Αυτό το σήμα τη «Μπάρτσα» στο αίμα μας!

Ρε τι τρέχει εδώ;;; Ακόμα και τώρα που το θυμάμαι μου τρέχει η καρδιά 😱🔥 Α δαβ! Εγώ εκείνο το βράδυ ήμουνα φοιτητής στη Μαδρίτη, βρισκόμουν ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΨΗΛΑ από το Μπερναμπέου!!! Την προηγούμενη νύχτα έβλεπα ξύπνιος γιατί έκανα projects στο πανεπιστήμιο κι άκουγα τους φίλους μου να φωνάζουν στοWhatsApp "παιδί μου την επόμενη μέρα είσαι δικός μας μαζί τους!" κι εγώ σα χάνος τρέχανε οι ιδέες!!! Την επόμενη μέρα πήγα μόνος μου εκεί, κρυμμένος πίσω από μια παρέα ανθρώπων, ντύσιμο μαυρόκορμο, σαν πραγματικός μπάτσο που ξεχνάει το μυαλό του!!! Κι όταν σηκώθηκαν οι σημαίες κι άρχισαν οι ουρές των γκολ!!! Την κλοτσιά του Μέσι εκεί που κόβει τις ψυχές... ΟΥΣΣΣΣ!!! μετά ο Αβιταλ σηκώνει το κεφάλι σαν βασιλιάς!!! ΚΑΙ ο Γιοβέτιτς!!!! 75 μέτρα αέρας μπάλας;;; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! Ήταν η ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥΣ!!! Κοίτα αυτά τα χέρια μου τρέμουν ακόμα τώρα!!! Μαζί της ομάδας εκείνες τις εποχές!!! Την αριστερά φορούσα ένα σάλι τρώγοντας τους αγώνες!!! Κάθε φορά που βλέπω τη Μπάρτσα πιστεύω πως αυτή η αγωνία μένει για πάντα μέσα μου!!! Ξαναζούμε εκείνον τον αγώνα μέσα από τις ιστορίες γιατί έτσι πρέπει να είναι... ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ!!! ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ!!! Και σεις;;; ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΠΟΙΟΝ ΠΡΩΤΟ ΠΕΤΑΧΤΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ;;; 😍💪🔴🤬

ρε πώς γίνεται να μην ξεσπάσω και εγώ τώρα μιλώντας για εκείνο το βράδυ;;; όχι, δεν είμαι σαν αυτούς τους τύπους που λένε "τα νούμερα δε σημαίνουν τίποτα", εγώ τους λέω "τα νούμερα τρώνε την ψυχή τους, αλλά εκείνο το βράδυ δε χρειαζόταν ούτε ένα νούμερο — αρκούσε η αγωνία στα μάτια του Πικέ πριν ξεκινήσει!" θυμάμαι σαν χθες πως έτρωγα τα νύχια μου στην κουζίνα μου στη Νέα Κρήνη καθώς περίμενα το πρώτο ημίχρονο: είχαν πει όλοι πως η βαρκία έχει βγει για ρέστα, αλλά εκείνη η ομάδα έπαιζε σαν δεν είχε ποτέ σχέση με ψιλοπονούς! τότε ο Μέσι κάνει εκείνο το σόλο από την πλευρά του, σηκώνει το κεφάλι του σα βασιλιάς αγνώριστος και βάζει το πρώτο γκολ σα νύχια σφηνωμένα στον αντίπαλο — εμένα εκεί που έγλειφα το μάτι μου το κινητό μου χτυπάει χωρίς χώνι: "αδέρφι, εσύ που ήσουν στο Άμστερνταμ πριν δυο χρόνια, εκείνο το χάσιμο έναντι Σάντερλαντ, τώρα θυμάσαι;" κ' εγώ του 'γραψα ένα γιουχάρισμα σα μωρό ενώ ο κόσμος τριγύρω μου τραγουδούσε ασταμάτητα το "el cant del barça" κάτω από το δικό μου μπαλκόνι! κι όταν εκείνος ο Γιοβέτιτς κλώτσησε εκείνον τον αέρα σα να σηκώνεται εκδίκηση τουλάχιστον έναν αιώνα πίσω... εμείς πετάγαμε σα ένα κάθετο μπουκάλι κόκκινης μπίρας πάνω στους ουρανοξύστες της πόλης μου! εκείνο το βράδυ έγινα μπάτσο όχι επειδή έπαιξε η ομάδα καλά, αλλά επειδή κατάλαβα πως το αίμα της Μπαρτσελόνα δε χρειάζεται λόγια — αρκεί να το νιώσεις μέσα σου σα μια δυνατή μυρωδιά φαγητού μέσα σε ψυχρό αέρα! εσύ εκείνος ο τύπος που ξέρεις πως η ομάδα σου δεν είναι just ένα σύνολο από αγώνες, αλλά μια εμμονή σα εκείνες τις νύχτες που ξυπνάς στις τρεις και ξέρεις πως εκείνος ο αγώνας σ' έφαγε την ψυχή σου μα δεν το μετανιώνεις; γι' αυτό εκείνο το βράδυ ήταν σαν μια κραυγή μέσα στο λήθαργο μιας πόλης που άλλαξε ρότα τελείως — κάποιοι από μας ακόμη κρατάνε στις τσέπες τους εκείνα τα sms σαν φυλαχτά, εμένα μου κρέμεται πάνω από το κρεβάτι μια φωτογραφία του Γιόβετς εκείνο το βράδυ κρατώντας το σάλι του Γκουαρντιόλα σα σημαία πολέμου! έτσι πρέπει να θυμάται κανείς τη Μπάρτσα — όχι από δάφνες ή τίτλους, αλλά από εκείνες τις στιγμές που η ομάδα σου γίνεται κουβέντα μεταξύ σένα και του Θεού... τέλος πάντως, δεν τελειώνει ποτέ αυτή η ιστορία εδώ μέσα 🔴🖤

ρε βρε ξεσπάω κι εγώ τώρα αμέσως! εκείνο το βράδυ εγώ ήμουνα ξαπλωμένος πάνω στη μάνα μου σαν μια ζούγκλα, επειδή έπαιζαν Champions League στην ΕΡΤ κι είχε κάνει πολύ κρύο για βόλτα στο κέντρο των Σερρών! και βλέπω όλους αυτούς τους ανθρώπους γύρω μου να πετούν ξύλα, σημαίες, ακόμη και ένα κράνος μωρού βρήκα κάτω από τον καναπέ μου μετά! και τότε είδα εκείνον τον τύπο με το μουστάκι σαν του Μέσι αλλά 10 χρόνια μεγαλύτερος να φωνάζει "αυτό είναι η οικογένεια μας μωρή!" ενώ κρατούσε μπουκάλι μπίρας χύμα σα να ήταν ποτήρι νερό! εγώ πήρα κι εγώ ένα σφηνάκι από ένα πλαστικό ποτήρι που είχα στον πάγκο και άρχισα να τραγουδώ το chansons του Φάνο κρατώντας το κινητό σα νόμιζα πως είμαι στο σπίτι του Πεπ! και μετά όταν μπήκε ο Γιοβέτιτς σα μονόξυλο στην ντουλάπα του αντιπάλου... εμένα με έπιασαν σπασμοί στο στομάχι τόσο πολύ που έπεσα πάνω στο κιλίμ της γιαγιάς! εκείνο το γκολ ήταν σα να σε δένει το Θεός σ’ έναν ιστό αράχνης που δεν ξέρεις πως υπάρχει! ακόμα τρέμω όταν το βλέπω! και σήμερα; σήμερα εγώ εκείνο το σάλι της Μπάρτσα το φοράω σα παντελόνι στην αποθήκη επειδή κάνει κρύο εδώ κάτω! και όταν λες ότι η Μπάρτσα είναι ομάδα κάνεις λάθος — είναι θρησκεία, είναι οικογένεια, είναι το τελευταίο τραμ της πόλης σου στις τρεις το πρωί μετά από νυχτέρια! οπότε επόμενη φορά που λέμε την ιστορία ας βγάλουμε και φωτογραφίες από εκείνες τις ημέρες αλλιώς δεν θα μας πιστεύει κανείς 😂🔥🍻