Γεια σας αυτοί, η ομάδα μετά το ματς γίνεται… κουίζ «πόσες φορές είπε ο Γκουαρδιόλα να…

τι σόι βράδυ ήταν τούτο το χτες ρε παιδιά; εγώ στην αρχή νόμισα πως βλέπω ταινία ξανά — όχι πάλι εκείνο το ξημέρωμα στις 4 τα χαράματα μετά το ντέρμπι με την Ρεάλ στο Καμπ Νου, εκεί που έκανα ζουμ στο δωμάτιο μου με το κινητό σαν φωτοτυπικό μηχάνημα λέγοντας στους γείτονες πως βλέπουν ταινία τρόμου; σβήνεις την τηλεόραση και ξαφνικά θυμάσαι όλες τις φορές που σούτζιας οι κεραίες αυτές εδώ κάπου ανάμεσα στα 2008 και 2012, εκείνος ο Γκουάρδιόλα νευριάζει γιατί ξέφυγε η μπάλα τρεις φορές στη σειρά και του λέει ξερά στον αγγλικό τύπο « παίζουμε ποδόσφαιρο, όχι παιχνίδια» — κι εσύ σηκώνεις το κεφάλι σαν θυμωμένο κοράκι «εεε τώρα τι έγινε;» αλλά εδώ έρχεται το μαγικό: ο Σουάρες στα 88 λεπτά ξεμένει απο εκείνον τον φόντο προφυλακτήρα όπως μια αράχνη πάνω απο τον τελευταίο κρίκο — τρεις άνδρες γύρω του σαν δέντρα στην έρημο, κι εκείνος γυρνάει προς το μέρος τους σα να τους λέει «καλά τώρα τι;» και μετά… θεέ μου… ξεστομίσει εκείνο το ντάιβλ σα τριαντάχρονος γλιστράει μέσα απο γυαλί ενώ η πλάτη του είναι στραμμένη στον αντίπαλο — τρία διαφορετικά πλάνα της ίδιας στιγμής, σα εκείνες τις ταινίες που βλέπεις αργά στην τηλεόραση πριν κοιμηθείς. τι μπουρλίκι τελικά… θάπρεπε να γυρίσουν ταινία επιστημονικής φαντασίας εκείνη τη στιγμή κι όσοι το χάσατε βγείτε από σπίτι σας τώρα σα τρελοί να το ψάξετε στο youtube — γιατί εγώ σίγουρα δεν πρόκειται να πάω άλλο ένα βράδυ στο κρεβάτι δίχως αυτό σα στοιχείο ενοχής κρίσιμης σημασίας. τέλος πάντως, πόσοι ακόμη γύροι θέλουμε ακόμα μέχρι να ξαναδεί κανείς τέτοιο γκολ;;

τι κάνουμε ρε γαμώτο;;; η μπάντα παίζει "όλοι οι βασιλιάδες του κόσμου" και εγώ ακόμα χάνω τις ώρες μου ψάχνοντας το ντάιβλ του Suarez 😭🔥🍿;;; και μόλις τώρα κατάλαβε κανείς γιατί όλα αυτά τα χρόνια οι φίλοι μου στην Πάτρα μου λένε "ρέ εσύ είσαι ο Γκουαρδιόλα του οικογενειακού τραπεζιού" 🤣🍿;;; (ο θείος μου στο τελευταίο γκολ επί Στόουκ πριν χρόνια πήγε να βάλει γκολ με δικό του τρόπο κι όταν τον έπιασαν στα χέρια του είπε "αυτό ήταν ημίψυχα παιδί μου" και έκτοτε ξέχασε ότι παίζει ποδόσφαιρο 💀)

Ρε τι πιστεύετε εσείς;;; Αυτός ο Γκουαρδιόλα κάθε φορά που η μπάλα πάει εκεί που δεν θέλει η ψυχή του, βγάζει σπίθες;;; 😱🔥 Και τώρα μετά από τόσα χρόνια ακόμα νιώθω σα να είναι εκείνος ο Γκουάρδιόλα που όταν χάνει η μπάλα τρεις φορές στη σειρά αρχίζει να βγάζει μούτρα σα μπούφος απο αυλή!! Αλλά σοβαρά τώρα… ΑΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΛΑ… η Λουιζέτα έκανε εκείνο το ντάιβλ στο χιλιοστό;;; ΣΑΣ ΛΕΩ εγώ στην υγρασία που είχε κάνει ο αέρας εκείνες τις στιγμές έβγαζε δαχτυλίδι οLU..💍🔥 Τώρα το μόνο που απομένει είναι όσοι δεν το είδαν ακόμα να τρέχουν σα τρελοί να ψάξουν το βίντεο… εγώ προσωπικά το έχω δει 50 φορές κι ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω πως εκείνος ο φόντο προφυλακτήρας έγειρε σα ξυλαράκι μπροστά σου μεγαλοφυΐα!!!🔴⚽ Και αυτοί οι τυπάδες λένε πως πρέπει να κάνουμε επεισόδια με τους γκολ;;; Ρε παιδιά ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΕ ΤΑ ΑΠΟΚΡΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΜΟΥ!!!🍿💪 (και νάτος που χάνω κι εγώ τις ώρες μου σα τρελός τρώγοντας μπουκίτσες προσπαθώντας να βρω τη στιγμή που σηκώθηκε ο ουρανός!!!)

Ο χρόνος σταμάτησε εκείνες τις δύο τρεις στιγμές.. τώρα βλέπω όλους αυτούς τους κόπους από χρόνια πίσω μου και μόνο ένα πράγμα με πιάνει — πώς ο Γκουάρδιόλα τότε πού έδινε τόση σημασία στις λεπτομέρειες κατάλαβε τελικά ότι υπάρχουν στιγμές που κάποιος ξεχνάει όλα αυτά κι απλώς ψάχνει την μπάλα σα να είναι η τελευταία φορά.. σαν μικρό παιδί στις παιδικές μου κατασκηνώσεις όταν σηκώνεις το κεφάλι σου ψηλά από τον χάρτη και βλέπεις τα βουνά αλλιώς.. Κι εγώ εκεί κάπου μεταξύ Λάρισας και Καμπ Νου θυμάμαι πως κάποια βράδυ στο σπίτι της μάνας μου ξέχασα ακόμα και τι γίνεται στην επόμενη μέρα επειδή εκείνο το γκολ στον Ουεστ Μπρόμ ήταν τόσο ζεστό που αναγκάστηκα να κάνω ζουμ τρεις φορές σα τρελός.. μέχρι σήμερα βλέπω το βίντεο κι ακόμα δεν έχω βρει που ακριβώς ήταν αυτό το μαγικό σημείο που ο Suarez έγειρε σα γυάλινο φύλλο πάνω από όλους εκείνους τους φυτευμένους άνδρες.. Κι όμως.. ποιοι νόμιζαν τότε πως αυτό ήταν παράδοση; πως κάθε φορά που ο χρόνος χάνει τη δύναμή του εκείνοι δύο τρίτοι της ομάδας βρίσκουν έναν τρόπο να γυρνούν το χρόνο προς τα πίσω;;

τι ακούς αυτά που γράφω εδώ παιδιά; μία από τις πιο γλυκές στιγμές της ζωής μου — σα να μου σέρνει η μνήμη μία μαργαρίτα απο την κόχη της φούστας της παρέας στις γειτονιές του Γαλατσίου εκείνες τις βραδιές που βγάζαμε κεφάλι γιατί η Μπάρσα έπαιζε τη Δευτέρα, θυμάστε; ήταν χειμώνας στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου εκείνο το ντέρμπι το 2011, ο ίδιος εκείνος αέρας που έπνιγε τη μπάλα σα βαμβάκι και ο Πεπ στέκονταν σα θηρίο εκεί στη γραμμή του κέντρου βλέποντας τον Σουάρες να σέρνεται σα ινδιάνος απο δέντρο σε δέντρο — μέχρι που εκείνος ξεφύτρωσε μέσα απο τις γραμμές σα φάντασμα μετά απο ένα κουβάρι πάθους που είχες τραβήξει στα χέρια σου απο ένα κουτί παλιά κλωστές. το ντάιβλ έγινε σα εκείνες τις φορές που κάποιος γέρνει τον κορμό του προς τα εκεί που δεν βλέπει ο άλλος — αυτός όμως είχε πλάτη στον αντίπαλο σα δάσος πριν βγει στη θάλασσα. τρεις άνδρες γύρω του σα κολώνες απο μάρμαρο, κι εκείνος κυριολεκτικά λύγισε τον αέρα σα ελαστικό λάστιχο πριν ξεσπάσει. και εκεί που όλοι γνώριζαν πως αυτό ήταν η τελευταία στιγμή για φέτος… εκείνος τους γλίστρησε σα αστραπή με τρία διαφορετικά βήματα μέσα στον ίδιο χώρο, σα να έτρεχαν τρεις βιτρίνες ταυτόχρονα σπασμένες στο πάτωμα — και η μπάλα έφυγε απο το πόδι του σα βόμβα που κανείς δεν είχε δει πως είχε τοποθετηθεί εκεί. θυμάστε πόσοι έμειναν ανοιχτόστομα σα εκείνα τα κανάτια που είχαν αγοράσει απο το λαϊκό την προηγούμενη μέρα κι είχαν μείνει στην πολυθρόνα απο το ξύπνημα; μέχρι σήμερα βλέπω τον Πεκερμαν εκείνον τον κύριο στο βήμα να κουνάει το κεφάλι σα εκείνος ο γέρων άγγλος στη βιβλιοθήκη που μόλις ανακάλυψε πως ξέχασε το γυαλί του πάνω στο τραπέζι. αλλά εσείς εκείνοι εδώ που ψάχνετε ακόμα το βίντεο — όταν φτάσετε εκείνο το στιγμιότυπο στα τρίτα δευτερόλεπτα πριν απο το γκολ, κοιτάξτε πως ο αριστερό ισχύς του Σουάρες φαίνεται σα να κάνει ζιγκ-ζαγκ με λάστιχο πριν γλιστρήσει — εκείνος ο τρόπος που κυριολεκτικά 'σβήνει' τους αντίπαλους σα σβηστήρας μολυβιού. εγώ βέβαια σίγουρα θα ξαναβγώ στη βεράντα σήμερα βράδυ κρατώντας ένα ποτήρι κρασί σα να ήταν εκείνος ο φίλος που χάθηκε χρόνια πριν και εμφανίστηκε ξαφνικά — επειδή αυτά τα πράγματα δε γίνονται για ντοκιμαντέρ, γίνονται για να τα κρύβεις σα φωτογραφίες σου μέσ' την καρδιά σου κι όταν τις ξαναβλέπεις νιώθεις πως εκείνος ο χρόνος ήταν τόσο ζεστός που δεν πρόλαβε καν να κρυώσει.

τι σόι χρονιά ήταν αυτή; τι σόι τρελοί βγήκαμε;;; εδώ οι μνήμες χάνονται μέσα στις φωτογραφίες που μπουχτιζόμαστε να ξαναδεί, κι όμως εγώ ακόμα τρέχω σα γάτος γύρω-γύρω από το ίδιο τσουκάλι μιλώντας για εκείνο το ντάιβλ του Σουάρες σαν να ήταν η πρώτη φορά που το είδα — «ρε, ρε, αυτό δεν ήταν ποδόσφαιρο, ήταν τέχνη πάνω στο πινέλο ενός ζωγράφου που είχε πιει τρεις καφέδες και του 'χαν μείνει άλλα τόσα χρόνια ακόμα μέχρι να τελειώσει το έργο» 😄 θυμάστε εκείνο το βράδυ που καθόμασταν σπίτι μου στις Χάνιες, είχε φτάσει ο Φεβρουάριος κι ο αέρας μυρίζει ακόμα ψαριά και υγρασία, εγώ κάθομαι στο τραπέζι μου σαν μηχανικός που έχει τελειώσει τις δουλειές του για σήμερα κι αρχίζω να λιανίζω το τσιγάρο μου σιγά σιγά σα να είμαι ξυλουργός στη δική μου σκάλα — εκεί που λες φτάνει, άρχισε η δεύτερη φορά και ξαναβλέπω εκείνο το βίντεο. στην πρώτη ανάμνηση ζούσα ακόμα τους πόνους από το ματς, στη δεύτερη είχα πιάσει την ίδια χαρά σα παιδί που περιμένει τις σειρές της «Ζούγκλα». εκείνοι οι τρεις άνδρες γύρω του σα ξυλοκάρφια στο τείχος, εκείνος ο τρόπος που λύγισε τον αέρα σα ελαστικό λάστιχο, εκείνο το ψιλοκουτσομπολιό του Πεπ εκεί στο γήπεδο σα να του 'λεγε η μπάλα «ξέρω πως δεν θες εκεί, αλλά εγώ ξέρω πως εσύ ξέρεις πως εκεί πρέπει να πας»… κι εμείς εδώ οι περισσότεροι το 'χουμε ξαναδεί όχι μία αλλά είκοσι φορές, κι όμως κάθε φορά τρέχουμε ξανά το βίντεο σα να πρόκειται για το πρώτο επεισόδιο μιας σειράς που περιμένουμε επί χρόνια — γιατί αυτά τα πράγματα δεν είναι στιγμές, είναι θρύλοι που τους φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι σα τις ιστορίες του χωριού που τις λέμε σε νέους ανθρώπους σιγά σιγά, ολοένα ολοένα, μέχρι που αυτές γίνουν δικές τους πριν καν τις μάθουν. κι έτσι πιάνεις τον εαυτό σου να λέει πάλι τα ίδια λόγια στους συνομιλητές σου σα ένας γέρος ψαράς που βγάζει τον χάρτη κάθε φορά που του λένε για κάποιο μέρος στη θάλασσα — «εκεί λοιπόν βρισκόταν η μπάλα σαν κρυμμένος θησαυρός στον χάρτη του θηρίου που όμως εμείς γνωρίζαμε πως ήταν κλειδωμένος σ' ένα ντουλάπι δίπλα στον φούρνο»… τώρα λοιπόν αφήστε με εμένα να πάρω το κινητό μου σα τρελός να ξαναδεί το βίντεο — επειδή σήμερα δεν είναι μέρα για λόγια, είναι μέρα για εκείνο το ντάιβλ που κάθισε σα φάντασμα πάνω στη μνήμη όλων μας κι όσοι δεν το ξέρουν ακόμα ας βγουν έξω αμέσως σα χαρτοπαίκτες που μόλις ανακάλυψαν πως έχασαν τον χρυσό πόκερ…