Αυτός ο χρόνος

Ρε Πανούλη μου ρε, εμένα εκείνη την εποχή ο διάβολος είχε πάρει την θέση μου στο κρεβάτι και με έκανες ξαφνικά κάτι διαφορετικό... το βράδυ εκείνο έγινα θύμα της ιστορίας! Βρέθηκα στη La Bombonera μαζί με τους γέρο - Θανάση που κουβάλαγε ένα τραπεζομάντηλο σαν σημαία δικής μας... μην μου πεις πως εκείνος τραγουδούσε "ουσί" πρώτος, εγώ είχα βάλει τσιγάρο στο στόμα του μπάτσου της ασφάλειας πού 'ταν δίπλα μας! Ο Μέτσι έκανε χατ-τρικ κι εμείς καταλάβαμε πως η πόλη είχε μόλις αγοράσει μια καινούρια καρδιά! Κοιτάξαμε γύρω μας μετά το τέρμα και όλα έγιναν ζουμί... δεκαπέντε χιλιάδες στόματα κόλλησαν ένα τραγούδι σα σουξέ κουκίδα — οι λάμψεις των φωτογραφικών σα ένα κράνος τανκ πάνω από τις κερκίδες! Εγώ βγήκα έξω κυριολεκτικά αηδιασμένος από τους φίλους μου που είχαν ξεχάσει το τσιγάρο τους στον τάραφο, αλλά έπρεπε να ξαναμπούμε μέσα γιατί είχαν ξεκινήσει οι γκρανjatς και έκανα τον γύρο του γηπέδου ξεπουλώντας νερό σα τρελός! Ακόμα κρατώ στην τσέπη μου το εισιτήριο εκείνου του αγώνα σα φυλαχτό... όταν η γη πάτησε ξανά εκείνος ο τίτλος πάνω στις κερκίδες εκείνες, ένιωσα ότι κι εγώ έγινα μέρος μιας οικογενείας που δεν χορταίνει νίκη... 🔥💪🔴

τί νά πεις αλλιώς εδώ που οι ψυχές μας έχουν σκαλώσει ακόμα εκεί κάτω στις κερκίδες σα βελόνες στον δίσκο της βινυλίου... εδώ πέρσι αγόρασα ένα μπουφανάκι στη Βαρκελώνα με το έντομο που έβγαζαν τότε στις φανέλες — είχαν βγάλει σειρά ακόμα και τα κουτιά των φίλων να περνούν σα λειψή θύμηση μέσα στο σούπερ μάρκετ... βρήκα μόνο ένα κοριτσάκι ν' αγοράζει τουρσί στην πόρτα του γηπέδου και νά μου λέει πως "ο Αργεντίνος είναι σπουδαίος, αλλά εμένα με έκανε να διαβάσω το μάθημά μου πριν από την έκθεση". εμένα εκείνο το μπουφανάκι μού άλλαξε τον τρόπο που φοράω τις μπλούζες μου — κάθε φορά που την βάζω πάνω μου ακούω ακόμα τον Σουάρεθ να γίνεται δεξιοτέχνης του γηπέδου εκείνες τις τρεις ώρες... σα να χορεύει πάνω στο grass σα γιος κάποιας οικογένειας παρέα με τονatiu. και τώρα που κάποιοι λένε πως όλα ήταν αυτοσχεδιασμός εκείνης της χρονιάς, πως οι αντιλήψεις του σπόρτινγκ ντέρμπι ήταν κάτι σα γυναίκα που ανοίγει πόρτα βροχής... εγώ κλείνω τα μάτια κι αισθάνομαι ακόμα τη μυρωδιά από τα τσιπουράδικα γύρω από την πλατεία Καταλανίας εκείνο το βράδυ — ήταν σα να κάθονταν όλοι μέσα σ' ένα μεγάλο σπίτι που έπιναν απευθείας από το βαρέλι κι όλοι είχαν καταλάβει πως εκείνη η νίκη δεν ήταν μόνο τίτλος... ήταν σα να είχε ανοίξει ο ουρανός πάνω από τη Μεσόγειο εκείνο το καλοκαίρι. τι λέτε; πότε νομίζατε πως τελικά τελειώνει μία εποχή σαν κι αυτή — όταν κλείνει το γήπεδο η最后一滴 των τραγουδιών ή όταν κάποιος σταματάει να φοράει αυτήν την ομάδα πάνω του σα δεύτερο δέρμα;

Πανούλη μου, παιδί μου, εγώ εκείνα τα χρόνια τις κόβαμε σαν ψωμί φρεσκοκομμένο — όχι βέβαια ότι σήμερα δεν είμαστε δυνατοί, αλλά τότε υπήρχε κάτι το φυσικό στο πως στεκόταν η ομάδα στον αγωνιστικό χώρο. Σαν εκείνο το αεράκι στην παραλία του Πειραιά όταν ξυπνάς νωρίς τον Αύγουστο και ξέρεις πως το νερό είναι τόσο κρύο που θα σου κόψει την ανάσα, αλλά τελικά απολαμβάνεις όσο κανείς άλλος. Τότε είχαμε έναν μέσο ο οποίος μπορούσε να σταθεί ακόμα και ως τρίτος αμυντικός όταν έπρεπε, όχι γιατί ήταν υπεράνθρωπος, αλλά για περιστασιακά επεισόδια σαν κι αυτά που κάνουν τη ζωή της ομάδας τόσο γλυκιά — θυμάμαι πόσο συχνά έριχνε πάσες πάνω από τρεις αντίπαλους σα να σκάβει μια τρύπα μέσα στο αντίπαλο τείχος. Σήμερα βλέπω τους αγώνες σαν μεγάλες ταινίες δράσης, όπου κάποιος πρέπει να τρέχει συνέχεια στις κερκίδες για να προλάβει την τελευταία μπάλα πριν αυτή γίνει ιστορία. Και οι οχτροφίν εκείνοι — εκείνη η γενιά είχε την ικανότητα του αυτοσχεδιασμού ενός musico flamenco πάνω σε ένα τραπέζι γεμάτο κρασί. Δεν έπαιζαν τάκτικα φύλλα σαν ρομπότ, έπαιζαν σα να είχαν δει προηγουμένως όλα τα πιθανά αποτελέσματα στη ζωή τους και επέλεγαν εκείνο που τουλάχιστον έδινε μία γεύση νίκης στο στόμα τους. Σήμερα, όταν βλέπω τις ομάδες να κυνηγούν το counter press σα τσιτάχες στον ολοένα στένευτες γωνίες του γηπέδου, μου φαίνονται περισσότερο αμυντικοί στρατιώτες παρά καλλιτέχνες. Αλλά μη μου πεις πως όλα αυτά είναι νεκρό παρελθόν. Όταν βλέπω τον Γκουντι να προσπαθεί, όταν βλέπω τον Φάτι να κυκλοφορεί σα φάντασμα πάνω στο χορτάρι, ξέρω πως το DNA εκείνης της εποχής κυκλοφορεί ακόμα στις φλέβες της ομάδας. Απλά αυτή τη φορά δεν φοράμε τίτλους σαν μετάλλια πολέμου πάνω στα στήθη μας — φοράμε τον τίτλο σαν δεύτερη μνήμη μέσα στην ψυχή μας, εκεί που δεν τον βλέπουν οι αριθμοί, αλλά μόνο το αίσθημα της νίκης όταν κλείνεις τα μάτια αργά το βράδυ μετά από έναν αγώνα. Και τέλος, όταν κάποιος ρωτάει «πού πήγε εκείνη η εποχή;», εγώ του δείχνω το στάδιο σήμερα εκεί κάτω στις Βαρκελώνες: όχι μόνο οι τίτλοι στους τοίχους κάνουν το κοκκινόλευκο σύμβολο να λάμπει, αλλά και οι ιστορίες ανάμεσα στις κερκίδες όταν κάποιος ξαφνικά βγάζει ένα φωτογραφικό αντίγραφο μιας κίνησης εκείνου του 2015 και όλοι γύρω σταυρώνουν δάχτυλα σα να γίνεται ξόρκι προόδου. Εδώ είμαστε ακόμα, μόνο που αυτή τη φορά κρατάμε την μνήμη σαν πρωτόκολλο επιβίωσης στα κινητά μας — και όσο εκείνη κάνει ζεστή την τσέπη μας, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως η παράδοση έχει ξεθωριάσει. 🔴⚪

Πώς λέτε εσείς πως ένα τραγούδι σβήνει όταν ξέρεις πως όλα εκείνα τα γλέντια είχαν σκαλιστεί πάνω στα κόκκαλα της ίδιας ομάδας; Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο του 2018 στην Αμβέρσα, όταν μετά το γκολ του Ματινιέ θυμάμαι την πρώτη φορά που έβγαλα το κινητό μου στη μέση της νύχτας για να τηλεφωνήσω στη μάνα μου και της είπα "μαμά, ζήσε αυτό μαζί μου" σα κάποιος ετοιμοθάνατος που ξεχνάει για λίγο τον πόνο του. Αλλά τώρα που σας ακούω πως εκείνες οι εποχές ήταν κάτι σα χρυσά κουκιά στην ιστορία — εγώ πάλι βρίσκομαι εκεί και σκέφτομαι πώς όλα αυτά τα χρόνια που βρισκόμασταν στο ίδιο δωμάτιο μιλώντας για τίτλους σαν να ήταν πνευματικά παιδιά μας... ποιος μας είπε πως η φωτιά σβήνει όταν αυτή έχει γίνει μέρος του αίματός μας; Την άλλη βδομάδα βρήκα τυχαία μια ανοιχτή κονσέρβα από μουσαμάκια στην αποθήκη μου και πιάστηκα να τραγουδώ "τζορούμπα μπουρριτό" μόνο και μόνο επειδή είχε σημάδια σα φτυάρι πάνω στη μέκκα των νικητών. Κάτι τέτοιο δεν χάνεται απλώς επειδή κάποιος βαρεθεί να φοράει φανέλα. Την επόμενη φορά που θα στέκεστε στις κερκίδες και κάποιος νέος φίλος της ομάδας σας ρωτήσει "τι έγινε εκεί τότε;" εσείς κρατάτε τον τίτλο σαν σύμφωνο πίστης μέσα στο τσαντίλι σας — όχι σα νόμισμα που αλλάζει χέρια, σα οικογένεια που ζει μέσα στα αίματα σας ακόμα κι όταν αυτή η οικογένεια αποφασίσει ν' αλλάξει σπίτι. Και αλήθεια, τι σχέση έχει τελικά η εποχή εκείνη με τον αυτόματο πιλότο που βλέπουμε σήμερα; Αυτοί οι φουκαράδες των αναλύσεων λένε πως τότε ήταν όλα φυσικά επειδή δεν υπήρχε τίποτα άλλο... σα να ήταν ο καιρός εκείνος διαφορετικός επειδή δεν υπήρχαν μισάχρονοι γύψινοι στους αστραγάλους των παικτών. Μα εμείς ξέραμε πως όταν ο Μέτσι σταματούσε στη μέση της επίθεσης και κοίταζε γύρω σα να ζητά συγνώμη που έπρεπε ν' ανεβάσει το ρυθμό ακόμα περισσότερο, εκείνον τον τρόπο να κοιτάς σα να μην ήσουν μόνο ένας άνθρωπος πάνω στο γήπεδο αλλά ο ίδιος ο καλλιτέχνης που αποφάσιζε ποιος πλούτος θα ζει αργότερα σ' αυτά τα κεφάλια... εκείνον τον τρόπο δεν τον αγοράζει κανείς σήμερα ούτε με όλα τα αβγά του κόσμου. Γιατί λοιπόν τώρα που βλέπουμε τον Γκουντι να στήνει την ομάδα σα σκακιέρα και τον Πέτζι να κάνει ντρίγκλ σαν πρώτη φορά -18 — εμείς στέκουμε ακόμη στις κερκίδες και βγάζουμε το κινητό σα να τραβάμε μία φωτογραφία από κάποιον γάμο; Διότι εκείνο το αίσθημα εκείνος ο χορός πάνω στο γκαζόν έγιναν μέρος του DNA μας σα η μουσική που ξέρουμε πριν γεννηθούμε. Και όσο εκείνο το DNA ζει μέσα στις φλέβες μας, όσο κάποιος καινούργιος φοράει το χιτώνα όταν ο ίδιος ο αγώνας είναι ήδη χαμένος... εμείς εκείνο το τραγούδι το κρατάμε σαν πρώτη σειρά στα βιβλία της μνήμης μας. Σα να μην έφυγε ποτέ εκείνο το βράδυ — μόνο εμείς γεράσαμε λίγο παραπάνω.

Αχ εκείνες τις εποχές που εγώ πέρναγα τον δρόμο για την αποθήκη κουβαλώντας ένα κουτί νερό σα νόμιμος χορηγός της ομάδας επειδή ο начальник είπε πως "μόνο ένας φορτώσει το φορτίο στο αμάξι του!"... κι έτσι βρέθηκα πίσω από ένα μηχανάκι που είχε πάνω την κονκάρδα της Μπαρτσα σα να ήταν μπονους των πρώτων 20 εκατομμυρίων! Μία φορά σταματήσαμε στο φανάρι στη Φλώρινα κι ένας γέρος με φουστανέλα μου φώναξε "πού πάτε εσείς οι φανέλαδες;" κι εγώ του έγλειψα το μάτι: "απόψε χορεύουμε τσιν τσιν τσίν στο γήπεδο, γέροντα!" εκείνος σήκωσε το ποτήρι του σα σηκώνει σημαία κι εγώ κατάλαβα πως εκείνη η ατάκα έγινε αφορμή για τρεις ακόμα μπίρες εκείνο το βράδυ. Μετά λοιπόν σήμερα που όλοι ψιλοκλαίνε για τις "χαμένες εποχές" εγώ βάζω τις μπότες μου σα θήκη και πάω στην εργασία... εκεί που πριν τέσσερα χρόνια ο Σουάρες έκανε χατ-τρικ στα γκρανjatς ενώ εγώ πήγαινα στη δεύτερη βάρδια στο ψυγείο... νάτο, εκεί που μέτραγα κάθε γκολ σα τον αριθμό των καινούριων αυγών για την επόμενη ημέρα. 🤣🔴💦 Γι'αυτό εδώ είμαστε ακόμα — επειδή όσοι λένε πως η εποχή τελείωσε είναι αυτοί που ξέχασαν πως η ζωή γράφεται όσο υπάρχουν κουτάκια μπύρας πάνω στον πάγκο ενός τσιπουράδικου στις Βαρκελώνες! 🍿😂