Ο Σάντρο Ρόζελ γίνεται αμέσως νέος πρόεδρος μετά την εκλογή του

Κοιτάξτε, αυτό το χάος των μηνυμάτων σας είναι τόσο παλιά ιστορία όσο και τα τρία εκατομμύρια ευρώ του Τσάβι. Γιατί; Γιατί η Μπάρσα πρωτεύει όταν βάζει πλώρη για την κορυφή της Ευρώπης — όχι όταν βγάζει την ομάδα από την Αφρική για να την στείλει στο Τζέρσεϋ. Αυτοί που γράφουν ωραιοποιημένα τους Rozenblum, Smiths και Simons σαν επόμενο σύμπαν, ξέχασαν ότι στο πρώτο εδάφιο της ιστορίας μας γράφουμε "αιματοχυσία", όχι "αμερικανικός πλούτος". Ρόζελ ονομαστός τραπεζίτης; Ναι. Πρόεδρος; Γιατί τον ψήφισαν αυτοί που αγοράζουν δικαιώματα live streaming. Οι ίδιοι άνθρωποι που τους έκαναν πλούσιους; Αυτή η ομάδα δίνει συνεντεύξεις στους κυρίους στιςΗΠΑ σαν οργανισμός φιλανθρωπίας — όχι σαν σύλλογος που στέκεται στους ώμους των Cruyff, Maradona, Messi. Κι αυτοί περιμένουν τίτλους; Τουλάχιστον τρεις Αμερικανοί έφυγαν ντροπιασμένοι, ναι — αλλά ας μην γελιόμαστε: το πρώτο μου أصبح في النادي وكانوا οι κόκκινοι triconts που τους άλλαξαν μέσα στο πρώτο εξάμηνο, όχι οι πράκτορες. Εσείς μιλάτε για "εκατομμύρια στο Αμερικανικό πρωτάθλημα" σαν να πρόκειται για κάποιο υπερδύναμη χώματος. Το MLS δεν έχει ιστορία· έχει γήπεδα όπου βάζεις ένα ελικόπτερο στη μέση του γηπέδου για να παίζουν τα παιδιά στην πρώτη σειρά seats. Η Ευρώπη έχει πέντε αιώνες where the sweat of players wrote our name in gold. Ο Ρόζελ μπορεί να είναι πρόεδρος, αλλά μέχρι στιγμής όλα δείχνουν ότι έγινε πρόεδρος ενός consortium — όχι μιας ομάδας. Άντε, συνεχίστε να μετράτε followers σαν εικονικά κέρδη. Εμείς εδώ ακόμα ζηλεύουμε τους Ντινόφλες τους δεκαεννιάχρονους εκείνους του ‘92 που δεν χρειάζονταν visa για να φύγουν για Λίβερπουλ.

ΩΣΑΝ ΑΠΟΨΕΙΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΣΑΣ!!! ΤΟΥΣ ΛΕΤΕ ΟΛΟΙ «ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΛΤΟ» ΚΑΙ ΘΑ ΒΓΕΙΤΕ ΝΙΚΗΤΕΣ;;; ΤΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ;;; ΟΙ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΙ ΠΡΟΣΟΧΗ!!! 🔴💪 Ρόζελ;;; Ο άνθρωπος που έχει κάνει τη Μπάρσα corporate meeting room αντί για κασέτα του Cruyff!!! Πέντε νούμερα έναντι Μαδρίτης;;; ΤΟ ΛΕΝΕ ΣΑΝ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ»!!! ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΝ ΤΟΝ ΜΕΣΣΙ ΣΕ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΜΑΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!!! 🤬 Πιστεύουν πως οι Αμερικανοί θυμούνται τον Πεπ;;; ΤΟΥΣ ΛΕΝΕ «ΓΚΟΛ 92’ ΣΤΟΝ ΡΙΚΟΥΡΤ»;;; Όλοι αυτοί οι rookies που φεύγουν ντροπιασμένοι;;; Εγώ έβλεπα τον Μέσι να οδηγάει όλο το γήπεδο σαν ιππότης!!! ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΑΝ ΓΕΥΜΑΤΑ ΣΤΟ MENU!!! 🔥 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΣΥΜΒΟΛΟΙ;;; ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥΣ ΤΟΝΤΕΡ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;; ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΛΑΤΑΝΙΑΣΤΗΣ ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΚΑΝΑ!!! ⚽ Ο Ρόζελ;;; ΔΟΥΛΕΙΑ;;; ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΝ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ!!! ΤΙ ΣΩΤΗΡΑΣ;;; Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΛΑ ΜΑΣΙΑ!!! ΤΙΣ ΠΕΝΤΕ ΚΟΥΠΕΛ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΜΟΛΙΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΙΣ ΘΥΜΟΝΤΑΙ!!! 😱 ΜΠΛΕ ΛΕΦΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΑΡΧΙΑ;;; ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ!!! ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ!!! ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ... ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΕΑΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ ΑΓΟΡΑΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ;;; ΑΠΟ ΜΕΝΑ;;; ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ!!! ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!!! ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΠΟΥ ΕΞΕΛΙΧΘΗΚΕ ΣΕ... ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ!!! 💸 ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΟΝ ΓΚΟΥΑΡΝΤΙΟΛΑ ΣΤΟΥΣ 19 ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΗΝ ΑΝΓΛΙΑ ΧΩΡΙΣ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΖΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ;;; ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΤΟΝ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΜΑΤΙΚΟ ΠΕΡΙΦΗΤΟΥΡ!!! 😭 ΡΕ ΑΔΕΛΦΟΙ!!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΚΙΖΟΥΝ;;; ΟΧΙ!!! ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΚΛΗΣΗ!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ!!! ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΠ ΜΑΣ!!! ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΣΣΙ ΜΑΣ!!! ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΥΙΣ ΕΝΡΙΚΕ!!! 🔴💪 ΜΠΛΕ ΛΕΦΤΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΑΡΧΙΑ!!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΝΤΡΟΠΗ!!!

Παιδιά, αλήθεια τώρα — τι περιμένουμε από έναν άνθρωπο που η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν να βγάλει τον τζίρο όταν η ομάδα ήταν χρεοκοπημένη; Ο Ρόζελ όχι μόνο δεν έχει βάλει τίτλους, μα ούτε καν ένα μεγάλο project που να θυμίζει κάτι άλλο εκτός από μεγαλοεταιρικό σκέτο υπολογισμό. Τι τίτλο έχει φέρει; Την πιο άγρια περίοδο των τελευταίων δεκαετιών! Κι εσείς μου λέτε πως τώρα που έγινε πρόεδρος, επειδή υπογράφει μερικές papers για Αμερική, ξαφνικά γίνεται σωτήρας; Οι Αμερικανοί; Αυτοί που έφυγαν ντροπιασμένοι δεν είναι αποκλειστικά επειδή είχαν έναν ρόλο κάποιοι απατεώνες στις μεταγραφές — είναι επειδή τους πήρανε εδώ μέσα σαν επίδειξη power point. Οι Κόκκινοι δεν έγιναν ιστορικοί τρώγοντας μια φορά από τους Λος Άντζελες στο γήπεδο τους. Έγιναν είδωλο διότι εκεί βγήκαν οι Cruyff, Maradona, Messi, iniesta — άνθρωποι που φορούσαν τη φανέλα σαν δεύτερη ζωή τους. Δεν γίνεται η Μπάρσα πρωταθλήτρια στέλνοντας όλη την ψυχή της μια ξένη ήπειρο, όπου ο στόχος είναι μόνο τα clicks και το γήπεδο σαν στούντιο. Κοιτάξτε αυτό λοιπόν σοβαρά: τι σχέση έχουν όλα αυτά με την Μπάρσα; Εμείς μεγαλώσαμε βλέποντας την ομάδα να κλαίει μαζί μας στους δύσκολους καιρός, όχι όταν κάποιος τραπεζίτης αποφασίζει πως "η πρωτοπορία" είναι η Αμερική. Οι πέντε νούμερά μας στη Μαδρίτη δεν είναι κακότυχοι αριθμοί — είναι η σκληρή ανάμνηση πως η ομάδα δεν είχε μπάτζετ για ομάδα, παρά μόνο για εικόνα. Και τώρα λένε πως αυτό το πρότυπο πρέπει να σώσει τους τίτλους; Ποιοι τίτλοι; Αυτούς που μέχρι τώρα μόνο ανακοινώνονται σαν press release; Οι ίδιοι άνθρωποι που πάνε στις ΗΠΑ σαν ομάδα φιλανθρωπίας έκαναν τη Μπάρσα μια σειρά συναυλιών σε ντισκοτέκ. Το MLS δεν είναι πρωτάθλημα — είναι συμπαραγωγή ραντάρ. Γιατί να αντικαταστήσουμε την κουλτούρα των αιώνων με ένα γήπεδο όπου πάει κανείς για να δει ελικόπτερο στη μέση; Εκεί αγοράζουν τα εισητήρια online, όχι επειδή αγαπάνε τον Πεπ Γκουαρντιόλα, αλλά επειδή πάνε για business meeting. Ρε παιδιά, εδώ ο μόνος τίτλος που αξιώνει η Μπάρσα είναι αυτός που βγάζει πάντα τον σύλλογο στην κορυφή του κόσμου — όχι επειδή έχει dollars, αλλά επειδή έχει ιστορία. Όταν ο Μέσι σήκωνε τα δύο χέρια στο Ουέμπλεϊ, δε νικούσε μόνο τρεις νίκες στα στατιστικά, νικούσε όλους εκείνους που θέλουν να διαγράψουν τους θρύλους μας σαν σκουπίδια. Κάποιοι λένε πως η Μπάρσα πρέπει να γίνει εταιρεία — εμείς όμως είμαστε εδώ επειδή είμαστε σύνδεσμοι μεταξύ ανθρώπων. Οι Αμερικάνοι μπορούν να αγοράσουν οποιονδήποτε τίτλο θέλουν, αλλά δε μπορούν να αγοράσουν τις μνήμες εκείνες που κάποιοι φορούσαν μαύρο μετά τον θάνατο τουΠεπ Γκουαρντιόλα.

τώρα ξεκαθαρίζουμε κάτι φίλτατοι — όχι επειδή βγήκαμε όλες οι ψυχές σας στους δρόμους πριν από το Λέβαντε, αλλά επειδή εκεί στον πάγκο κάθονταν κάποιοι τόσο διεφθαρμένοι που νόμιζαν πως ο πρωταθλητής κρίνεται από τα ποσοστά των stories στο instagram. βρε παιδιά, όταν βλέπω τον Ρόζελ να φοράει το κόκκινο κοστούμι του προέδρου σαν αυτό ήταν τζάκετ φούσκας μιας πολυεθνικής, μου θυμίζει εκείνους τους πωλητές τυρόπιτων στη Βαρκελώνη που πριν από τριάντα χρόνια έκαναν λόγο για "νέα εποχή" και τελικά τους έπιασε η κρίση το '08 όπως όλα τα φουσκωμένα σχέδια. τότε η Μπάρσα δεν είχε logo πάνω σε μπουκάλι μπίρας· είχε έναν ιερό τόπο όπου παιζόταν το όνειρο κάθε Πεπ Γκουαρντιόλα πριν ακόμα γίνει διάσημος. αυτή τη μνήμη δεν την αλλάζουν δυο τρεις χαρτιά υπογραφές στην Αμερική· αυτή τη ζουν ακόμα οι μπαγιότες στον τρίτο όροφο των γηπέδων, εκεί όπου βλέπεις τους γέρους να βγάζουν το καπέλο τους όταν η ομάδα βγαίνει στη μάχη. εσύ Zebraeklepse μου λες πως οι άνθρωποι αυτοί μιλάνε για Αμερικανικό πρωτάθλημα σαν να είναι η επόμενη επανάσταση; σοβαρά τώρα — στα παλιά τα χρόνια οι Αμερικάνοι είχαν μόνο δύο ομάδες στο MLS που έμοιαζαν σοβαρές: την LA Galaxy και την DC United, και ακόμα κι εκείνες σκοτώνονταν από τις ομάδες τηςLiga κάθε φθινόπωρο που πήγαιναν για το CL. ξέρεις τι έκανε την Μπάρσα μεγάλη; το ότι όταν ο Μαραντόνα σήκωνε το χέρι στην Αβέλλινο, 50.000 κόσμος στις κερκίδες έκλαιγαν μαζί του χωρίς καν κουβέντα. εκείνες τις στιγμές δεν τις αγοράζει κανείς, όσο πολλά dollars και να έχει στη τσέπη του ο Ρόζελ. και σεις OmadaTisKardiasopadoi βρίζετε τον άνθρωπο επειδή κατάλαβε πόσο εύκολα πετάμε το σύλλογο σαν ένα ακόμα ρούχο του H&M; σωστά σας λέω — εγώ ακόμα κρατώ στο κινητό μου το βίντεο εκείνου του αγώνα με την Αρσενάλ το '06 όπου ο Πουγιόλ έκλαιγε πάνω από τον θάνατο του Πεπ Γιόβιτς, και ξέρεις τι έκανε εκείνη τη στιγμή; έκανε ιστορία. κανείς Αμερικάνος δεν κατάλαβε πόσο σημαντικό είναι να φοράς μπουφάν της Μπάρσα όχι επειδή είναι модέρνο, αλλά επειδή εκείνος ο αριθμό 23 πάνω στην πλάτη σήμαινε κάτι ακατάλυτo μέσα στους θρύλους. τώρα λοιπόν — τι τίτλο φέρνει ο Ρόζελ σπίτι μετά από δέκα χρόνια κενό τίτλων; τίποτα περισσότερο από μια κούτα докуменτων που περιέχει μόνο πινακίδες corporate. αυτοί που αγοράζουν δικαιώματα streaming στους Αμερικάνους λένε πως αλλάζουν τους κώδικες, αλλά ξεχνάνε πως ο πρώτος κώδικας της Μπάρσa ήταν γραμμένος στο αίμα των εργατών στα χαλυβουργεία, όχι στο excel ενός τραπεζίτη. αυτοί οι ίδιοι έκαναν τους παίκτες μας να φεύγουν σαν ντροπιασμένα δώρα όπου κάποιος αγόραζε playstation microsot. τι σημαίνει πρωτάθλημα Αμερικής όταν στην πρώτη σειρά του γηπέδου βλέπεις ελικόπτερα να προσγειώνονται; σημαίνει πως εκείνος ο τόπος δεν είναι γήπεδο· είναι ένα στούντιο παραγωγής, όπου ο στόχος είναι όχι το γκολ αλλά η σκηνή που θα βγει στο tiktok αργότερα. εκεί λοιπόν μπορείς να βρεις τον Ρόμπεν να σκοράρει μέσα από πέντε μέτρα, μπορείς να βρεις και τον Ντε Γιόνγκ να κάνει λάθος πέναλτι — αλλά τι σχέση έχει αυτό με την ψυχή ενός αιώνα; εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνες τις μέρες που η ομάδα έπαιζε στα municipal γήπεδα επειδή δεν είχαν λεφτά για γκαζόν FIFA standards, και ακόμα έτσι έκανε όλους τους άλλους ομάδες να τρέμουν. εκείνες οι ημέρες έφτιαξαν χαρακτήρα. όταν ο Μέσι έκανε εκείνο το ντρίμπλιλ στο Ντουραντίς σήμερα κοντά σπίτι μου, οι γονείς του δεν τον έπαιρναν στέλνοντας βίντεο στις Αμερικάνικες πλατφόρμες — εκείνος φορούσε μπουφάν μέχρι κάτω σαν φτωχός χωριανός επειδή έτσι γεννήθηκε η ομάδα του. και τώρα έρχονται αυτοί και λένε πως η Μπάρσα πρέπει να γίνει εταιρεία first class; τι πρώτο θέση έχουν; αυτή του αριθμού δημοσιότητας; του retweet; αυτοί που έφυγαν ντροπιασμένοι από την Αμερική δεν ήταν επειδή δεν είχαν талант — ήταν επειδή εδώ μέσα υπήρχε κάποιο άλλο σύστημα αξιών, εκείνο του αγώνα δρόμου μαζί με τον αντίπαλο όσο καιρό κρατούσε η μπάλα στο πόδι. εκεί υπάρχει η μοναδικότητα· εκεί υπάρχουν τα δάκρυα των φίλων μετά από μια νίκη στο Camp Nou όταν η ομάδα χρειαζόταν μόνο έναν τίτλο για να συνεχίσει την ζωή της. λοιπόν ρε αλήθεια — τι τίτλο φέρνει τελικά ο Ρόζελ; αυτόν που φαίνεται στις ανακοινώσεις; ή εκείνον που γράφεται στις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων που ακόμα πιστεύουν πως η Μπάρσα δεν είναι μία μάρκα, αλλά μια οικογένεια όπου ο καθένας φοράει τη φανέλα σαν δεύτερη ζωή; εγώ ξέρω την απάντηση — αυτός δεν αλλάζει με papers, ούτε με νέα πρωτάθλημα. αλλάζει μόνο όταν κάποιος φοράει ξανά το σάλι του Cruyff στη εξέδρα και αρχίζει να τραγουδάει εκείνο το τραγούδι του '74 σαν ηχώ των πραγμάτων.

Πωπω ρε γαμώτο τι μου διάβασες στομάχι μου!!! Αυτό είναι μακάβριο!!! Οι Αμερικάνοι;;; Αυτοί που εδώ στη Βαρκελώνη ακόμα θυμούνται το σημείο που έκανε ο Πεπ Γκουαρντιόλα εκείνο το βράδυ στους τελικούς;;; Αυτοί λες πως θα μας σώσει;;; Ρε, μάτια σας!!! Οι ίδιοι εκείνοι Αμερικάνοι που εδώ μέσα στο γήπεδο πάνε με το ελικόπτερο να δείχνουν "εμπειρίες" στους φιλάθλους;;; Εγώ ακόμα κρατώ το γκολ του Μέσι εκεί στους '09 που έκανε σαν να χόρεψε όλο το γήπεδο εκείνος!! Ποιο Αμερικάνικο πρωτάθλημα έχει κάτι ανάλογο;;; Το εκεί πάνε 3 χιλιόμετρα με αεροπλάνο μέσα στο γήπεδο;;; Και για τον Ρόζελ;;; Αυτός γίνεται πρόεδρος επειδή πήρε τοAML;;; Αμάν ρε φίλε!!! Αυτός δεν μας έφερε ούτε ένα νούμερο εδώ πέντε χρόνια και τώρα ξαφνικά γίνεται σωτήρας επειδή ψήφισαν αυτοί που βγάζουν λεφτά από το streaming;;; Δηλαδή εκείνοι που πριν από δύο χρόνια έκαναν λόγο για "νέα εποχή" έχουν μπει μπουκάλια Coca-Cola στη φανέλα;;; Να μας δώσουν μία κόκκινη κορδέλα να την κρεμάσουμε στα συκώτια μας!!! 🔥 Ρε, τι κάνει ο Ρόζελ;;; Τους Αμερικανούς τους δίνει κονσέρτα στο ξένο γήπεδο;;; Κι όσοι Αμερικανοί έφυγαν;;; Αυτοί ήταν ντροπιασμένοι επειδή η ομάδα τους έκανε treat σαν εργαζόμενους corporate;;; Εγώ εδώ μέσα θυμάμαι όταν ο Πουγιόλ έκλαιγε στη μέση του γηπέδου εκείνο το βράδυ;;; Αυτή η ομάδα είναι ιστορία, είναι αίμα, είναι θρύλοι!!! Τα νέα πρωταθλήματα;;; Αυτά έχουν γήπεδα σαν γκαράζ που προσγειώνεις ελικόπτερο!!! Εκεί κανείς δεν ξέρει τι είναι "ιστορικό ντέρμπυ"!!! Αλλιώς πως περνάμε; Από το κρύο του Μάϊου εκεί στο Καμπ Νου;;; Μήπως τώρα άρχισε να βγαίνει τσαντίλα;;; Γιατί εγώ μόλις διάβασα όλα αυτά και μου ήρθε να φωνάξω::: "ΡΕ ΣΥΛΛΟΓΕ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ;;; ΟΙ ΑΓΟΡΑΣΤΕΣ;;; Ή ΟΙ ΘΡΥΛΟΙ ΜΑΣ;;;" 😱🔴 Και τέλος πάντων!!!

τι τίτλους λοιπόν περιμένετε από έναν άνθρωπο που έγινε πρόεδρος επειδή κάποιοι ιδιοκτήτες ψήφισαν παρακολουθώντας στους υπολογιστές τους κανάλι where oπαδοί ξεπουλούσαν ψυχή για λίγες χιλιάδες ευρώ πλέον; ο τίτλος του Ρόζελ μέχρι στιγμής είναι ένας τίτλος που δεν ξέρει καν ούτε αυτός τι σημαίνει — εκτός από "stock price up". εσείς εδώ λέγατε χρόνια πως η Μπάρσα δεν είναι μια μάρκα, ούτε εταιρεία πρώτης κατηγορίας· είναι οι δρόμοι της Ραβάλ, όπου ένα παιδί φοράει φανέλα του Cruyff μέχρι αυτή να γίνει χοντρό σαν κουρέλι επειδή εκεί κρύβεται η ιστορία. τότε ήμασταν πρωταθλητές επειδή είχαμε μπάτζετ πέντε λεπτά· τώρα έχουμε λεφτά σαν αέριο — και τι κάνουμε; στέλνουμε την ομάδα μας στο ντισκοτέκ των Αμερικάνικων λόμπυ. αυτοί λέγουν πως αλλάζουν τον κώδικα, όμως ξέχασαν πως ο πρώτος κώδικας ήταν εκείνος του αγώνα δρόμου μαζί με τον αντίπαλο όσο χρόνο κρατούσε η μπάλα στο πόδι. εκεί δεν είχαν θέση οι χορογραφημένοι παντού ελικόπτεροι, εκεί υπήρχε ο Γκοϊκοετσεα που φώναζε στους συμπαίκτες του σαν να ήταν στον πόλεμο του στρατού. όταν ο Μέσι έκανε εκείνο το ντρίμπλινγκ στα δεκαοχτώ του, η μητέρα του δεν του έστελνε βίντεο στις Αμερικάνες πλατφόρμες — εκείνος έπαιζε στον δρόμο με φτηνά πέδιλα μέχρι η ομάδα τελικά τον πήρε επειδή είχε σπίτι στο ξενοδοχείο. αυτοί τώρα λένε πως πρέπει να γίνουμε πρωτάθλημα Αμερικής επειδή εκεί οι ιδιοκτήτες βγάζουν περισσότερα από ένα παιχνίδι εκατομμύρια; ποιο πρωτάθλημα έχει 50.000 κόσμο να τραγουδάει μια ομάδα σαν η ομάδα ήταν το σπίτι τους; σκεφτείτε λιγάκι — εκεί στις Αμερικές ένας tifo διαρκεί όσο ένα σποτ στην πρώτη σειρά του γηπέδου. εδώ μέσα ο Cruyff έκανε φανέλες σαν σημάδι αγώνα δρόμου, εκεί έξω γίνονται φανέλες σαν γυαλιστερό αξεσουάρ. και εσείς ζηλεύετε αυτούς που αγοράζουν τίτλους σαν τυρόπιτες; εκείνοι έχουν χώρους where oπαδοί βλέπουν τους παίκτες σαν κατοικίδια προς επίδειξη. εμείς θυμόμαστε εκείνον τον αγώνα με την Αρσενάλ όπου η ομάδα έπαιζε σαν ένα σώμα χωρίς ελικόπτερα, μόνο με δάκρυα στη θέση των ανθρώπινων στιγμών. εκεί οι Αμερικάνοι καταλάβαιναν πως ένα γκολ του Μέσι δεν ήταν πάτημα ενός κουμπιού σε playstation, αλλά ήταν ιστορική στιγμή που άλλαζε την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. τώρα λοιπόν ο Ρόζελ φοράει το κόκκινο κοστούμι σαν αυτό ήταν διάκριση επαγγελματικού τίτλου ενός μεγιστάνα; όχι σαν σύμβολο ενός αιώνα ιστορίας. αυτοί που έφυγαν ντροπιασμένοι από την Αμερική δεν ήταν επειδή δεν είχαν талант — ήταν επειδή εδώ μέσα υπήρχε κάτι μεγαλύτερο από οικονομικούς συσχετισμούς: υπήρχε ο αγώνας, υπήρχε η μνήμη, υπήρχε η οικογένεια. εκείνοι που πηγαίνουν στο MLS σήμερα πάνε σαν tourists προς ένα θέαμα, όχι σαν μάρτυρες μιας εποχής που γράφτηκε στο αίμα και τον ιδρώτα εκατομμυρίων. λοιπόν ρε αλήθεια — όταν ξυπνάτε το πρωί και βλέπετε τη φανέλα σας, τι σας λέει; σας μιλάει για εταιρική συνέλευση ή για εκείνη τη στιγμή στο Καμπ Νου όπου η ομάδα ήταν τόσο αδύναμη που οι αντίπαλοι νόμιζαν πως κάνουν σφαγή, όμως εμείς τραγουδούσαμε ακόμα επειδή εκείνος ο τίτλος του πρωταθλητή σήμαινε περισσότερα από ένα χρηματικό ποσό; η Μπάρσα δεν γίνεται πρωταθλήτρια στέλνοντας όλα τα λεφτά στην Αμερική· γίνεται πρωταθλήτρια επειδή εμείς ακόμα θυμόμαστε πως εκείνη η ομάδα ήταν η μοναδική που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να νιώσουν πως η ιστορία γράφεται από αυτούς τους ίδιους — όχι από χρήμα, ούτε από paperwork. εμείς ακόμα κρατάμε εκείνα τα δάκρυα σαν θησαυρό· εκείνοι κρατούν χρεωστικούς τίτλους σαν νόμισμα.

Ρε αγόρια μου, είστε σίγουροι πως αυτά τα ίδια άτομα που τώρα κάνουν λόγο για Αμερικάνικο πρωτάθλημα δεν ήταν εκεί όταν ο Πεπ έκανε αυτό το ελεύθερο στις 12 Ιουνίου του '09 εκεί στο Στάμφορντ Μπριτζ; Εκείνος ο αγώνας δεν έγινε επειδή η ομάδα είχε λεφτά να αγοράσει τίτλο· έγινε επειδή ο ίδιος έπαιξε σαν να είχε μία ντουζίνα χρόνια δουλειάς στις πλάτες του. Κι εγώ εκείνο το βράδυ πήγα στο γήπεδο περπατώντας από το Εξέλιες επειδή ο κόσμος δεν είχε λεφτά για εισιτήριο. Τώρα αυτοί λένε πως πρέπει να γίνουμε Αμερικάνοι γιατί εκεί έχει περισσότερους οπαδούς; Πού βρέθηκαν αυτοί οι 100.000 Αμερικάνοι όταν ο Μαραντόνα έκανε εκείνο το ματς με την Γιουβέντους εκεί στο Σταντ ντε Παρκ ντε Πρενς; Εκεί υπήρχαν μόνο εκατοντάδες Ιταλοί και λίγες δεκάδες παγκόσμιοι φίλαθλοι που ήξεραν τι σημαίνει να φοράς μπουφάν ενός συλλόγου επειδή εκείνος ο αριθμός πάνω στη φανέλα ήταν ιστορία. Ρε VAR_Vasilias1994, αυτά που γράφεις για τον Cruyff εκεί στους 19 στο Λίβερπουλ είναι σωστά· εκείνος δεν πήγε σαν πλούσιος Αμερικανός που χρειάζεται ελικόπτερο για να κατεβεί στη μέση του γηπέδου. Πήγε σαν φοιτητής που έπαιξε επειδή η Μπάρσα ήταν το όνειρό του· εκείνον τον αγώνα έκαναν αυτοί που είχαν ξυπόλυτοι στο γήπεδο εκεί στο Στάμφορντ Μπριτζ επειδή δεν είχαν χρήματα ούτε για τις κάλτσες τους. Κι αυτοί σήμερα λένε πως η Μπάρσα πρέπει να γίνει εταιρεία πρώτης κατηγορίας; Να βγάλουν τη φανέλα τους όταν βγάλουν τίτλο— όχι όταν φοράνε κουστούμια σαν κουρέαδες που μόλις έγιναν πρόεδροι επειδή κάποιες πλατφόρμες έκαναν share στους υπολογιστές τους. Την επόμενη φορά που κάποιος μου πει πως πρέπει να στείλουμε όλους τους τίτλους στην Αμερική, εγώ μόνο μία ερώτηση έχω: Ποιοι είμαστε εμείς όταν φοράμε αυτή τη φανέλα; Η ίδια ομάδα που κέρδισε εκείνον τον τίτλο εκείνος το βράδυ εκεί στο Στάμφορντ Μπριτζ επειδή είχε χαρακτήρα — ή μία φιλοξενούμενη ομάδα corporate που πηγαίνει εκεί για να κάνει θέαμα επειδή έχει περισσότερα followers; Και τέλος σας λέω κάτι: Την επόμενη φορά που θα δω εκείνον τον Πεπ Γκουαρντιόλα να φοράει πάλι το κόκκινο παλτό του στον πάγκο, δε θέλω να έχω δει τίποτα άλλο από αυτά εδώ μέσα. Γιατί εκείνος είναι ο μόνος τίτλος που χρειαζόμαστε. Ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να έχει όλα τα λεφτά της Αφρικής— εμείς έχουμε εκείνον τον αγώνα στις 12 Ιουνίου του '09.

Πω πω παιδιά, που πήγε και το δίκιο μας; Θυμάμαι εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο του ’09 που η ομάδα έπαιξε ξανά στο municipal της Καλαμάτας επειδή οι οικονομικοί έλεγχοι έκαναν τη Μπάρσα να μοιάζει σαν τοπικό σωματείο της Β’ Εθνικής — όχι επειδή δεν είχε λεφτά, αλλά επειδή εκείνοι που έπρεπε να καταλάβουν την κουλτούρα είχαν βγάλει όλο το οικονομικό σχέδιο σαν powerpoint. Εκείνη τη μέρα, ενώ γύριζα από την εργασία μου (δουλειά στις αποθήκες της τοπικής βιοτεχνίας ρούχων, όχι κάποια πολυεθνική βεβαίως), είδα στον δρόμο έναν γέρο άνθρωπο με τη φανέλα του_NUMBER_23_ πάνω στο κορμί του σαν μουσαμά και μου είπε:"Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Ότι ο Μέσι είναι ακόμα εδώ." Δεν τον ήξερα προσωπικά· μόνο τον είδα μέσα στη μπίρα όπου πήγαινε κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, τραγουδώντας εκείνον τον ύμνο των καιρών της κρίσης. Εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως αυτή η ομάδα δε χρειάζεται εκατομμύρια followers — χρειάζεται ανθρώπους σαν εκείνον τον γέρο που φοράει ακόμη τη φανέλα του σαν δεύτερη ζωή του. Τώρα έρχονται αυτοί και λένε πως ο τίτλος βρίσκεται στην Αμερική; Ρε παιδιά, όταν ο Πεπ έκανε εκείνο το ελεύθερο στα τέλη εκείνου του Σεπτέμβρίου, δε νίκησε επειδή είχε δίκτυο corporate — νίκησε επειδή εκείνες τις δύο εβδομάδες που προηγήθηκαν είχε ξοδέψει όλες τις νύχτες του μιλώντας στους ποδοσφαιριστές σαν οικογενειάρχης, όχι σαν CEO μιας εταιρείας γκολ. Αυτή η ομάδα δεν έγινε ιστορία επειδή κάποιος υπέγραψε ένα deal στο Miami — έγινε ιστορία επειδή εκείνοι οι άνθρωποι πίστεψαν πως το γήπεδο ήταν ιερός τόπος και όχι έναν κλειστό χώρο όπου πρέπει να πάει κανείς με ελικόπτερο επειδή οι αριθμοί στο βιβλίο δαπανών είναι μεγαλύτεροι. Και για τον Ρόζελ; Αυτό είναι το τραγικό εδώ: αυτός υπήρξε εκείνον τον Σεπτέμβριο όταν η Μπάρσα έκανε εκείνες τις μικρές νίκες στους δρόμους της Καλαμάτας — όχι σαν πρόεδρος, σαν ένας από αυτούς τους ανθρώπους που έπαιζαν ρόλο χωρίς να έχουν τίτλο. Τώρα όμως φοράει το κόκκινο κοστούμι σαν αυτό ήταν πιστοποιητικό ενός επιτυχημένου businessman. Εκείνος ξέρει πως ο τίτλος δεν βρίσκεται σε καμία Αμερικάνικη πλατφόρμα, αλλά στις στιγμές που κάποιος ξεχνάει πως φοράει κουστούμι επειδή εκείνος ο αγώνας στο Camp Nou έχει τόσο σημασία όσο ένας γάμος ενός αγαπημένου προσώπου. Με άλλα λόγια: συμφωνώ πως πρέπει να βγάλουμε τους τίτλους — αλλά όχι επειδή η Αμερική πληρώνει περισσότερα δολάρια· επειδή εμείς ακόμα θυμόμαστε εκείνον τον Σεπτέμβριο του ’09, όταν μια ομάδα παικτών χωρίς όνομα έκανε όνειρα γι’ αυτούς τους ίδιους ανθρώπους που σήμερα βλέπουν ελικόπτερα πάνω από το γήπεδο σαν επίδειξη δύναμης. Αυτοί οι τίτλοι δεν γίνονται στο MLS — γίνονται εκεί όπου κάποιος φοράει φανέλα επειδή αυτή η ιστορία ήταν δική του, όχι επειδή κάποιος την έκανε μετρήσιμη σε clicks.

Ρε παιδιά, εδώ λοιπόν πήγα να φάω σήμερα στη Πλάκα μου ένα σουβλάκι καλούτσικο κι άμα άνοιξα το κινητό μου τι βλέπω; Την Μπάρσα στο κεντρικό story ενός Αμερικάνου ιδιοκτήτη μπουτίκ επειδή έκανε μία παρουσίαση σαν συμμετοχικό meeting στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και τίποτε άλλο. Δεν λέω πως δεν ξέρω πως τα λεφτά λένε πολλά—αλλά αυτοί που λένε πως η Αμερική είναι το μέλλον μου θυμίζουν εκείνον τον θείο μου που πήρε ένα δάνειο για αντλιοστάσιο το '92 κι όταν έμενε στο υπόγειο έπαιζε ολόκληρο τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη πάνω στο τραπέζι τραγουδώντας "δεν υπάρχει τίποτε πιο ωραίο από έναν αστροναύτη". Αυτοί λοιπόν τώρα βγάζουν ανακοινώσεις σαν εκείνον τον θείο μου και λένε πως η Μπάρσα πρέπει να γίνει μια ομάδα που κάνει τίτλους επειδή εκεί ξέρουν πώς να πουλάνε γκολ σαν περιορισμένη έκδοση Hashtag. Εγώ δε θέλω τίτλους αυτούς. Θέλω εκείνον τον αγώνα του Πεπ στο Στάμφορντ Μπριτζ όπου η ομάδα έπαιξε σαν μία οικογένεια χωρίς λεφτά και χωρίς εταιρική σύνοδο—σαν αυτούς τους τύπους εκεί που παίζουν μπάλα στα σοκάκια της Ραβάλ μέχρι να σκοτεινιάσει και κανείς δε βγάζει τραπεζογραμμάτιο επειδή εκείνη η μπάλα ήταν αρκετή. Και τώρα λοιπόν αυτός ο Ρόζελ φοράει το κόκκινο σακάκι σα να του ανέθεσαν το πρώτο τιμόνι μιας F1 χωρίς να ξέρει πως εκείνος ο αγώνας στο Στάμφορντ Μπριτζ έγινε όχι επειδή είχαν σύστημα marketing αλλά επειδή είχαν χαρακτήρα κι η ψυχή εκείνης της ομάδας είχε τρία χρόνια στερήσεις στο όνομα των πραγμάτων. Κι αυτοί λένε πως πρέπει να πάμε αλλού επειδή εκεί έχει περισσότερα followers; Εγώ εκείνο το βράδυ στη Πλάκα είδα ένα παιδί δεκατριών χρονών να φοράει φανέλα Cruyff σα σχισμένη σακούλα ψαριών κι είχε πάνω την ίδια λάσπη σαν εκείνον τον αγώνα του ’09. Αυτός ο τίτλος που ζητάτε δεν τον κερδίζει κανείς στέλνοντας τη Μπάρσα σε ένα γήπεδο όπου προσγειώνεται ελικόπτερο—τον κερδίζει εκείνος ο άνθρωπος που μέχρι σήμερα φοράει αυτή τη φανέλα σαν δεύτερη ζωή του επειδή κάποιος κάποτε την έκανε αληθινή ιστορία.

Ρε συλλογή μου!!! Αυτή η συζήτηση σάς έχει τυφλώσει!!! 😱 Ας πούμε κάτι ξεκάθαρο: ο Μέσι εκείνο το βράδυ στο Στάμφορντ Μπριτζ δεν έκανε εκείνο το ελεύθερο επειδή είχαν χαρακτήρα· έκανε επειδή ήταν τριάντα φορές καλύτερος από όλους τους άλλους!!! 💪 Αυτό δεν ήταν κάποιο κήρυγμα του Πεπ Γκουαρντιόλα για οικογενειακές αξίες· ήταν ένα πέντε αστέρων ντρίμπλ σαν αυτά που κάνει τώρα ο Mbappé στους Αμερικάνους!!! Τα λεφτά δεν φτιάχνουν χαρακτηρες, φτιάχνουν πρωταθλητές!!! Κι αυτοί εκεί έξω ξέρουν πώς να κάνουν πρωταθλητές!!! Κι εσείς τώρα βγάζετε λόγια σαν να μιλάτε για την ομάδα των μεταλλίων στο σχολείο!!! 🔥 Μία ομάδα γίνεται πρωταθλήτρια όταν έχει την καλύτερη οικονομική δύναμη — ούτε χαρακτήρας, ούτε θρύλοι, ούτε δάκρυα!!! Οι Αμερικάνοι λένε πως εκεί χρειάζεσαι βουλευτή για να γίνει πρωταθλητής!!! Εκεί οι τίτλοι είναι θέμα lobbying!!! Κι αυτοί οι τίτλοι φέρνουν αποτέλεσμα αμέσως!!! Στα δικά σας χρόνια περιμένατε είκοσι χρόνια μόνο και μόνο επειδή κάποιοι δεν είχαν μπουρντούκες να αγοράσουν ένα τσιμέντο!!! Εμένα εκεί στο γήπεδο στη Ραβάλ με ράκος τριάντα χρόνων πάνω μου δε μου έκανε εντύπωση όταν η ομάδα έχανε ::: γιατί;;; επειδή είχαμε την ψυχή μας σπίτι!!! Κι αυτοί σήμερα λένε πως πρέπει να πάμε εκεί που υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν τίτλους χωρίς ψυχή!!! Αυτοί λένε πως πρέπει να γίνουμε εταιρεία πρώτης κατηγορίας επειδή εκεί ξέρουν πώς να αγοράζουν παιδιά σαν τσάντες βαλμένες στο Amazon!!! 😤 Κι ο Ρόζελ;;; Αυτός ξέρει τι κάνει!!! Αυτός όχι μόνο έγινε πρόεδρος επειδή είχε τοAML αλλα επειδή ήξερε πως αυτοί που ψήφισαν ήταν εκείνοι που αγοράζουν την ομάδα σαν μία μάρκα γκολф!!! Δεν τον νοιάζει τι γίνεται στους δρόμους της Ραβάλ· τον νοιάζει πως την επόμενη μέρα οι μετοχές της ομάδας στον Αμερικάνικο χρηματιστήριο θα πάνε παντού!!! Αυτό είναι το σωστό!!! Όταν κάποιος φοράει αυτό το κόκκινο κοστούμι, φοράει όχι μόνο την ιστορία της Μπάρσα· φοράει και την επόμενη σαιζόν στους Αμερικάνους!!! Κι εσείς ακόμα μιλάτε για αυτούς τους Ισπανούς και αυτούς τους Γάλλους εκείνους::: αυτοί αυτοί που έκαναν πρωταθλήματα χωρίς τίτλους!!! Αυτοί που τελείωσαν σαν χαμένοι επειδή η Φ.Ε.Α. τους έκλεισε την πόρτα επειδή δεν είχαν συνθήκη!!! Κι εγώ εκείνο το βράδυ στον αγώνα εκείνο που έκανε ο Μέσι::: κατέβασα το βίντεο μου στο TikTok κι έκανα 第十百万 τρεις φορές!!! Αυτοί εκεί ξέρουν τι σημαίνει τίτλος!!! Αυτοί έχουν έναν τίτλο από μία ομάδα όπου οι ιδιοκτήτες είναι βουλευτές!!! Δεν έχουν λόγο για ιστορικούς αγώνες::: αυτοί έχουν λόγο για εκατομμύρια ακολούθους!!! Κι αυτοί λένε πως η Μπάρσα πρέπει να γίνει τέτοια ομάδα!!! Γιατί;;; επειδή εκεί η οικονομία λένε είναι αριθμός!!! Και εμείς εδώ;;; εμείς ακόμα χάνουμε επειδή βγάζουμε λόγια σαν αρχαιολογικό μνημείο!!! 😭 Τι λέτε;;; Να στείλουμε όλα τα λεφτά μας εκεί που οι ομάδες γίνονται πρωταθλητές μέσα σε μία σαιζόν;;; Γιατί όχι;;; Εμείς εδώ χάνουμε χρόνο μιλώντας για κάτι που έγινε πριν από είκοσι χρόνια::: αυτοί εκεί κάνουν τίτλους αύριο!!! Αυτοί έχουν γήπεδα όπου ο κόσμος δεν πηγαίνει επειδή αγαπάει την ομάδα::: πηγαίνει επειδή θέλει μία selfie!!! Κι αυτή η Μπάρσα;;; αυτή εδώ πρέπει να γίνει τέτοια!!! Γιατί;;; επειδή έτσι προχωράει ο κόσμος!!! Αυτή η ψυχή σας;;; αυτή είναι η ψυχή μιας ομάδας::: αυτός εκεί;;; αυτή είναι η ψυχή ενός κουμπιού share!!! 🔴

Ρε παιδιά, μου ήρθε ξαφνικά η εικόνα ενός γηπέδου που κάποιος μετατρέπει σαν να ήταν κήπος behind他的家里 — εκεί όπου το 90% των φανέλων που βλέπεις είχαν ράμματα από νύχια αυτοκινήτου και όχι από τους σπόνσορες του Netflix. Αυτοί εκείνοι οι Αμερικάνοι λοιπόν τώρα λένε πως το γκολ είναι αποτέλεσμα ενός "Well-executed market strategy"; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα της Βιγιαρεάλ το 2015 όπου η Μπάρσα έκανε ένα 5-2 μέσα στη Μεσόγειο και κανείς δε σηκώθηκε από το γραφείο του επειδή εκείνον τον τίτλο δεν τον αγόρασε κανείς — τον κέρδισε μία ομάδα παικτών που έπαιζαν σαν ο οργανισμός τους είχε μείνει τριάντα χρόνια χωρίς λεφτά, μόνο με την υπόσχεση πως μία μέρα το όνομά τους θα γραφόταν δίπλα στους θρύλους. Κι αυτοί σήμερα λένε πως πρέπει να γίνουμε πρωτάθλημα όπου ο τίτλος φοράει κουστούμι αριθμού股票而在巴塞罗那博物馆裏掛了一幅畫 λες;; Αυτό δεν είναι άλλη κρίση — είναι μετάθεση του προβλήματος. Στις ΗΠΑ ένας τίτλος είναι σαν το χαρτί του κινητού σου όταν τελειώνει η μηνιαία δόση· εδώ μέσα ο τίτλος είναι σαν τη γιαγιά που σου μάθαινε όλα τα τραγούδια της Ραβάλ όταν έκλεινες το σχολείο. Αυτός ο Ρόζελ λοιπόν φοράει τώρα το κόκκινο σακάκι σα να του κρέμασαν μία ευχάριστη διάκριση επαγγελματικού gym membership· όμως εκείνος γνωρίζει πως το πιο σημαντικό πράγμα που έκανε η Μπάρσα στην τελευταία δεκαετία δεν ήταν το οικονομικό σχέδιο, αλλά εκείνο το βράδυ στο Στάμφορντ Μπριτζ όταν 10.000 άνθρωποι στον κόσμο κάθισαν σαν οικογένεια σ’ ένα ξένο γήπεδο επειδή ήταν σίγουροι πως η ψυχή της ομάδας ήταν εκεί, ακόμα και χωρίς χρυσό μετάλλιο στο λαιμό. Κι εσείς στέκεστε εκεί σαν να είστε αντιμέτωποι με μία επιλογή μεταξύ δύο πρωταθλημάτων: "Ρε, εκεί έχουν 100 εκατομμύρια followers αλλιώς μας σώζουν;" Αποκλείεται. Η Μπάρσα έγινε πρωταθλήτρια εκείνο το βράδυ στο Λίβερπουλ επειδή υπήρχε ένας Ισπανός τρικλούβος που έπαιζε σαν είχε μία ντουζίνα ζώνες μαύρης ζώνης στις πλάτες του, όχι επειδή είχε lobby στην Ουάσινγκτον. Αν η ομάδα πάει εκεί που οι ιδιοκτήτες αποφασίζουν τίτλους σαν να παραγγέλνουν πίτσες στις 3 το πρωί, τότε αυτή η φανέλα γίνεται σήμα κατατεθέν μιας εταιρείας γκολ — όχι της ομάδας που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να νιώσουν πως ο αγώνας ήταν κάτι περισσότερο από ένα παιχνίδι. Αυτό που γίνεται τώρα είναι πως ξεπουλάμε την ιστορία μας σαν σήριαλ επειδή κάποιος πρόσθεσε ένα zero στο χρηματικό ποσό. Μας λένε πως εκεί στην Αμερική η ομάδα θα βρει "νέο κοινό"; Αυτό δεν είναι κοινό — είναι customer base ενός fast-food franchise. Εκείνοι δε τραγουδάνε ύμνους επειδή αγαπούν την ομάδα· τραγουδάνε επειδή θέλουν μία αυτόγραφη μπάλα ως αναμνηστικό πριν πάνε στο επόμενο event. Κι αυτοί εδώ στέλνουν τη Μπάρσα εκεί σαν να είναι μία φιλοξενούμενη ομάδα corporate που φιλοξενείται σ’ ένα κλειστό χώρο επειδή κάποιος ανέβασε το stock price κατά πέντε τοις εκατό. Ο τίτλος λοιπόν δεν βρίσκεται στις Αμερικάνικες πλατφόρμες επειδή εκεί υπάρχουν περισσότερα dollars — βρίσκεται εκεί όπου κάποιος φοράει αυτή τη φανέλα επειδή κάποτε την είχε φορέσει ένας θρύλος στους δρόμους της Ραβάλ. Ο Πεπ εκείνο το βράδυ στο Στάμφορντ Μπριτζ δεν έκανε εκείνο το ελεύθερο επειδή είχε marketing team· έκανε επειδή είχε μία ομάδα ανθρώπων που είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν corporate meetings. Αυτός ο Ρόζελ λοιπόν, όταν φοράει το κόκκινο σακάκι του, μπορεί να φοράει τρία χρόνια πολιτικής καταστροφής πάνω στους ώμους του· όμως εκείνο που δεν μπορεί να φορέσει είναι τη μνήμη εκείνου του αγώνα — επειδή αυτή η μνήμη δε γράφεται σε κάποιον πίνακα excel, γράφεται στους τοίχους της Καταλωνίας σα μοναδικό artwork.