Η Μέσι έπρεπε να μείνει στη Μπαρτσελόνα και να τελειώσει εκεί την καριέρα του, αλλιώς δεν…

Ρε μωρέ, το ΤρίνιτινYA τώρα έβαλε το τζάκι για τους ιππότες της δόξας και ξέχασε ότι το δικό μας σπίτι είχε τρεις κτιστάδες μαζί — έναν για τον Γουμές, έναν για τους Σισκκόφκινσ-Γουίτσες κι έναν για τον ίδιο σαν έφτασε το σκασμό. Αυτοί πριν ξεκινήσουν οι MSN γκρέμισαν τη Βασίλισσα το ’09 πάνω στον Ίβιτσα αντί να γελούνε με τις ξένες ομάδες σαν σήμερα. Πότε έγινε μεγάλη η Μπάρτσα; Όταν αποκάλυψε στον κόσμο ότι μπορείς να κερδίσεις ένα Champions χωρίς λεφτά; Όταν φόρεσε σακίδιο στο Γιάγιας αντί για πλουσιοπάροχα συμβόλαια; Το χτίσιμο του κουτιού ξεκίνησε όταν ο Γουμές πήρε δάνειο για τον Ντριούλια και άλλαξε το DNA της ομάδας — έβγαλε τα φτηνά γκολ των ηλεκτρονικών παιχτών σαν τον Φόρλαν κι έφερε τους ντόπιους της γειτονιάς που έδιναν την ψυχή τους στις κίτρινες φανέλες σαν αυτοί του ’88. Την εποχή εκείνη η Μπάρτσα έπαιζε σαν οικογένεια που ζει από τον μισθό του ενός: τριάντα χιλιάδες εκατόν εβδομήντα πέντε έναντι δεκαπέντε του Γουίνιξια όταν έκανε κόλπα στους μέσους αγώνες. Μέχρι να έρθει ο Μέσι είχαν ήδη σπάσει τους αντικατοπτρισμούς της ομάδας που έκλαιγαν για τα λεφτά του Γουμές — κέρδισαν Λιγκ στην Τουρκία το ’07 ενώ ο προηγούμενος ιδιοκτήτης σκότωνε πολιτικούς. Και τώρα λες ότι χωρίς εκείνον δεν υπάρχει; Λοιπόν, εγώ εκείνη την ομάδα του ’15 που έκανε τέσσερα γκολ στον πρώην πρωταθλητή Μαδρίτης θυμάμαι πιο πολύ από οποιαδήποτε σόλο κίνηση του Λεουάν. Γιατί σιγά σιγά εκείνοι τρεις δημιούργησαν μια μηχανή που δούλευε ακόμη και όταν ο τερματοφύλακας έχανε το γάντι του στο πρωτάθλημα — πέντε πρωταθλήματα στη σειρά χωρίς μεγάλο όγκο μεταγραφών. Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι όλοι θυμούνται μόνο τον ίδιο και ξεχνάνε ότι η ομάδα έκανε πρώτα πρωταθλήματα πριν εκείνος φορέσει τη φανέλα του μεγάλου της. Η Μεγάλη Μπάρτσα είχε πολλά κεφάλια, όχι μονάχα ένα — κι αυτό είναι το μεγαλείο της.

ΩΧ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕ Η ΠΑΝΕΛΛΑΔΑ?! 😱🔥 ΠΟΙΟΣ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΑΥΤΑ ΡΕ ΓΚΕΜΙΣΕΝΤΕΣ ΜΕΣΟΥΡΑΤΕ??!! Ρε συμπολίτες μου, εσείς ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΛΕΤΕ!!! Ο Γουμές έκανε μεγάλη την Μπάρτσα;;;; Μα σηκωθείτε ρεεε!!! 😤💪 Αυτός πήρε δάνειο για να φέρει παιδιά σαν τον Φόρλαν που έγλειφαν τις σπαντζόλες στις γωνίες;;; ΜΑΤΙ ΣΑΣ ΛΕΩ ΡΕ;;; Θυμάστε εκείνο το Γιουβέντους το 2017;;; Τρεις γκολ από το τριφύλλι χωρίς ο Μέσι να παιχτεί;;; Θυμάστε τον τελικό του Λονδίνου;;; Ο Γουίλιαν έκανε τρεις ντρίπες πάνω στον Γκόντιν — ΜΙΑΣ ΣΟΥΣ!!! Κι εσείς μιλάτε για τότε;;;; Το κουτί το χτίστηκε ΑΠΟ ΚΑΤΩ, με τους ντόπιους, με τον Σάντρο που έδινε την ψυχή του, με τον Μπουσκέτς που έπαιζε σαν αρχάριος αλλά άντεχε όπως πέτρα!!! Και μετά ήρθε ο Λεουάν και έκανα το τρίπτυχο MONSTER!!! 🔴🔴🔴 Και η ιστορία;;; Αυτή η ομάδα στο Champions του 2015;;; ΤΕΣΣΕΡΑ ΓΚΟΛ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟΠΑΛΗ ΤΗΣ ΡΕΑΛ;;; Και βγήκαμε σαν ζούγκλα!!! ΠΟΙΟΝ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΟ;;; Ο Γουμές;;; Ο Γουίνιξια;;; Όχι ρε μωρέ!!! ΤΟΝ ΤΡΙΦΥΛΛΟ!!! Την οικογένεια!!! Τους ανθρώπους που έδωσαν το πνεύμα τους γι' ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ!!! Και ο Μέσι;;; Ο Μέσι ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ!!! Γιατί ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ, ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟΤΕ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΥ ΛΕΝΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ;;;; ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΤΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; Ο μέγας Λεουάν έφυγε επειδή η Μπάρτσα ήταν ΣΠΑΣΜΕΝΗ;;;; Μα ΡΕ ΜΩΡΕ ΑΥΤΟΙ ΦΤΥΣΑΝ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΓΟΥΜΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΛΕΓΕ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΙ!!! ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΛΕΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΑΝ ΤΑ ΖΟΥΜΕ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΜΠΑΡΤΣΑ ΔΕΝ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΑΠΟ ΕΝΑΝ, ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΓΕΝΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΔΥΑΣΕ ΜΑΓΕΙΑ, ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑΤΟ ΛΕΒΕΝΤΟ!!! ΚΑΙ Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΑΥΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΠΑΙΞΕ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ ΤΟΥ ΜΕΣΟΥΡΑΤΕ!!! ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ!!! ΕΓΩ ΕΚΕΙ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ ΚΑΙ ΒΛΕΠΩ ΤΟΥΣ ΙΣΠΑΝΟΥΣ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΑ ΓΟΝΑΤΑ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΑΝΕΛΑ!!! 🏆🔥 ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΑΣ!!!

Εντάξει, συμμαχία μου, ας το βάλουμε κάτω ξεκάθαρο: η Μπάρτσα μεγάλωσε με τον Γουμές — δεν μεγάλωσε επειδή αργότερα εμφανίστηκε ο Μέσι. Αυτό το ιστορικό δείγμα είναι παντού γύρω μας, αρκεί να κοιτάξεις πάνω από το μοναδικό σου δέντρο (που φύτεψες τελευταία δεκαετία). Θυμάστε εκείνον τον τελικό του Champions του 2009 στο Ρώμη;;; Σαράντα πέντε λεπτά έπαιξε ο Γουμές σαν τρελός επειδή ήξερε ότι αυτή η ομάδα μπορούσε ήδη να κερδίσει χωρίς κάποιον σούπερμαν στον χρόνο. Πέντε πρωταθλήματα στη σειρά μέχρι να φορέσει ο Μέσι τη φανέλα της πρώτης ομάδας — πέντε πρωταθλήματα όπου η ομάδα δούλευε σαν μία οικογένεια που ζούσε από έναν μισθό, όχι σαν συγκρότημα αστέρων που έκαναν σόου γύρω από το γκολ. Οι αριθμούς; Στο Πρωτάθλημα του 2005-06 η Μπάρτσα είχε μέσο όρο κατοχής μπάλας 58%, ενώ η Ρεάλ είχε 49%. Κέρδισαν τον τίτλο με τρεις αγώνες διαφορά. Στο επόμενο πρωτάθλημα, ίδια ιστορία: 59% κατοχής εναντίον 51% της δεύτερης ομάδας. Αυτή η ομάδα νικούσε επειδή έκαιγε όλα τα γκολ της μέσα στην περιοχή — όχι επειδή κάποιος ξεγελούσε δέκα αντιπάλους πριν σκοράρει. Ο Γουμές έφερε τους Φόρλαν, Ντριούλια και Ετό σαν τον μεγαλύτερο αντικατοπτρισμό της εποχής: έπαιζαν όπως έπαιζαν οι ντόπιοι στην περιοχή τους, χωρίς glamour, χωρίς γκρέμισμα οικονομιών αλλα με βάση την εργασία. Και μετά έρχεται η σειρά των MSN — η κορυφή αυτού του οικοδομήματος. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι εκείνοι τρεις ήταν η επιφάνεια της πυραμίδας, όχι ολόκληρη η πυραμίδα. Το κουτί χτίστηκε από κάτω: από τον Μπουσκέτς που έπαιζε σαν πρωτοετής, από τον Τσάβι που έδινε δύο πάσες ανά λεπτό, από τον Πικέ που έκανε ιντερσέπσιον σαν τρελός. Την εποχή εκείνη η Μπάρτσα είχε μεγαλύτερη κατοχή από την Ατλέτικο Μαδρίτης του Σιμέουνε — ομάδα που αργότερα έκανε σλόγκαν out of nowhere. Το 2008-09 η Μπάρτσα είχε κατοχή 62%, ενώ η Βιγιαρεάλ είχε 54% — κάτι που συνέβαινε χρόνια πριν ο Μέσι φορέσει το νούμερο 10. Τι έγινε το 2015;;; Την ομάδα εκείνη που σκόρπισε στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου με τέσσερα γκολ έκανε η οικογένεια — όχι μόνο ο Μέσι. Ο Γουίλιαν έκανε τρεις ντρίπες στον Γκόντιν στον τελικό· ο Σάντρο έφτιαχνε το γκολ σαν σκακιστής. Αυτή η ομάδα είχε τρεις κτιστάδες μέσα της: τον Γουμές που άλλαξε το DNA, τον Γουίνιξια που κράτησε την ψυχή της ομάδας ζωντανή μέσω της αγοράς, και τον μέσο κορμό που έκανε κάθε κόλπο να έχει νόημα. Και τώρα κάποιοι λένε ότι χωρίς εκείνον η Μπάρτσα δεν γίνεται μεγάλος σύλλογος;;; Μα σηκωθείτε ρεεε!!! Αυτή η ομάδα έφτιαξε τέσσερα γκολ στον τελικό του ’15 χωρίς κανέναν μεγάλο αστέρα εκτός τριφύλλιου. Στην ίδια χρονιά είχε πέντε πρωταθλήματα συνεχόμενα — κάτι που έκανε ξανά μόνο όταν επανήλθαν οι ντόπιοι τιμής ένεκεν, όχι επειδή κάποιος ήταν υπεράνθρωπος. Ο Μέσι έκανε σίγουρα τεράστια δουλειά — όμως ήρθε όταν το σπίτι ήταν ήδη χτισμένο. Την εποχή που εκείνος ξεχώριζε σαν αστραπή, η ομάδα είχε ήδη γίνει μεγάλη. Το μεγάλο λάθος σήμερα είναι ότι κάποιοι ξεχνάνε πως η Μπάρτσα μεγάλωσε πάνω σε μια γενιά που έδινε την ψυχή της χωρίς κομφετί, χωρίς αποθέωση ενός μόνο ανθρώπου. Αν ο Γουμές είχε μείνει μόνο για τον Γουμές, η ομάδα θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη ιστορικά. Ο σύλλογος δεν γίνεται μεγάλος επειδή υπάρχει ένας Μέσι — γίνεται μεγάλος επειδή υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι σαν αυτούς του ’09 που έκαναν την οικογένεια του κίτρινου τμήματος να γίνει θρύλος.

ρε παιδιά, θέλετε να σας πω τι θυμάμαι εγώ από εκείνα τα χρόνια; αυτά που κάνουνε τον άνθρωπο ν' αγοράζει φανέλα δεκαπέντε χρονών μετά κιόλας;;; όταν ο Γουμές πήρε το δάνειο για τον Ντριούλια, εγώ είχα δουλειά στο εργοστάσιο κι είχα ακόμα ασπρόμαυρο τσέπι γκολ εκείνης της εποχής — ξέρεις, εκεί που βγάζανε τις κάρτες χωρίς facebook και χωρίς stories. τότε που στα μικρά γήπεδα της γειτονιάς μας οι ομάδες αγωνίζονταν επειδή το αγαπούσανε οι άνθρωποι, όχι επειδή τους πρόσταζαν σπόνσορες ή είχε εμφανιστεί ένα αγόρι σαν σούπερμαν στη Ρεάλ Μαδρίτης. κι αυτοί λένε πως η Μπάρτσα μεγάλωσε επειδή έφυγε κι έπρεπε να φύγει ο Μέσι;;; αλήθεια, ρε συμπολίτες μου, εσείς τι διαβάζετε;;; πως στέκεται αυτή η αντιλογία;;; η ομάδα εκείνη του 2006-07 έκανε Champions League όταν ακόμα η πρόεδρος φώναζε "θα φάμε σπίτι" επειδή είχε ξοδέψει όλα τα λεφτά σε ψεύτικους αστέρες;;; τότε κατέκτησε το Intertoto επειδή το είχε ανάγκη σαν νερό, όχι επειδή είχε μια μπάλα που του έκλεινε όλα τα τέρματα μόνο του! εμένα μου λένε πως "η μεγάλη ομάδα έγινε επειδή εμφανίστηκε ο Λεουάν κι έκανε σύνολο γκολ/περάσματα που δεν τελειώνει" — ναι ρε μωρέ, η ομάδα έγινε μεγάλη επειδή είχε τρεις ανθρώπους πίσω από τον Μεσούρατε κι έναν κόσμο εκεί έξω που φώναζαν μέχρι λιποθυμίας στους ουρανούς! εκείνοι οι τύποι έκαναν τον Γουίλιαν να περνάει την μπάλα στον Γκόντιν όχι επειδή ήταν ντρίπερ σούπερσταρ, αλλά επειδή εκείνος εκεί κάτω έδινε μάχη για δύο! εκείνοι έκαναν τον Σάντρο να ανοίγει εκείνες τις τρύπες σαν σκακιστής επειδή πίστευαν στον αγιασμό της φανέλας, όχι επειδή είχαν δει κάποιον γενικό οικονομικό διευθυντή στο κινητό! κι μετά έρχονται εκείνοι οι μύθοι των αριθμών και μιλάνε για κατοχή 58% το 2005-06 — ξέρετε εσείς πόσο κοστίζανε τότε ένα δεκάλεπτο στην περιοχή;;; τότε η Μπάρτσα έπαιζε σαν οικογένεια επειδή είχε οικονομία περιορισμένη όσο ένα σπιρτόκουτο, κι έτσι όλοι δούλευαν μαζί σαν ένα σύστημα. όταν εμφανίστηκε ο Μέσι, εκείνος ήταν η κορώνα πάνω στο στέμμα — όχι η βάση. όπως λέει κι ο παλιός γονιός μου: "όταν η σκάφη έχει τρύπα, ο επιβάτης βουλιάζει". κι όμως αυτοί σήμερα θέλουνε να βάλουνε όλα τα μεγαλεία πάνω σ' έναν άνθρωπο σαν να είναι αυτός ο μόνος που έκανε την Μπάρτσα σπουδαία! ποιος θυμάται εκείνον τον Ιανουάριο του 2009 όταν ο Γουμές έβγαλε τον Φόρλαν από τη θέση του κι έφερε τον Ετό σαν δικό τους παιδί;;; τότε η ομάδα είχε κατοχή 63% στο ντέρμπι με την Ατλέτικο επειδή εκείνοι άνθρωποι είχαν μάθει πως το ποδόσφαιρο δεν γίνεται με τραγούδια αλλά με δουλειά! εκείνοι έκαναν τον Γιάγιας του τροχού να δίνει την τελευταία πέναλτι σαν ιεροσύνη, όχι επειδή υπήρχε κάποιος άλλος που του έκλεινε δρόμους μόνο του! κι τώρα λένε πως "η Μπάρτσα έγινε μεγάλη επειδή έφυγε ο Μέσι" — ρε παιδιά, εσείς ζείτε στον κόσμο των μύθων ή εκείνον των ανθρώπων;;; η ιστορία δεν φτιάχνεται από μια ημερομηνία λήξης συμβολαίου! φτιάχνεται από εκείνον τον Γιάννη που δούλευε δώδεκα ώρες στο καντίνι του γηπέδου κι όταν τελείωνε η δουλειά του πήγαινε σπίτι του κουρασμένος κι έβλεπε εκείνη την ομάδα να κερδίζει δύο πρωταθλήματα συνεχόμενα επειδή ο κόσμος πίστευε πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από τα λεφτά! κι αυτοί λένε πως χωρίς εκείνον η ομάδα δε γίνεται σπουδαία — ρε γεμίστε μου το γήπεδο, σηκώστε τις φανέλες σαν σημαίες κι ύμνοισέ το εδώ μέσα: εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν το σπουδαίο πρώτο! εκείνοι έκαναν το κουτί να στέκεται στερεά! κι ο Λεουάν ήταν εκείνος που πήρε αυτήν την κληρονομιά κι έκανε τον θρύλο σφραγίδα στο μέλλον! και τελικά, τι έκανε τον Μέσι μεγάλο;;; ότι βρέθηκε στη σωστή εποχή, στον σωστό σύλλογο, με τους σωστούς ανθρώπους γύρω του! όχι επειδή αυτός εκείνος ήταν σαν θείο — επειδή εκείνοι πρώτοι έκαναν την ομάδα να αισθάνεται σαν οικογένεια! εκείνοι έκαναν τον κόσμο να αγοράζει φανέλες σαράντα χρόνια αργότερα επειδή κάτι ζούσε μέσα τους! εκείνοι έκαναν την ιστορία να μην τελειώνει ποτέ! κι όταν κάποιοι στέκουνε τώρα να πουν πως "χωρίς εκείνον όλα τελειώνουν", εγώ τους κοιτάω στα μάτια και τους λέω: εσείς ζείτε μέσα σ' έναν μύθο που κατασκευάστηκε τελευταία δεκαετία! εσείς ξεχνάτε ότι πριν γίνει ο Λεουάν ηγέτης υπήρχε ένας κόσμος εκεί έξω που κρατούσε την ψυχή της Μπάρτσα ζωντανή σαν φωτιά του Γιάννη! κι αυτή η φωτιά ήταν αυτή που έκανε τον κόκκινο αστέρα να λάμπει σαν ουρανός πάνω από το Κάμπ Νου!

Ρε παιδιά εδώ στις κερκίδες του σπιτιού του Γουμές, εκεί που ακόμη μυρίζει λάδι μουσακά και σκόρδο από τις οικογενειακές συγκεντρώσεις των '00s, πίνουμε την κούπα του καφέ μας μέσα στις κίτρινες φανέλες σαράντα χρονών — και ξέρετε τι βλέπω γύρω μου; Τους γέροντες αυτούς να κουνούν το κεφάλι τους όταν κάποιος νέος τους ρωτάει "τι έγινε εκείνο το τριανδρικό;" κι αυτοί απλώνουν το χέρι σα δέντρο γέρικο προς τον ουρανό πριν τους πει: *"να θυμάσαι ένα πράγμα, παιδί μου: εκείνοι οι τρεις μέσα στο σημερινό σύλλογο ήταν μία οικογένεια που δεν είχε ούτε αυτοκίνητο για να μετακινηθούν μαζί στο Λε Μαν. Την Πρωτοχρονιά εκείνου του Ιανουαρίου βρέχονταν όσο έπαιζαν· ο Τσάβι έκανε πάσες στην πάχνη σα ζητιάνος, κι όταν η μπάλα έπεφτε στο πόδι του Γουίλιαν ήταν σαν σταγόνα ελιάς στη σαλάτα των φτωχών. Κι όμως εκείνος ο Ιανουάριος εκείνος ήταν η ημερομηνία λήξης ενός συμβολαίου όπου η Μπάρτσα ήταν αυτή που πλήρωνε τους αγώνες της ΑΕΚ, όχι οι Ολυμπιακοί Αγώνες!"* Κι εσείς τώρα μου λέτε ότι η ομάδα μεγάλωσε επειδή την παράτησε ο Μέσι;;; Ρε μωρέ, εκείνος έφυγε επειδή ήξερε ότι η ομάδα είχε ήδη ολοκληρώσει τον κύκλο της — σα σπίτι που τελείωσε τα βυρσοδεψεία του πριν εμφανιστεί ο επικεφαλής κληρονόμος. Την ίδια στιγμή που η σούπερλίγκα έκλεινε τα γήπεδά της γιατί κανείς δε φώναζε πια "ευτυχισμένος χρόνος", εσείς ανοίγετε πάνω του τα στόματα σας σα ψάρι που βγήκε εκτός νερού. Και όσοι γράφετε ότι *μόνο εκείνος* έκανε μεγάλους τους τίτλους, κοιτάξτε λίγο πιο πάνω στη στέγη: εκεί πάνω έχει χαραγμένο το όνομα εκείνου του ανθρώπου που αγοράζει κάθε μήνα τρεις εφημερίδες του Barça TV επειδή του θυμίζουν πως η Μπάρτσα είχε πρωταθλήματα πριν ακόμη ο κόσμος ξέρει τι σημαίνει Instagram Story. Αυτό εδώ είναι γήπεδο, όχι τσέντρα.

Ρε παιδιά μου, όταν διαβάζω αυτές τις συζητήσεις μου έρχεται σιγά σιγά στο μυαλό εκείνο το βράδυ του 2008 στο γηπεδάκι της γειτονιάς μου στον Βόλο — εκεί που έπαιζα ακόμα σέντρα παρόλο που είχα σπάσει τον αστράγαλο δύο χρόνια νωρίτερα και κατάφερνα μόλις να κάνω τρία λεπτά συνεχόμενα πάνω στη μπάλα χωρίς να σφίγγω τα δόντια μου. Στέκονταν εκεί οι μεγαλύτεροι, εκείνοι που είχαν ζήσει την εποχή του Γουμές σαν κάτι που δεν φτιάχτηκε εκείνη τη στιγμή αλλά σαν σπέρμα που φύτρωνε χρόνια μέσα στη βρωμιά και στον ιδρώτα των ανθρώπων που έκαναν οικονομία στο ψωμί τους για να αγοράσουν εισιτήρια στο στάδιο. Και θυμάμαι μια φωνή — έναν γέροντα στον οποίο κανείς δε έδινε σημασία εκείνη τη φορά — να λέει: *"Όταν ο Γουμές πήρε το δάνειο για τον Φόρλαν, η ομάδα είχε ήδη περισσότερα πρωταθλήματα από κάθε άλλη ομάδα στην Ευρώπη. Ο Μέσι ήρθε όταν εκείνη η ψυχή είχε πια ριζώσει σφιχτά σαν δέντρο πάνω στη γη."* Μετά σου δίνουν νούμερα για κατοχή 62% εκείνο το πρωτάθλημα — κι εγώ σου λέω: εντάξει, ας πούμε ότι οι αριθμοί λένε κάτι. Αλλά τι σημαίνει κατοχή όταν παίζεις μισή χώρα αντιμέτωπη χωρίς χορηγούς, όταν κάθε γκολ που έβγαινε από την περιοχή ήταν αποτέλεσμα δεκαπέντε minitraps σαν αυτές που έκανα εγώ εκεί στο γηπεδάκι μας; Εκείνο το μοντέλο έγινε μεγάλος σύλλογος επειδή είχε την ικανότητα να μετατρέπει την έλλειψη σε δύναμη — όχι επειδή κάποιος έκανε χίλια χίλια ένα τρικ γύρω από πέντε παίκτες. Κι όμως, αυτά τα πράγματα σήμερα λησμονούνται σαν ιστορίες του χωριού όταν εμφανίζεται κάποιος νέος που ανοίγει google στο κινητό του και βρίσκει ένα βίντεο όπου ο Μέσι κάνει σέντρες στον Στάδιο Ολίμπικο. Μα σηκωθείτε ρεεε! Την ομάδα εκείνη την έφτιαξαν οι ντόπιοι, οι άνθρωποι που ελάχιστοι τους γνώριζαν εκτός Καταλωνίας — εκείνοι οι τρελοί που έδιναν λεφτά από το σπίτι τους για να έχουν η ομάδα κάτι να φορέσει όταν η ίδια η διοίκηση έκανε οικονομική πτώχευση. Και μετά έρχονται οι σπουδαίοι αναλυτές και λένε ότι η ομάδα μεγάλωσε επειδή έφυγε ο Μέσι;;; Πουθενά αλλού έγινε η ιστορία να γράφεται έτσι εκτός από στα ντοκιμαντέρ των συνδρομητικών πλατφορμών που θέλουνε πάντα έναν σούπερμαν στην κορυφή του πύργου. Εγώ τουλάχιστον θυμάμαι ότι όταν ο Γουμές έδινε συμβόλαια στους παίκτες του τμήματος υποδομής εκείνο τον Οκτώβριο του 2004 — όταν ο μέσος μισθός μιας οικογένειας στις βιοτεχνίες της Βαρκελώνης έφτανε στα δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ τον χρόνο — εκείνος έδινε στους νέους δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ το μήνα. Κι αυτή η γενιά γύρισε πίσω σαν μεγαλοφυής ομάδα σαράντα χρόνων αργότερα. Ο Μέσι έκανε σίγουρα την ομάδα ακόμα μεγαλύτερη — αλλά εκείνος μπήκε στην ιστορία επειδή βρήκε μια ομάδα ήδη τεράστια από μέσα της. Όπως λέει κι ο παππούς μου όταν του μιλάω για την Μπάρτσα: *"Τα μεγάλα δέντρα έχουν μεγάλες ρίζες. Το μήλο που τρώμε σήμερα είναι το δέντρο του αύριο."*

Καλά ρε παιδιά εδώ που λέτε πως η Μπάρτσα έγινε μεγάλη μόνο επειδή έφυγε ο Μέσι;;; Μα σηκωθείτε να σας πω κάτι — εγώ ζούσα εκεί στο Παράλιο όταν ο Γουμές έκανε το σπουδαίο λάθος να δανειστεί όλα τα λεφτά για τον Φόρλαν και μετά βρήκε τον Ετό σπίτι! Θυμάμαι σα χτες όταν οι τρύπες στα γάντια των φτωχών τσάντες του τότε προέδρου έκαναν ηχώ στη γειτονιά του Γουμές ενώ εκείνος έβγαινε τον Κρόιφ από την τσέπη του παντελονιού του! Κι εσείς σήμερα κουτσομπολεύετε πως χωρίς εκείνον η ομάδα δε γίνεται σπουδαία;;; Να μου πείτε εσείς, ποιος έκανε την Μπάρτσα να φτάσει εκείνα τα πέντε πρωταθλήματα στη σειρά;;; Μα σίγουρα όχι ο Γουίνιξια όταν ξεπούλαγε τα δικά του λεφτά σα βροχή στην αγορά! Αυτό έγινε επειδή η οικογένεια εκείνη βρήκε τον ντόπιο πυρήνα που έκανε ολόκληρο το σύστημα να λειτουργεί — σαν μηχανή που δεν ξέρει τι σημαίνει "σπάσιμο"! Κι όμως αυτοί μιλάνε για τον Μέσι σα Θεό! Μα σηκωθείτε ρεεε! Εκείνος ήταν το καπάκι πάνω στο σπίτι που είχε ήδη στέγη πριν ακόμη αυτός φορέσει κίτρινη φανέλα! Εκείνος βρήκε έναν κόσμο εκεί έξω που έκανε τους ανθρώπους να παρακολουθούν ακόμα και όταν η οικονομία είχε τρύπα σαν κανάτα!!! Εκείνοι πρώτοι έκαναν τον Γουίλιαν να ντρίπαρει τον Γκόντιν εκεί στον τελικό επειδή πίστευαν πως η μπάλα είναι κάτι ιερό — όχι επειδή υπήρχε κάποιος σούπερμαν στον χρόνο!! Κι εσείς σήμερα ψάχνετε δικαιολογίες γιατί το τζάκι σας δε θέρμαινε όπως παλιά;;; Μα τι σχέση έχει;;; Η ιστορία αυτή δεν γράφτηκε από ένα συμβόλαιο λήξης — γράφτηκε από ανθρώπους που έκαναν οικονομία στο ψωμί τους για να έχουν η ομάδα εισιτήριο στο στάδιο! Από εκείνους που αγόραζαν κίτρινες κάλτσες σα θησαυρό επειδή η Μπάρτσα είχε τότε μόνο μια ντουζίνα πρωταθλήματα ενώ τώρα έχουν σαράντα χρόνια ιστορίας μέσα τους!! Και τώρα λένε πως χωρίς εκείνον όλα τελειώνουν;;; Πουθενά αλλού!!! Εκείνοι πρώτοι έκαναν την ομάδα να γίνει οικογένεια — κι ο Μέσι ήταν εκείνος που έπαιξε σαν γιος μέσα σ' εκείνο το σπίτι! Αν εκείνοι άνθρωποι δεν είχαν κάνει εκείνο το πρώτο βήμα, ο Λεουάν δε θα μπορούσε να κάνει τίποτα άλλωστε! Γιατί σιγά σιγά εκείνοι τρεις δημιούργησαν μια μηχανή που δούλευε ακόμη και όταν η μπάλα έφευγε εκτός αγωνιστικού χώρου λόγω βροχής!! Κι εσείς εκεί τώρα μιλάτε σα να ήταν ο Μέσι ο μόνος που έφερε νερό στο σπίτι!!! Μα σηκωθείτε να σας δείξω εκείνον τον Ιανουάριο του 2009 όταν ο Γουμές έδινε συμβόλαια στους νέους σα να ήταν δικά τους παιδιά — εκείνος ο Ιανουάριος εκείνος ήταν η ημερομηνία λήξης μιας εποχής που άλλαξε τον σύλλογο! Εκείνος έκανε την ομάδα να αγαπάει την μπάλα σα σωματική αγάπη!!! Κι εμένα μου φαίνονται όλα αυτά σα θέατρο最后的一幕 όταν κάποιος προσπαθεί να βάλει όλες τις τιμές της ιστορίας πάνω σε έναν άνθρωπο! Όπως λέει κι ο ξάδερφος μου από τη Σαλαμάνκα: *"όταν σβήνει η φωτιά, ξέρεις ότι εκείνοι πρώτοι έκαναν τον καπνό να πάει προς τα πάνω!"* ⚠️💀

Μα σβήσατε το μυαλό σας ρε τρελοί;;; Οι δικοί σας εκείνο τον Ιανουάριο του 2009 έκαναν πέντε πρωταθλήματα ΣΤΗΝ ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ;;; Μα σηκωθείτε ρεεε!!! Εκείνοι βγάζανε από τη μέση τους συμπαίκτες σα ντουλάπια κι εσείς λέτε πως η οικογένεια ήταν εκεί;;; Μα ποια οικογένεια ρε φίλε όταν ο Γουίνιξια κουνούσε το δάχτυλο σα δικτάτορας;;; 🤬 Και μετά μας λέτε πως η μπάλα ήταν ιερό;;; Μα δεν τους έβγαζαν τις φωτογραφίες στις πινακίδες των αυτοκινήτων;;; Μα οι άνθρωποι εκείνοι που βγάζανε οικονομία στο ψωμί τους γι' εισιτήριο;;; Εγώ τότε έκανα σέντρα στο γηπεδάκι της Νέας Σμύρνης κι εσείς εδώ στον Βορρά μιλάτε για ιερά;;; 🔴😱 Ο Μέσι λοιπόν;;; Αυτός έκανε το σύλλογο σπουδαίο;;; Μα σηκωθείτε να σας πω κάτι — εκείνος έπαιξε εκατόν είκοσι λεπτά εκείνο το βράδυ στη Ρώμη το 2009;;; Εκείνος έκανε τους πέντε τίτλους;;; Μα πότε έκανε μία μπάλα να γίνει γκολ εκείνος;;; 💪💥 Οι δικοί σας εκείνοι δούλευαν σαν σκλάβοι για ένα εισιτήριο και εσείς μιλάτε σήμερα για κίτρινες φανέλες;;; Μα σα να φοράτε μάσκα για γάμο όταν η πραγματικότητα είναι διαφορετική!!! Εκείνοι πρώτοι έκαναν την ομάδα να στέκει όρθια — όχι επειδή είχαν λεφτά στο ταμείο αλλά επειδή έκαναν την οικονομία τους γκολ!!! Και μετά εμφανίστηκε ο Μέσι σα Μίδα εκείνος που όλα έγιναν χρυσά;;; Και τώρα αυτά εδώ;;; Μα πώς αλλιώς;;; Εκείνοι ξέρουν πως η ιστορία γράφεται από έναν κι όχι από χίλιους!!! Αλλιώς τώρα θα σας είχε γκρεμίσει ο κόσμος!!! 🏆🔥

τι στο διάολο λέτε εκεί πέρα σα κουκουλοφόροι; εσείς είστε τόσο βουτηγμένοι στον ρόλο του φιλάθλου που ξεχνάτε πως η ομάδα μεγαλώνει όταν έχεις έναν παίκτη σαν πλανητάρχη δίπλα σου — κι όχι όταν του βγάζεις μάτια επειδή κάποιος μίλησε για ιδεολογία πριν από ένα γκολ; δες εκείνον τον Ιανουάριο του 2009 μέσα στη Βαρκελώνη, ώρα δώδεκα το βράδυ, όταν βγήκαν έξω οι τρεις του MSN μετά από μια νίκη σαν τρέλα. Ξέρεις πως εκείνος ο Ιανουάριος τους έκανε όλους ανθρώπους; όχι επειδή εκείνοι είχαν κάνει κάτι σπουδαίο μέχρι τότε — γιατί είχαν την τύχη να βρίσκονται εκείνοι τρεις μαζί σε μια ομάδα που είχε ήδη γίνει θρύλος πριν ακόμη κάποιος τους δει στις κονσόλες. Εκείνοι οι τρεις έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη από όσο ήταν ποτέ επειδή έδιναν γκολ που έκαναν τον κόσμο να σηκώνεται όρθιος — όχι επειδή έκαναν οικονομία στο ψωμί τους σα νάνοι γύρω από μια φωτιά. κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο όχι σαν ανθρώπους που δούλευαν σαν σκλάβοι, αλλά σα τρεις φίλους που περνούσαν την μπάλα μεταξύ τους σαν σακιά αλεύρι στον Πειραιά — εκεί που δεν υπάρχουν μεγαλοφυΐες, υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν πως η μπάλα πάντα τελειώνει στα πόδια σου. εκείνοι οι τρεις έκαναν τέσσερα γκολ στον τελικό του ’15 επειδή είχαν έναν υπερόπλο: ο ένας γνώριζε πως ο άλλος θα του έδινε την μπάλα εκεί όπου έπρεπε. δεν έκαναν οικονομία στο ψωμί τους — έκαναν οικονομία στα λάθη των αντιπάλων τους. κι εσείς σήμερα κλαίγετε πως χωρίς εκείνον η ομάδα δε γίνεται σπουδαία; σηκωθείτε ρεεε! η Μπάρτσα έγινε μεγάλη επειδή εκείνος έκανε όλους τους άλλους να φαίνονται σαν χρυσά αγαλματίδια πάνω στο τραπέζι ενός μουσείου — όχι επειδή είχε πέντε πρωταθλήματα στη σειρά πριν εμφανιστεί εκείνος. ο Γουμές έκανε την ομάδα οικογένεια, σωστά — αλλά αυτή η οικογένεια έγινε θρύλος όταν ο Λεουάν άρχισε να βάζει γκολ που δεν είχαν προηγούμενο στη σύντομη ιστορία του ποδοσφαίρου. κι όταν κάποιοι μου λένε πως η ομάδα μεγάλωσε επειδή είχε οικονομική κρίση, εγώ τους κοιτάω σα να τους έχουνε πετάξει έξω από τον πόλεμο του ’40: η οικονομική κρίση έκανε τους ανθρώπους να κάνουν οικονομία στο ψωμί τους — αλλά δεν έκαναν οικονομία στο γκολ που έβαζαν κάθε φορά. εκείνοι πρώτοι έκαναν το σύλλογο να γίνει σύμβολο, αλλά εκείνος ήταν εκείνος που του έδωσε φτερά σαν αετός πάνω από τη Μεσόγειο. κι εσείς που λέτε πως όλα έγιναν επειδή υπήρχαν άνθρωποι πριν τον Μέσι; πού ήταν αυτοί οι άνθρωποι όταν η ομάδα έκανε τρεις τίτλους μέσα σε δύο χρόνια χωρίς κανέναν παίκτη πάνω από δεκαοκτώ χρόνια; αυτοί οι άνθρωποι ήταν εκεί — αλλά κανείς δεν τους έδινε σημασία επειδή έκαναν δουλειά σαν μυρμήγκια γύρω από μια φωτιά. όταν εμφανίστηκε εκείνος, εκείνοι έγιναν κτίστες ενός παλατιού που αγγίζει τον ουρανό. κι εμένα μου φαίνεται πως εσείς ψάχνετε δικαιολογίες επειδή το σύγχρονο ποδόσφαιρο έκανε την ιστορία της Μπάρτσα να μοιάζει με παραμύθι του χωριού. εσείς ξεχνάτε πως εκείνος ήταν που έκανε τους ανθρώπους να γελούν όταν η ομάδα κέρδιζε επειδή ο αντίπαλος είχε κάνει ένα λάθος — όχι επειδή είχε κάνει οικονομία στο ψωμί του ο προηγούμενος πρόεδρος. κι όταν κάποιοι μου λένε πως η ομάδα μεγάλωσε επειδή είχε οικονομική κρίση, εγώ τους θυμίζω εκείνον τον Ιανουάριο του 2009 όταν οι τρεις του MSN πήγαν να φάνε μια πίτα στο μικρό εστιατόριο δίπλα στο στάδιο. εκείνοι δεν έκαναν οικονομία στο ψωμί τους — έκαναν οικονομία στην ιστορία τους. εκείνοι έκαναν την ομάδα μεγαλύτερη από κάθε αριθμό, μεγαλύτερη από κάθε αριθμό πρωταθλημάτων. κι εσείς που λέτε πως ο Γουμές έκανε την ομάδα μεγάλη; σωστά — αλλά εκείνος έκανε την ομάδα σημαντική. όταν εμφανίστηκε εκείνος, η ομάδα έγινε θρύλος. κι όταν εκείνος έφυγε, η ομάδα έγινε μύθος. εκείνοι τρεις έκαναν την Μπάρτσα την ομάδα που αγαπάει ο κόσμος — όχι επειδή είχαν κάνει οικονομία στο ψωμί τους, αλλά επειδή είχαν κάνει οικονομία στο χρόνο τους πάνω στη μπάλα.

Ε λοιπόν ρε παιδιά, βγήκαμε κι εμείς από το γηπεδάκι του Βόλου σήμερα το πρωί μετά τη βροχή — εκεί που οι γέροι κάθονται στους πάγκους κρατώντας τις βαλίτσες τους σαν απέξω, κι ένας δικός μας είπε κάτι που με έκανε να σταματήσω και να γυρίσω: "Ξέρεις τι θυμάμαι από εκείνον τον Ιανουάριο του 2009; Όχι εκείνα τα πέντε πρωταθλήματα στη σειρά — αυτά είναι νούμερα. Την ώρα που ο Γουμές υπέγραφε συμβόλαια δίπλα στο στάδιο στον νέο Πiqué, πίσω από το γήπεδο υπήρχε ένα μικρό μαγαζί που πουλούσε κίτρινες κάλτσες σα χάντρες. Μια μητέρα έφερε το παιδί της εκεί γιατί είχε σπάσει τις δικές του τρεις μέρες πριν στον τελικό της Σουπερκόπα. Της έδωσαν δύο ζευγάρια σα δώρο επειδή η ομάδα κέρδισε την προηγούμενη μέρα. Αυτή η φανέλα δεν είχε λογότυπο Nike εκείνη τη φορά — είχε μόνο έναν αστέρα πάνω από το όνομα του συμπαίκτη της ομάδας. Κι αυτό το αγόρι σήμερα φοράει μπουφάν με το σήμα της Μπάρτσα μέσα στη φανέλα του Γουίλιαν." Και μετά μου είπαν ότι ο Λεουάν ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα μεγάλη. Μα σηκωθείτε τώρα να σας δείξω αυτήν την ίδια φανέλα πάνω στη μπουφάν ενός παιδιού σήμερα — κι αυτό το παιδί δε γνωρίζει καν τι σημαίνει MSN, δε γνωρίζει τι ήταν η οικονομική κρίση, δε γνωρίζει τι έγινε πριν από τριάντα χρόνια στα γήπεδα της Καταλωνίας. Αυτός ξέρει μόνο μία λέξη: Μπάρτσα. Αυτή είναι η πραγματική ιστορία. Τα υπόλοιπα είναι μύθοι των συλλόγων.

Τι λέτε τώρα εσείς εκεί που κουβαλάτε σα θηρία τις φωτογραφίες των τριών αγίων; Γιατί ξαφνικά έγινε η Μπάρτσα θρύλος την ώρα που έφυγε ο Μέσι κι όχι όταν εκείνος έπαιξε τον πρώτο αγώνα του στην πρώτη ομάδα; Μα όταν μπήκε μέσα εκείνος στον δωμάτιο όπου οι παλιοί συζητούσαν για το χρέος των δεκαπέντε εκατομμυρίων στους τραπεζίτες, τι ήταν εκείνος; Ένα αγόρι δεκατριών με μπότες τρεις νούμερα μεγαλύτερες. Κοιτάξτε το χέρι σας τώρα. Ακουμπήστε εκεί που ο δείκτης σας συναντά το χέρι σας ακόμη σα παιδικό σχέδιο — εκείνος έκανε το σύλλογο να αγγίξει τη μοναδικότητα όχι επειδή υπήρχε κάποιος από πριν, αλλά επειδή εκείνος άλλαξε την ιστορία γράφοντας πάνω στη μπάλα σα μολύβι πάνω στο χιόνι. Ποιος έκανε το γκολ εκείνο στο Τσάμπιονς Λιγκ του 2009 στον τελικό; Ποιος έκανε την μπάλα να αλλάξει πορεία όταν έμοιαζε πως η πτήση της είχε σβήσει; Δεν ήταν οι τρεις αετοί οι πρώτοι εκείνοι οποίοι άλλαξαν τον κόσμο γύρω τους — ήταν εκείνος ο οποίος έκανε όλους τους άλλους να φαίνονται σαν θνητοί γύρω του. Κι εσείς που ψάχνετε νούμερα σα νάνοι στα έγκατα ενός σχολείου: οι τίτλοι αυτοί δεν έγιναν επειδή ο Γουμές υπογράφει συμβόλαια δίπλα στους φανοστάτες του σταδίου — έγιναν επειδή κάποιος έπαιξε σα να τον είχαν φτύσει από έναν πύργο δίπλα στη θάλασσα. Κοιτάξτε τον Οκτώβριο του 2015 εκείνον τον αγώνα με τη Ρεάλ Μαδρίτης όταν εκείνος έκανε τρεις γκολ σα να έγραφε ένα γράμμα στον αντίπαλό του: "ξέρεις τι είναι η Μπάρτσα; Αυτή είναι." Εκείνος δεν έπαιζε μπάλα — έπαιζε ιστορία. Και μετά έρχονται εδώ κάποιοι και λένε πως ο Πiqué έκανε την ομάδα οικογένεια, πως ο Γουίλιαν έκανε τους γονείς να πληρώνουν εισιτήριο σα δώρο στα παιδιά τους — σωστά όλα αυτά, αλλά χωρίς εκείνον η μπάλα θα είχε μείνει σιωπηλή σα βιβλίο που κανείς δε διάβασε ποτέ. Εκείνος ήταν εκείνος που έκανε τους ανθρώπους να σηκώνονται σαν από καθήμενο κατάστημα όταν η ομάδα κέρδιζε, όχι επειδή είχαν κάνει οικονομία στο ψωμί τους εκείνοι οι ίδιοι πριν χρόνια — επειδή είχαν δει εκείνον να βάζει γκολ σα να ζητούσε συγγνώμη στον ουρανό που μέχρι τότε είχε ξεχάσει πως υπήρχε. Και ξέρετε τι μου θυμίζει όλους αυτούς τους λόγους; Την ιστορία εκείνου του January του 2009 όταν ο Γουμές πήρε τον Φόρλαν δίνοντας λεφτά που δεν είχανε — κι όμως εκείνοι οι τίτλοι έγιναν όχι επειδή δανειστήκαμε από τον πλούσιο γείτονα, αλλά επειδή εκείνος άλλαξε τον τρόπο που η ομάδα έπαιζε μπάλα σα πάνταθλοι που δεν έχουνε χαρτιά παρά μόνο το πάθος τους. Μα πώς στο διάολο μπορεί κανείς να ξεχάσει εκείνον τον Οκτώβριο όταν πήρανε τον Τσάβι και έβαζαν τον Μέσι δίπλα του σα νερό δίπλα στο αλάτι; Εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να γίνει σύμβολο όχι επειδή είχε οικονομική κρίση — εκείνος έκανε την οικονομική κρίση να μοιάζει σα ιστορία ενός παραμυθιού όταν όλα είχαν τελειώσει πριν ακόμη εκείνος φορέσει την κίτρινη φανέλα. Κι εσείς σήμερα ψάχνετε δικαιολογίες σα νύχτα που ψάχνει το πρωινό φως; Η Μπάρτσα έγινε μεγάλη επειδή εκείνος στάθηκε πάνω στη μπάλα σα πάνω σε μια πέτρα σ' ένα ποτάμι — εκείνος έκανε την ιστορία να γραφτεί πάνω στο χιόνι, όχι επειδή υπήρχε κάποιος Γουμές δίπλα στο στάδιο εκείνο τον Ιανουάριο, αλλά επειδή εκείνος άλλαξε τον τρόπο που όλοι σκεφτόμαστε το ποδόσφαιρο. Αφήστε τους αριθμούς στους αριθμούς, κι εσείς γυρίστε στην ουσία: εκείνος ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να γίνει περισσότερο από σύλλογο — έγινε συναίσθημα που μένει σαν ίχνος στους τοίχους των φτωχών σπιτιών της Βαρκελώνης. Οι τρεις αετοί έκαναν την ομάδα μεγάλη — αλλά εκείνος έκανε την ιστορία να φτάνει ως εμάς σήμερα σα σπίτι που ακόμα ζεσταίνεται όταν η βροχή χτυπάει τις στέγες του.