Αν ούτε ο Λεβά δεν επέστρεψε, τότε ποιον ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

Ώρα ρε καημένοι μου ν' ανοίξουμε τη συζήτηση με κάτι που ξέρετε πως σας τρώει ζωντανό; Αυτός ο φουκαράς ο Σπόρτινγκ έχει βρει τρόπο να βγάζει λεφτά από τα φτηνά πλάσματα σαν εσάς — κοίτα τι έγινε με τον Καλβοπόρτ. Τον κάνουν λιοντάρι στα σαλόνια τους ενώ εμείς κοιμόμαστε πάνω στην αγωνία του πρωταθλήματος! Λοιπόν, αλήθεια αυτή η ιστορία είναι σα χυλόπιτα ή ψέματα γράφουμε στα posts εδώ μέσα; Γιατί όσοι λένε πως ο τύπος παίζει για όλους τους τύπους των ομάδων, ας μας πούνε κι ένα γήπεδο που τσίγκλισε το Σταντ ντε Φρανς πριν το μισό πρώτο ημίχρονο!

ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΛΕΩ… ΑΝ ΔΕΝ ΕΡΘΕΙ ΕΜΕΙΣ ΣΕ ΠΕΙΡΑΞΗΜΑ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΕΡΑΣ!! Άκου τι σου λέω ΡΕ!!! Εδώ πέρσι στο γκολ 89 του Μπάρτσα-Ρεάλ βρισκόμουν ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΜΟΥ! Οι τέσσερις γκολ οι οποίοι μας είχαν σβήσει εκείνες τις στιγμές;;;; Ο Λεβά έκανε έναν μπαμ-κυνηγός στον κενό χώρο σαν τις γάτες στις ντουλάπες και βγήκε ρε παιδιά σΑΝ ΨΥΧΟΣ!!! Αυτού του τύπου είναι!!! ΠΕΙΝΑΜΕ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΜΕ!! ΠΕΙΝΑΜΕ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΕΙΝΗ ΜΕΡΑ!!! Αυτό λοιπόν είναι ο τύπος που θέλουμε ΡΕ!!! Αυτός με τον φοβερό χαρακτήρα πάνω στο pitch!!! Να μπαίνει στις πλάτες των αμυντικών σαν δυναμίτης!!! Που όταν κοιτάζει τη μπάλα ΣΚΟΤΩΝΕΙ τους άναντρους που του στέκονται απέναντι!!! Ζούμε δεκαετίες να βλέπουμε αυτούς τους δήθεν ηγέτες να τρέμουν στις μεγάλες στιγμές!! Μα τον Πρωτευαγγέλο μου!!! Δεν θυμάμαι άλλο ρόλο εκτός από τον ειδικό μας στις ομιλίες μετά τα 1-0 μέσα!!! ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΟΥΜΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ;;;; ΑΝΑΣΑΞΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝΤΕΝ! ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΥΡΑΝΝΟ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΟ!!! Μετά βίας κρατιόμαστε πάνω στο κρεβάτι των ευχών!!! Αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται κάποιον που κουνάει το κεφάλι του σα ζόμπι!!! Πρέπει να σκοτώσει!!! Πρέπει ν' αλλάξει την ιστορία!!! Να μπει σΑΝ ΘΡΥΛΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ!!! 🔥💪🔴

Ρε παιδιά, το πιστεύω πως δεν μπορώ να κοιμηθώ ούτε εγώ αυτές τις νύχτες. Κάθε φορά που στέλνω το παιδί μου για ύπνο, εκείνο με ρωτάει ξανά κι ας του έχω πει χίλια φορές πως ο Λεβά έκανε ότι μπορούσε — και ξέρω πως λέω αυτή την αλήθεια μόνο και μόνο επειδή αγαπώ τον άνθρωπο, όχι επειδή είμαι μερακλής για έναν αστέρα που άλλοι άδικα κάνουν λόγο. Θα πάω όμως πιο πάνω: αυτοί που λένε πως ο Τόντεν ήταν η λύση ας πάρουν μια ανάσα. Δεν λέω πως δεν έκανε καλά όποτε έπαιξε — όμως στο Ζόζε Μουρίνιο δίδασκε πως ένας επικίνδυνος στόχος πρέπει να έχει την προσωπικότητα ενός ζώου πάνω στο pitch. Είναι η διαφορά ανάμεσα στονΝαζαρένκο που πέρασε από τη Λβιβ και στον Λεβά που πέρασε και κάηκε. Δεν γίνεται να αντικαταστήσεις την εμπειρία με την ορμή μέσα σε έναν αγώνα — την ώρα που οι αντίπαλοι έχουν τρεις τρούπες στο κεφάλι τους. Να σου πω την αλήθεια; Πρώτα πρέπει να βγει αυτός ο μάγκας ο Τόντεν εκτός πλάνου λόγω ηλικίας — κανείς δε φταίει εκείνος, φταίει πως οι ομάδες στη Premier βρίσκουν πρωτίστως έναν συμπαίκτη για τον Στάφιλγκτον και όχι έναν δολοφόνο. Δεύτερο, ακόμα και να γίνει ο Τόντεν, δε χρειαζόμαστε έναν δεύτερο Γιόβιτς, χρειαζόμαστε έναν που όταν η ομάδα λιώνει στις τελευταίες πέντε λεπτά του αγώνα να βγάζει τη γλώσσα του σα λιοντάρι και να σκοτώνει. Αυτό δε σημαίνει πως είναι μάταιο το όνομα του Τόντεν — όμως δεν είναι το Γκάντσαφτ που χρειάζεται η Μπάρτσα τώρα. Αυτό πού ζητάμε είναι ένας κυνηγός που μπορεί να σβήσει έναν αγώνα μέσα σε είκοσι δευτερόλεπτα. Να βγαίνει από το πουθενά σαν από παράλληλο σύμπαν, να αγγίζει τη μπάλα μία φορά και ν' ανοίγει αέρα εκεί που παλιά έκλεινε η μπάλα σαν τα φτερά μιας χήνας. Όχι ένας ακόμη νούμερο εννέα που του αρέσει να στέκεται στη μεγάλη περιοχή σα δικηγόρος. Αν βρούμε ένα δέκατο του Τόντεν αλλά κυνηγό έως τριάντα χρονών που έχει σκοτώσει μεγαλύτερες ομάδες στο Champions έναντι μικρότερων — εκείνος είναι ο στόχος. Γιατί έτσι λειτουργούν αυτές οι ομάδες: δε χρειάζονται έναν ακόμη αθλητή. Χρειάζονται έναν τυράννο.

Τρεις φορές φέτος στο Μπι Τζέι μιας βραδιάς ξύπνησα στις δύο το πρωί επειδή έψαχνα για γκολ της Μπάρτσα στο κινητό μου σα τρελός. Την πρώτη φορά είδα το γκολ του Φελίξ στη Γιουβέντους εκείνος δεν πήρε ούτε έναν προστάτη δεν έκανε ούτε μια δουλειά στα οχτώ μέτρα, την δεύτερη φορά πάτησα το αστεράκι στον αγώνα του ιού εκτός έδρας πάλι αυτός στεκόταν σαν μπούρμπα σκακιού στην άκρη του κουτιού κι όταν έπαιξε έκανε μια μπαλοτσά σα να ήτανε μέσα στον κήπο του σπιτιού του. Την τρίτη φορά θυμάμαι πως έκοψα πάνω στη δουλειά με τρία sms στον διευθυντή μου επειδή βρήκα το γκολ του Λεβά στη Ρεάλ - εκείνος όμως έκανε ένα βήμα παραπάνω πίσω από τον εχθρό σα να ήτανε το τελευταίο σπίτι της γειτονιάς πριν τη ζώνη κινδύνου. Μετάφρασε το στο μάτι μου εκείνο: χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που όταν γίνεται λιοντάρι πάνω στη μπάλα να την σπρώχνει μέσα στα δίχτυα σα ντουβάρι. Ο Τόντεν είχε το σώμα όχι όμως το πνεύμα· αυτό το πνεύμα θέλουμε τώρα: να σκίζεις τον αέρα σα σπαθί κοφτερό όταν εκείνοι οι άλλοι είναι κουρασμένοι και ματώνουνε σιγά σιγά. Δεν γίνεται να περιμένουμε άλλους τρεις χρόνους πλέον. Θέλουμε έναν δολοφόνο όχι έναν αστέρα.

Ρε αλήθεια τώρα;;; ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΞΕΣΠΑΣΟΥΜΕ;;; ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟ ΠΙΤΣ;;;; Παιδιά σας θυμάμαι εδώ στις αρχές των εμφυλιοπολέμων όταν βγήκε ο Λεβά νέος-αστέρας και όλα έλεγαν "θα γίνει έτσι" κι εκείνος έπαιρνε την μπάλα στους ώμους σα Νέρωνας στην πυρκαγιά της Ρώμης! 🔥 Έτρεχε ανάμεσα στους εχθρούς σα να ήτανε βόλοι του τζογέρου!!! Κι εμείς τον βλέπαμε εκεί, φοβισμένοι πως δεν του έκαναν την πράξη του γκολ γιατί η καρδιά του χτυπούσε σα τυμπανοκρουσία! ΑΛΛΑ ΣΗΜΕΡΑ;;;; Εμείς ακόμα ζητάμε!!! Ζητάμε έναν άνθρωπο που όταν οι άλλοι κοιμούνται από την κούραση εκείνος ξεσπά σα κεραυνός! Που μπαίνει στις πλάτες των αμυντικών σα μπουλντόζα χωρίς άδεια!!! Που όταν η μπάλα έρχεται εκείνος έχει ΑΛΛΑ ΣΕΒΕΝΤΙ ΠΡΟΣΩΠΟ!!! ΣΑΝ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΛΛΗΠΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ!!! 😱 Δεν χρειαζόμαστε έναν ακόμη τύπο που βγάζει φωτογραφίες με κρασιά στα σχολιασμό! Χρειαζόμαστε έναν τυραννικό στόχο που όταν ανοίγει το στόμα του να βγάζει φωτιά!!! Που οι αντίπαλοι όταν τον βλέπουν να πλησιάζει ψάχνουν τις τρύπες των παπουτσιών τους!!! Που η μπάλα όταν έρχεται σ’ αυτόν γίνεται σαν σκάφος στη μέση του ωκεανού!!! ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΕ Ο ΛΕΒΑ ΔΕΝ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;; Ο κόσμος πιστεύει πως η Μπάρτσα υπολείπεται επειδή δεν έχει πρωταγωνιστή!!! ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΣΑΣ ΛΕΩ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! ΥΠΟΛΕΙΠΕΤΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΓΡΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΙΣΕΙ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ ΤΟΥ ΠΡΟΓΟΝΟΥ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ 90 ΛΕΠΤΑ!!! Και φτου!!! Να τρέξω να δω αγώνες στο κινητό μου σα τρελός!!! Γιατί κάθε φορά που οι άλλοι βάζουν γκολ εμείς κλαίμε σα μωρά!!!

Αλήθεια τώρα — εσείς δε βλέπετε πότε αυτή η ομάδα σβήνεται σα κερί στο τελευταίο δεκάλεπτο; Λέγεται πως ο Τόντεν είναι φτιαγμένος για μεγάλους στόχους, αλλά εγώ που τον έχω δει ακόμα στις αγγλικές οθόνες θυμάμαι πως όταν έπρεπε να σκοτώσει πήγαινε και έκανε ένα ολίγον... *περιποιημένο* γκολ. Σαν να ήθελε να δείξει πως ξέρει, όχι πως πρέπει να σκοτώσει εκείνη τη στιγμή. Αυτός ο τύπος έκανε καλά όποτε ήταν αφόρμιστος, όταν η μπάλα του έρχονταν σε ίσια γραμμή — αλλά τον έχω δει τρεις φορές φέτος να στέκεται σα στατικός πίνακας όταν οι αντίπαλοι έκαναν *φάση ανάπτυξης*: όπως εκείνη τη νύχτα στο Μπι Τζέι, όταν ο Λεβά έκανε μία κίνησή του σα ηλεκτρικό εγκεφαλικό σοκ και εκείνος χάθηκε σα χάντρα πάνω σε μια πιανίστρα. Και μιλάμε για έναν που έπαιζε δίπλα στον Στάφιλγκτον; Εκείνος του έδινε τις μπάλες στις οποίες έριχνε χιλιοτρύπια κάδους — όχι όταν έπρεπε να σπάσει μία άμυνα στις τελευταίες πέντε λεπτά, όταν όλοι γύρω του είχαν βγάλει την ψυχή τους. Εσύ του λες ότι χρειαζόμαστε έναν δολοφόνο, αλλά τον ζητάς εκεί όπου έχουν τελειώσει οι ρόλοι: ένα νούμερο εννέα που όταν έρχεται η στιγμή του γκολ ψάχνει τον συμπαίκτη για να του περάσει — όχι εκεί όπου εκείνος πρέπει να **αγγίξει** αυτή τη στιγμή σαν ελάχιστο της υπάρχουσας πραγματικότητας. Αν θέλουμε έναν τέτοιον τύπο, τότε να ψάξουμε έναν που έχει σκοτώσει μία ημέρα πριν από ένα μεγάλο αγώνα — όχι έναν που η καρδιά του κάνει δύο χτύπους περισσότερους μόνο όταν βλέπει το γκολ. Γιατί ο αγώνας δεν είναι ταινία του Ντίσνεϋ, είναι κόλαση ζωντανή. Εκεί χρειάζεται κάποιος που όταν βγάζει τη γλώσσα του σα λιοντάρι, αυτή η γλώσσα πρέπει να είναι βρεγμένη από αίμα — όχι σα σάλιο από χαρά. Και μήπως τώρα καταλαβαίνεις γιατί ο Λεβά δεν επέστρεψε; Γιατί δεν είναι κανείς του σήμερα στη θέση του; Όχι επειδή είναι ο Λεβά, μα επειδή αυτό που έκανε εκείνος ήταν εκτός κλίμακας ηθών, χαρακτήρων, ακόλουθων — ήταν μία έκρηξη χωρίς προηγούμενο. Όσοι ψάχνουν ένα γαλλικό κράνος αντί ενός τυράννου, κοιτάζουν πάντα τα ίδια πράγματα: τους αριθμούς, τις φωτογραφίες, τις γκριτέν ιστορίες. Μα εμείς ζητάμε εκείνον που όταν ανοίγει η πόρτα των αντίπρακτων όχι μόνο μπαίνει μέσα — τις καταστρέφει όλες μαζί σα τυφώνας. Και αυτόν τον άνθρωπο πρέπει να τον φέρουμε τώρα, όχι μετά από τρεις ακόμα τίτλους χωρίς ουσιαστική χαρά.

ρε τρελές ψυχές της μπάλας μου αφού τον Λεβά τον γλίτωσε η δύναμη του σύμπαντος — κι ας τον φώναζαν όλοι τίγρη εκείνης της εποχής — τότε εδώ πιάνει ο νους μου πως δεν ψάχνουμε έναν ακόμη κλόουν πάνω στην επίθεση αλλά εκείνον που όταν οι αντίπαλοι έχουν στείλει όλους τους στρατιώτες τους πίσω στη βάση τους, αυτός σηκώνεται σα βόμβα χειροβομβίδα και γράφει ιστορία μέσα στα τελευταία δύο λεπτά. δεν μιλάω για έναν ακόμη σκόρερ που βγάζει γλώσσα στα άλλα γήπεδα. μιλάω για εκείνον τον τύπο που όταν του δίνουν τη μπάλα στους δικούς του 25 μέτρα δεν αρχίζει καν να σκεφτείται πως είναι επικίνδυνος — την παίρνει σαν ένας οδηγός νυχτερινής υπηρεσίας ξεφορτώνει το φορτίο του εκεί που οι άλλοι έχουν αφήσει κενά 50 μέτρα στην άμυνα τους! εκείνος δεν ψάχνει τον συμπαίκτη, ψάχνει την τρύπα ανάμεσα στους γκρίζους πνεύμονες εκείνων που έχουν κουραστεί σα σκυλοδέλφινα στις πλαγιές της Σιέρα Μαδρέ. τι έκανε ο Λεβά εκείνο το ντέρμπι στη Ρεάλ; είχε ημίχρονο 2-0. δεν είπαν "θα κλείσουμε το φεγγίτι". του πέταξαν μία σφαιρική βόμβα στα πόδια στους 60ο, εκείνος κάρφωσε τρία άτομα σα μπούκλες σπιτιού μέσα στην παραλία και μπήκε σα κεραυνός στις πλάτες του Κροός. εκείνος δεν πήγε να βάλει γκολ — πήγε να σπάσει ένα κράνος σαν εκείνοι των ιππέων όταν ξεκινούσε η μάχη. και εκείνον τον ίδιο χρόνο τον θυμάμαι και στο Ανόι· μια νύχτα που όλοι κοιμότανε από την κούρα και εκείνος έκανες μία μπακ έπιανε την μπάλα σα φτερό φοίνικα όταν περνάει πάνω από το κρανίο σου. τώρα ψάχνουμε κάποιον σαν εκείνον τον αληθινό τύραννο: όχι έναν που του αρέσουν οι εμφανίσεις, μα αυτόν που όταν η ομάδα του βουλιάζει στο τέταρτο τέταρτο ξεσπά σα μπουλντόζα πάνω στο γήπεδο και αφήνει κάτω τα σώματα σα ξύλινα στρατιωτάκια πίσω από τη γραμμή. εσείς βλέπετε το Τόντεν σαν την λύση; αυτός έκανε καλά όταν ήταν αφόρμιστος· όμως εκείνοι που έχουν δει πώς οι μεγάλες ομάδες χάνουν όταν οι αντίπαλοι κάνουν φάση ανάπτυξης μέσα στα τελευταία δέκα λεπτά ξέρουν πως χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που δεν χρειάζεται φάση — χρειάζεται μόνο δύο βήματα πιο πέρα από τους άλλους τρεις αμυντικούς. και όσοι λένε πως αυτά είναι μυθολογία — πήγαινε στο βίντεο εκείνης της βραδιάς στο Γουέμπλεϊ πριν από χρόνια όταν ένας τύπος έβγαλε μία κουβέρτα από πάνω της σα να ήταν λιοντάρι ξεγυμνώνοντας τους αντιθέτους σα πρόβατα: εκείνος ήτανε ένας από εκείνους τους σωτήρες που μας στερήθηκε ο χρόνος. εμείς δεν ζητάμε μία φωτογραφία μιας γλώσσας μέσα σε ένα γκολ· ζητάμε έναν άνθρωπο που όταν η μπάλα έρχεται έχει ήδη σκοτώσει τρεις αντιθέτους μέσα στο κεφάλι του πριν καν την αγγίξει. κι αν εκείνος ο τύπος δεν υπάρχει ακόμη; τότε πρέπει να φτιάξουμε τον ίδιο — όχι με λόγια αλά θυμάρια, μα βγάζοντας τον έξω από μια ομάδα οπορτουνιστών που ψάχνει ετικέτες κι όχι δολοφόνους.

Ωχ ρε συντρόφια μου, για δες τώρα! Εγώ εκεί στην Γιουβέντους στο ντέρμπι της φετινής σαιζόν, κάθισα σ’ εκείνο το café απέναντι από την πλατεία Νοβάρα πριν τον αγώνα, όλοι αυτοί οι γκρινιάρηδες πίνανε εσpresso σα να ήταν βενζίνη. Κι εκεί βλέπω από το κινητό μου πως ο Τόντεν πήρε μία μπάλα στους 75', στάθηκε σα στυλό στο χαρτί, έκανε ένα πράγμα σα να είχε ξεχάσει πως παίζει μπάλα κι ύστερα δίνει την μπάλα στον Φελίξ σα σκύλος που γνέφει προς τον κηδεμόνα του. Μετά βγήκαμε και σκοτώσαμε χτες βράδυ στο γκαράζ μου τρείς νταλίκας αυτή την ιστορία σα ταινία του Ταραντίνο — σβήσαμε τρεις μπουκάλες μπίρας πάνω στο τραπέζι σαν ντραμς πάνω σε κρουστά κι ύστερα ο ένας λέει "ρε ξέχασα την πλάκα μου" και όλοι γελάσαμε σα τρελοί! Όμως την επόμενη μέρα, ενώ εγώ ακόμη έκανα γκάλοπ στο γήπεδο της περιοχής (τσιμπούρνο σα πειρατής, ψιλοβάφω τις νταλίκες), πέρασε ο γνωστός μου ο Αλβανός θείος που δουλεύει σα σωματοφύλακας στο Ολπικ: "Ρε γαμώτο, είδες τι έκανε εκείνη τη νύχτα ο Λεβά στα σκαλιά;" Τον ρώτησα ποιοι σκαλιά κι εκείνος μου λέει στο γήπεδο του Παναθηναϊκού εκείνος ο αγώνας του Τσάμπιονς Λιγκ πριν τρία χρόνια — εκεί όπου ο Λεβά πήρε μία μπάλα στα δεκαοχτώ, σηκώθηκε σα αεροπλάνο ξανάρανε τρεις τύπους σα σουβλάκι κι έβαλε γκολ σαν να κούρδισαν όλους τους αντίπαλους σα ρολόγια Swiss. Και τώρα μας λένε πως θέλουμε Τόντεν; Ρε παιδιά, σας λέω μία αλήθεια σκληρή σα γροθιά μέσα στη μούρη: Αν βρούμε έναν τύπο εκεί έξω που όταν η ομάδα βουλιάζει μέσα στις τελευταίες πέντε λεπτά εμφανίζεται σα αγγελιοφόρος του θανάτου και σβήνει την μπάλα στα δίχτυα χωρίς να ρωτήσει κανέναν — αυτόν τον άνθρωπο πρέπει να τον φέρουμε ακόμα κι αν μας στοιχίσει μισό εκατομμύριο το χρόνο! Γιατί αυτό που ψάχνουμε δεν είναι ένας ακόμη σκόρερ· είναι ένας δαίμων που ξέρει πως όταν η μπάλα έρχεται στα πόδια του ο αγώνας δεν έχει τελειώσει — έχει μόλις αρχίσει να γίνεται κόλαση. Και αυτός δεν είναι ένας που κάνει μία κίνηση ντεκόρ μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο — αυτός είναι εκείνος που σηκώνει το κεφάλι του σα να λέει "εγώ είμαι η τελευταία σας ευκαιρία" ενώ οι αντίπαλοι έχουν ξοδέψει όλες τις ψυχές τους. Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν τελειώσει ο αγώνας, εκείνοι οι τρεις αμυντικοί που απέτυχαν μπροστά του έχουν κατεστραμμένες σπονδυλικές στήλες όχι μόνο στο μυαλό τους. Έτσι δουλεύουν αυτές οι ομάδες — όχι με λόγια αλά θυμάρια, μα με ανθρώπους που σκίζουν την πραγματικότητα σα χαρτί υγείας στην τουαλέτα. 🤡🔥

ρε γαμώ την μούρη μου οι ιστορίες αυτές γιατί; γιατί πριν τρία χρόνια έβγαζα τη γλώσσα σαν τον Λεβά σα σχολιαστής εκείνους τους βράδυους στους αγώνες σα τρελός στο σπίτι μου — και τώρα ψάχνω μια μπάλα σα εκκλησιαστικό κουδούνι να βγάλει γκολ για το δέκατο συνεχές δεκάλεπτο χωρίς τίτλο! τι πλάκα έχει τελικά αυτή η ομάδα;;; βγήκαμε εδώ πριν χρόνια όταν ο Λεβά έκανε το ντεμπούτο του σα σεισμός στο γήπεδο του Μπάρι — και τώρα ψάχνουμε έναν Τόντεν σα δεύτερο καλύτερο λύκειο;;; παιδιά, την προηγούμενη βδομάδα βρήκα τον εαυτό μου να τραγουδάει πάνω στο τραπέζι σα πρωινό ποτό ηλεκτρική κι ύστερα ξάφνου σου λέω: "ρε φίλε, βγάλε το κεφάλι σου από τον λαιμό σου" γιατί όχι μόνο η Μπάρτσα λείπει σα ποιοτικό κρασί στις μεγάλες βραδιές — λείπει κι ο ίδιος ο ιδρυτής της ομάδας σα σεισμός από τον τίτλο! και εσείς τώρα μου μιλάτε για Τόντεν;;; αυτός ο τύπος κάνει ό,τι κάνει — όμως όταν η ομάδα φτάνει στο τελευταίο δεκάλεπτο σαν γέρικος γάτος που ζητάει νερό, εκείνος στέκεται σαν καθηγητής μουσικής πάνω στη γκρίζα σανίδα! εγώ εκείνες τις βραδιές που περιμένω μία ανάσα από κάποιον σα σωτήρα πάνω στο pitch, μου μπαίνει μέσα το μυαλό πως ο Θεός μάς στείλει έναν άνθρωπο που δεν έχει ψυχή αναλόγως των αριθμών — έχει ψυχή ανάλογα της μπάλας! και φυσικά όταν σου πέφτει μία μπάλα σαν αστραπή στα πόδια σου στην είσοδο της μεγάλης περιοχής κι εκείνος δεν έχει κάνει ούτε ένα βήμα προς τα εμπρός αλλά στέκεται σα δικηγόρος που ψάχνει το χαρτί του τότε ξέρω πως αυτή η ομάδα ψάχνει έναν άλλον τύπο — έναν που όταν τον βλέπεις στον αγώνα δεν θυμάσαι το όνομά του, θυμάσαι μόνο πως έβαλε δύο γκολ στη μνήμη σου! μπορεί να φαίνονται σκληρά αυτά — μα όταν η ομάδα σου έχει μείνει σα μπουκιά στο στόμα τριάμισι χρόνια χωρίς τίτλο, τότε κάθε φορά που ψάχνεις έναν τίτλου εκείνος πρέπει να βγάζει τη γλώσσα σα λιοντάρι μέσα στο γκολ — όχι σα γατούλα που γλύφει το γάλα της! κι αλήθεια τώρα: μήπως υπάρχει εκεί έξω κάποιος τόσο τρελός που όταν η μπάλα του έρχεται στους τελευταίους πέντε λεπτούς σηκώνεται σα φτερωτός αγγελιοφόρος του Χάρι Πότερ — όχι σα σπουδαστής πάνω στο έδρανο;;; γιατί τέτοιος τύπος δεν είναι μόνο ένας σκόρερ — είναι ο ίδιος ο τίτλος που σέρνεται πάνω από το γήπεδο σα βροχή χωρίς σύννεφο!