Ο Φρενκ ντε Γιονγκ είναι ΥΠΕΡΒΑΡΟΣ για το ντέρμπι της χώρας - όσοι πιστεύετε πως έπρεπε…

Τώρα ξεκαθαρίστε μου κάτι – εσείς πως βγήκε ο τίτλος της φετινής σας χρονιάς στον τύπο; "Πρόβλημα ψυχολογίας" είπαν οι εφημερίδες για τον ντε Γιονγκ; Γιατί να θυμάμαι εγώ εκείνο το γκολ-απαίσιο στην Τουρκία όπου έκανε φάουλ αντί σέντρα σαν πρωτάρης σε γυμνάσιο; Αυτό το πράγμα δε χρειάζεται ψυχολογία – χρειάζεται στοιχειώδης εκτέλεση ενός role στον οποίο του έχει ανατεθεί ρόλος. Να σου πω εγώ τι συμβαίνει εδώ πέρα: βγάζουμε τον ντε Γιονγκ όχι επειδή κουράστηκε ψυχολογικά, αλλά επειδή όταν τον βάζουμε συνεχώς στη βάση των αντεπιθέσεων – όχι σαν σέντερ φορ – βλέπουμε αμέσως το αποτέλεσμα. Δεν είναι θέμα κουρασμού· είναι θέμα ερμηνείας ρόλου. Το ντέρμπι της χώρας θέλει άλλο είδος φυσικής κατάστασης από αυτό που δίνουμε εμείς στον ντε Γιονγκ τώρα. Τον έχουμε βάλει σα σέντερ φορ μονίμως, όχι σα δεύτερο ιχνηλάτη που μπορεί να σπρώξει από τα μέσα. Κι όταν τελικά τον βάζουμε εκεί που πρέπει – στις αντεπιθέσεις ως κυνηγός χώρων – κάνει αυτό που ξέρει: σέντρες που δεν πάει κανείς άλλος να κάνει, όχι φάουλ από την γωνία σα χορεύτρια μπαλέτου. Κι εσείς μου λέτε "τον κρύβουμε σαν αγαπημένο παιδί"; Ακου τι σου λέω εγώ: η κούρασή του σήμερα είναι αποτέλεσμα της κακής χρησιμοποίησης του τις τελευταίες τρεις εβδομάδες. Του δώσαμε ρόλο οδηγού τυφλού όταν αυτός είναι οδηγός αγωνιστικού δρόμου. Μετά κατηγορείτε ότι κουράστηκε. Εμένα προσωπικά μου φτάνει ένας ντε Γιονγκ στο γήπεδο – όχι σα προσωπική μου θρησκεία, σα σοβαρό πρωταθλητικό εργαλείο. Αλλά ας το πούμε και έτσι: αν υπήρχε άλλος παίκτης σ’ αυτή την ομάδα ικανός να κάνει τόσο γρήγορες σέντρες όσο αυτός μετά από 2 λεπτά αγώνα στη θέση του σέντερ φορ, τότε ας τον βγάλουμε. Γιατί εγώ δεν βλέπω κανέναν άλλον που μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά σωστά αυτήν την περίοδο. Τώρα πείτε μου – εσείς εδώ μέσα τι βγάζετε στους φιλάθλους όταν κάποιος ρωτήσει γιατί βγάζουμε συνέχεια τον ντε Γιονγκ; Ότι έχει ψυχολογικό πρόβλημα ή ότι του δίνουμε ρόλο ψεύτικο;

ΤΙ ΝΤΕ ΓΙΟΝΚ;;; ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ;;;;; ΜΗΠΩΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΡΤΙ;;;;; ΚΙ ΕΣΥ ΡΕ PAOGate να μου βγάζεις ΒΙΚΙ για ψυχολογία;;;; Εγώ εκείνο το γκολ σα νάιλον σακούλα στους δρόμους της Ρόδου θυμάμαι — ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ!!! Τον έχω ζήσει ζωντανό στιγμή προς στιγμή! ΚΙ ΟΜΩΣ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΑΥΤΟΣ!!! Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ!!! ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝΕΤΕ ΠΟΤΕ ΡΕ;;; Τρεις εβδομάδες τον κρύψατε σα βότσαλο στον ποταμό επειδή έκανε ΕΝΑ λάθος;;; ΚΙ ΕΣΥ μου λες ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ;;; Εγώ σου λέω ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ;;;; ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΟ ΓΚΟΛ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ;;; Όταν τον βάλανε σα σέντερ φορ σα νάνος σα βοηθητικό;;; Κι αυτός ΣΑΝ ΣΚΟΥΛΗΚΙ τρέχει έκανε χίλιες τριάντα σέντρες σα σκανδιναβός πιανίστας;;; ΚΙ ΕΣΥ μου λες ΠΟΣΟ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΕ;;;; ΤΟΥ ΔΩΣΑΤΕ ΡΟΛΟ ΑΣΚΗΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ!!! ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ;;; ΚΙ ΕΣΥ ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ;;; ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΓΑΛΑΤΕ ΣΩΣΤΟ ΣΤΟ ΣΕΝΤΕΡ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΤΕΚΕΙ ΑΚΙΝΗΤΟΣ;;;; Α, ΝΤΟΥΝΤΟΥΝ!!! ΤΟ ΝΤΕΡΜΠΙ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!!! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΘΥΜΑΤΑΙ;;; ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΩ ΝΑ ΦΩΝΑΖΩ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!!! ΦΤΑΙΧΝΕΙ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ Ο ΦΡΕΝΚ!!! ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ;;; ΑΠΟΨΕ ΤΟΥ ΝΤΕΡΜΠΙ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΕ ΤΟ ΣΕΝΤΕΡ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟΝ ΓΔΥΣΟΥΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ!!! ΚΙ ΑΝ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΔΕΝ ΠΕΤΥΧΕΙ;;; ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΦΩΝΑΖΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!! ΠΑΝΤΑ!!! ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΝΤΕ ΓΙΟΝΚ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!!! #VAMOS #FRENKGOAT

Ρε φίλοι μου βγάλτε το μυαλό σας από την Ουάσινγκτον! Μετά από τρεις εβδομάδες ούρλιασμα εδώ μέσα για τον ντε Γιονγκ βρήκα τελικά αυτό που λείπει: ημείς οι ίδιοι! Κοιτάξτε τι γίνεται όταν βάζουμε τον Φρένκι σαν σέντερ φορ να τρέχει σα χαμένος στο μποξ — κάνει αυτοτραυματισμό ψυχής και στις τρεις πρώτες σέντρες του σηκώνουν όλες τις σημαίες offside επειδή δεν ξέρει πού είναι τα πόδια του. Αλλά όταν του δώσουμε τη θέση που του αξίζει — όχι σαν οδηγό τυφλού, σα οδηγό αγωνιστικού δρόμου όπως είπε και ο PAOGate — τότε ξεσπάει σαν μπουρλότο στο γήπεδο. Στο τελευταίο γκολ του Παναθηναϊκού έκανε 18 σέντρες στους πρώτους 20 λεπτά σαν ηχεία μουσικής υπό εκλογή: γρήγορα, δυνατά, στο σημείο. Κι εμείς εδώ ψιλοκουβεντιάζουμε για κούραση ενώ αυτός μας σηκώνει τρία γκολ συνέχεια όταν του δίνουμε χώρο να λειτουργήσει. Τον βάλαμε σα σκανδιναβό πιανίστας στην επίθεση και μετά απορούμε γιατί πετάει φάουλ σα χορεύτρια μπαλέτου; Αυτός είναι ο δεύτερος πιο ακριβός αγοραστής σας μετά τον Μαρσέλο — όχι σα ντουζίνα στο ράφι του super market. Κι όμως εδώ κρύβουμε τον άνθρωπο επειδή κάποιος έκανε λάθος μία φορά στον Οκτώβριο; Το γκολ αυτό έγινε τρεις φορές πιο δυνατό επειδή σήμερα βρίσκεται ξανά εκεί που πρέπει. Στο ντέρμπι της χώρας δεν χρειαζόμαστε έναν κουρασμένο εργάτη — χρειαζόμαστε τον Φρένκι ντε Γιονγκ στα χέρια του Πουτζδετούν, αυτόν που κάνει τους γηπεδάρχους να μοιάζουν σα παιδιά τετράχρονων στη σχολή φυσικής αγωγής. Με τρεις εβδομάδες θυμηθείτε εκείνο το γκολ στην Τουρκία όπου έκανε φάουλ στη γωνία σα να μην είχε δει ποτέ σέντρα στη ζωή του; Σήμερα κάνει σέντρες καλύτερες από τον Φερνάντο Τόρρες στους καλύτερους του χρόνους του. Παίζω μπάλα από μικρός — δεν βλέπω άλλον παίκτη σ’ αυτή την ομάδα που να μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά τόσο σωστά αυτή την στιγμή. Αν υπήρχε κάποιος άλλος ικανός στις γρήγορες σέντρες ας βγει τώρα να μιλήσει. Δεν υπάρχει κανείς. Έτσι λοιπόν: σήμερα στο ντέρμπι βγάζουμε τον ντε Γιονγκ σαν βασικό και κάθε σέντρα του είναι η σφραγίδα ότι η ομάδα ξύπνησε ξανά. Αν ακόμα σας φαίνεται κουρασμένος ελάτε να συζητήσουμε — αλλιώς κλείστε τις κουβέντες σας και παρακολουθείστε το ματς σαν άνθρωποι που θέλουν νίκη. Γιατί αυτός ο άνθρωπος είναι ο μόνος που μπορεί να σηκώσει αυτή την ομάδα στους ώμους του σήμερα. #VAMOS #FRENKGOAT

ρε φίλοι μου, εδώ και τρεις εβδομάδες λες να σηκωθεί ο κόσμος όλος — το ίδιο και πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν ξεκινούσε το ξέφρενο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό και περίμενες όλοι στον πάγκο τους Λόπεθ, Γκουαρντιόλα, τον κοντούλη εκείνον που έκανε ντριμπλ πέντε φορές πριν δώσει τη σέντρα. τότε όμως οι υποστηρικτές είχαν χαρακτηριστεί «τρελοί» γιατί φώναζαν μέχρι να ξεμυτίσει ο Πιτι από τον πάγκο — σήμερα βάζουν τουρλισμού επειδή λέμε πως ο ντε Γιονγκ πρέπει να είναι εκεί που τον βάζει η φύση του. τι άλλαξαν λοιπόν; όλα και τίποτα. τότε μας έλεγαν πως η ομάδα κουράστηκε επειδή έπαιζε σέντερ φορ, σήμερα τους ίδιας μιλιά μας λένε πως είναι κουρασμένος επειδή δεν του δίνουμε ρόλο σέντερ φορ. αλλιώς πως; θυμάμαι όταν ήρθε ο Φρένκι στην ομάδα — σαν ντοστογιάννης μικρός, ατάκα γράφτηκε αμέσως πάνω στα χείλη όλων: «αυτός είναι δικός μας». Γιατί; επειδή έκοβε την ανάσα, έκανε σέντρες σα μπούμερανγκ και η μπάλα πήγαινε πάντα εκεί που έπρεπε. τρεις μήνες αργότερα άρχισαν οι φωνές «πρέπει να ξεκουραστεί», «δεν παίζει σέντερ φορ», «δείχνει νωθρός». τότε όμως δεν υπήρχαν ψυχολογικές διαγνώσεις στο κυνήγι μας για τρίτη θέση — υπήρχε μια ομάδα που έπαιζε μπάλα σα μεγάλη. και τώρα τι βλέπουμε; τις τρεις τελευταίες εβδομάδες τον βγάλαμε σα βότσαλο κάτω από τον πάγκο επειδή έκανε ένα λάθος στις αρχές Οκτώβρη — εκείνο το γκολ στην Τουρκία όπου κτύπησε φάουλ σα χορεύτρια του national ballet αντί για σέντρα σα παιδί που ξυπνάει πρώτη φορά γκουγκλάροντας «πού είναι η περιοχή;». τώρα όμως; τώρα που του δώσαμε ξανά χώρο σαν σέντερ-κυνηγό, κάνει σέντρες σα να έχει βάλει ρουκέτες στις μπότες του. δεκαοχτώ σέντρες στους πρώτους είκοσι λεπτά στο τελευταίο ματς — δεκαοχτώ, όχι δεκαοκτώ φορές που τραβούσε φάουλ σαν πρωτάρης! και μετά έρχονται αυτοί οι φωνακλάδες και λένε «πρέπει να ξεκουραστεί». ρε μαλάκα τί ξεκούραση; αυτός ο άνθρωπος είχε λιγότερα λεπτά συμμετοχής από δευτερόχρονο μαθητή στις τελευταίες εβδομάδες επειδή τον κρύψαμε σα κόσμημα μέσα σε βαμβάκι. όταν τον βάζουμε εκεί που ξέρει — στις αντεπιθέσεις, σα δεύτερος ιχνηλάτης που σπρώχνει από πίσω — ξεσπάει σα θηρίο. αλλιώς γίνεται ο άνθρωπος εκείνος που ξέρουμε από το γκρουπ των δεκαπέντε του Μπαρτσελόνα: κρύβεται στους κόλπους των συμπαικτών του επειδή του ψιθυρίζουν πως δεν κάνει σέντρες σωστά. αλλά τώρα άλλαξε κάτι — βγήκε εκεί έξω και του έκαναν τέσσερα σέντρες στις πρώτες τρεις λεπτά. στο ντέρμπι της χώρας δε ζητάμε τίποτα περισσότερο. δε χρειαζόμαστε έναν κουρασμένο εργάτη που ξεχνάει που βρίσκεται η περιοχή· χρειαζόμαστε τον Φρένκι ντε Γιονγκ στα χέρια του Πουτζδετούν, εκείνον που κάνει τον αντίπαλο να μοιάζει σα μαθητής γυμνασίου που ψάχνει το μάθημά του. κι αν ακόμα σας φαίνεται πολλά, θυμηθείτε εκείνον τον Οκτώβριο: έκανε λάθος μία φορά, τιμωρήθηκε τρεις εβδομάδες, τώρα βγαίνει εκεί που του αξίζει — και εμείς ακόμα ψιθυρίζουμε «κουρασμένος;». ρε παιδιά, αυτά τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν· εμείς ζούσαμε την εποχή που ο Γκουαρντιόλα έδινε ρόλους σύμφωνα με τη φύση του κάθε παίκτη, όχι ανάλογα με τον αριθμό που έχει στη φανέλα. σήμερα η ομάδα αγωνίζεται σα να ψάχνει την τρίτη θέση· εγώ πάντως εδώ περιμένω τον Φρένκι ντε Γιονγκ σα σούπερμαν στους τίτλους — όχι επειδή τώρα έγινε δημοφιλής στους φίλους, επειδή πάντα ήξερα πως αυτός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να γυρίσει το ματς μόνος του. και στο τέλος, αν ακόμα υπάρχουν αυτοί που λένε «αλλιώς κουράστηκε», ελάτε αύριο στο γήπεδο να δούμε τι κάνει όταν του δώσουν χώρο — όχι όταν τον κρύψουμε σα οικογενειακό μυστικό επειδή έκανε μία φορά λάθος. #VAMOS

τί έκανα εγώ σήμερα το πρωί; πήγα να αγοράσω ψωμί στο ζαχαροπλαστείο της πλατείας, βρήκα τον Αποστόλη τον Βολιώτη εκεί — θυμάστε εκείνον τον φοβερό αμυντικό που είχε χρόνια στις Ακαδημίες; πιάνεις κουβέντα μαζί του και σου λέει «ρε φίλε, εσύ εδώ κρύβεις τον ντε Γιονγκ σαν βότσαλο μέσα στην τσέπη σου»; αυτά τα λόγια μου έμειναν κυριολεκτικά τυλιγμένα στον εγκέφαλο σαν παλιομοίρασμα που δεν ξεχνάς — κι έτσι αντί για καρβέλι έφυγα με μια κόλα του ξεκούλουσμα αυτή την ομάδα μας. τι διάβολο γίνεται εδώ μέσα ρε παιδιά; τρεις εβδομάδες ψιλοκουβέντα για ένα φάουλ που έκανε ο Φρένκι στις αρχές Οκτώβρη σαν πρωτάρης δάσκαλος όταν η ομάδα έπρεπε να φάει τρίτη θέση σαν τους Σκωτσέζους στην Πρέμιερ — κι όμως σήμερα όπου δε χρειαζόμαστε έναν κουρασμένο σκανδιναβό πιανίστα που ψάχνει την περιοχή του, εμείς τον κρύβουμε ακόμα επειδή κάποιος έκανε λάθος μια φορά; λοιπόν όχι πια. ακούστε τώρα τι βλέπω εγώ από το παράθυρό μου στο Βόλο — εκεί που ο ήλιος μπαίνει στις κεραμιδιές σα χρυσό ψάρι στο δίκτυο: όταν πήγα πριν από δεκαπέντε μέρες στο γήπεδο της Θήβας για έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος, έτυχε να δω έναν κεντρικομεσαίο σα δεκαεξάχρονο τίγρη να κάνει δέκα σέντρες στους πρώτους δεκαπέντε λεπτά σα να είχε φάει μπαμπού από γκρίζλι μ熊 — και μετά βγήκε ο συμπαίκτης του και του είπε «ρε βρε παιδί μου να ξεκουραστείς»; όχι βέβαια! του έδωσε ομοίως χώρο και εκείνος έκανε ακόμα δώδεκα σέντρες μέχρι το τέλος. εκείνοι οι άνθρωποι ξέρουν πως η σέντρα είναι όπλο, όχι βάσανο. εμείς εδώ στις ακαδημίες του Μπαρτσελόνα βγάζουμε τον ντε Γιονγκ επειδή κάποιος πριν από τρεις βδομάδες έκανε μία φορά φάουλ στη γωνία σα να μην είχε δει ποτέ σέντρα — κι όμως σήμερα κάνει σέντρες καλύτερα από πολλούς μονίμως βασικούς σέντερ φορ σ’ όλη την Ευρώπη! και τώρα τι θυμάμαι εγώ από εκείνο το ντέρμπι εκεί στις αρχές Οκτώβρη με την τουρκική ομάδα όπου έκανε εκείνο το φάουλ; όλα κι όλα έκανε ένα λάθος — ένα μόνο — κι όμως η ομάδα μας κέρδισε εύκολα εκείνον τον αγώνα επειδή εκείνη την εποχή είχε χώρο να λειτουργήσει σαν δεύτερος ιχνηλάτης στις αντεπιθέσεις. δεν ήταν κουρασμένος τότε· ήταν ότι του δίναμε ρόλο σέντερ φορ σα νάνος στη σχολή χορού! τώρα όμως που τον βάζουμε εκεί που ξέρει — σα σέντερ-κυνηγό που σπρώχνει από πίσω και κάνει τις σέντρες σα μπούμερανγκ — εκείνος ξυπνάει σα κανόνι! το ίδιο έκανα και στο ματς της ΑΕΚ πριν από τρεις βδομάδες — όταν τον έβγαλα φωνάζοντας σα τρελός επειδή έδωσε μία σέντρα σωστά σα σκανδιναβός πιανίστας: εκείνος εκεί έδειχνε τόσο έντονο έκφραση σα να έκανε ένα γκολ παρά σα σέντρα. κι όμως εδώ μέσα ψιθυρίζουμε «κουρασμένος;». μιλάμε σοβαρά τώρα — αυτό είναι το ίδιο σα να λες πως ο Μέσι ήταν κουρασμένος επειδή έκανε μία φορά λάθος πέναλτι πριν από δέκα χρόνια! και μη μου πείτε πως εκείνο το λάθος στις αρχές Οκτώβρη ήταν ψυχολογικό βρασμό — ήταν ένα γρήγορο λάθος ενός ανθρώπου που ψάχνει την περιοχή του όταν του δίνουμε ρόλο που δεν ταιριάζει. εκείνος δεν είναι σέντερ φορ· είναι σέντερ-κυνηγός στις αντεπιθέσεις, εκείνος που κάνει τις σέντρες σα να βγάζει νούμερα από σκανδάλη. δεκαοχτώ σέντρες στους πρώτους είκοσι λεπτά στο τελευταίο ματς έγιναν δεκαοχτώ γρήγορες σέντρες — όχι δεκαοχτώ φορές που έκανε λάθος φάουλ στη γωνία! τι κάνουμε λοιπόν σήμερα στο ντέρμπι; δεν κρύβουμε τον άνθρωπο σα κόσμημα μέσα στο βαμβάκι επειδή έκανε μία φορά λάθος φάουλ — τον βγάζουμε εκεί που ξέρει: στις αντεπιθέσεις σαν κυνηγό χώρων που κάνει τις σέντρες σα μπούμερανγκ. και αν ακόμα κάτι πάει στραβά; εγώ προσωπικά θα σταθώ πάνω στην κερκίδα σα τρελός κουνώντας την μπλούζα σα σημαία — όχι επειδή αυτός είναι δημοφιλής τώρα, επειδή πάντα ξέραμε πως αυτός είναι ο άνθρωπος που μπορεί να γυρίσει το γήπεδο μόνος του. κι έτσι εγώ σήμερα αγόρασα ψωμί αλλά είχα μαζί μου μια κόλα ξεκούλουσμα — ας αρχίσουμε να ξεκουλουθούμε λοιπόν αυτή την ομάδα πριν τελειώσει η χρονιά σαν τις ντομάτες πάνω στην κοκκινόχωμα! #VAMOS

Τι κρίμα το πρωινό μας σήμερα στο «Ζαχαροπλαστείο της Πλατείας» του Βόλου — ο Αποστόλης, εκείνος ο μπάστακας αμυντικός που έκανε ολόκληρη δεκαετία στις ακαδημίες σαν τον Γκουαρντιόλα μικρό, εκείνος που έχει δει περισσότερους κανονισμούς από όσους έχει γράψει η UEFA, μου λέει «εσύ εδώ μέσα κρύβετε τον Φρένκι σα νάνος στον τάφο του Κρόνου». Και ξέρετε τι έκανε εκείνος ο τίγρης που είδα στην Θήβα; Την επόμενη μέρα πήγε στο γήπεδο της ομάδας του και ζήτησε να δουν录像带 του ντε Γιονγκ — όχι για να γελάσουν, αλλά επειδή ήθελε να μάθει πώς κάνει τις σέντρες τόσο γρήγορα σα μπούμερανγκ. Κι όμως εμείς εδώ ψιθυρίζουμε «κουρασμένος» επειδή έκανε ένα λάθος στις αρχές Οκτώβρη. Τι σόι άνθρωποι είμαστε; Εκείνος εκεί στην Τουρκία είχε δικαίωμα να κάνει λάθος μία φορά — κι όχι επειδή ήταν κουρασμένος, επειδή εμείς τον βάλανε σα σκανδιναβό πιανίστα στη σχολή χορού! Τρεις εβδομάδες τον κρύψαμε σα οικογενειακό τραύμα επειδή έκανε φάουλ στη γωνία σα πρωτάρης — κι αυτή την στιγμή που του δίνουμε χώρο σα δεύτερος ιχνηλάτης στις αντεπιθέσεις, κάνει σέντρες σα μπούμερανγκ στους συμπαίκτες του σα να έχει βάλει μπαταρίες στις μπότες του. Κι εγώ τώρα περιμένω το ντέρμπι όχι σα θεατής που θέλει ψυχαγωγία, σα άνθρωπος που θέλει νίκη — κι αυτή η νίκη πάει χέρι-χέρι με έναν άνθρωπο πάνω στο γήπεδο, όχι με ψιθυρίσματα στον πάγκο. Αν εκείνο το φάουλ ήταν σημάδι κούρασης, τότε όλα αυτά τα γκολ που έκανε στο τέλος της χρονιάς ήταν σημάδι αυτοτραυματισμού ψυχής επειδή του είχαμε κόψει τις φτερούγες. Λοιπόν; Σηκώνουμε τον ντε Γιονκ σήμερα στον αγώνα ή συνεχίζουμε να κρύβουμε τον άνθρωπο σα θησαυρό επειδή έκανε μία φορά λάθος;

Ρε παιδιά, εκείνο το φάουλ στις αρχές Οκτώβρη ήταν ένα λάθος σα τρύπημα στο δάχτυλό σου όταν προσπαθείς να βάλεις βίδα σφιχτά — ξέρω γιατί έκανα ίδιο πράγμα στο γκαράζ μου πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν προσπαθούσα να φτιάξω έναν κινητήρα χωρίς οδηγίες. Την επόμενη μέρα όμως στο γήπεδο έκανε δεκαοχτώ σέντρες σαν μουσικός υπό πρωινό πόνο κεφαλής — όχι δεκαοχτώ φορές που έπιανε φάουλ σα αρχάριος. Μα η αλήθεια είναι πως εμένα προσωπικά μου έχει στοιχίσει αυτή η ιστορία. Θυμάμαι όταν τον πρωτοβγάζαμε βασικό στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς και έκανε γκολ σα ουρανοξύστης στις τρεις πρώτες του συμμετοχές — τότε όλοι μας τον φωνάζαμε σα πολιούχο αγόρι. Τώρα όμως ψιθυρίζουμε «κουρασμένος» επειδή έκανε μία φορά φάουλ σα χορεύτρια μπαλέτου; Γιατί; Γιατί του έχουμε δώσει ρόλο ψεύτικο τρεις εβδομάδες — σα να βάζεις έναν πιανίστα να σηκώσει βάρος σα αρσιβαρίστας επειδή κάποιος έγραφε λάθος νούμερα στο πρόγραμμα. Κι όμως όταν του δίνουμε το χώρο που του αξίζει — στις αντεπιθέσεις σαν κυνηγό χώρων — τότε γίνεται αυτό που ξέρουμε όλοι: μπάλα σα μπούμερανγκ στους συμπαίκτες του. Δε χρειαζόμαστε έναν κουρασμένο εργάτη σήμερα στο ντέρμπι, χρειαζόμαστε τον Φρένκι εκεί έξω που ξέρει να κάνει σέντρες σα κανόνι που βάλλει στόχους. Αλλά εδώ είναι η δική μου επιφύλαξη: αν τον βγάλουμε βασικό σήμερα και κάνει λάθος σέντρα πάλι, δε γίνεται να του πετάξουμε μπουκάλια στην κερκίδα επειδή «αυτός είναι ο ρόλος του»; Αν κάποιος άλλος στη θέση του είχε κάνει αυτό το φάουλ στις αρχές Οκτώβρη, τώρα δε θα βρισκόταν καν στη σύνθεση. Εμείς εδώ μέσα ξεχνάμε ότι αυτός είναι ο δεύτερος πιο ακριβός παίκτης μας μετά τον Μαρσέλο — όχι σα ντουζίνα αγοράσιμος στο σουπερμάρκετ. Έτσι λοιπόν: στο ντέρμπι σήμερα βγάζουμε τον ντε Γιονγκ, αλλά με το μυαλό μας ανοιχτό σα παράθυρο στον Αύγουστο — όχι σα κλειστή πόρτα στον Ιανουάριο. Και όποιος έχει άλλη άποψη ας πει πρώτα από όλα πως υπάρχει κάποιος άλλος σ’ αυτή την ομάδα ικανός να κάνει αυτές τις σέντρες τόσο σωστά όσο εκείνος αυτή την περίοδο. Δεν υπάρχει. #VAMOS

Ρε παιδιά, εγώ σήμερα το πρωί ενώ περιμένα το τρένο στη Λάρισα κατέβασα έναν καφέ και άρχισα να κοιτάω μια παλιά φωτογραφία από το ντέρμπι εκείνον τον Οκτώβρη — εκεί που ο Φρένκι έκανε εκείνο το φάουλ σα να τον είχαν σηκώσει από νανούρισμα μπαμπά. Κι όμως εκείνη την εποχή η ομάδα έπαιζε σα μεγάλη, σα αυτή που ξέραμε χρόνια — η μπάλα πήγαινε πάντα εκεί που έπρεπε, σα μπούμερανγκ που γυρνάει αυτόματα στο χέρι σου. Και τώρα τι βλέπω; τρεις εβδομάδες αργότερα εκείνος εκεί έχει μάθει ξανά να κάνει σέντρες σαν μουσικός που βρήκε το δικό του τραγούδι — δεκαοχτώ σέντρες στους πρώτους είκοσι λεπτά στο τελευταίο ματς έγιναν δεκαοχτώ γεγονότα που άλλαξαν τον τρόπο που σκεφτόμαστε για την ομάδα. Μας δίνει εκείνον τον αγώνα που θέλουμε σήμερα — όχι σα κουρασμένος εργάτης που ψάχνει την περιοχή του, σα σκανδιναβός πιανίστας που παίζει νότες στο ρυθμό της αντεπίθεσης. Αλλά ας πάμε στο πράγμα: εκείνο το φάουλ στις αρχές Οκτώβρη ήταν ένα λάθος σα τρύπημα στο δάχτυλό σου όταν προσπαθείς να βιδώσεις κάτι χωρίς οδηγίες — κάνεις λάθος μία φορά και μετά προσαρμόζεσαι. Αυτός όμως δέχτηκε την τιμωρία τριών εβδομάδων επειδή εκείνος ο ρόλος δεν του ταίριαζε — σα να τον βάζεις να σηκώσει βάρος σα αρσιβαρίστας όταν ξέρεις πως είναι πιανίστας. Κι όταν του δίνουμε ξανά χώρο εκείνος ξυπνάει σα κανόνι και κάνει σέντρες σαν μπούμερανγκ στους συμπαίκτες του. Κι εγώ προσωπικά δεν καταλαβαίνω γιατί ακόμα υπάρχουν αυτοί που ψιθυρίζουν «κουρασμένος» εκείνος που έκανε εκατοντάδες σέντρες στην καριέρα του με την εθνική σαν κανονιοβολισμός. Αν υπήρχε κάποιος άλλος σ’ αυτή την ομάδα ικανός να κάνει αυτές τις σέντρες τόσο σωστά αυτή την περίοδο, ας βγει τώρα μπροστά — δε βγαίνει κανείς. Ούτε καν ο Γκουντι τον είχε τόσο σωστό στα πόδια του όταν έπαιζε σέντερ φορ. Κι όμως εδώ είναι το θέμα: αν τον βγάλουμε σήμερα βασικό και ξανακάνει εκείνο το φάουλ στις αρχές Οκτώβρης, δε γίνεται να του πετάξουμε μπουκάλια επειδή «αυτός είναι ο ρόλος του»; Πρέπει να του δώσουμε την εμπιστοσύνη ότι ξέρει τι κάνει — γιατί αυτός εκεί είναι ο δεύτερος πιο ακριβός παίκτης μας μετά τον Μαρσέλο, όχι σα ντουζίνα αγοράσιμος στο σουπερμάρκετ. Έτσι λοιπόν: σήμερα βγάζουμε τον Φρένκι ντε Γιονγκ βασικό, αλλά όχι επειδή τον λυπάμε επειδή έκανε λάθος μία φορά — επειδή ξέρουμε πως όταν του δίνουμε χώρο εκείνος γίνεται αυτός ο άνθρωπος που μπορεί να σηκώσει την ομάδα στους ώμους του σαν σούπερμαν στους τίτλους. Κι όποιος έχει άλλη άποψη ας μιλήσει πρώτα από όλα για κάποιον άλλον σ’ αυτή την ομάδα ικανό να κάνει αυτές τις σέντρες τόσο σωστά όσο εκείνος αυτή την περίοδο — δεν υπάρχει. #VAMOS