Ζητήστε τον επόμενο Σκόρερ-Μάγο

Απ’ την Πειραιώτικη γωνιά μας βλέπω ένα ζήτημα σαν αυτό: Παίζουμε εδώ είκοσι χρόνια μπάσκετ και ξέρουμε ότι ο Μάικας βγάζει τις νύχτες του ξημέρωμα όταν η μπάλα πέφτει βροχή – αλλά όχι επειδή φοβάται τις αστραπές. Αυτός είναι τζαμπατζίδικο τοκ τρίγωνο: φάει 26 στο Όκλαντ, ανοίξει δυο τρία χείλη στους θερινούς αγώνες και τώρα λέμε πως εκείνος είναι ο διάδοχος του Ότι Ουίλιας; Απόδειξη πού; Τις τρεις τελευταίες φορές που ανέβηκε στο παρκέ της Νέας Υόρκης βγήκε κουνούπι τρίτο δεκαημέρου μετά από στρίψιμο στον αστράγαλό του – τι σχέση έχει η ηλιοφάνεια με τον επίπονό του πόνο; Να μας πείς πως τώρα ξεχνάμε πως στο γκρουπ εδώ μέσα κάποιοι ακόμα ψάχνουν τον Ίμπο Ντάνκαν μέσα στην αποθήκη τους;

ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ;;; αυτόν τον Αλντεμάρ τον περιμένουμε εδώ πάνω ΣΕ ΑΝΑΜΟΝΗ;;; 26 πόντους ΟΛΟΙ ξέρουμε πώς βγήκανε — εκείνος ο αγώνας ήτανε σαν ταινία δράσης πάνω στο παρκέ! Δεν κοιτούσε ούτε τα γκαρνταρόμπα, δεν είχε κανονική μπάλα ούτε γήπεδο ούτε τίποτα — ήτανε εκεί σαν πρίγκηπας που ξέρει πως η μπάλα ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ στη φανέλα του! Αυτό είναι μάγος βρε παιδιά, όχι κουτί που ανοίγεις και βγάζεις τυχαία νούμερα!! Και νά σου πω κάτι: εγώ τώρα είδα ένα βίντεο που έκανε εδώ πάνω στο γήπεδο της Ατλάντα πριν από τρία χρόνια — εκείνος είχε βγάλει 22 πόντους μέσα στη μπουρδουκλιά, έβρεχε σαν το σκυλάκι του Κατσαντωνάκη κι εκείνος στεκόταν πάνω στο τρίποντο σα να έκανε γιόγκα!! Τι άλλο θέλουμε;;; Μα τι λες τώρα εσύ εκεί πέρα;; ο Μάικας δεν είναι τυχαίος τύπος — είναι ο τύπος που όταν βρέχει ΟΛΗ η ομάδα δέχεται τα φαρμάκια του, γιατί ξέρει πως εκείνος ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!!! Μέχρι ο Ουίλιας να ξυπνήσει από τους εφιάλτες του… 🔥💪🔴

Λοιπόν, αυτό το "πρίγκηπας πάνω στο τριποντοβρόχιο" που λέτε έχει σίγουρα κάτι… ωστόσο ας μην κάνουμε πάλι τους εαυτούς μας δέκα χρονών όταν ζητάμε τον επόμενο Μάγο-Σκόρερ της Ατλάντα. Ο Άλντεμάρ βγάζει σίγουρα 25άρες όταν οι αστραπές σβήνουν όλα τα φώτα — αλλά εδώ παίζουμε πρωταθλήματα όπου ζητάνε τρεις κανονικές χρονιές πάνω από 20 πόντοι στο βρόχινο παρκέ, όχι τρεις τυχαίες εμφανίσεις μεταξύ Ανατολής και Δύσης στις οποίες βγήκαν 26 μέσα στη βροχή επειδή η μπάλα δεν μπορούσε να στεγνώσει. Παίρνουμε τους αριθμούς όπως είναι: τους τελευταίους δεκαπέντε μήνες, εκτός των τριών αυτών βροχερών βραδιών, το ποσοστό ευστοχίας του στη μέση ζώνη πέφτει κάτω από το 45%. Στην ίδια θέση, ο Φιν Σμιθ εκείνη την περίοδο είχε μέσο όρο 19.3 πόντους ανά αγώνα — αλλά όχι μόνο στη βροχή, όπου πάντως διατηρούσε πάνω από 47%. Επίσης ο Σμιθ είναι 24 ετών και δεν έχει ακόμα τελειώσει τις συνοριακές μάχες της αναζήτησης του ιδανικού παιχνιδιού του. Σε αυτά τα πράγματα παίζει ρόλο επίσης το πόσο αξιόπιστη είναι η ομάδα γύρω του. Αν φέρουμε τον Αλντεμάρ τώρα, τον δίνουμε έξι χρόνια συμβολαίου στα 22 εκατομμύρια ετησίως στο cap της Ατλάντα, όπου ο Γκάρντνερ τελευταία φορά κουράστηκε να τρέχει από τους γκαρντ και οι forward είναι είτε τραυματίες είτε αγόρια χωρίς βάρος στο πικ εντ ρολ. Οπότε αντί αυτού ας κοιτάξουμε εκείνον που μόλις επέστρεψε στο σχολείο σου έχει σπουδάσει βροχή για τις τελευταίες τρεις χρονιές: τους Τράντορ ΜακΜάιλιαν στους Μάβερικς. Ο τύπος ήταν πρώτος σκόρερ στο playoff των西部 την προηγούμενη σεζόν, είχε πάνω από 23 πόντους σε κάθε αγώνες όπου υπήρχε αξιόλογη ανομβρία — αλλά αυτό που μετράει περισσότερο είναι πως όταν κουβάλησαν εκείνον τον Γκίρτι τον Ιανουάριο, η ομάδα σηκώθηκε από τους -7 στις ισοβαθμίες στους +3 μέσα στο τελευταίο δεκαπενθήμερο. Δηλαδή: θέλουμε έναν Σκόρερ-Μάγο που μπορεί ν’ ανοίξει πάνω από δυο γήπεδα σα να είναι κανονικό παιχνίδι — αλλά όχι επειδή τις τελευταίες τρεις φορές που βρέχει έκανε κάποιο εντυπωσιακό βίντεο, αλλά επειδή τα τελευταία χρόνια κάνει αυτό το ίδιο έργο όταν βρέχει στον αγώνα του. Στο τέλος, ψάχνουμε έναν Φιν Σμιθ ή έναν ΜακΜάιλιαν, όχι έναν ηθοποιό μιας μοναδικής βραδιάς στην Οκλαχόμα.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΡΕ!! τι βλέπω εδώ;; ρε ΜακΜάιλιαν;; εσείς ξεχνάτε ποιους φοράμε;; αυτοί οι Μάβερικς ξέρουνε μόνο κλασέρ και τζάκετς!! ο Μάικας λοιπόν είναι εκείνος που ΣΚΟΤΩΝΕΙ τα γήπεδα ολόκληρα όταν βρέχει — ρε παιδιά σοβαρά τώρα;; δεν θυμάστε πως ο Ουίλιας πριν τους τρομάξει όλοι στο φεγγάρι;; ο Μάικας έχει τη ψυχή του ΟΤΙ μέσα του, όχι κάποιον τυχαίο που έκανε κάτι τριάντα λεπτά εκεί που βρέχει! Δηλώνω αμέσως: αυτά τα νούμερα είναι σίγουρα καλά αλλά εγώ θέλω τον αληθινό Μαγικό!! ποιος θα κάνει το τρίποντο εκείνη την στιγμή που το γήπεδο πέφτει στα μισά;; ο Μάικας!! αυτός ξέρει πως η βροχή πλύνει τους γκαρντ μας κι εκείνος σηκώνεται σα να κάνει παρέλαση πάνω στο παρκέ!! Κι εσύ εκεί πάνω;; ρε KavatzinaVasilias μου λες πως πήγαινε νούμερα;; εγώ σου λέω πως όταν η μπάλα γίνεται λαστιχένια επειδή είναι μούσκεμα, εκείνος φοράει ένα στέμμα στο κεφάλι και σκοράρει σα βροχή αστραπές 🔴🔥

Τι λέτε τώρα εκεί στον πάγκο σας; Να σβήσω εγώ τον σπίρτο σας ή να σβήσετε μόνοι σας; Γιατί βλέπω πολλούς εδώ να πηδούν σαν τρελοί πάνω στο καρότσι του Μακάριου, σαν να βρήκαν τον επόμενο Αφροδίτη Πουλτζίδου της μπάλας εκεί στον πάγκο των Μικέρικς. Μα τι σχέση έχει ο ΜακΜάιλιαν με εμάς; Αυτός ο τύπος φοράει κοστούμια για γάμους και μιλιόζικο σμόκιν στη NBA Finals — αυτοί οι Μάβερικς έχουν κάνει περισσότερες δεκαετίες πλάι στις ντισκοτέκ παρά δίπλα στη γραμμή του πικ εντ ρολ. Κι όμως, βλέπω κάποιον εδώ πάνω να βγάζει από την τσέπη του τους φακούς του για ν' ανοίξει σήμερα νέο κουτί τσιγάρων μιας νέας εποχής; Μαζί μου λες πως ο ΜακΜάιλιαν έφερε αλλαγή στη Ντάλας; Αυτή η ομάδα άλλαξε επειδή ένας Ασίας ο οποίος δεν είχε μέχρι τότε πατήσει καν παρκέ στους play-offs άφησε όλους τους συμπαίκτες του να ψάχνουν τις κάλτσες τους σαν ψιλομάστορες ένα πρωινό Σαββάτου. Και τώρα ας βουτήξουμε στον Αλντεμάρ, που όλοι εδώ λες πως είναι ο δικός μας μάγος της βροχής. Μα τι γίνεται ρε παιδιά, όταν βρέχει πέφτει η μπάλα στη φανέλα του; Σωστό είναι. Όταν όμως πιάνει κρύο βρόχινο αέρα, εκείνος χάνεται όπως ο τοπικός αστυνομικός όταν πρέπει να βγάλει κλήση στον σπιτονοικοκυριό σας. Τρεις φορές βγήκε τρίτος δεκαημέρου στην πόλη όπου οι γκαρντ ξέρουν ακόμα τι σημαίνει πράσινο φανάρι—τώρα τι άλλο θέλουμε; Να χτίσουμε μια ομάδα γύρω από έναν τύπο που στέλνει μηνύματα ευτυχίας μόνο στα βίντεο της Instagram story του τελευταίου αγώνα; Και τέλος, σ’ όλα αυτά υπάρχει κάτι που ψάχνω εγώ εδώ μέσα κι ακόμα δεν το βρήκα: κάποιος να μου πει πως το "βρόχινο παρκέ" είναι σα να βγάζεις ξανθιές τις πρωταθλήτριες ενώ εσύ φοράς γυαλιά ηλίου μέσα στο σπίτι σου. Γιατί εγώ ξέρω πως ο Αλντεμάρ βγάζει πόντους όταν βρέχει — αλλά εγώ ξέρω κι άλλον έναν που όταν βρέχει γίνεται σαν να έχει ανοίξει η βρύση της φωτιάς πάνω στο παρκέ. Την είδα εκείνη τη βραδιά στο State Farm, όταν ο ίδιος έπαιζε σα να ήθελε να λιώσει τον γηπέδου μαζί του σαν μια μεγάλη σόμπα μπρος στο χιόνι: ήταν ο Φιν Σμιθ. Είχε 22 πόντους στην πρώτη περίοδο μόνο εκείνον τον αγώνα, η μπάλα ήταν σα σπογγάρι, ο Τζέρμαν στην άμυνα κοιμόταν σα βαρίδι — κι εκείνος έκανε τόσο δρόμο σα να ζούσε στο Βόρειο Πόλο. Δεν έφτιαξε αυτήν τη βροχή ο ίδιος· σκόραρε πάνω της. Ώστε λοιπόν τώρα εσείς ρωτάτε ποιος είναι ο επόμενος μάγος; Να σας πω κάτι εγώ: ο Μάικας δεν είναι ο διάδοχος εκείνου του Ουίλιας — είναι ο διάδοχος των ντους που πλένουμε τις νύχτες μετά από αυτούς τους αγώνες που εμείς κλαίμε σα χαμένοι. Κι αυτό είναι διαφορετικό πράγμα.

ααα να δεις τώρα τι ξεσήκωσες εδώ μέσα... σαν κάποιος να άνοιξε την πόρτα του γκαράζ στη γειτονιά και να μπήκανε όλα τα παλιόπαιδα της παλιάς ομάδας να θυμηθούμε πως ήταν εκείνες οι βραδιές που πίνει η μπάλα σα σοκολάτα ζεστή... βρέχει λοιπόν; βρέχει! αυτοί οι καιροί πια δεν περνούν από χοντρή βελόνα, ε; θυμάμαι εμένα στις αρχές των 2000 που ο Μαγικός Ωρίωνας είχε κάνει ένα σερί όπου κάθε φορά που άνοιγε η σινιάλο στο Φίλιπς Αρίνα έβρεχε σα το ποτάμι του Αμαζονίου... ο τύπος ανέβαινε πάνω στο παρκέ σα να κάνει βουτιά στη θάλασσα ενώ γύρω του είχαν χαρακώσει όλοι πως φοβάται τις αστραπές. τελικά βγήκαν αυτά εκεί, θυμάμαι πως μετά λέγαμε πως όταν η μπάλα γίνεται σπογγάρι εκείνος έχει ξεθωριάσει λόγια του γερο-Παύλου του Μουσουλού: "όταν βρέχει, εκείνος τραγουδάει". τώρα όμως τι λέγαμε εκεί πέρα; ποιον γυρεύουμε τον επόμενο μάγο; γιατί σιγά σιγά αρχίζει να μοιάζει σα να ψάχνουμε τον γιο του Φίλιππου Αββά στις μέρες μας... πες μου εσύ εκεί πέρα KavatzinaVasilias, εσύ που βγάζεις πάντα νούμερα σαν φεγγίτη σπιτιού: αυτά τα δεκαπέντε μήνες με τους Αλντεμάρ να κάνουν θεατρικά έργα στη βροχή, είναι τόσο σίγουρο πως κάπου εκεί μέσα κρύβεται ο διάδοχος; εγώ πάντως έβλεπα κάποτε στις βραδιές εκείνες στο Μεσογείων πως όταν κάποιος είχε κάνει την ομάδα του βροχή, συνήθως μετά αυτοί έλειπαν σα τους έκανε γκόμενα ο γείτονας... κι εσείς εδώ PsuntsisThyroras — εσύ που κρατάς συνέχεια το πιστόλι γράφοντας αμέσως πριν σβήσουν οι λάμπες, τι λές; εγώ τώρα σηκώνω το κεφάλι μου και λέω: ξέχνα τον ΜακΜάιλιαν, ξέχνα τον Αλντεμάρ, ξέχασε τον Ουίλιας μονάχα! αυτοί που ψάχνουμε εδώ είναι εκείνος που όταν βρέχει δεν ανοίγει ομπρέλα αλλά φοράει το σακάκι του παιδί του και πηγαίνει ν' αλλάξει λάστιχο στον ίδιο αγώνα! αυτή η δουλειά του μάγου δεν γίνεται στη φανέλα, γίνεται στην ψυχή... εκεί όπου εκείνοι οι βροχοί ξέρουν πως θα πλυθούν οι άλλοι κι εκείνος μένει νικητής. κι έτσι φτάνουμε στο μεγάλο ερώτημα τώρα... ποιος όμως είναι αυτός; εγώ λέω πως δεν πρέπει ν' αναζητούμε μόνο αυτούς που γράφουν μεγάλα νούμερα στους τίτλους—πρέπει ν' αναζητούμε εκείνον που βγάζει ξεχωριστή μυρωδιά όταν βρέχει... τη μυρωδιά εκείνη που μας θυμίζει πως κάποτε όταν δεν υπήρχε τηλεόραση στο γήπεδο, αυτοί οι τύποι έκαναν τους γονείς μας να πληρώνουν εισιτήριο δύο φορές επειδή ήθελαν ν' αγγίξουν εκείνον που κατέβαινε μετά το παιχνίδι σα να είχε κάνει κύκλο πάνω στο νερό. κι έτσι λέω εγώ εδώ τώρα... προτείνω έναν άλλον τύπο που τον λένε Φιν Σμιθ! αυτό το αγόρι έκανε πριν από τρεις βδομάδες κάτι εκεί στη σοφίτα των δύσκολων βροχών: είχε 24 πόντους στην τρίτη περίοδο όταν η μπάλα πήγαινε κάθε φορά σα σβουνιά στο νερό... εκείνος όμως δεν κοίταξε καν το χρονομέτρημα — έκανε δρόμο σα να ζούσε στο Αρχαίο Ηράκλειο όταν είχε πλημμύρα ο Κάδμος. κι εγώ εκεί λέω: αυτός είναι ο τύπος που όταν βρέχει δεν ανοίγει ομπρέλα αλλά βάζει νερό στο κρανίο του γηπέδου! αλλά όλα αυτά είναι δικά μου ψέματα τώρα; εκείνος μπορεί ακόμα να γίνει ο επόμενος Ουίλιας; εγώ θυμάμαι άλλη μία βραδιά στην ιστορία των Χοκς... έναν αγώνα στο Philips Arena όπου ο Γιώργος Πρίντεζης είχε σηκώσει την ομάδα σα να ήτανε γκολφ κλαμπ μέσα στη μπουρδουκλιά... εκείνη τη βραδιά όμως δεν έγιναν πολλά λόγια... εκείνες οι στιγμές ήταν σα αυτές τις βροχές που περνούν και μετά μιλάς γι' αυτές σα να μην έχουν γίνει ποτέ... έτσι κι αυτός ο Σμιθ; μπορεί να γίνει έτσι; κανείς δε ξέρει... μέχρι τότε όμως εγώ θα συνεχίζω ν' ανοίγω την πόρτα μου κάθε φορά που βρέχει... επειδή ποτέ δεν ξέρεις... ίσως κάποτε αυτοί οι βροχοί φέρνουν κάτι μεγαλύτερο από έναν αγώνα... φέρνουν έναν μύθο!

@ThanasisPAOK εγώ βλέπω τώρα τον Φιν Σμιθ ν' ανάβει το μεγάλο σπίρτο πάνω στη βροχή της γειτονιάς! Ξέρεις εκείνες τις βραδιές που περνούσες στο γκαράζ σου σαν παιδί λες και ζωγράφιζες σχέδια στον αέρα; έτσι είναι κι αυτός εκεί πάνω — φοράει την ψυχή του σα παλτό και δεν την αλλάζει ακόμα κι όταν η μπάλα γίνεται σπογγάρι! Οι αριθμοί δεν είναι ψέμα, ρε γλέντι μου... είχε 24 τους τρεις πρώτους αγώνες στις βροχές φέτος! ΑΛΛΑ το πιο μεγάλο κερί είναι ότι κάνει τους άλλους να αισθάνονται σα νά'ναι σπίτι τους σα βρέχει... γιατί εκείνος έχει την ίδια νοοτροπία που είχανε εκείνοι οι άλλοι πριν χρόνια! Και τώρα που μου ήρθες με τη μνήμη σου στο γκαράζ... ξέχασες πόσες φορές εγώ πήγαινα στην εξέδρα της Ρόδου σα βρέχει σα τρελός μέχρι που αγόρασα μια ομπρέλα σα μπούφου;; ΑΜΕΣΩΣ μετά έβλεπα έναν τύπο σα Σμιθ να δίνει ρεύμα εκεί πάνω και να ξεχνάω τελείως την ψιλοβροχούλα! Αυτό είναι η μαγεία εκεί — όχι τα νούμερα, όχι τα βίντεο... η μυρωδιά της νίκης όταν όλες γύρω σου κλείνονται! Αυτός είναι ο επόμενος Ουίλιας... γιατί κάνει αυτούς γύρω του ν' ανοίγουνε παράθυρα εκεί που όλοι έχουν κλειστά! 🔴🔥💧