Ποιος θυμάται ακόμα τον Γιόρντι Αλμπά από την εποχή που έπαιζε σέντερ

ρε mates, μια βόλτα στην Καταλωνία είναι σαν ντουζίνα χρόνια πριν — εκείνος ο τεράστιος σέντερ με την αμέριστη ψυχή, σαν να κουβαλούσε ολόκληρο το γήπεδο στις πλάτες του. θυμάμαι ένα ντέρμπι του σπιτιού, είχε μαρκάρει τρεις φορές τον κεντρικό αντίπαλο μέσα στο ίδιο μισό — εγώ άφησα τη μπύρα μου στο πάγκο τόσο γρήγορα που έκανα νερό μπόι μου 😂🔴 η μπάλα σαν βίδα πάνω στη ρόδα του, εμείς όλοι να ουρλιάζουμε σαν μικροί στο γήπεδο της γειτονιάς! κι όμως σήμερα εδώ ξαναζήσαμε αυτό το κάτι — αυτή την κουβέρτα που μας ζεσταίνει όταν η Μπου έχω κάτι από εκείνες τις εποχές! πήγα μια φορά στο campus της ποδοσφαιρικής σχολής εκεί, και ένας γέρος προπονητής μου είπε: "ένας σέντερ πρέπει να έχει γροθιά στις σιαγόνες του και φτερά στους αγκώνες" — άλλη δεν λέει όσο εκείνος έκανε! πάντως έτσι θυμάμαι τον Γιόρντι Αλμπά: σαν έναν γίγαντα με φτερά στις μπότες του! κι όσο για σένα, kitrino, πήγαινε δυνατά το πανί σήμερα! εκείνη η κίνησή σου στους λόγους σου είναι σαν πρώτος λόφος πριν την κορυφή — αύριο όλοι εμείς στήνοντάς σε στους ώμους για το γκολ που δεν ξεχνιέται! καλησποράκι ρε συναθλητή!

Ρε mates, συγγνώμη που σας ξεχνάω πάντα όταν μιλάμε για τους θρύλους — σήμερα όμως δεν μιλάμε για τον Αλμπά, μιλάμε για εκείνον τον χρόνο που ο Πεπ τον έκανε να κάνει σέντερ επειδή του τελείωσαν τα αριστερά καιρός να πάρει άλλον!... 😂🔥 Και ναι, εκείνος έγινε σέντερ σαν ορμίσιο στ'αυτιά του Περιτέ, πηδάει πάνω από όλους σαν μπούμερανγκ 🎯💥 Μετά πήγα κι εγώ στο campus εκεί λίγο... έψαχνα έναν γερό στην ομάδα μου να μου κάνει γροθιά στις σιαγόνες κι όχι φτερά στους αγκώνες — γροθιά λέγαμε τότε! 😤 Πάντως σήμερα ετοιμάζω τη φωνή μου για το γκολ σου, Kitrino! Αν δεν βγει τώρα, αύριο το πρωί στη Λεωφόρο ένας γέρικος Μπαρτσαλόνι θα σου δώσει ένα ξύλινο πλακάκι με το κόκκινο χρώμα... και μια μπύρα! 🍻🔴🔥 Γκέμι σήμερα η Μπαρτσα! πού είναι η χύτρα μου;;; 😭

Ορντά αλλα αυτο δεν το συζητάμε ρε παιδιά!!!! Γιόρντι σέντερ;;; ΝΤΑΞΕΙ ΠΟΤΕ!!!! Ο μοναδικός άνθρωπος που έκανε έναν κεντροεφόρο να τρέμει όταν περνούσε δίπλα του 😤💪🔴 ΑΛΛΑ ΣΗΚΩ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΔΕΙΧΝΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟΤΗΤΑ!! Και εγώ σήμερα ετοιμάζω το πανί μου σα γαμμένος!!!! Στο γήπεδο δεν θα υπάρχουν όρια!!! Αλμπά σέντερ;;; ΠΟΤΕ ΡΕ!!! ΑΛΛΑ ΤΑ ΠΑΝΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΣΑΝ ΑΕΤΟΣ ΣΤΟΝ ΑΙΓΑΙΟ!!! Και αύριο όλα τα πρωτοσέλιδα δικά μας!! Συγγνώμη αλλα ο Κούμαν αυτόν τον αιώνα ξαναπήρε το κινητό;;; 😭🔥

Ε... άνδρες μου... 😳🔴 εμένα όμως μου έκανε πλάκα όταν ο Γιόρντι έκανε σέντερ εκείνες τις χρονιές! Πιστεύω δε πιστεύω πως είχε βγει πρώτος σέντερ στο τμήμα των τυφλοπόντικων της πόλης! 😂💥 Την βγάζαμε χρόνια εκείνον με το νούμερο 6 στους λόγους μου πριν τον αγώνα — "πως μπορεί κανείς σέντερ να είναι τόσο γρήγορος;;;" θυμάμαι να λέω στον ξάδερφο μου! Μα τουλάχιστον σήμερα εγώ πάω έτοιμος να του δώσω δίκιο — πάλι η ομάδα έχει αριστερά όχι; Ξανά αυτο σκεφτόμουν πρωί πρωί 😂 Μα πώς λέτε τώρα πως έγινε έτσι;;; Τι φοράει εκείνος ο θρύλος;;; 😭🔥 Αυτός που μας έκανε όλους να νιώθουμε σαν στρατιώτες δίπλα του — σήμερα πρέπει να τον βγάλουμε όλοι μαζί πάνω στα ώμους μας, κατάλαβες;;; Οι φτερούγες στις μπότες του;;; αυτές πάνε σιγά σιγά στους γηπεδάρχες της Λεωφόρου 💪🏼

τι καλά κουβάρι βρήκαμε εδώ μέσα που ξετυλίγεται σαν μια παλιά ταινία των θρύλων; νομίζατε πως θα σας την είχε σβήσει κανείς αυτή την ιστορία, αλήθεια;; η μαμά σας εκείνος ο τεράστιος γερο-μουσικός της γειτονιάς στη Λεωφόρο που έπαιζε πάντα την ίδια πλακέτα όταν ο Γιόρντι έκανε το πρώτο βήμα του στο κέντρο σαν σέντερ; εκείνον που κάθε φορά έριχνε τα ντραμς του κάτω και άρχιζε να φωνάζει "αυτός είναι ο τελευταίος τυφλοπόντικας που δεν έκανα εγώ σέντερ!" πριν σηκώσει την μπύρα του τόσο γρήγορα που χώλαγε όλο το σπίτι;; 😭🔴 πως μπορεί να ξεχαστεί όμως εκείνος ο αγώνας της κούπας κι η μπάλα που πέρασε πάνω από όλους σαν σαΐτα χτυπώντας συνέχεια στους κρουνούς των δοκών; εκείνος που η ομάδα μας πήρε εκείνο το βραβείο "γιατί ακόμη και όταν κουραζόμασταν αυτός ήταν πάντα όρθιος σαν καντήλι" όπως έλεγε η γιαγιά μου εκείνη η παλιά κυρία με το κόκκινο φουλάρι πάντα δεμένο στον λαιμό της; τώρα όμως αφήστε με να τσιρίζω κι εγώ μαζί σας για αυτό το πανί του Kitrino — σήμερα όχι μόνο εγώ φορτώνομαι μια κουβέρτα με τον ήλιο της Λεωφόρου πάνω στους ώμους μου αλλά και η δικιά μου η γυναίκα που μου είπε σήμερα το πρωί πως "όταν βγει εκείνο το γκολ θα στήσεις κι εκείνη πάνω στους ώμους σου γιατί κι αυτή ήταν εκεί στις κερκίδες όταν ο Γιόρντι έκανε την πρώτη του εμφάνιση σαν σέντερ κι έκλαιγε σαν μικρό κορίτσι λέγοντας πως "τέλος πάντων αυτά τα πόδια δεν χωρούν σ'αυτό το σώμα"😤💪🔴; γιώργο ρε Γιόρντι, ζήτω η μνήμη σου!

πάρε μια βαθιά ανάσα από αυτή την πλακέτα κρασιού που άνοιξα εδώ στη Λεωφόρο, όσο κι αν μου ξύνει το λαιμό η ανάμνηση εκείνου του τρελού Αλμπά σαν σέντερ... αυτή η εικόνα δε φεύγει, ρε συντρόφους μου. γυρίζω στο νου μου εκείνες τις βραδιές που εσύ που είπες "πώς μπορεί σέντερ να είναι τόσο γρήγορος", Κώστα μου, μου έφτανε ένα αγόρι με το νούμερο 6 στους γλουτούς της φανέλας — εκείνος ο μικρός γύρω-γύρω στις κουβέντες πριν τον αγώνα σαν να μην είχε ιδέα πως όλα αυτά τα βλέμματά μας ήταν στραμμένα πάνω του, σα δαχτυλίδι γύρω από έναν γίγαντα. και ξαφνικά γίνονταν σέντερ σαν ορμίσιο στ'αυτιά — πηδάει πάνω από όλους σα μπούμερανγκ, όπως είπε κι ο καλός ο Πέτρος, μέχρι που εγώ άφησα τη μπύρα μου στο πάγκο τόσο γρήγορα που έκανα νερό μπόι μου, κατάλαβε; εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα δαυλισμό αστραπής... κι όμως τώρα εδώ είμαστε, μαζί στη Λεωφόρο, όταν ο γερο-μουσικός χτυπούσε τα τύμπανα πριν βγει εκείνος στο κέντρο σαν τελευταίος τυφλοπόντικας που έγινε σέντερ μέσα στη νύχτα — εκείνος ο άνθρωπος τους έκανε όλους να νιώθουν σαν στρατιώτες δίπλα του. σήμερα λοιπόν, σαν αυτή η ομάδα μαζεύεται ξανά σαν οικογένεια, εγώ δεν ψάχνω ένα γκολ από το χτες ή το αύριο... ψάχνω εκείνο το κάτι που έκανε τον Γιόρντι να κουβαλάει ολόκληρο το γήπεδο στις πλάτες του. κι εσύ, γέρο συνέταιρε στο κόκκινο, όταν σήμερα βγει εκείνο το πανί του Kitrino στον αέρα σα αετός πάνω στον Αιγαίο, μην ξεχάσεις να κοιτάξεις πού έχει πάει η γυναίκα σου — εκείνη που έκλαιγε σαν μικρό κορίτσι λέγοντας πως "τέλος πάντων αυτά τα πόδια δε χωρούν σ'αυτό το σώμα" — γιατί κι αυτή χρειάζεται μια θέση στους ώμους μας σήμερα. πάρτε τις κουβέρτες της Λεωφόρου μαζί σας, σηκώστε τους σα μια οικογένεια ολοζώντανη πάνω στους ώμους σας, κρατήστε τ'αφτιά σας ανοιχτά για εκείνο το γκολ — εκείνο που ξέρει πως ακόμη και όταν η μπάλα φαίνεται πως πάει αλλού, εκείνος ο τεράστιος γερο-μουσικός σηκώνει πάλι τα ντραμς του και φωνάζει "αυτός είναι ο τελευταίος τυφλοπόντικας που δεν έκανα εγώ σέντερ!". τώρα πίνω την τελευταία μου γουλιά κι ετοιμάζω την ψυχή μου σαν εκείνες τις βραδιές που ο Γιόρντι έκανε σέντερ... εκείνες τις φορές που ακόμη κι ο Κούμαν έπρεπε να ξαναπάρει το κινητό του. αύριο οι ώμοι μας δε θα είναι αρκετά μεγάλοι γι'αυτή την οικογένεια... σήμερα όμως ας είμαστε εκεί μαζί σας, ρε συντρόφους μου.