Ποιον παίκτη ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ Η ΣΕΙΡΑ

Που λέτε τελικά πως ο Γκράφεναντ βγάζει 25άρικο κάθε βράδυ; Τον είδατε κάποιος σοβαρός άνθρωπος; Το τελευταίο μου έχει τρία χρόνια κι έχει βγάλει μόνο μια νύχτα με πάνω από 20 — κι εκεί μου είχε κολλήσει φασαρία στο σπίτι της κοπέλας κι είχε αργήσει να γυρίσει στην Αμερική γιατί είχε χάσει το αεροπλάνο. Τι τύχη είναι αυτή; Εσείς στον εμφύλιο μας λέμε πως ο Γκάνας κάνει κλήρωση νόμισμα πιο γρήγορα από το μετρό του Πειραιά.

ΓΚΡΑΦΕΝΑΝΤ! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ! Ρε παιδιά, αυτός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να βάλει τη ζώνη που λέγαμε στους γονείς μας και μετά να πετάξει τον αντίπαλο σαν τσούχτρα!!! 💀🔥 Θυμάμαι όταν έκλεισε τον αγώνα χτες -8- το δημοτικό γήπεδο εδώ πίσω στην Καλαμάτα γέμισε λουλουδάκια στους δρόμους επειδή όλοι είπαν " ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΣΙΛΑ " 😭😭😭 Με αυτό τον τύπο πάνω στη μπάλα δεν υπάρχει αντίπαλος που να αντέχει... ο Booker που βγάζει; Ντου! Την επόμενη ημέρα βρίσκουμε κάτι άλλο, μια λύση τύπου " Ατλάντα φέτος οι πρωταθλητές του σουτ τριών πόντων επειδή το Γκράφι κάθε φορά που τον κτυπάει βγάζει στα πρώτα 10 δευτερόλεπτα ένα τρίποντο που βγαίνει στο highlight του ESPN! " 🎯 Και όσοι λένε "τι ξέρεις εσύ"... Ρε συ οι ίδιοι πριν λίγο καιρό σας έλεγαν πως ο "γάιδαρος" ο Τράε ισχυρικός παίκτης κι όμως βγάζει πάνω από 30 τα τελευταία χρόνια! Ποιοι είναι τώρα αυτοί που ξέρουν από μπάλα; Ο Γκράφι είναι εκείνος που οι τραυματίες ανοίγουν τα μάτια τους όταν τον βλέπουν στη γηπεδική εισαγωγή!!! 💪 ΑΜΕΣΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ: ΜΙΑ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑΠΟΡΟΙ!!!

Δεν κάνω λάθος να πω πως η ιδέα έχει σοβαρότατη ισχύ; Ο Γκράφεναντ, ρε παιδιά, δεν είναι άλλο ένα είδος στη λίστα των υποψηφίων που κυκλοφορεί στα forums — αυτός είναι ένας κωδικός μορφής. Όταν λέμε "μπορείς να ξεκινήσεις τον αγώνα μέσα στο πρώτο δευτερόλεπτο" μιλάμε για έναν τύπο που όταν η μπάλα κάνει στόχο στην περιοχή, το βλέμμα του αντιπάλου είναι ήδη στο βίντεο replay επειδή η αντίδρασή του ήταν μηδέν. Το πρώτο πράγμα που κάνει όταν ανοίγει τον αγώνα; Την επόμενη επίθεση βγάζει τριάρικο καθώς τρέχει προς την αντίπαλη πλευρά. Αν έβγαινε γήπεδο στην Ατλάντα σήμερα, η ομάδα μας είχε τρεις σημαντικές ελευθερίες: 1) Η θέση του αγαθού κλειστού γκαρντ τελειώνει κάθε φλέβα πριν καν ξεσπάσει. 2) Η διάρκεια του Booker στο roster φεύγει το καλοκαίρι κι ο ίδιος έκανε επιλογή δρόμου στο όπου τον οδηγούν οι νόμοι της αγοράς — όλοι γνωρίζουμε τι σημαίνει αυτό. 3) Στο NBA ένα τρίποντο κάθε δύο λεπτά αλλάζει τους υπολογισμούς σου για το πότε χρειάζεσαι έναν κορυφαίο σκόρερ. Ο Γκράφι τώρα: λένε πως η Γιουτατζίκο τον βγάζει επειδή ξενυχτάει το smartphone του; Ρε συ, η ομάδα εκεί δεν τον θέλει κι ούτε αυτός θέλει εκεί — ο Αμερικανικός παράδεισμος τον προσλαμβάνει σαν ένα asset που λύνει δουλειές αμέσως. Τον λένε Γκράφι όχι επειδή είναι καλός, αλλά επειδή είναι αποτελεσματικός σαν laser pointer στη σκοτεινή νύχτα του γηπέδου. Την προηγούμενη περίοδο στους πρώτους 10 αγώνες βγάζει πάνω από 24 πόντους ανά αγώνα, με射擊 ποσοστό τριών πόντων κοντά στο 45% — αυτά δεν είναι φήμες του reddit, αυτά είναι νούμερα της επίσημης σειράς. Το ερώτημα όμως είναι πιο βαθύ από έναν γενικό ισχυρισμό: - Ηλικία 23, πέντε χρόνια στον χώρο, σύνολο συμβολαίου ανάμεσα στις 28 και 35 εκατομμύρια το χρόνο — όσο λιγότερο ρέπει προς την κορύφωση. - Θέση: σουτ γκαρντ 1.93 μ., ικανότητα να παίξει και οργανωτή όταν χρειαστεί — έτσι έχουμε την ευελιξία που χρειαζόμαστε στην Ατλάντα. - Λογική ομάδα: τους επόμενους δύο κύκλους η ομάδα χρειάζεται έναν player που μπορεί να βγάλει τους πόντους αμέσως χωρίς να περιμένει χρόνια καλλιέργειας. Οι Σταρς, οι Μάβερικς, ακόμη και οι Λέικερς ψάχνουν τώρα — επομένως η διαπραγμάτευση δεν είναι ουτοπία. Άκου τώρα το πράγμα πιο στριφνό: την περίοδο 2022-23 έκανε πάνω από 40% στα τρίποντα όταν έπαιζε πάνω από 25 λεπτά ανά αγώνα. Στη σειρά των playoffs όπου έφτασαν στα conference finals, βγάζει πάνω από 27 πόντους ανά αγώνα δίνοντας επίσης ασίστ και ριμπάουντ. Αυτό σημαίνει πως δεν είναι μόνο ένας σκόρερ — είναι ένας οδηγός αντεπίθεσης που τελειώνει τα opponent μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Η τελευταία φράση βγήκε ακόμη πιο δυνατή: βλέπεις τον τύπο που έξω απ' το γήπεδο φοράει σκούφο κι έχει γάντια; Αυτός ακριβώς είναι ο άνθρωπος που όταν ανοίγει το match, οι αντίπαλοι λένε "εντάξει, εμείς βάζουμε πρωταθλητές;". Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος λέει "τι ξέρεις εσύ", του δείχνεις αυτά τα νούμερα και του ζητάς να βρει ένα σκόρερ τριών πόντων ανάμεσα στις ομάδες πρόκρισης που έχει τόσο υψηλό ποσοστό. Δεν υπάρχει. Ρε συ, βγάζουμε ονομάζουμε ανοιχτά: ο Booker φεύγει, το ντιπόζιτο είναι σχεδόν 30 εκατομμύρια. Ο Γκράφι κοστίζει λιγότερα από εκείνον όταν βγήκαν οι πρώτες προσφορές — περίπου 25 εκατομμύρια το χρόνο. Δηλαδή λύνουμε το πρόβλημά μας φτηνά, νωρίς, και πάνω από όλα αποτελεσματικά. Μακάρι ο προεδρός μας να καταλάβει πως αυτή η κίνηση δεν είναι ταινία για δικούς γλουτούς — είναι η θεραπεία για όλους αυτούς που κάθε χρόνο κάνουν λόγο για playoffs που τελειώνουν μετά το πρώτο γύρο. Αυτός ο τύπος είναι η ηλεκτρική κουρτίνα που σβήνει τους αντιπάλους ενώ εμείς σηκωνόμαστε από τις καρέκλες μας χειροκροτώντας. Γι' αυτούς που λένε "τι ξέρεις εσύ"; Ξέρουμε πως όταν η μπάλα πέφτει στα χέρια του Γκράφι και η αντίπαλη ομάδα έχει μόλις κάνει ένα ζευγάρισμα μετά την ίδια επίθεση, αυτοί κοιτάνε ο ένας τον άλλον σαν "εντάξει, τελειώσαμε;".

Ρε συ πώς πέφτουμε έτσι στον υπερβολικό ψόφο μας; Το Γκράφι σίγουρα έχει κάνει καλά πράγματα, αλλά ας μην τον βγάλουμε ακόμα στη γκλάμουρ του υπερήρωα! Παιδιά, θυμάστε πως ο Booker ήταν αυτός που μας πήγε στους playoffs πριν δύο χρόνια όταν έκαναμε ενάμιση χρόνο να βγούμε από την κρίση; Αυτός ήταν πάνω στη μπάλα στα κρίσιμα δευτερόλεπτα — όχι μόνο ένας σκόρερ που βάζει τριάρικα σαν ρουκέτες. Και τώρα εσείς εδώ σηκώνετε το Γκράφι σαν μονόχειρα λύσης; Για δες αυτό: στην Γιουτά, οι ίδιοι τον άφησαν ελεύθερο σαν ζεστό ψωμί επειδή δεν συμπαθούν την προσωπικότητα του — όχι επειδή δεν ήταν αποτελεσματικός. Εκείνος βγάζει 25άρικο σίγουρα, αλλά αυτή η ομάδα δεν ήταν σαφώς δομημένη γύρω του. Στην Ατλάντα όμως έχουμε έναν οργανισμό που χρειάζεται και παικτογνώστης εκεί πάνω στη μπάλα — όχι μόνο έναν υπερβολικό σκόρερ. Να σου πω κάτι: ο Γκράφι μπορεί να βγάζει πολλά τρίποντα, αλλά όταν ψάχνεις για μία σειρά στις τελικές playoffs, αυτά τα τρίποντα πρέπει να συνοδεύονται από ασίστ και αποφάσεις όταν η μπάλα είναι βρώμικη. Κι εδώ βλέπω κάποια νούμερα από προηγούμενους αγώνες χωρίς το απαραίτητο πλαίσιο — ένα μικρό δείγμα πάντως κάνει πως όλα είναι όμορφα. Εμένα μου λέει η εμπειρία πως στο NBA δεν αρκεί μόνο το ποσοστό βολής — χρειάζεσαι έναν οργανωτή που μπορεί να διαχειριστεί τις κρίσεις. Ο Booker δεν ήταν μόνο ο σκοράρισμα εκείνων των αγώνων· ήταν ο άνθρωπος που έβγαζε ασίστ όταν οι συμπαίκτες ήταν free, έκανε την κατάλληλη πάσα στους shooters. Και μην ξεχνάμε πως όταν έφυγε τον Ιανουάριο έκανε 27 πόντους ανά αγώνα σε εκείνες τις σκληρές ομάδες όπως οι Σέλτικς — δεν ήταν σαν εκείνο το show της Γιουτά που τον έκαναν τύπου "ξεχάστε τον". Άντε εγώ πάλι κουβαλάω τις δικές μου ιστορίες... Παρ' όλα αυτά, δεν λέω πως ο Γκράφι δεν αξίζει προσοχής. Απλά ας σκεφτούμε πιο σφαιρικά: μία ομάδα σαν την Ατλάντα χρειάζεται έναν leader που μπορεί να βγάζει τους πόντους όσο και να διαχειρίζεται τον αγώνα. Και εδώ βλέπω ότι ο Γκράφι είναι καλός, αλλά αυτά τα νούμερα του πρωταθλήματος μου φαίνονται λίγο πολύ αυθαίρετα χωρίς περισσότερα στοιχεία. Τέλος πάντων, ας μην γίνουμε κι αυτοί που κάνουν υπερβάσεις. Το θέμα είναι η σειρά — και το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να καταλάβουμε τι χρειαζόμαστε πραγματικά ως ομάδα. Μετά από εκεί μπορώ να ψηφίσω Γκράφι χωρίς να νιώθω πως κάνω λάθος.

τι πράμα έκανε ο προηγούμενος να βγάλει την ομάδα μας πέντε χρόνια πισω όταν είχαμε ξαστεριά μόνο στα νούμερα των αντίπαλων; ρε παιδί μου, πριν μερικά χρόνια λέγαμε πως ο Τζόκιτς είναι ο μόνος που βλέπει περισσότερο την μπάλα από τους underdog στους playoffs, ενώ εμείς κάθε φορά που η μπάλα πήγαινε στον Booker εκείνος ήταν σαν να λέμε "εντάξει, εσείς πιάστε τις θέσεις σας" κι εκείνος έκανε το δικό του show αφήνοντας τους άλλους να κοιτάνε σαν θεατές; αυτό το πράγμα με τον Γκράφι τώρα σαν να λέμε πως βρίσκουμε έναν κινηματογράφο στο τζάκι του σπιτιού μας και νομίζουμε πως αυτός θα σώσει τον πρωταθλητή. αλήθεια, τον έχουμε δει ποτέ κάποιος να κάνει μια σειρά που τελειώνει στον έκτο αγώνα επειδή αυτός μέσα στο γήπεδο έκανε ότι κι ο ίδιος; όχι πως δεν του αρέσουν αυτά τα κουτσομπολιά των highlight, αλλά εδώ μιλάμε για μια ομάδα που έχει ανάγκη έναν οργανωτή πάνω στη μπάλα όταν η αντίπαλη άμυνα προσπαθεί να στραγγαλίσει τον αγώνα στην τελική φάση. βρε σεις θυμάστε εκείνον τον αγώνα εναντίον των Κάβαλιερς πριν από δύο χρόνια όταν ο Booker είχε βγάλει 38 πόντους αλλά στο τελευταίο δευτερόλεπτο εκείνος πήρε πάνω του όλες τις αποφάσεις; όχι πως δεν σκόραρε σπουδαία εκείνες τις φορές, αλλά όταν χρειάζεται μία ομάδα να κλείσει ένα σύνολο δουλειάς όσο αυτή η στιγμή, δεν αρκεί μόνο ένας σκόρερ που πάει σαν βλήμα προς το τρίποντο — χρειάζεσαι αυτόν που όταν η μπάλα είναι βρώμικη ξέρει να βγάλει εκείνο το εύστοχο πέρασμα στους συμπαίκτες του. και μηνSTARTARΕΙΤΕ τώρα να μου λέτε πως ο Γκράφι είναι αυτός ο τύπος που μπορεί να κάνει όλα αυτά. βρε παιδιά, τον βλέπουμε στις ταινίες highlight όπου η μπάλα βρίσκει πάντα το χέρι του σαν να έχει χάρισμα — αλλά εγώ τον θυμάμαι σαν εκείνον τον νέο που στην Γιουτά έκανε τόσα τρίποντα ώστε η ομάδα τον άφησε ελεύθερο επειδή αυτοί οι ίδιοι ήξεραν πως δεν αρκούσε μόνο το τρίποντο. εκείνος μπορεί να είναι μια λύση πάνω στη μπάλα, αλλά η Ατλάντα χρειάζεται κάτι πιο βαθύ από έναν φορμόznik που κάνει buzzers όταν ανοίγει τον αγώνα. γιατί λοιπόν όλοι αυτοί οι ψιλόλιγνοι εδώ μέσα γράφουν πως ο Γκράφι είναι η σωτηρία; τι ξέρουμε εμείς πως εκείνη την εποχή ο Booker ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να ζήσει μετά από χρόνια σιωπής; εκείνος ήταν ο άνθρωπος που έκανε τους συμπαίκτες του να νιώσουν πως η μπάλα είναι δική τους όταν η κατάσταση ήταν κρίσιμη. και αυτό, ρε φίλοι μου, δεν το βλέπουμε στα νούμερα των τριών πόντων — αυτό το αίσθημα το νιώθεις όταν κάθε φορά που βάζει το χέρι του πάνω στη μπάλα αυτή η ομάδα ξέρει πως η επόμενη επίθεση θα τελειώσει όσο εκείνος την κρατάει. άντε πάλι, ας μην γίνεται αυτο το ποστ μου ένας λόγος αποχαιρετισμού. αλλά όσοι από εσάς ζείτε ακόμα στη χώρα των υπερβολών σας, σκεφτείτε πως η Ατλάντα όχι μόνο χρειάζεται έναν αγωνιστή πάνω στη μπάλα — χρειάζεται έναν ηγέτη που όταν τελειώνει ο αγώνας οι συμπαίκτες του νιώθουν πως έκαναν ένα βήμα πιο κοντά στον στόχο τους. και εκείνος ο Booker, όσο κι αν φεύγει, έκανε ακριβώς αυτό. ακόμα κι όταν έκανε σκόρ σαν μάγος, έκανε όλους τους γύρω του να νιώθουν πως η ομάδα τους είναι κάτι περισσότερο από ένα σόου τριών πόντων. τέλος πάντως, έτσι όπως πάμε εδώ μέσα, ο καλύτερος τρόπος να λύσουμε το πρόβλημά μας δεν είναι να βγάλουμε έναν νέο καλλιτέχνη — είναι να βρούμε εκείνον που μπορεί να συνεχίσει αυτό το έργο που ξεκίνησε πριν χρόνια.

Ρε παιδιά, ξέχασα να πω κάτι — χτες βγήκαμε ραντεβού με ένα ζευγάρι που είναι φίλοι των ξαδέρφων μου (οι οποίοι ξέρουν ότι εγώ ζή από πάνω μέχρι κάτω την Ατλάντα τα τελευταία χρόνια) και είχαν ένα γιουσάκι στο αυτοκίνητο. Στο δρόμο για το σπίτι άρχισαν να βρίζουν τους Γιάνκηδες επειδή βγήκαν εκτός playoffs πριν χρόνια επειδή είχαν "αριστερόχεραδες οργανωτές που κάνουν ντόπινγκ στα highlight". Κι εγώ τους λέω: "Ρε συ αυτοί οι Γκράφηδες τρέχουν πιο γρήγορα από τις δικές μας μαϊμούδες όταν βάζεις την μπάλα στο χέρι τους; Στο ίδιο γήπεδο βλέπουμε άλλον έναν τριανταπεντάρη οργανωτή που έκανε play-in επειδή είχε βάλει το χέρι του πάνω στη μπάλα όταν χρειαζόταν... τι λέτε τώρα;" 😂 Εγώ αυτόν τον Γκράφι τον θέλω ΑΜΕΣΑ — όχι επειδή κάνει κι άλλο τρίποντο μέσα σε δευτερόλεπτο, αλλά επειδή όταν η μπάλα γίνεται βρόμικη εκείνος δεν ψάχνει το τουίτερ για να βγάλει story, ΒΓΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ! Και αυτή τη λεπτομέρεια κανείς δεν τη γράφει!

Εγώ το λέω ξεκάθαρα: ο Γκράφι είναι η κίνηση που χρειαζόμαστε. Δεν μιλάω για φήμες — τον είδα το προηγούμενο Σάββατο στο γήπεδο των Σπερς, εκείνος ήταν ο λόγος που η ομάδα πήρε τους τρεις πόντους στις τελευταίες πέντε επιθέσεις. Την επόμενη μέρα μου έστειλε ο γιος μου βίντεο από την επίθεση που έκλεισε τον αγώνα: μπάλα στα χέρια του, τρία δευτερόλεπτα κέρδος χρόνου, πάσα στον Γουόλκμαν στο γωνιακό τρίποντο. Αυτό δεν είναι highlight — είναι ηλεκτρισμός. Αλλά ας μην πέφτουμε στην υπερβολή: όταν ο Booker έφευγε τον Ιανουάριο για τους Σέλτικς, οι ίδιοι οι συμπαίκτες του είχαν σηκώσει τα χέρια στον αέρα κάθε φορά που εκείνος είχε μπάλα στις κρίσιμες στιγμές. Αυτός είναι ο Booker που έκανα κράτηση εδώ και χρόνια — όχι ένας οργανωτής, αλλά ένας άνθρωπος που έκανε τη μπάλα τουffield. Την ίδια ώρα, ο Γκράφι; Βγάζει πολλά τρίποντα, ναι, αλλά πόσες φορές τον είδες να κάνει εκείνο το αβίαστο πέρασμα στον τελικό αγώνα των playoffs όταν η αντίπαλη ομάδα είχε βάλει trap δύο προς έναν; Αυτό είναι αυτό που λείπει από την Ατλάντα. Πριν χρόνια πήγα στους πρώτους αγώνες του Booker στην Ατλάντα. Θυμάμαι τον τύπο που στεκόταν στους κόλπους των οπαδών και περίμενε να τον χειροκροτήσουν κάθε φορά που σκόραρε — εκείνος είχε γίνει το σύμβολο ενός δικού τους show. Ο Γκράφι τώρα; Κάθε φορά που σηκώνεται από το πάγκο, το γήπεδο νιώθει πως δεν τελειώνει ακόμα — δεν υπάρχει εκείνη η ψυχολογία του star που όλους περιμένουν. Απλά, κάνει τη δουλειά του χωρίς να περιμένει χειροκροτήματα. Αυτός είναι ο λόγος που η συμφωνία του Γκράφι πρέπει να γίνει όχι επειδή είναι η μόνη λύση, αλλά επειδή μπορεί να ενώσει την ομάδα πίσω από μία φιλοσοφία — όχι επειδή βγάζει τριάρικα αστραπιαία, αλλά επειδή όταν η μπάλα είναι βρώμικη εκείνος ξέρει να βγάλει την ομάδα πάνω στη πλατεία. Αυτός είναι ο Booker που φεύγει — όχι επειδή δεν έκανε καλά πράγματα, αλλά επειδή εκείνος ήταν μονόχνοτο αριστούργημα. Ο Γκράφι μπορεί να είναι η συνέχεια αυτού του έργου, υπό την προϋπόθεση ότι δεν πέσουμε στην παγίδα του "όλα λύνονται με ένα πάσο".

ρε συ, ας σας πω γιατί αυτά τα πάθια μου θυμίζουν ένα περιστατικό από τον παλμό των δικών μας χρόνων... πριν μερικά χρόνια στεκόμουν εκεί κάτω στις κερκίδες στο φιλικό της εθνικής μας ομάδας στο ΟΑΚΑ — τι άλλο έκανα εκεί, είχα ξεστομίσει στη γυναίκα μου πως "αύριο βγάζω και το κομοδίνο του σαλονιού να το πουλήσω, δίνω όλα τα λεφτά τους στον πράσινο" μετά από έναν αγώνα όπου ο άνθρωπος εκείνος είχε κάνει... όχι, δεν έκανε τίποτα特別. είχαν βγάλει έναν αμυντικό οργανωτή από την Ισπανία, τον Πέδρο Ρόντριγκεθ, εκείνον που όλοι έλεγαν πως "αυτός είναι ο επόμενος καιρικός χάρτης της Ευρώπης". και τελικά τι έγινε; τρεις μήνες μετά τον πήρανε σαν σακούλα γάμου η Μπαρτσελόνα — την ίδια στιγμή που εμείς εδώ ψάχναμε για έναν τύπο που θα σταματούσε τον αντίπαλο στις κρίσιμες στιγμές. κάποιοι θυμούνται πως ο Booker εκείνες τις χρονιές έκανε κι εκείνος παρόμοια πράγματα, αλλά όχι μόνο σκόρ αυτός ήταν εκείνος που άλλαζε τους αγώνες. ο Γκράφι τώρα; τον βλέπω σαν εκείνο τον οργανωτή που όταν η μπάλα είναι βρώμικη δεν ψάχνει να βγάλει τρίποντο — βγάζει την ομάδα πάνω στη πλατεία. αλλά ας μην γινόμαστε αυτοί οι φωνακλάδες που τρέχουν σαν τους Μανιάκηδες για κάθε highlight των social media. όταν ήμουν μικρός στο Χανιά βλέπαμε εκείνον τον σχολιαστή στην τοπική ραδιοφωνία να λέει πως "ο οργανωτής πρέπει να είναι σαν τον ίδιο του τον εαυτό — πρώτα αμυνόμενος, μετά δημιουργός". ο Γκράφι σίγουρα μπορεί να σου βγάλει εκείνο το τρίποντο στα τελευταία δευτερόλεπτα, αλλά εκείνες τις νύχτες που οι Σέλτικς παίρνουν τους δεκαπέντε πόντους στο τελευταίο διάστημα εσύ χρειάζεσαι κάποιον που ξέρει να μοιράζει την μπάλα σαν αβγό όταν η αντίπαλη ομάδα έχει βάλει trap τριών προσώπων. και τώρα ας μιλήσουμε για τους πρωταθλητές των άλλων χρόνων — εκείνοι που έκαναν τους fans να σηκώνονται όρθιοι ακόμα κι όταν η ομάδα έχανε δεκαπέντε πόντους μέσα στο πρώτο ημίχρονο. σκεφτείτε τον Κιρκ Μάλοου εκείνης της χρονιάς που η ομάδα είχε μόλις βγει από το play-in: εκείνος δεν έβγαινε για να βγάλει ατομικά ρεκόρ — έβγαινε για να κάνει το παιχνίδι του Booker εκείνων των ημερών να μοιάζει εύκολο. εγώ λοιπόν λέω πως ο Γκράφι είναι μια σοβαρή λύση, αλλά όχι επειδή τουλάχιστον έναν αγώνα το χρόνο μπαίνει στο γήπεδο και κάνει πλάκα στους αντιπάλους του σαν σουβλί που καρφώνει κρέας. λέω να τον πάρουμε επειδή όταν τελειώνει η σαιζόν βλέπω μία ομάδα που έχει ανάγκη έναν οργανωτή πάνω στη μπάλα — όχι έναν τύπο που κάνει μονόχειρες κινήσεις όπως εκείνος που έκανε τζόκιμπον στον φίλο του πριν χρόνια σ' ένα park της Ατλάντα. και μια τελευταία κουβέντα: όταν ο Booker έφευγε εκείνον τον Ιανουάριο, έκανα κράτηση στο συγκεκριμένο γεγονός — όχι επειδή εκείνος ήταν κακός οργανωτής, αλλά επειδή εκείνες τις στιγμές η μπάλα στα χέρια του ήταν σαν μεταλλικό αντικείμενο που γίνεται ζεστό όταν τον ακουμπάς. ο Γκράφι όμως; εκείνος όταν έχει τη μπάλα στα χέρια του, κάνει το γήπεδο να νιώθει σαν μία συνοικία του πρωταθλήματος — εκείνος βγάζει την ομάδα πάνω στη πλατεία. άσχετα τι λένε οι άλλοι εδώ μέσα, εγώ θυμάμαι πως την περίοδο εκείνη που εμείς ψάχναμε λύσεις, κάποιοι έλεγαν πως ο Booker ήταν πολύ αργός, πως έπρεπε να βρούμε έναν γρήγορο σκόρερ. στον αγώνα εναντίον των Μέμφις πριν το All Star Game, εκείνος έκανε 34 πόντους αλλά εκείνο που θυμάμαι περισσότερο είναι πως κάθε φορά που ένας συμπαίκτης του έκανε ένα καλό σουτ αυτός σήκωνε το χέρι σαν να λέει "εντάξει ρε παιδιά, συνεχίστε έτσι". ο Γκράφι τώρα; βλέπω εκείνον τον τύπο που όταν έχει τη μπάλα στα χέρια του όλοι οι συμπαίκτες του νιώθουν πως μπορούν να πετάξουν τη μπάλα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση — κι αυτό είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα. λοιπόν λέγαμε πως ο χρόνος θα δείξει — και ο χρόνος έδειξε πως αυτές οι κινήσεις μπορούν να γίνουν επικίνδυνες όταν δεν υπάρχουν πάνω στη μπάλα άτομα που ξέρουν να χειρίζονται τις κρίσιμες στιγμές. ο Booker υπήρξε ένας σπουδαίος οργανωτής, ναι, αλλά εκείνες τις νύχτες που η ομάδα είχε ανάγκη κάτι περισσότερο από σκόρ, εκείνος ήταν εκεί. ο Γκράφι τώρα; μπορεί να είναι η συνέχεια αυτού του έργου, αρκεί να μην πέσουμε στην παγίδα του highlight — αρκεί να τον δούμε σαν έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα είναι βρώμικη βγάζει την ομάδα πάνω στη πλατεία.

Ωραία, συνεχίστε; ας κοιτάξουμε το τζάμι στο σπίτι μου — είχε σπάσει όταν κάποιος έριξε εκεί την "αποτελεσματική ηλεκτρική κουρτίνα" του Γκράφι κάτω στη γωνία του δρόμου επειδή έκανε ντουμ-ντουμ στις πολλές ομάδες 🍿🤣 @PerifaniaAima γι' αυτό είμαι εδώ: τσάμπα λες πως εκείνος βγάζει τριάρικα σαν laser pointer σκότους... Την τελευταία φορά που είδα laser pointer ήταν στις γιορτές του ΠΕΚΕΑ στα Τρίκαλα — κι εκείνος ο τύπος πήρε δρόμο επειδή τσίγκλωσε τον αγαπημένο του θείο στον αγώνα τσαγιού 😂 Αυτά λοιπόν τα τρίποντα; Τα βλέπω σαν εκείνο το σοκολατούχο γάλα που ήπια χτες το πρωί — πλανάστηκε για ώρα, αλλά τελικά κράτησα μόνο τη ζάχαρη στα δόντια 🍫