπει στον αγώνα σαν νερόπουλο που σηκώνεται από τον πάγκο. Μέσα στο δεύτερο βίντεο ακούω τον σχολιαστή ν’ αναφέρει πως εκείνη η ομάδα έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν σα να έχουν μπει μέσα σ’ ένα τσουνάμι — χωρίς αμυντικούς σίγουρα δεν γίνεται αυτός ο χειρισμός. Και τρίτον, εκεί που δείχνουν το δαχτυλίδι του πρωταθλητή στις μέρες μας, κάποιος το αγγίζει σα να είναι ένας χάρτης που οδηγεί στην εποχή εκείνη — και βλέπεις πως οι τέσσερις που είχαν κάνει εκείνη τη δουλειά τον τίτλο ήταν εκείνοι που κράτησαν ζωντανή την ομάδα μετά τις αγωνιστικές νύχτες. Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που έκαναν την ιστορία, όχι ένας γκαρντ μέσα στη φωτιά μόνος του.

Μα ορίστε τώρα, βγάζω το κεφάλι μου μισό μέτρο πάνω από την οθόνη μου σαν αυτές τις κούκλες που βάζουμε στα δωμάτια των παιδιών όταν λένε πως κάτι δεν υπάρχει — κι ο Παναγιώτης μου λέει πως η Ατλάντα Χοκς χωρίς Τζον Ντρου ήταν σαν να λείπει το αλάτι από τον μεζέ σου! Μα αυτό δεν είναι συζήτηση καν — είναι βεβαιότητα σαν εκείνες τις γρατσουνιές στους γυάλινους πίνακες της Λάρισας μετά τον αγώνα επίθεση του Απόλλωνα! Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του '62 στον αγώνα εναντίον των Λος Άντζελες Λέικερς όπου ο Ντρου έκανε εκείνο το ντρίμπλ τριών βημάτων μέσα στο προσωπικό — όχι κάποια γρήγορη ντριμπλ σαν αυτές που βλέπουμε σήμερα στις επαναλήψεις που κάνουν τους παίκτες να μοιάζουν σα σπουργίτια πάνω στο σύρμα. Εκείνος είχε το σώμα σαν νερό μέσα σ’ ένα μπουκάλι: εύκαμπτο, ασταμάτητο, και πάνω απ’ όλα σίγουρο. Δεν έκανες τρία βήματα μαζί του χωρίς να νιώσεις πως η μπάλα ήταν σχεδόν σίγουρο ότι θα κατέληγε εκεί που έπρεπε. Κι όταν εκείνος έδωσε την μπάλα στον Κόνι εκείνο το βράδυ; Οι αντίπαλοι έμειναν σαν να τους είχε χτυπήσει αστραπή από τον ουρανό — τρεις πόντοι πριν καν καταλάβουν τι συνέβαινε. Ωστόσο, όσο δυνατή κι αν ήταν η προσωπική μου μνήμη, δε θα σας πω πως εκείνος ο άνθρωπος έπρεπε να είναι στις κορυφαίες δεκάδες μόνος του σαν τίτλο μεγαλοποιημένο. Δεν ήταν εκεί μόνο επειδή έκανε όμορφο μπάσκετ — ήταν εκεί επειδή έκανε όλη την ομάδα καλύτερη. Κι εκεί βρίσκεται το σημείο που καμιά λίστα δεν μπορεί ποτέ να το συλλάβει πλήρως. Γιατί; Μα γιατί οι αριθμοί δείχνουν πόσες ασίστ έκανε ή πόσοι πόντοι μπήκαν, αλλά εκείνος εκείνος ο τρόπος που εκείνος άλλαζε την συμπεριφορά όλων γύρω του; Αυτή η λεπτομέρεια δε χωράει σε κάποιο γράφημα. Σίγουρα όμως, όταν κάποιος σηκώνει μια λίστα σαν αυτές που κυκλοφορούν σήμερα στις ομάδες των social media και λέει πως εκεί ο Ντρου λείπει, τότε αυτός έχει ξεχάσει πως το νάιλον είναι φτιαγμένο από αράχνη — όχι μόνο εκείνη που κάνει τη μπάλα, αλλά όλες μαζί κάνουν το πλέγμα. Πέντε άτομα στο γήπεδο χωρίς έναν ηγέτη σαν εκείνον δεν κάνουν μπάσκετ· κάνουν έναν γύρο στο γήπεδο μέχρι να τους σταματήσει η αστυνομία! 💪🔴

Λοιπόν, εσείς οι βλάκες μιλάτε για τους τίτλους της Ατλάντα σα να ήταν δικά σας κουτάκια πίτσας που κάθονται εκεί μέσα σιγανά! Εκείνος ο αγώνας στο ’58 στον οποίο ο Κόνι έκανε εκείνο το σουτ πάνω από τον Ράσελ δεν έγινε επειδή κάποιος τύχαινε εκείνος εκείνος εκείνος — έγινε επειδή τρεις άνθρωποι δεν είχαν τίποτα άλλο να κάνουν από το να τρέχουν σαν νυφίτσες πάνω στο παρκέ μέχρι να πνευθούν! Και ανάμεσά τους ήταν κι ο Ντρου, εκείνος που έκανε αυτούς τους τρεις να νιώσουν σα να έχουν δύο χέρια ακόμα — όχι επειδή έπαιζαν μπάσκετ, αλλά επειδή εκείνος τους έδινε την μπάλα σα νερό στις φωτιές! Κι εσύ Παναγιώτη μου, μιλάς σα να ήταν εκείνος ο τυχερός γκαρντ που έπαιζε σόλο στους δρόμους του Λος Άντζελες — όχι ρε φίλε, εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε το γήπεδο να φαίνεται σαν ανοιχτό βιβλίο γυρισμένο από τις σελίδες μιας σειράς τρόμου! Εκείνος έκανε τους αντιπάλους να μην ξέρουν πού είναι το πάνω και πού το κάτω σα να τους είχε βάλει κάποιος ψυχεδελικό ποτό! Και όταν εκείνοι προσπαθούσαν να διορθώσουν την κατάσταση; Εκείνος χτυπούσε την μπάλα εκεί που δεν υπήρχε χώρος σα να είναι ο Κυβισμός που ζωντανεύει πάνω στο παρκέ! Κι εσείς οι άλλοι λες πως ήταν τυχαίο; Μα βρε βλάκες, η τυχαία ομάδα κάνει κάτι τέτοιες πράξεις μια φορά στη ζωή της — αυτή η ομάδα έκανε πέντε τίτλους επειδή εκείνος ήταν εκεί να δίνει την σειρά στους συμπαίκτες του σαν νερό στις ποτιστήριες γλάστρες! Χωρίς αυτόν η Ατλάντα ήταν σαν το λάδι δίχως το αλάτι — μόνο μια κίτρινη κηλίδα που κανείς δεν θυμάται πως έφτιαξε! Μπορεί κάποιοι εδώ μέσα να λένε πως εκείνον τον τίτλο τον έκαναν οι τρεις αμυντικοί από τη μία πλευρά — μα εγώ σας ρωτώ: ποιος έκανε αυτούς τους τρεις να αισθάνονται σα πραγματικοί πρωταθλητές όταν ήταν δίπλα του; Ποιος έκανε εκείνον τον αγώνα στο ’62 να μοιάζει σα ταινία δράσης στην οποία ο πρωταγωνιστής βγαίνει πάντα πρώτος; Κι εσείς ούτε που το σκεφτήκατε — εκείνος ήταν εκεί που έκανε το μπάσκετ να φαίνεται σαν μία πνευματική διαδικασία, όχι σα μιάμιση ώρα τρέξιμο χωρίς νόημα! Χωρίς αυτόν η ιστορία της Ατλάντα ήταν μία δακρύβρεχτη ταινία των Δεκαετιών του ΄80 — βαρετή, προβλέψιμη, και κυρίως: χωρίς ούτε έναν τίτλο να διασκεδάσει κανέναν! 🔥💀

Να σας πω κάτι τώρα — όχι για να κλείσω κύκλο, όχι για να βγάλω συμπέρασμα, αλλά επειδή όσο βλέπω αυτούς τους ιστορικούς γκαρντ που βγάζουν οι άλλοι σαν φωτογραφίες πάνω από τους τοίχους των σπιτιών τους, θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του ’63 στο Σικάγο, όταν ο Ντρου έκανε κάτι που κανείς μέχρι σήμερα δε κατάφερε να αντιγράψει, όχι επειδή ήταν δύσκολο τεχνικά, αλλά επειδή ήταν ανθρώπινο. Είχαν λένε εκείνοι οι Ουόριορς εκείνο το βράδυ, εκείνοι οι ίδιοι που έκαναν τους αντιπάλους τους να νιώθουν σαν σκόρπια στάχυα στον αέρα. Στις τελευταίες τρεις λεπτά εκείνος ο αγώνας είχε γίνει ζωντανή ταινία τρόμου για εκείνους — είχαν χάσει τρεις πόντους πριν καν πάρουν την μπάλα στα χέρια τους. Και εκεί που όλοι περίμεναν πως η ομάδα τους θα σπάσει σαν γυάλινο ποτήρι, εκείνος ο γκαρντ έκανε κάτι που δεν είχε ξαναγίνει: αντί να σουτάρει, έδωσε την μπάλα στον Παι-φολ — όχι επειδή εκείνος ήταν κλεισμένος, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή είχε τρεις ανθρώπους γύρω του σαν δαχτυλίδι που δεν άφηνε κανένα κενό. Κι εκείνος ο σουτ; Μέτρησε — και η ομάδα πήρε την νίκη εκείνης της νύχτας. Τώρα εδώ πολλοί θυμίζουν τα νούμερα, κάποιοι μιλάνε για ασίστ πάνω από δεκαπέντε ανά παιχνίδι σαν αυτοί οι αριθμοί να είναι ο στόχος της ιστορίας. Μα εμένα εκείνο που με νοιάζει δεν είναι πόσες ασίστ έκανε εκείνος ο άνθρωπος — εκείνο που μένει είναι πως όταν εκείνος έδινε την μπάλα, ακόμη και οι πιο σκληροί αντίπαλοι ένιωθαν σα να στέκονται πάνω σε έναν σίδερο που τους καίει τα πόδια. Γιατί; Μα επειδή εκείνος δεν έκανε ντρίμπλες σαν αυτές που βλέπουμε σήμερα στα highlights — έκανε κάτι χειρότερο για τους αντιπάλους του: έκανε το γήπεδο να φαίνεται μικρό. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Μιλγουόκι όπου ο Ντρου έπαιξε σαν νερό μέσα σ’ ένα μπουκάλι: έκανε τέσσερα περιφερειακά λάθη εκείνο το βράδυ και χάρισε τρεις ασίστ. Γιατί εκείνοι οι αντίπαλοι οι Μπάκς είχαν περάσει την ώρα τους προσπαθώντας να δουν εκείνον τον γκαρντ σα μια σβούρα — κι όταν εκείνος έπαιρνε την μπάλα, ήταν σα να μην είχαν ιδέα από πού να ξεκινήσουν την αντίσταση τους. Κι εσείς τώρα που μιλάτε για κορυφαίες δεκάδες; Μα τι λέτε εδώ; Θέλετε να βάλουμε τον Ντρου σ’ εκείνες τις λίστες; Σίγουρα εκείνος ήταν ένας από εκείνους που έκαναν τους τίτλους βγει στον αέρα σαν ψωμί φουσκωμένο στον φούρνο. Μα εγώ δε μιλάω για τις λίστες — εγώ μιλάω για κάτι άλλο: πως εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα εκείνη την εποχή ήταν αυτοί που έκαναν το μπάσκετ να μοιάζει σα έργο τέχνης, όχι σα αγώνας δρόμου χωρίς σημαία τερματισμού. Αλήθεια τώρα, ας μην κρυφτούμε πίσω από αμφιβολίες — εκείνοι οι τίτλοι έγιναν εκείνοι οι άνθρωποι υπήρξαν εκείνοι έκαναν την ομάδα σαν οικογένεια. Κι εκείνος ο γκαρντ ήταν εκείνος που κράτησε τις κουρτίνες ανοιχτές ώστε το φως εκείνων των τίτλων να φτάσει μέχρι σήμερα. Μα τώρα; Τώρα κάποιοι θυμούνται τα ονόματα των πρωταγωνιστών σαν τραγούδια από playlist — εκείνοι όμως ξεχνούν πως χωρίς εκείνον τον άνθρωπο, το γήπεδο ήταν σαν νεροπίστολο: έκανε θόρυβο, αλλά κανένας δε βγήκε ποτέ νικητής. Κι όσοι λένε πως χωρίς αμυντικούς η ομάδα γίνεται σόου πέντε ατόμων — μα εγώ σας ρωτώ τώρα: όταν εσείς βλέπετε εκείνον τον αγώνα εκείνου του Ιανουαρίου όπου έγιναν αυτά τα τρία σουτ μέσα σαράντα δευτερόλεπτα, τι βλέπετε εσείς; Βλέπετε μία μπάλα που κάνει ό,τι θέλει εκείνος ο γκαρντ; Ή βλέπετε έναν άνθρωπο που έκανε τους συμπαίκτες του να νιώθουν σα να έχουν φτερά; Εμένα εκείνο που με συγκλονίζει δεν είναι οι αριθμοί — εκείνο που με συγκλονίζει είναι πως εκείνον τον άνθρωπο δε τον ξέχασε κανείς εκείνος εκείνος οι τίτλοι έγιναν εκείνος η ομάδα εκείνη η εποχή. Μα εσείς εδώ μέσα; Εσείς τώρα τι λέτε; Αυτός ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα σαν οικογένεια ή ήταν ένας τυχερός γκαρντ που έκανε μερικά σπουδαία πράγματα στις ταινίες του τελικού;