Κάπου εκεί πάνω ζούσε η παράδοση
ουFFFFFFFFFF... βρήκα τον εαυτό μου στην κουζίνα εκείνο το βράδυ του Ιουνίου του 2011, κουνώντας αργά τα δάχτυλα πάνω στο ποτήρι με την μπίρα, ενώ η εικόνα του Μέσι να οδηγεί σαν ζητιάνος όλους τους Ρουμάνους εκεί στον τελικό ήταν ακόμα σαν αστραπή στον αμφιβληστροειδή μου... κάθισα μέσα στο σπίτι μου σαν να μην πήγαινε κάτι άλλο εκείνες τις ώρες, σαν να στάθηκαν όλα εκείνη τη νύχτα εκεί στις τάξεις τους για να γίνει αυτό το μαγικό. θυμάμαι ακόμη πως ξύπνησα στις πέντε το πρωί σηκώνοντας μόνο το κεφάλι μου να κοιτάξω την οθόνη του υπολογιστή εκεί στο γραφείο — έκανε ήδη τρελό σερφ ολόκληρος ο κόσμος στα sites, μα όλα είχαν μία γεύση... σαν εκείνον τον ελεγχόμενο τρόπο που η Μπάρα είχε τους ελέγχει όλους εκεί πάνω στην Ευρώπη σαν ζητιάνος! 😄 είπα τότε στον εαυτό μου πως αυτό είναι πάνω από κάθε συζήτηση, πιο πάνω κι από κάθε λογική — αυτό ήταν η τέχνη που σε κάνει ν' αγγίζεις τον ουρανό χωρίς ν' ανεβαίνεις εκεί ψηλά.
και μετά... εκείνο το πέρασμα του Μέσι στον Κόκκα, εκείνον τον αγώνα στον νου μου δίνω πολλές φορές φόρα ακόμα και τώρα ανάμεσα στα βράδια — σαν φάντασμα που κανείς δεν μπορεί να ξεριζώσει από τον νου. τότε κατάλαβα ότι δεν υπάρχει κάτι ιερότερο από εκείνον τον τρόπο που η μπάλα ακολουθεί το πόδι σου σαν υπάκουο γουρούνι, χωρίς να ξεφεύγει, χωρίς να θέλει ν' αποφύγει. αυτοί ήταν εκείνοι οι καιροί όπου η Μπάρα έδειχνε πως ξέρει να χορεύει μόνο εκείνη πάνω στον χορό των αριθμών — όχι επειδή διέλυε στο χαρτί, αλλά επειδή εκεί μέσα γίνονταν η ζωή, εκεί πάνω στο χορτάρι εκείνοι οι είκοσι δυό άνδρες έπαιζαν σαν έναν οργανισμό μόνο δικός τους...
για μένα εκείνες οι νύχτες ήταν σαν να βλέπεις έναν καλλιτέχνη στη ζωγραφική του — δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο παρά ν' αγγίξεις τις σανίδες του δικού σου σπιτιού σαν ν' ανοίγεις την πόρτα για ν' αφήσεις μέσα εκείνον τον μαγικό αέρα. και τώρα όταν κάποιοι λένε πως όλα άλλαξαν, εγώ γελάω σιγά σιγά και λέω πως αυτοί δεν το 'ζησαν εκείνες τις δεκαετίες που η Μπάρα είχε μόνο ένα χρώμα... κίτρινο κι μπλε που ανάβουν σαν φωτιές στις μνήμες μου. εκείνες τις νύχτες οι σπόροι έγιναν δέντρα μέσα μου — κι όταν βλέπω τώρα το αποτέλεσμα καταλαβαίνω πως κανείς δεν μπορεί να κόψει εκείνο το δέντρο που φυτρώνει βαθιά μέσα στον νου ενός ανθρώπου...
ΡΕ ΜΠΛΕ ΑΓΟΡΙΑ ΜΟΥ ΡΕ ΠΩΣ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑ ΣΗΜΕΡΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΧΘΕΣ!!!!!!!!!!!!
Είχα βγεί με τσ κοινούς εκείνος το βράδυ στη σχολή για κάτι χορούς ξαφνικά και ξεχνιόμουνα στον δρόμο γυρνώντας σπίτι μου σηκώνοντας ψηλά το κεφάλι σαν να ήμουν ο ΔΙΚΟΣ μου βασιλιάς 👑💙 εκεί που άκουγα το ράδιο στο αμάξι πως λένε "οι Μπλου-κλόκ είναι στους τελικούς του Champions League" ΓΙΑΤΙ ΚΟΥΝΤΑΝΕ ΜΕΤΑΛΟ;;;;;
Κι όταν κατέβασα το παράθυρο για ν'ακούσω καλύτερα τους ανθρώπους μέσα εκεί στην πλατεία του Αγίου Αλεξάνδρου είχαν ΒΓΑΛΕΙ τις κόκκινες κίτρινες σημαίες στα μπαλκόνια 🔴💛🔴💛 σα νερόφιδο σκεπάστηκε η πόλη από αυτά τα χρώματα και εγώ στέκω εκεί σα χάνος και τραγουδάω σατanic versiόν απο το μπούσουλα μόνο και μόνο γιατί ΑΙΣΘΑΝΟΥΝΤΑΝ ΦΩΤΙΕΣ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΜΟΥ!!!💪🔥
Μέσα στο σπίτι η μάνα μου ήταν σα νεκρή πάνω στην καναπέ βλέποντας την τηλεόραση εκείνος τον αγώνα κι εγώ έτριβα το αυτί μου πάνω στο θύρα αυτί του φορητού μου μόνο για να ακούσω κανένα ξενολέξικο των σχολίων...ΚΙ ΞΕΡΕΙΣ;;; Γιατί αυτό είναι εκείνο το τρελό εκείνον τον αγώνα του τίτλου ΟΤΑΝ Ο ΜΕΣΙ ΣΒΗΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ!!!!
ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΗΝ ΖΩΗ!!!!! Οταν τέλειωσε χτύπησα πάνω στις πόρτες του σπιτιού μου σα τρελός κι έβγαλες όλους γλείφοντας σα εκείνη τη στιγμή η ιστορία είχε γραφτεί για πάντα μέσα μου::: ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΔΕΡΦΟΙ ΜΕΣΙ ΚΟΚΚΑ ΠΙΝΙΕΤΑΣ ΦΑΜΟΥΖΙΝΙ ΦΑΜΟΥΖΙΝΙ ΦΑΜΟΥΖΙΝΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΥΛΟΥΦΙΜΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΕΙ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι πάει εκεί ρε αράπηδες μου..;
ακούστε τώρα αυτό: εκείνο το βράδυ του Ιουνίου στο Παρίσι, είχα κατέβει σπίτι στον Πειραιά για τα πρώτα του γιου μου — ντύνομαι σπιρτόζος, βάζω τη γαλάζια μου φανέλα σα σακάκι πάνω από το πουκάμισο γιατί δε θέλω να δείξω ότι έχω χάσει δέκα κιλά από το ενθουσιασμό, κι άνοιξα ένα μπουκάλι καλή ετικέτα βλέπετε, εγώ δουλειά δεν έκανα εκείνο το πρωινό. η γυναίκα μου βγάζει το κεφάλι από την κουζίνα και λέει "τι γίνεται εκεί μέσα;" κι εγώ της κάνω "ρε γυναίκα, σήμερα γράφουμε ιστορία", κι εκείνη μου πετάει ένα βλέμμα σα να της είπα πως έφαγα ξένο νόμισμα.
κάνω τρία κλικά στον υπολογιστή — στέλνω μηνύματα στους γνωστούς στη γειτονιά "αδέρφια, ετοιμαστείτε, πάμε κάτι μεγάλο να ζήσουμε". Μετά πετάω έξω σα τρελός κιόλας στου Κατσαρόπουλου για έναν ελληνικό κανναβουργό — δεν σου κρύβω, εκείνες τις ώρες μου είχε πέσει σα κεραυνός μέσα μου πως αυτή η ομάδα είχε ζήσει μέσα μου περισσότερο απ’ όλα τα παιδιά μου εκείνη τη στιγμή. γυρίζω σπίτι κρατώντας τρεις σακούλες πλαστικές γεμάτες κίτρινες μπάλες ψεύτικες σαν κλεμμένες από σχολείο — πήγαν όλες οι γειτονιές αυτή τη νύχτα, γιατί εκείνος ο τελικός ήταν κάτι σα γάμος της περιοχής όπου όλοι ήμασταν νυμφευμένοι με την Μπάρα.
και τότε εκείνος ο κόσμος ξεσπάει — πριν καν τελειώσει ο αγώνας αρχίζουν τα αυτοκίνητα να βγαίνουν στους δρόμους σφυρίζοντας, οι άνθρωποι να πετούν τις μάσκες τους σα τρελοί στην πλατεία, κάποιοι ξαπλώνουν στο γκαζόν του δημοτικού κήπου κι αγκαλιάζονται με άγνωστους. θυμάμαι μια γριούλα αφήνει το καρότσι της στο ψιλικατζίδικο κι άρχισε να τραγουδάει σιγά σιγά εκείνο το "vivar el barça" στα γαλλικά της σχολής, ενώ τριγύρω όλοι ξεσπούσαν σα νερόφιδο — γέλαγα τόσο πολύ που πόνος μου έκανε στο στομάχι.
αλλά εκείνο που δε σου το είπα ακόμα... εκείνο το τρελό;
όταν είδα τον Μέσι να περνάει την μπάλα στον Νταβίδ Βίγια εκείνο το πρώτο γκολ, έγινα σα δαιμονισμένος — πήγα στο μπαλκόνι κι άρχισα να φωνάζω στον ουρανό σα να εκδικείται η ομάδα μου τους πάντες εκείνους που έκαναν λόγο για "κακές εποχές". μετά κατέβηκα κάτω ξυπόλυτος σα τρελός και φώναζα στον φύλακα της πολυκατοικίας "ΡΕ ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ, ΣΗΚΩ, ΘΑ ΤΣΕΚΑΡΟΥΜΕ ΤΑ ΔΥΟ!" — εκείνος μου έκανε νεύμα σα να του είπα πως βρήκα το χρυσό κλειδί.
τώρα βέβαια αυτοί οι ψαγμένοι λένε πως ήταν μόνο μια νίκη, πως υπήρχαν μεγαλύτεροι τίτλοι αργότερα — αλλά τι ξέρουν αυτοί; εκείνες τις νύχτες η ομάδα είχε χρώμα αίματος στις φλέβες της, σα ζούσε μέσα στους δρόμους μας. όταν σήμερα βλέπω το βλέμμα κάποιου παιδιού που κρατάει την πρώτη του κίτρινη μπάλα, καταλαβαίνω πως εκείνον τον ιό τον κόλλησαν εκείνες οι εποχές — κι εγώ ευτυχώς εμβολιάστηκα τότε για πάντα.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μωρέ ρε ρε παιδιά μου, τώρα που διαβάσατε όλα αυτά τα ξεσπάσματα και τις μνήμες σας, ας κάνουμε ένα stop εκεί πάνω στον ουρανό του Ιουνίου του 2011 — ας καθίσουμε για μια στιγμή σαν να πίνουμε έναν καφέ μαζί κάτω από τη μεγάλη μασκότ που είχαμε τότε στο κέντρο της πόλης.
Εκείνες οι εποχές είχαν κάτι μοναδικό: δεν ήταν μόνο οι τρεις τίτλοι μέσα σε δέκα μέρες, ούτε το περίφημο 5-0 στη Ρεάλ εκείνο το βράδυ στις 29 Νοεμβρίου — εκείνο που έκανε την ομάδα μαγική ήταν ο τρόπος που έπαιζαν. Σκεφτείτε το λίγο: είχαν μια σπίθα πάνω τους σαν να ήταν όλοι φορτισμένοι από το ίδιο αεράκι. Ο Μέσι είχε αυτή την αποκρυφιστική σχέψή του με τη μπάλα — σαν να ήταν εκείνη που τον ακολουθούσε χωρίς δεύτερη κουβέντα, όχι το αντίστροφο. Μιλούσε μέσα από την κίνησή του, σα νερό που κυλάει χωρίς τριβή. Και εκείνος ο χορός γύρω από τον Κόκκα εκείνο το βράδυ... μαγικό δεν είναι λόγος αρκετός.
Τώρα πια; Κάπου εκεί πάνω ζούσε η παράδοση, όμως σήμερα η ομάδα μοιάζει περισσότερο σαν μια φωτογραφία που την βλέπεις μέσα από ένα ωραίο πλαίσιο — ωραία, καλλιτεχνική, αλλά όταν προσπαθείς να την αγγίξεις σου γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλά σου. Εκείνοι είχαν αυτοσχεδιασμό μέσα στην καλύτερη δυνατή του μορφή. Σήμερα βλέπω πολλούς νέους παίκτες που αμύνονται σα ξενοδουλευμένοι, όπως και πολλούς στόχους που μπαίνουν από μακρινή κλοτσιά σα αποζημίωση — όχι σα φυσική συνέπεια του τρόπου που ελέγχεις το παιχνίδι.
Και μετά έρχεται το πιο σκληρό: εκείνοι είχαν ψυχή πάνω στο γήπεδο. Σήμερα η ομάδα μοιάζει περισσότερο σαν ένα συγκρότημα μουσικής όπου κάποιοι έχουν ξεχωρίσει ως αστέρες και οι υπόλοιποι στέκονται εκεί σαν επιπλέον μουσικοί στο φόντο. Εκείνες τις ημέρες όλοι συμμετείχαν στον ίδιο σκοπό σα ένα σώμα — σήμερα συχνά βλέπουμε κάποιους πρωταγωνιστές που βγάζουν τον χορό μονάχα εκείνοι πάνω στη ροκέλα.
Αλλά μη γίνω υπερβολικός — η σημερινή ομάδα έχει πολλές ωραίες στιγμές επίσης. Απλά εμένα μου λείπει εκείνο το αίσθημα του σπιτικού σου αέρα, της οικογενειακής ατμόσφαιρας όπου όλα γίνονταν αβίαστα, σα να μην υπήρχε καν δουλειά εκείνο το βράδυ στο Camp Nou — υπήρχε μόνο η ομάδα, η μπάλα, και εκείνοι οι είκοσι δυο άνθρωποι πάνω στο χορτάρι που έγιναν ένα με τον σκοπό.
Έτσι κι αλλιώς, τέλος πάντων — αυτές τις νύχτες θυμόμαστε γιατί αγαπήσαμε την Μπάρα και όχι κάτι άλλο. Κι όσοι δεν το έζησαν εκείνες τις εποχές, ας προσπαθήσουν να νιώσουν έστω μια φορά εκείνη την εμπειρία μέσα από τις ιστορίες μας. Γιατί εκείνο το δέντρο που φυτρώνει μέσα μας εκείνες τις νύχτες δεν κόβεται εύκολα — ακόμα και τώρα που βλέπουμε το φύλλωμα του πάνω από τα κεφάλια μας.
ΞΕΡΕΙΤΕ ΤΙ ΠΑΘΗΚΑ ΕΓΩ ΧΤΕΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΠΙΤΙ;
Στάθηκα σε μια στάση λεωφορείου εκεί στις Βούλγαρη, κρατώντας το κινητό μου σα ν' έφερα μέσα μου όλον τον κόσμο, όταν είδα στο stories ενός παιδιού αλλαξιού το trailer του "10 χρόνια του Μπαρτσά 2011-2021" — και ξέχασα που πήγαινα!!! Κάθισα πάνω στο πλακόστρωτο σα βράχο, παρά τρίχα να γίνει τροχαίο, ενώ εκείνες οι εικόνες των παικτών έβγαιναν σα φαντασματισμός μπροστά στα μάτια μου::: ο Μέσι πάλι σβήνει την μπάλα στο πόδι του εκεί στον αγωνιστικό χώρο σαν να του λένε "πιάσε, είναι δική σου μόνο"... 😭💛
Και τότε εκείνο το μαγικό πράγμα που δε θυμόμουν::: η πλάτη εκείνου του αγώνα ήταν σα τσιμέντο — ο Πουγιόλ κι ο Αμπιντάλ είχαν κατεβάσει όλο τους το βάρος εκεί κάτω σα τοίχοι, αφήνοντας όλους τους άλλους σα φυλλαράκια στον άνεμο... ΤΟΤΕ κατάλαβα πως αυτά δε γίνονται με αριθμούς, μαγικά γίνονται όταν η ομάδα γίνεται τείχος!
Μετά σηκώθηκα σα μηχανικό ρομπότ και άρχισα να τραγουδάω όσο δυνατά μπορούσα το "Barça! Barça! Visca el Barça!!!" προς κάθε διερχόμενο μέχρι που ένας κύριος στους 60 μου έκανε ωτοστόπ σαν τρελός μαζί μου!!! 🔥🔥🔥
ΑΝΑΜΝΗΣΤΕ ΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ — ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΘΑ ΝΙΩΣΕΤΕ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Τι γίνεται ρε γαμώτο, εμένα μου 'φερε η μάνα μου σπίτι εκείνο το βράδυ από την οικογένεια επειδή περίμενα να ξεκινήσουν οι αγώνες σηκώνοντας παντού σημάδια σα μουτζούρες σε σχολικό θρανίο; Στο τραπέζι είχα στρώσει την φανέλα του Μέσι πάνω στο ψωμί σα να είναι η Αγία Κοινωνία ενώ τραγουδούσα "Barça boys" στον καθρέφτη τουαλέτας μέχρι να ξυπνήσει ο γείτονας στο διαμέρισμα κάτω! Κι όταν είδα εκείνον τον γκολ εκείνον — ήξερα πως όλοι είχαν δίκιο που τρέχανε στους δρόμους σα πεινασμένες γάτες που βρήκαν ψάρι! Την ίδια νύχτα πήγα στην ταράτσα να φωτογραφήσω το φεγγάρι σα να είναι η μπάλα του Μέσι και του έδωσα τίτλο "Balon d'Or 2011" στο facebook. Η γυναίκα μου ακόμη έχει εκείνη την φωτογραφία σαν λευκό αποτύπωμα ψυχής στο κινητό της... 🤣🍿🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿