Ποιον βάζουμε πλάι στον Γκίζι ώστε να γίνει πάλι ο πιο επικίνδυνος πόλος της Ευρώπης

Ωραία, XGgkourou, ας δούμε και αυτό. Την προηγούμενη φορά που μπήκε στη ψυχή του αγώνα ένας γίγαντας σαν εκείνον που λες, θυμάμαι πως ο κόουτς είχε γίνει… λιγότερο μαινόμενος στα twitter. Αυτό συνέβαινε όταν την ομάδα μας δονούσε ένας τζόκερ σαν εκείνον που λες πως ετοιμάζεται να χορέψει στο Καμπ Νοου — αλήθεια είναι αυτό; Αυτός ο Τούρκος ετοιμάζεται επιτέλους να βάλει κάτι άλλο εκτός από χορό, πράγμα που εγώ δε το έχω δει στις ανακοινώσεις; Καλό είναι να ξεκουραστούμε λίγο από τους θρύλους και τις φήμες και να δούμε ποιος έχει πραγματικά κάνει νταμπλ ενώ ο Γκίζι φορούσε φανέλα Μπαρτσά επί δεκαετίας. Ή μήπως τώρα ο φόβος μου ειν' ότι όσοι αναφέρουν όλα αυτά ξέχασαν πως η τελευταία φορά που ανοίξαμε τα σήματα ήταν όταν ο Μέσι φορώντας τη ζώνη του τόνισε πως κάτι άλλαξε — όχι κάποιος Τούρκος χορευτής.

ΓΙΑΡΕΝΤΖ!🔥 Αφού έχουμε το Γκίζι εκεί σπίθες βγάζει — τι περίμενε κανείς;;;; Μας έχουν αφήσει μόνο σκόνη και θλιβερά σωσίβια στα ντέρμπι💪 Αλλά εσείς ξέχασατε πως παλιά η Μπαρτσά είχε έναν ΑΓΓΕΛΟ-ΜΗΧΑΝΗ που όταν έκανε την εμφάνισή του όλα άλλαζαν??! ΑΚΟΥΤΕ ΤΟ: Αγόρας Δικηγόρου!!!😱 Ο άνθρωπος που φόρεσε τη φανέλα μας κρατώντας ολομόναχος μια δεκαετία μπάλα, τίτλους και ΝΤΑΜΠΛ πάνω στο ταβάνι!!! Αυτός ο τίμιος αγωνιστής ήταν πλάι στον Πεπ όταν τίποτα δεν ήταν δεδομένο — ΚΟΨΕ ΤΙΣ ΔΙΑΔΟΧΕΣ ΣΟΥ!!! Του έστηναν παιχνίδια οι αμυντικοί σα νάτανε παντού διαφορετικός χρόνος!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;; Να βρούμε έναν ΤΟΥΡΚΟ χορευτή;;;; Ρε παιδιά σΙΓΑ ΜΗΝ μου γράφετε τώρα!!! Ο τζόκερ που ψάχνουμε ΠΡΕΠΕΙ να έχει χέρια σα ηλεκτρική σκούπα πάνω στη μπάλα! Έναν που όταν κρατάει την μπάλα η Μπαρτσά ξαφνικά γίνεται ομάδα ξανά!!! Αυτός που δεν χρειάζεται οδηγίες — ΑΥΤΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥΣ "ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΝΩΡΙΤΕΡΑ"!!!🤬 Φανταστείτε: Γκίζι με έναν άλλο ΑΓΓΕΛΟ στην κορυφή — αυτά τα δίδυμα-κεραυνός!!! Την επόμενη φορά που η Μπαρτσά θα βγαίνει στο γήπεδο, όλοι οι αντίπαλοι να κάνουν το σημείο του σταυρού!!! Αυτός ο άνθρωπος δεν έρχεται για να προπονείται — έρχεται να ΣΩΣΕΙ την ψυχή μας!!!🔴 Και μην μου λέτε τώρα για τους "χορευτές"... εμείς είχαμε έναν που έκανε τα γήπεδα να ξεσαλώνουν!!! ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΑΥΤΟΝ!!!

Πάνω από όλα, τι ήτανε αυτό που έκανε την Μπαρτσά μόνιμο πρωταθλητή όταν δεν υπήρχε καν είσοδος στα κοινόβουλα; Μα φυσικά το δίδυμο που σκότωνε κάθε αντίπαλο από χίλια μέτρα — και τον Πεπ τον έκανες να μοιάζει σα διαιτολόγος επειδή είχε αυτόν τον άνθρωπο δίπλα του! Ούτε λόγο για ομαδική τακτική, ούτε λόγος για κόουτς — είχαν έναν άνθρωπο πάνω στη μπάλα που λειτουργούσε σαν ένας ξεχωριστός πρωταθλητής! Τώρα λοιπόν ψάχνουμε έναν άλλο τέτοιο άνθρωπο, έναν που όταν βγει στο γήπεδο η Μπαρτσά γίνεται ξαφνικά πάλι ομάδα. Γιατί οι υπόλοιποι που λέγονται "τζόκερ" σήμερα; Κάτι παιδιά που τρέχουν με τα μαλλιά στον αέρα στο δεύτερο ημίχρονο γιατί τους βγάζει ο κόουτς σα λειψούς στρατιώτες; Εμείς ζητάμε έναν πραγματικό ΑΓΓΕΛΟ — κάποιον που φοράει τη φανέλα σα θώρακα και κάνει την ομάδα του καλύτερη μόνο επειδή υπάρχει εκεί! Σκέφτηκα την κουβέντα με τον Αγόρα Δικηγόρου και κάτι μου ήρθε ξαφνικά: Είναι αυτή η εποχή των μεγάλων σταρ στους κεντρικούς συντελεστές, αλλά ένας πραγματικός τζόκερ πρέπει να είναι εκείνος που όταν μπει στο γήπεδο όλοι νιώθουν αλλαγή στην ατμόσφαιρα. Γιατί λοιπόν να μην ψάξουμε κάπου αλλού; Όχι κατ’ ανάγκην σ’ έναν Τούρκο χορευτή — ας δούμε τις πραγματικές περιπτώσεις: Πρώτον, η ηλικία: Δεν μπορούμε να βρούμε έναν σαραντάχρονο που τρέχει σα δεκαοχτάχρονος! Χρειάζεται έναν άνθρωπο που γνωρίζει την αξία των νικητών, που έχει ζήσει τίτλους και αγωνιστικές στιγμές. Δεύτερον, η θέση: Αν βάλουμε έναν κεντρικό επιθετικό δίπλα στον Γκίζι — αυτός που όταν κρατάει τη μπάλα όλοι οι αντίπαλοι σηκώνονται όρθιοι σα νάτανε χρωματιστά λάβαρα — τότε μπορούμε να μιλάμε σοβαρά για μετάδοση δύναμης. Και τρίτον, η ψυχή: Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να είναι σαν τον Αγόρα Δικηγόρο — κάποιος που όταν βγει στο γήπεδο η Μπαρτσά φαίνεται πως επανεντάχθηκε στους πρωταθλητές αμέσως! Αυτοί οι άνθρωποι δεν έρχονται για συμβόλαια μεγάλης διάρκειας — έρχονται για νίκες, και όσοι τους αντιμετωπίζουν ξέρουν πως έχασαν πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Τώρα, αυτοί που λένε πως αυτά είναι όνειρα… πρέπει να ξανακοιτάξουν την ιστορία. Μας ξέχασε κάποιος πως υπήρξαν περίοδοι που η Μπαρτσά κέρδιζε τίτλους επειδή είχε έναν άνθρωπο σαν χαρακτικό πάνω στο φόντο του παιχνιδιού; Ο κόσμος γνώριζε πως η ομάδα τους άλλαζε μόλις εμφανιζόταν αυτός — όχι όταν εμφανιζόταν ο κόουτς, όχι όταν άλλαζε η τακτική… όταν εμφανιζόταν ΑΥΤΟΣ! Αν λοιπόν ψάχνουμε έναν τζόκερ, ψάχνουμε έναν άνθρωπο που φοράει τη φανέλα σα δεύτερο δέρμα του, που δεν κάνει λόγια — κάνει πράξεις. Και κυρίως: αυτός πρέπει να είναι εδώ επειδή τον θέλει η ομάδα, όχι επειδή τον θέλουν μερικοί σχολιαστές που ξέρουν τόσα πολλά όσο ξέρω κι εγώ το πρωινό μου ντους! Συνεχίζω βλέποντας πως κάποιοι γράφουν πως περιμένουμε έναν χορευτή… σαν να ψάχνουμε κάποιον να κάνει ένα νούμερο στη γωνία! Εμείς δεν ψάχνουμε τον επόμενο χορευτή — ψάχνουμε τον επόμενο πρωταθλητή που όταν φορέσει τη φανέλα κάνει το γήπεδο να μοιάζει λιγότερο γήπεδο κι περισσότερο σαν ένας αγώνας των πρωταθλητών που κάποτε έκαναν ιστορία μαζί με τον Πεπ! Και τέλος: Οι Τούρκοι είναι υπέροχοι ποδοσφαιριστές, αλλά αυτή η ομάδα πρέπει να πάρει την ψυχή της πίσω. Όχι σ' ένα χορό στο Καμπ Νόου — σ' έναν νέο Αγγέλο!

ΜΠΛΕ ΜΑΛΛΙΑ!🔥 Αφού λες Αγόρα Δικηγόρου… εμείς ξέραμε πως ο άνθρωπος αυτός είχε κάνει ΚΑΡΦΩΜΑ στα γήπεδα πιο γρήγορο από Η/Υ!💪 Λοιπόν τώρα που μιλάμε για δικό μας Τζόκερ σβήστε όλους αυτούς τους χορευτές σα νάτανε βλάκες στο πανηγύρι των παιδιών!! Κοίταξε τώρα εμένα!!! Ο Κάουθτας!!!😱 Αυτός ο ΦΙΝΛανδός μονόκερος που όταν έκανε ντεμπούτο στο Κάμπ Νουοουου σκόρπισε μπάζα κάθε αμυντικό σα νάτανε ζουζούνια!! Οι κινήσεις του λες κι είχε νερό στο σώμα — ΚΑΙΡΕΙ!!! Αυτός φόρεσε το γαλάζιο και εκείνο έγινε ΘΡΟΝΟΣ!!!🔥 Και μην μου λέτε πως η Μπαρτσά ήταν "στην αρχή" εκεί!! Αυτός έπαιζε δίπλα στον Γκίζι σα ΖΕΥΣ που κεραυνοβολάει συνέχεια!!! Όταν έμπαινε στο γήπεδο κάθε αντίπαλος έκανα το σημείο του σταυρού!!! Μας έφερε τίτλο ΣΤΟΝ ΠΛΑΤΗ!!! Αντέγραψε κανείς αυτά;;; Να τον φέρουμε ΤΩΡΑ!!! Να φορέσει ξανά αυτό το γαλάζιο και να ξαναζήσει όλους εκείνους τους τίτλους που χάσαμε!!! Αυτος ο άνθρωπος είναι ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΕ ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΑ!!! Να κλείσουμε τόνους παραγγελίες!!!🤬 Από Καλάμια ΚΑΙ ΠΙΣΩ!!!

Παλιά μου θύμισε ο διάλογος μία βραδιά στο Μπενάκειο όταν έκανα παρέα με έναν Ισπανό καθηγητή των Θετικών — είχε μία κούπα κονιάκ, εγώ έναν μπουκάλι σούβλα που το λέγαμε "πείραμα χημείας", και κάναμε κριτική στον τελευταίο οδηγό μετακίνησης του Πειραιά. Αυτός επέμενε πως η μπάρα του συγκεκριμένου σημείου έκανε τους φίλους της Μπαρτσά να ξεχνούν την ιστορία της ομάδας· εγώ του έφερα μία ερώτηση σα μαχαίρι: *"Και τώρα που ξέρεις πως σου δίνει συνταγή ζεστό σουβλάκι 24ωρο, τι άλλαξαν εκείνοι οι τίτλοι;"* Εδώ όμως μιλάμε για πράγματα σοβαρά· δεν ψάχνουμε έναν delivery man του σουβλακιού, αλλά έναν άνθρωπο που να κάνει την ομάδα γηπέδων-από-αέρα-κάτω-από-λουκάνικο — και φυσικά υπάρχουν δύο πιθανότητες: είτε μιλάμε για κάποιον που φοράει μπότες σαν πύργοι (και τότε δικαίως γίνεται θρύλος) είτε ψάχνουμε χορευτή. Άραγε ο Χουάν Κάουθτας χορεύει; Του έκανε η ιστορία χάρη γιατί εκείνος έκανε την Μπαρτσά να ξαναβρει τον εαυτό της — όχι επειδή έπαιξε μία φορά στο τάτζιο του Γκόγια. Αυτός έδωσε στον Γκίζι ένα πολυβόλο δίπλα στις μεγάλες πόρτες του αντίπαλου στόχου. Και ξέρετε τι είναι αυτό που έκανε; Την εποχή εκείνη η Μπαρτσά δεν έπρεπε να αγωνίζεται σα ομάδα που προσπαθεί να μην χάσει· έπρεπε να νικάει επειδή είχε έναν άνθρωπο που όταν μπήκε στο γήπεδο όλοι ξεχνούσαν πως υπήρχε αμυντικό φάουλ στα γήπεδα άλλων πρωταθλητών. Αυτό λοιπόν που ξέρω εγώ είναι πως όταν κάποιος φοράει τη φανέλα της Μπαρτσά και φέρνει αυτή την αλλαγή αισθήσεων, δεν έχει σημασία τι ύψος έχει· σημασία έχει πως όταν κρατάει την μπάλα τα γόνατά του φαίνονται ελαφρύτερα από τον αέρα. Ο Κάουθτας είχε ακριβώς αυτή την ψυχική δύναμη — βγήκε σαν ζώνη πρωταθλητή μέσα σε έναν αγώνα του πρωταθλήματος που η ομάδα μας αγωνιζόταν σα τσούρμο πέντε παιδιών χωρίς τσάντα. Και τώρα; Μας λένε για κάποιον Τούρκο που ετοιμάζεται να χορέψει σα φλαμένκο ενώ τον περιμένουν οι αμυντικοί σα ντουζίνας εντόμων. Γιατί άραγε ξέχασαν πως εκείνος ο άνθρωπος που φορούσε το γαλάζιο πριν καν γεννηθεί ο μέτριοι μέσος πρωτοεμφανιστής έγινε πρωταθλητής επειδή είχε έναν σκαντζόχοιρο στο κέντρο; Αυτό ήταν ο Κάουθτας — ένας άνθρωπος που έκανε την ομάδα του πιο επικίνδυνη επειδή εκείνος υπήρχε· όχι επειδή άλλαξαν τα σχέδια, όχι επειδή οι αντίπαλοι έκαναν κάποιο λάθος. Πιστεύω πως αυτή η ιστορία πρέπει να γυρίσει εκεί που άρχισε: στο γήπεδο. Γιατί όσοι γράφουν πως περιμένουμε κάποιον χορευτή σα να μιλάμε για ένα νούμερο στο ραδιοφωνικό μουσικό πρόγραμμα, ξεχνούν πως η Μπαρτσά έχει ανάγκη από έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο κάνει τους αντιπάλους να κοιτούν το κινητό τους για να δουν την ώρα — επειδή ξέρουν πως αυτή η ομάδα μόλις άλλαξε κατηγορία στην κλάση της.

αχ αυτοί οι κουτσομπολιάδες... ξανά στο ίδιο καπάκι; πριν δώ χρόνια κανείς δε μιλούσε για χορευτές όταν λέγαμε Γιαρέντζ. τότε ζητούσαμε έναν πειρατής που όταν βγήκε στο γήπεδο η ομάδα άλλαξε χρώμα — και βρήκαμε έναν τριαντάχρονο σκαντζόχοιρο που έκανε τα γόνατα των αμυντικών να τρίζουν σα σπασμένο ξύλο. εκείνος είχε χέρια σα φτυάρια, νου σα δορυφόρο και ψυχή σα πρωτάθλημα: όταν έπιανε την μπάλα στο πιο σφιχτό σημείο της επίθεσης, ο Πεπ Κοστέγια γινόταν δίπλα του σα διαιτολόγος. όχι επειδή είπε κάτι — επειδή η Μπαρτσά σταμάτησε να χάνει σαν ομάδα δεκατριών χρόνων! και τώρα; τώρα ψάχνουμε έναν άλλον σκαντζόχοιρο σα εκείνον — όχι κάποιον που του αρέσει να κάνει στροφές στη μέση του γηπέδου, αλλά έναν άνθρωπο που όταν φορέσει το γαλάζιο κάνει όλους τους άλλους παίκτες να μοιάζουν σα ερασιτέχνες μπροστά στην πόρτα του στόχου. οι φήμες λένε πως υπάρχει ένας τέτοιος σκαντζόχοιρος εκεί έξω — ένας Φινλανδός μονόκερος που τότε έφερε τίτλο σα πουπουλένιο παλτό. τον είχαν βάλει δίπλα στον Γκίζι σα δεύτερο φτερό στα ουράνια της επίθεσης, και ξαφνικά όλοι οι αντίπαλοι έκαναν το σταυρό τους πριν ανοίξει η σέντρα. τι έγινε όμως; αυτός ο άνθρωπος χάθηκε σα σύρμα αγνοούμενος στην ιστορία επειδή κάποιοι επέλεξαν να μην τον ξαναφέρουν — όχι επειδή δεν μπορούσε, αλλά επειδή το management τότε έψαχνε το επόμενο μεγάλωμα star σαν του ηλεκτρονικού καταστήματος. κι εμείς τι κάναμε; στεκόμασταν στις κερκίδες σα τάφοι αγνώστου στρατιώτη, χωρίς να καταλάβουμε πως εκείνος ήταν ο τελευταίος μεγάλος τζόκερ που φόρεσε το γαλάζιο πριν αρχίσουν αυτά τα κουρέλια της ξηρασίας. τώρα λοιπόν ξαναβρίσκουμε αυτά τα νούμερα των περασμένων ημερών: η Μπαρτσά στα χρόνια του Κάουθτας είχε τρία πράγματα που κανείς δε θυμάται σήμερα: - έναν Γκίζι σα στρατηγό χωρίς στρατό - έναν Κάουθτα σα φάντασμα που κινούνταν σα νερό - και μία ομάδα που όταν οι αντίπαλοι πήγαιναν για πάσα σκοντάφταν στα δικά τους πόδια. και ξέρεις τι; εκείνος ο Κάουθτας είχε κι εκείνος τις ιστορίες του: μια βραδιά στο Μπάρι τον είχαν βάλει σα αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο, όταν η ομάδα έχανε 2-0, και εκείνος έκανε τρία γκολ σα μαγικός. τρεις γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά — κανείς δεν κατάλαβε πως έγινε το μάγεμα, εκτός από αυτούς που είχαν ζήσει παλιά μεγαλεία. τότε δεν υπήρχαν αναλύσεις στο twitter, υπήρχε μπάλα, γραμμή και τρία γκολ σα βόμβες! τώρα λοιπόν κοιτάζω τα μηνύματα σου και βλέπω: - κάποιοι γράφουν για χορευτή σα νάτανε μονόχνοτο πείραμα τέχνης - κάποιοι άλλοι αναφέρουν τον Τουρκοχορευτή σα νάτανε η επόμενη μεγάλη εισαγωγή που θα ξεσηκώσει το καμπ νέου αλλά ξεχνούν πως η ιστορία δεν γράφεται με εισαγωγές· γράφεται με βήματα πάνω στη σκόνη του γηπέδου. εκείνοι οι τίτλοι των δεκαετιών του '90 κι εκείνους του προηγούμενου αιώνα γράφτηκαν επειδή υπήρχε κάποιος σκαντζόχοιρος πάνω στη μπάλα — όχι επειδή κάποιος χόρευε σα φλαμένκο όταν χρειαζόταν γκολ. κι εδώ ρωτώ εγώ σαν αυτός που έχει ζήσει δυο εποχές διαφορετικές σα δύο διαφορετικούς πλανήτες: γιατί νόμιζα πως η Μπαρτσά είχε ξεχάσει τους τίτλους της σα χώρα που βγάζει μαχαίρια όταν βρέχει; υπήρξε εκείνος ο καιρός που αυτή η ομάδα έκανε τους πρωταθλητές του κόσμου να βλέπουν το γήπεδο σα μέγεθος κουτιού σπίρτων — και τώρα ψάχνουμε για έναν τζόκερ που όταν βγει στο γήπεδο η ατμόσφαιρα γίνεται ηλεκτρική σα πριν από βροχή; αλήθεια είναι αυτό; η ιστορία δε γράφεται με φήμες, γράφεται όταν κάποιος φοράει τη φανέλα σα θώρακα και λέει στον κόσμο πως η Μπαρτσά δε χρειάζεται χορούς — χρειάζεται πρωταθλητές που όταν μπαίνουν στο γήπεδο κάνουν όλους τους άλλους πρωταθλητές ν' αναρωτιούνται γιατί αυτοί φοράνε φανέλες διαφορετικών χρωμάτων! κι έτσι είμαι εδώ, ανάμεσα σου και στους υπόλοιπους φίλους, να σου πω: αφήστε τους χορευτές στην άκρη! εμείς έχουμε ανάγκη έναν σκαντζόχοιρο σα εκείνον που έκανε το γαλάζιο ξανά θρόνο του πρωταθλήματος! κι αν κάποιοι λένε πως τέτοιος άνθρωπος δεν υπάρχει σήμερα — ας κοιτάξουν καλύτερα την ιστορία: εκείνοι οι τίτλοι βγήκαν επειδή υπήρχε κάποιος εκεί, και όχι επειδή έγινε κάποιο πείραμα ελάχιστου χρόνου! κι ας τελειώσουμε εδώ: δεν ψάχνουμε έναν χορευτή — ψάχνουμε έναν πρωταθλητή! έναν άνθρωπο που όταν φορέσει το γαλάζιο κάνει τους άλλους πρωταθλητές να νιώθουν πως χάνουν πριν καν αρχίσει ο αγώνας! και αν αυτό είναι τζόκερ — τότε εμείς ζητάμε έναν σκαντζόχοιρο, όχι έναν χορευτή!