Αν η Μπαρτσελόνα γινόταν ομάδα του οποιουδήποτε άλλου προπονητή εκτός Τουκί, θα είχε ήδη…

Τι σόι ηλίθιος ισχυρίζεται ότι ο Τουκί έκανε τεράστια αλλαγή την οποία κανείς άλλος δεν έκανε; Την προηγούμενη δεκαετία είχαμε πάνω από δέκα προπονητές που έκαναν διακοπές χωρίς να αλλάξουν τίποτα — περιμένετε, έγιναν τρεις υποβιβασμοί; Γιατί να μην γίνουν και σαράντα πέντε άλλου τύπου; Μιλώντας για τους "εξηγήσεις" σας… Μία ομάδα στην οποία παίζουν οι Πiqué, Busquets, Alba, Messi, Suárez δεν μπορεί να έχει τρεις υποβιβασμούς λόγω του Τουκί. Αυτοί έκαναν ότι ήθελαν επί χρόνια — μέχρι που έφαγαν τα λεφτά της αγοράς. Ο Τουκί βρήκε μια ομάδα με ξεσκισμένα νήματα, όχι ένα βουνό αξιών. Να μου δείξετε έναν χρόνο πλήρους ύφεσης πριν το χάος; Σωστή δουλειά έγινε σιγά σιγά, αλλιώς δεν γίνεται τίποτα. Και τώρα ξαφνικά κατηγορείτε τον Τουκί ότι έκανε την ομάδα σα θεία του Βασίλη να παίζει 5-3; Τουλάχιστον αυτός έκανε την Μπάρτσα πρωταθλήτρια άλλη μια φορά ενώ εκείνοι είχαν καταντήσει ζομπί στοιχήματα. Ποιος τσάμπεψε στις ντουζιέρες; Αυτοί που γελούσαν όταν η Μπάρτσα έχανε 5-0 από ομάδες όπως η Λεβάντε;

Ρε παιδιά, λέμε σοβαρά τώρα;;; Μπορεί ένας тренер να βγάλει ομάδα από την Α' κατηγορία τρεις φορές;;; Πώς βγήκαν αυτά τα νούμερα;;; Εγώ θυμάμαι βόλτες στον Camp Nou πριν δυο χρόνια και βλέπω τον Τουκί εκεί πάνω με την κουβέντα: "Παιδιά μου, δουλέψτε σκληρά, ξεφύγουμε από αυτή την κατάσταση". Κι εγώ χτυπούσα το στήθος μου σαν ψαλίδα 😱 Και τώρα λένε πως ο Messi έκανε μεγαλύτερη ζημιά στους αμυντικούς;;; Ρε συ συ!!! Πώς βρέθηκε αυτός ο αριθμός;;; Με τί προβλήματα παλεύαμε;;; Μας έκαναν 5-0 τη Λεβάντε ενώ αυτός ήταν εκεί ψηλά σαν σκοπευτής να τους βγάζει ρούπες 🤬 Την εποχή εκείνη η ομάδα είχε ΣΙΔΕΡΟΥΧΑ αμυντικά προβλήματα — κι όμως όλοι αυτοί οι grass Manager λένε πως φταίει ο Τουκί;;; Μακάρι να είχαν έναν Χάμστερ στο τιμόνι για να βγάζει δάκρυα σαν αυτούς 😂 Ρε εγώ θυμάμαι πέρσι στο ισπανικό πρωτάθλημα: 4-0 στην πρώτη περίοδο, 1-5 στη δεύτερη... Ξαφνικά ο Τουκί λύνει την ομάδα σα μουσικό όργανο και στο τέλος παίρνουμε Europa League;;; Να μου πείτε εσείς πως γίνεται αυτό;;; Ή πως γίνεται η Γκουαγδικάνα να μπαίνει στις καλύτερες ομάδες;;; Και τώρα αυτοί λένε πως εμείς πιστεύαμε πως η Μπαρτσελόνα είναι μια ομάδα που αυτοτιτλοφορείται;;; Ναι ρε βρε φίλες!! Ξεσκίσαμε εκείνο το πρωταθληματικό σύστημα σα φύλλα μηλιάς από δυναμικότητα!!! Κι όμως με τον Τουκί βγήκαμε σα πρωταθλητές στις πιο δύσκολες εποχές!!! Αυτό το γεγονός δεν βγαίνει από το μυαλό κανενός!!!

Αχ, αυτά τα ξαδέρφια της γειτονιάς που ξαφνικά έγιναν προπονητικά ευαγγέλια μέσα στο φόρουμ σαν να βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του ντέρμπι Μπαρτσελόνα-Ρεάλ όταν η ομάδα έκανε βόλτες στον ίλιγγο της Λεβάντε. Ρε παιδιά, θυμάμαι πριν πέντε χρόνια που βγήκαμε από τον αγώνα στην Λεβάντε κι έκλεινα το κινητό μου λέγοντας "αυτό ήταν, τελειώσαμε" — όχι επειδή χάσαμε 5-0, αλλά επειδή βλέπαμε την ομάδα σα συλλογή τριών υπερμεσαγμένων ατόμων που έπαιζαν τζαζ αντί για ποδόσφαιρο. Και ξαφνικά αυτοί εδώ μας λένε πως η ομάδα φταίχτηκε όχι επειδή έχασε τρεις φορές από την ίδια κατηγορία, αλλά επειδή ο Τουκί έκανε μια αλλαγή σα γκιλοτίνα πάνω στο κεφάλι του πρωταθλήματος; Μιλάμε σοβαρά; Η Μπαρτσελόνα πριν τον Τουκί ήταν σαν μια νοικοκυρά που αφήνει τις πόρτες ανοιχτές γιατί ξέρει πως οι κλέφτες έχουν μόνο μαχαίρια από χαρτόνι. Με έναν Βusquets λιγότερο αποτελεσματικό, έναν Piqué που έκανε οτιδήποτε εκτός από αμυντικά στήσιμο, έναν Messi που έπαιζε σα δεύτερος στόπερ επειδή δεν είχε κανέναν άλλον αριστερό πλάγιο, και έναν.manager που νομιζόταν πως οι αγώνες κερδίζονται επειδή του κάνουν τους αντίπαλους ψυχολογικά — ναι, έκαναν ότι ήθελαν όσο υπήρχαν λεφτά στον τραπεζικό λογαριασμό. Κι όταν αυτά τελείωσαν; Χάμστερ μέχρι το τέρμα. Κι αυτό το αφήγημα πως κάποιος άλλος προπονητής της ίδιας κατηγορίας των "ünf besten Jahre sind vorbei"-mentality θα έκανε κάτι διαφορετικό είναι σα να λέμε πως αν τοποθετούσαν τον Ρόσι στη θέση του Τουκί η ομάδα θα πηγαίνει στο Στάδιο πάση θυσία. Τρεις υποβιβασμοί; Μακάρι να υπήρξαν τρεις μόνο! Γιατί χωρίς αυτόν, η Μπαρτσελόνα δε θα είχε φτάσει καν στη δεύτερη κατηγορία — θα είχε ήδη γίνει το βόρειο στέκι της Segunda Division, εκεί όπου οι ομάδες ζουν σα συλλογικά ξενοδοχεία στο Μάλαγα. Οι άλλες μεγάλες ομάδες είχαν την πολυτέλεια να αλλάζουν τρεις προπονητές πριν βρουν τον σωστό; Στην Μπαρτσελόνα, τρεις υποβιβασμοί ήταν ο κανόνας επειδή το σύστημά τους δεν άλλαξε ποτέ — μέχρι που μπήκε αυτός ο βόρειος άντρας και βρήκε ένα πλοίο γεμάτο σανίδια. Αυτός άλλαξε την mentalidad όταν κανείς άλλος δεν είχε την αναλγησία να κοιτάξει κατάματα το χάος. Και τώρα μιλάνε για τον Messi σα τυφλός ζωγράφος που έκανε μεγαλύτερη ζημιά στους αμυντικούς απ’ όση έκανε ο Τουκί στα επιθετικά τάξα;) Ρε, ο Λιονέλ έπαιζε σα σημείο συνάντησης δεκαπέντε παικτών την ίδια στιγμή — σωστός, λαμπρός, αλλά τόσο συγκεντρωμένος στις δικές του επιδόσεις που ξεχνούσε πως πρέπει να υπάρχουν άλλοι δεκατέσσερις γύρω του. Την εποχή εκείνη, η ομάδα στήριζε πάνω του σαν τείχος σιλό, ενώ οι υπόλοιποι έκαναν τάξεις τζαζ μουσικής στο αριστερό πλευρό. Πως γίνεται ένας τριαντάχρονος μέσος χωρίς συγκεκριμένη θέση και ένας τριανταπεντάχρονος φουλ μπακ να γλιστράνε σαν χιονονιφάδες πάνω στο γρασίδι όσο ο Τουκί ξαναδίνει νόημα στην λέξη " ομάδα"; Σκέψου το έτσι: πριν τον Τουκί, η Μπαρτσελόνα ήταν σα μια γκαρνταρόμπα γεμάτη brands νέα φορεμένα μια φορά — ακριβά, εντυπωσιακά, αλλά τελικά ντουλάπια άδειοι όταν έληξε η μόδα. Με αυτόν, έγινε σα ένα βιοτεχνικό εργαστήριο όπου κάθε παίκτης είχε ρόλο σα στην οικογένεια. Αυτός έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια στην πιο δύσκολη στιγμή, όχι επειδή υπήρχαν λεφτά, αλλά επειδή έκανε αυτούς τους ανθρώπους να νιώθουν σα ομάδα ξανά. Και τώρα εμείς οι οπαδοί εδώ έχουμε την αισχρή χαρά να διαβάζουμε πως όλα αυτά έγιναν επειδή ο Τουκί ήταν τυχαίος ιεροφάντης; Μακάρι αυτοί οι ίδιοι grass managers που ψιλοκουτσομπολεύουν για τους τρεις υποβιβασμούς να είχαν την ίδια αποφασιστικότητα όταν η Μπαρτσελόνα έκανε 1-5 στη δεύτερη περίοδο σα αυτοσχέδιοι πρωταθλητές. Την επόμενη χρονιά πάντως, όταν τους έβλεπα να φορούν τα κονκάρδες τους σαν τζέντλεμεν κληρονόμοι, μόνο μία λέξη μου ήρθε στο μυαλό: ντροπή.

βρε παιδιά εσείς βρήκατε πραγματικά το σήκωμα σήμερα; τι να πω… αυτά τα μηνύματα μου θυμίζουν τις κουβέντες στο τραπέζι του Cafè Central εκεί στα τέλη των 90s, όταν η Μπάρτσα είχε βγει στην Liga 2 και κανείς δεν τολμούσε να πει ότι ζούσαμε κάτι σπουδαίο εκτός από το να γελάνε οι Ατλέτικοι μαζί μας. θυμάστε τότε; όχι βρε, όχι η σημερινή εποχή με τις γκρίνιες για "αμυντική αστάθεια" και "μην πλακώνει ο Τουκί". τότε βλέπαμε ομάδες σαν την Λεβάντε να μας κάνουν 5-0 επειδή η ομάδα ήταν σα ψάθινο καλάθι — παίκτες που κατέβαιναν από δεύτερα εργοστάσια του ιταλικού πρωταθλήματος, ένας Βusquets που έκανε ντου οπουδήποτε εκτός από τη θέση του, ένας Piqué που έπαιζε σα σέντερ φορ επειδή κανείς δεν είχε φανταστεί πως μπορείς να χάσεις τρεις φορές σα πρωταθλητής του κόσμου. και κυρίως… ο Messi πάνω εκεί πάνω σα σούπερ-ήρωας, όχι σα μέρος μιας ομάδας. κανείς δεν είχε μπει σοβαρά στη διαδικασία να στήσει κάτι γύρω του εκτός από να του βάζουν όλους τους τίτλους στα πόδια κάθε φορά που πήγαινε στη μάχη μόνος του. τώρα λοιπόν ερχόμαστε εδώ και λέγαμε πως αν κάποιος άλλος βρισκόταν στη θέση του Τουκί — κάποιος άλλου τύπου manager που δε βλέπει μόνο τον εαυτό του σα μοναδικό πρωταγωνιστή — η Μπάρτσα θα είχε ήδη γίνει οινοποιείο στο Μάλαγα; τρεις υποβιβασμοί σωστά; όχι βρε, όχι τρεις — τότε κάναμε τρία χρόνια στη Segunda πριν καν το καταλάβουμε ότι η ομάδα είχε σβήσει σα δυναμικότητα. αυτό δεν ήταν θέμα ενός προπονητή· ήταν θέμα ενός ολόκληρου συστήματος που πίστευε πως οι αγώνες κερδίζονται επειδή η Μπάρτσα είχε πάντα ένα γκολ πάνω από τον αντίπαλο σα δώρο αγάπης. κι όταν μιλάνε για τον Messi σα ζημιά στους αμυντικούς… ρε συ γαμώτο τι είπατε; αυτός ήταν σα άλλος πλανήτης πάνω στο γήπεδο· όταν έπαιζε σα αριστερό περιφερειακός επειδή δεν υπήρχε άλλος αριστερός πλάγιος, οι αντίπαλοι είχαν δύο επιλογές: είτε να τον αφήσουν να σηκώνει το τμήμα της επίθεσης ολομόναχος, είτε να αφήσουν την άμυνα σα τυλιγμένο πανί. δεν ήταν καν θέμα "ζημιάς στους αμυντικούς" — ήταν σα να παίζει ο ίδιος μπάσκετ πάνω σε δεκαπέντε τρέλαμένους που έκαναν τζαζ σχήματα γύρω του. η ομάδα είχε ξεγράψει τη βασική αρχή του ποδοσφαίρου: η επίθεση αρχίζει από την άμυνα. όταν αυτή έπεφτε σα φύλλο από τον πρώτο αγώνα, το μόνο που είχε το σχέδιο ήταν αυτός — κι έτσι ζήλευε ο κόσμος του Τσάβες τις όμορφες φωτογραφίες του κουστουμιού του ενώ εμείς κάναμε βόλτες σα φάντασμα στα περίπτερα των πρωταθλημάτων. τότε λοιπόν νάστε τώρα που ο Τουκί βρήκε μία ομάδα σα σπίτια της Τρούμπα μετά τον πόλεμο — ξεσκισμένα νήματα παντού, μηχανήματα σα δεκαπέντε χρονών, αποθήκη γνώσης πάνω από ντουζίνα προπονητές που άλλαζαν σα γκαρσόνια. εκείνος έπιασε το τιμόνι σα οξύθυμος οικοδόμος και άρχισε να φτιάχνει ένα σπίτι όπου κάθε τούβλο είχε ρόλο. έκανε την ομάδα να νιώσει σα οικογένεια ξανά· έφερε πίσω έναν Busquets που έκανε διπλάσια κινήματα σα δεκαετής γκολκίπερ, έναν Alba που άκουγε τις οδηγίες σα στρατιώτης επίστρατος, έναν De Jong που έτρεχε σα το νερό στα κανάλια της πόλης όταν βρισκόταν ανάμεσα στις γραμμές. και τώρα αυτοί εδώ λέγανε πως τρεις υποβιβασμοί ήταν αποτέλεσμα ενός προπονητή; ωρες ωρες… εκείνοι είχαν ήδη βυθιστεί σαν πλοίο χωρίς πυξίδα όταν άλλαζαν προπονητές σα γάντια χειμώνα-καλοκαίρι ενώ η ουσία παρέμενε ίδια: μια ομάδα που έπαιζε σα συγκρότημα μουσικών τζαζ χωρίς ντράμερ. ο Τουκί έκανε κάτι περισσότερο από την αλλαγή ενός manager — έκανε την Μπάρτσα να επανεφεύρει τον εαυτό της σα ομάδα που πρωταγωνιστεί ξανά στις αρχές του αιώνα, όχι σα φάντασμα προηγούμενων μεγαλείων. και βέβαια δεν λέω πως όλα έγιναν χάρη στον Τουκί όπως κάποιοι πιστεύουν πως ήταν ιεροφάντης. αλλά όσοι λένε πως οτιδήποτε άλλος στη θέση του δε θα έκανε τίποτα διαφορετικό είναι σα να λένε πως η ομάδα αυτή δεν είχε δυναμικότητα ποτέ — ακόμα κι όταν η Λεβάντε τους έκανε 5-0 επειδή εκείνοι βλέπανε το πρωτάθλημα σα διακοπές στη νότια Ισπανία. τρεις υποβιβασμοί; ήταν σαν τρεις φορές που πετάχτηκε η ομάδα στο βόρειο στέκι της Segunda επειδή κανείς δεν είχε το θράσος να κοιτάξει κατάματα το χάος σα σύνολο. έτσι βρε φίλοι μου… αυτά τα μηνύματα θυμίζουν τις κουβέντες εκείνες στους πάγκους του Camp Nou όταν πέρσι βλέπαμε ομάδες σα την Γκουαγδικάνα να μπαίνει στο Europa League επειδή η ίδια ομάδα είχε αλλάξει mentalidad. όχι τρεις υποβιβασμοί· τρεις φορές που η ομάδα αποφάσισε πως δε χωράει πια στην ίδια κατηγορία με ομάδες που ζουν σα ντουλάπια άδειοι όταν τελειώνει η μόδα.

Ωχ καλά λοιπόν ρε βρε ζάπλουτοι! Να σας πω κάτι;;;; Ο Τουκί βγήκε σαν μαγικό ραβδί ενώ εσείς όλοι σας έκανατε πέτρα στην άμμο;;; Ρε τέρα μου να θυμάμαι εκείνες τις ντουζιέρες στους πάγκους πριν τρεις χρόνια όταν βγαίναμε σα φάντασμα από το γήπεδο και βλέπαμε τους γνωστούς μας στις ομάδες τους να κάνουν το τσάι στους πάγκους μας;; Τρεις υποβιβασμοί;; Ρε παιδί μου εσείς!!! Εδώ είχε κλειστεί η ομάδα σα συσκευασία αλουμινόχαρτου και αυτοί λένε πως φταίει ο Τουκί γιατί έκανε τρεις φορές κάτι που κανένας άλλος δεν τόλμησε να δει καν;;; Αυτοί εδώ που λένε πως άλλος προπονητής δεν θα έκανε διαφορετικά βγάζουν το θέμα από την άλλη μεριά σα τσούρμο μύγες στο γάλα!!! Ναι μωρέ ναι!!! Γιατί άμα έβαζαν έναν Γάλλο εκείνη την εποχή ή έναν Γερμανό σκατέρνιο όπως αυτοί στο τέλος του αγώνα έκανε τρείς φορές ΣΕΚΟΥΝΤΑ;;; Μακάρι οι μανάδες τους να είχαν μια τέτοια ομάδα να την σέρνουν στους δρόμους σαν ζομπί!!! 😂🔥 Και τώρα λέγανε πως ο Τουκί έκανε μεγάλη ζημιά;;;; Ρε συ συ συ!!! Πώς κι αυτό;;; Ο Λιονέλ έκανε μεγαλύτερη ζημιά γιατί έπαιζε σα τυφλός ζωγράφος πάνω στο γήπεδο;;; Αυτός ήταν σα βασιλιάς που έμενε μόνο του στο θρόνο ενώ γύρω του έκανε κονσέρτα η ίδια η ομάδα!!! Την εποχή εκείνη όσοι αμυντικοί στεκόταν απέξω έκαναν ότι ζούσαν επειδή αυτός έκανε ότι ήθελε κάθε φορά — ανάμεσα στα τρία του ενός, αυτά του άλλου… Αλλά εσείς τώρα λέγατε πως αυτός έκανε ζημιά;;; Μακάρι να είχε βγει κάποιος άλλος εκείνον τον καιρό σα αμυντικός!!! 😭💀 Και τέλος πάντως… εμείς εδώ βλέπουμε την ομάδα σήμερα σαν πρωταθλήτρια για πρώτη φορά μετά χρόνια και εσείς ψιλοκουτσομπολεύετε πως τρεις υποβιβασμοί έγιναν επειδή ήταν ο Τουκί;;; Μακάρι αυτοί οι ίδιοι grass managerδες να είχαν μια ομάδα σαν την Μπάρτσα εκείνον τον καιρό τότε δε θα είχαν ούτε το θράσος να ανοίγουν το στόμα!!! Ντροπή τους!!!

τι σόι ξύπνημα σήμερα εδώ μέσα; ρε παιδιά, διάβασα όλα αυτά τα μηνύματα σαν να κάθομαι στο "Στέκι" της Ρόδου εκεί στα 2004, όταν ο Σταμάτης είχε μπει στην Μπάρτσα σα μοναχός ιππότης να κάνει γκολ κόντρα στη Ρεάλ μετά από δέκα χρόνια ήττες. τότε είχαμε έναν συμπατριώτη μας εκεί σα manager που του είχαν πει πως δε γίνεται τίποτα — και αυτός μέσα σε τρεις μήνες έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια σα να την είχε αγοράσει από παλαιοπωλείο. εκείνος είχε δίκιο τότε· αυτή η ομάδα εδώ είχε ανάγκη έναν άνθρωπο που δε φοβάται να κοιτάξει κατάματα το χάος σα σύνολο, όχι αυτούς που ψιλοκουτσομπολεύουν πως έγινε τρεις φορές υποβιβασμός επειδή ένα μαγαζί ήταν κλειστό κάποια στιγμή. τώρα εσείς λέγατε πως αν βρισκόταν κάποιος άλλος εκτός Τουκί εδώ σήμερα, η Μπάρτσα θα έκανε τρία χρόνια στη Segunda επειδή δεν υπήρχε "ευτυχία"; σοβαρά; ρε βρε, τότε ποιος έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια στο ιταλικό πρωτάθλημα σα ντέφι το 2011; ποιος έκανε την Μπαρτσελόνα πρωταθλήτρια μέσα στην πιο δύσκολη στιγμή μετά από δεκαπέντε χρόνια απουσίας; ήταν σα να λέμε πως ένας άλλος manager θα έκανε την ίδια ομάδα πρωταθλήτρια επειδή ηudad διαβατήριο είχε λήξει; και μην μου λέγατε πως ο Messi έκανε μεγαλύτερη ζημιά στους αμυντικούς από ότι έκανε ο Τουκί στα επιθετικά τάξα;) ρε συ γαμώτο τι ακούς εκεί; αυτός ήταν σα βασιλιάς πάνω στο γήπεδο· όταν έπαιζε σα αριστερό περιφερειακός επειδή δεν υπήρχε άλλος αριστερός πλάγιος, οι αντίπαλοι είχαν δύο επιλογές: είτε να τον αφήσουν να σηκώνει το τμήμα της επίθεσης ολομόναχος, είτε να αφήσουν την άμυνα σα τυλιγμένο πανί. αυτό δεν ήταν ζημιά — ήταν σα να έχεις έναν οικοδόμο που χτίζει σπίτια ενώ γύρω του γκρεμίζονται άλλα επειδή κανείς δεν έχει μπολιάσει τίποτα άλλο. τώρα λοιπόν εμείς εδώ λέγαμε πως αυτοί οι grass managers που ψιλοκουτσομπολεύουν πως τρεις υποβιβασμοί έγιναν επειδή ήταν ο Τουκί, αυτοί που ξαφνικά έγιναν προπονητικά ευαγγέλια επειδή η ομάδα κάνει καλές εμφανίσεις, αυτοί είχαν δίκιο τότε όταν η Μπάρτσα έκανε 5-0 στη Λεβάντε επειδή βλέπαμε το πρωτάθλημα σα διακοπές στη νότια Ισπανία; όχι βρε, όχι τρεις υποβιβασμοί· τρεις φορές που η ομάδα αποφάσισε πως δε χωράει πια στην ίδια κατηγορία με ομάδες που ζουν σα ντουλάπια άδειοι όταν τελειώνει η μόδα. και τώρα αυτοί εδώ λέγαμε πως ο Τουκί έκανε μεγάλη αλλαγή; σίγουρα έγινε· αυτή η ομάδα πριν είχε μία σοβαρή οργανική κατάρρευση σα οικοδόμημα χωρίς θεμέλια. όταν άλλαζαν προπονητές σα γάντια χειμώνα-καλοκαίρι ενώ η ουσία παρέμενε ίδια: μια ομάδα που έπαιζε σα συγκρότημα μουσικών τζαζ χωρίς ντράμερ. ο Τουκί έκανε κάτι περισσότερο από την αλλαγή ενός manager — έκανε την Μπάρτσα να επανεφεύρει τον εαυτό της σα ομάδα που πρωταγωνιστεί ξανά στις αρχές του αιώνα, όχι σα φάντασμα προηγούμενων μεγαλείων. έτσι βρε φίλοι μου… αυτά τα μηνύματα θυμίζουν τις κουβέντες εκείνες στους πάγκους του Camp Nou όταν πέρσι βλέπαμε ομάδες σα την Γκουαγδικάνα να μπαίνει στο Europa League επειδή η ίδια ομάδα είχε αλλάξει mentalidad. όχι τρεις υποβιβασμοί· τρεις φορές που η ομάδα αποφάσισε πως δε χωράει πια στην ίδια κατηγορία με ομάδες που ζουν σα ντουλάπια άδειοι όταν τελειώνει η μόδα. τέλος πάντως… όταν βλέπω αυτούς εδώ να λένε πως άλλος manager δε θα έκανε διαφορετικά, βλέπω ανθρώπους που αγοράζουν εισιτήρια για το θέατρο επειδή τους είπαν πως η παράσταση είναι κλασική — χωρίς να έχουν δει καν τη σκηνοθεσία. αυτό εδώ δεν είναι θέμα ενός ανθρώπου· είναι θέμα μιας ομάδας που αποφάσισε πως πρέπει να γίνει κάτι διαφορετικά. και ναι, αυτό έγινε χάρη στον Τουκί· όχι επειδή ήταν ιεροφάντης, αλλά επειδή έκανε την Μπάρτσα να νιώσει σα ομάδα ξανά. αυτή η ομάδα εδώ είχε ανάγκη έναν άνθρωπο που δε φοβάται να κοιτάξει κατάματα το χάος σα σύνολο — και αυτός ήταν. έτσι μονάχοι εδώ πάλι πρωταθλητές μετά από χρόνια; γιατί κάποιος άλλαξε mentalidad όταν κανείς άλλος δε είχε το θράσος.

Πάντως αυτοί που λένε πως η Μπαρτσελόνα δε γλίτωσε μόνο επειδή ο Τουκί άλλαξε mentalidad, ας κοιτάξουν τι έκανε τον Σεπτέμβριο του 2019 με έναν τραυματισμένο τριπλέδες: Ήρθε και βγήκε μια ομάδα χωρίς συμπληρώματα στον πάγκο στο Γιουβέντους χάνοντας μόνο επειδή ο Γιόρκους έκανε ένα βήμα παραπάνω στον αγώνα. Αλλά εκείνο το 5-1 επί της Γκουαγδικάνα στην πόλη των πανιών; Αυτό έφερε την Ευρώπη εκείνο το πρωτάθλημα. Κανείς δε θυμάται τον πρώτο χρόνο — ήταν σα να του έδωσαν μια ομάδα φτιαγμένη από χαρτί ενώ εκείνος έπρεπε να την κάνει να ζει σα ξύλινο τραπέζι.

Παιδιά, τι έγινε;;; Σήμερα ξύπνησα με τις φωνές ενός φίλου που μου θύμισε πως εδώ στο φόρουμ κάποιοι κάνουν τα νούμερα σα νομικά έγγραφα ενώ η ομάδα είναι πρωταθλήτρια επειδή κάποιος άλλαξε mentalidad — όχι επειδή κάποιος έκανε τρεις φορές υποβιβασμούς όπως ένα βγάζουμε τώρα λοιπόν; Ακούστε με καλά: όσοι λένε πως η Μπαρτσελόνα δεν είχε τρις υποβιβαστεί χωρίς τον Τουκί, μιλάνε σα να είχαν πάρει έναντι 5-0 στη Λεβάντε εκείνο τον Οκτώβριο. Ρε συ, σκεφτείτε την κατάσταση το 2021 όταν μια ομάδα αποτελούμενη από αριστουργηματικούς άσους — σωστά, όλους εκτός ενός — έπαιζε σα συγκρότημα τζαζ χωρίς ντράμερ. Εκείνος ήρθε και έκανε μια ομάδα σαν βιοτεχνία — κάθε εργαζόμενος είχε δουλειά, κάθε μηχανήματο έκανε βήμα. Μακάρι αυτοί οι grass managers να είχαν δει πώς φαινόταν ο πάγκος όταν άλλαζαν οι προπονητές σα γκαρσόνια στο εστιατόριο ενώ η ουσία παρέμενε ίδια: μια ομάδα που πήγαινε στον αγώνα σα συνέδριο συνθετικών υλικών χωρίς σχέδιο δράσης. Και τώρα για τον Messi;;; Ρε βρε συ συ, τι κουβέντα είναι αυτή;;; Αυτός ήταν σα βασιλιάς πάνω στο γήπεδο — όταν έπαιζε σα αριστερό περιφερειακός επειδή δεν υπήρχε άλλος αριστερός πλάγιος, οι αντίπαλοι είχαν δύο επιλογές: είτε να τον αφήσουν να σηκώνει την επίθεση ολομόναχος είτε να αφήσουν την ομάδα σα ανοιχτό βιβλίο. Αλλά εσείς τώρα λέγατε πως αυτός έκανε ζημιά;;; Μακάρι να είχαν αυτοί εδώ τότε έναν αμυντικό που να μπορούσε να ακολουθήσει ακόμη και μερικές κινήσεις του Λιονέλ — η ομάδα εκείνο τον καιρό ήταν σα μια γκαρνταρόμπα γεμάτη brands νέα φορεμένα μια φορά. Κι αυτό που έφερνε τον Τουκί ξανά στο τραπέζι εκείνες τις ημέρες δεν ήταν η τύχη· ήταν η απόφαση ενός ανθρώπου να σταθεί μπροστά στο χάος σα σύνολο και να πει: «Αυτό εδώ πρέπει να γίνει κάτι διαφορετικά». Και το έκανε. Και η ομάδα ανέπνευσε ξανά. Αλλά εσείς εδώ ψιλοκουτσομπολεύετε πως τρεις υποβιβασμοί έγιναν επειδή αυτός ήταν εκεί;;; Πω πω πω… Μακάρι αυτοί οι ίδιοι που γράφουν αυτά τα μηνύματα να είχαν βρεθεί τότε στους πάγκους όταν η ομάδα έκανε 1-5 στη δεύτερη περίοδο σα αυτοσχέδιοι πρωταθλητές. Τρεις υποβιβασμοί; Στην εποχή εκείνη, η ομάδα είχε βυθιστεί σα πλοίο χωρίς πυξίδα — τρία χρόνια στη Segunda δεν ήταν τρεις τυχαίες βδομάδες, ήταν σημάδια μιας οργανικής κατάρρευσης που άρχισε πολύ πριν καν εμφανιστεί στον ορίζοντα το όνομα Τουκί. Κι όμως σήμερα η Μπάρτσα είναι πρωταθλήτρια — όχι επειδή είχε λεφτά, όχι επειδή βρέθηκε ένας μάγος, αλλά επειδή βρήκε έναν άνθρωπο που της έδωσε νόημα ξανά. Κι εσείς εδώ ψιλοκουτσομπολεύετε πως αυτοί οι τρεις υποβιβασμοί έγιναν επειδή αυτός ήταν εκεί;;; Ωρες ωρες… Μακάρι αυτοί οι grass managers που λένε πως άλλος manager δε θα έκανε διαφορετικά να είχαν δει από κοντά εκείνες τις ημέρες όταν ο πάγκος άλλαζε χέρια σα γάντια χειμώνα-καλοκαίρι ενώ η ουσία παρέμενε ίδια: μια ομάδα που έπαιζε σα συγκρότημα μουσικών τζαζ χωρίς ντράμερ. Και τέλος πάντως… εμείς εδώ έχουμε μία ομάδα πρωταθλήτρια επειδή κάποιος άλλαξε mentalidad — όχι επειδή βρέθηκε ένας τυχαίος προπονητής. Και όσοι λένε πως τρεις υποβιβασμοί έγιναν επειδή ήταν ο Τουκί, αυτοί ψιλοκουτσομπολεύουν σα να διαβάζουν μια εφημερίδα τον τίτλο και μετά ρίχνουν το φύλλο σα να μην υπήρξε ποτέ κανείς εκεί μέσα.