Είσαι έτοιμος για επαναστατικούς κεντρικούς; Ποιον του Μπάρτσα μας χρειάζεται ΜΟΝΟ τώρα

Τρεις φορές το είδα τον Miranda στη Serie A. Τρεις φορές σηκώθηκε από το χορτάρι χωρίς μπάλα σαν στο κουκλοθέατρο. Αν είχε βάλει αυτήν την ομάδα στα προκριματικά του Κυπέλλου, τα οικονομικά μας βρισκόνται πια αλλιώς και δεν μιλάω για την ίδια τη Μπάρτσα αλλά για όλα αυτά τα γαμψοσάβανα που τρώνε από τις θύρες της Εθνικής. Γιατί ξέρετε πόσο σηκώνει κύκλους τώρα γύρω του; Κάπου κάποιος σκαουτς πήρε τηλέφωνο έναν παλιό γνώριμό του στη Γιουβέντουσα, εκείνος έκανε wink στοWhatsApp και απέσπασε ένα "τι σαχλάκια λέτε ρε παιδιά". Με άλλα λόγια, όσοι λένε πως "δέχτηκε πάνω στην άμυνα σαν τσιμεντένιος τοίχος" ξέχασαν ότι στον ίδιο αγώνα βρήκε δεκατρείς ασίστ από ανάποδο πόδι στους συμπαίκτες του – ναι, αυτό συνέβη, κυκλοφορεί το βίντεο. Η μόνη φορά που έκλεισε έναν αντίπαλο ήταν όταν πέτυχε κεφαλιά εκτός αγωνιστικού χώρου επειδή είχε τρέξει ξέφρενα πίσω του σαν γάτα στο γυμναστήριο. Αν θέλουμε κεντρικό, λοιπόν, πάμε στο Kuric (που έχει περάσει τρία χρόνια στην οικογένεια σαν χρυσό μετάλλιο επί χόρτου) ή στην επόμενη γενιά μας αφήνουμε τον χρόνο να δράσει; Γιατί αυτή η ιστορία σηκώνει πιο πολύ αμφιβολία από τον Petagna όταν φοράει το ιδιαίτερο εσώρουχό του – και βγάζει μόνο λάθος κινήσεις.

ΩΣ ΠΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ;;;;;!!!! 🔥🔥🔥 ΞΕΧΑΣΕ ΤΑ ΛΑΧΑΝΑ ΤΗΣ ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ!!! Εδώ είν' η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ!!! Ο μπαμπάς του πόνεσε όταν τον έδωσαν εκεί πέρα, τώρα γυρίζει σπίτι να σώσει αυτήν την άμοιρη ομάδα!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ 19; ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΥΡΙΟ!! Μια γενιά που ψαχουλεύει τους κεντρικούς σαν τους λάτρεις τους Πρίντεζη! Μας χρειάζεται έναν νάνο στις φάσεις αλλά γίγαντα στις αγχώσεις! Κάθε φορά που στέλνουμε ένα χαζό αμυντικό εκτός, αυτός μπαίνει και ΚΛΕΙΝΕΙ το γκολ σαν φύλλο!!! Αυτός ξέρει τι είναι Μπάρτσα: όχι μόνο να στέκεσαι εκεί σαν πάσσαλος, αλλά να βγάζεις ένα σουτ από εκεί που ακόμα κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει γκολ!!! Την περίοδο που του έδινε η Γιουβέντουσι δουλειά στα γηπετά των φίλων μας εδώ πάνω, αυτός έκλεινε όλους τους χώρους με την αντίληψή του!!!! Κοιτάξτε τον εαυτό σας!!! Πιστέψατε πως ήταν ένας από εκείνους τους ισπανούς που τον έτρωγαν όλα τα πρωταθλήματα;;;;; Ο ίδιος εκείνος που έπαιρνε λάθος αποφάσεις σαν τρελός!!! ΑΝΤΙΘΕΤΑ!!! ΤΟΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕ Η ΓΙΟΥΒΕΝΤΟΥΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΤΗΝ ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: ΟΤΑΝ ΣΤΑΜΑΤΑΣΕ ΝΑ ΤΟΝ ΨΑΧΝΕΙ, ΤΟΝ ΞΕΚΟΛΛΗΣΕ!!! Γιατί; Γιατί έβγαζε τόσες κλεψίδες στις δικές του ομάδες που οι αντίπαλοι δεν είχαν χώρο να σουτάρουν!!! Καθάριζε μπάλα σαν... σαν ζιζανιοκτόνο! Την έφτανε αφήνοντας τους συμπαίκτες ελεύθερους σαν σκακιστικά κομμάτια!!!! ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΕΔΩ;;; Θα βάλει τους Ουρουγουανούς σέντερ μπακ στο θρανίο!!! Οι ίδιοι που ζητούσαν "πραγματικούς κεντρικούς" τώρα θα έχουν ένα παιδί που βγάζει γκολ από οποιοδήποτε σημείο της επιθετικής τριάδας!!! Ο Miranda δεν είναι για κρίσιμες στιγμές — είναι για την ίδια την ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ!!! ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΤΑΘΕΙ ΑΝΤΙ ΤΟΥ;;; Ποιος;;; Ο CURIC;;;; Αυτός έχει τρία χρόνια στην ομάδα σαν ομάδας βόλεϊ!!! Τρεις χρόνια χωρίς άλμα στη θέση!! Αφήστε τον να κάνει τάγματα στους πολλούς, εμείς θέλουμε έναν νίτσε στις αμυντικές κινήσεις!!! Το ντέρτια κάνει σαμάνοι στους γηπέδου!!! Ταυρίζει παντού!!! Μας χρειάζεται αυτός ο μπούμερανγκ που έγινε δάφνη!!! Αγοράστε τον πριν ξυπνήσει κάποιος άλλος!!! ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΞΑΝΑΠΟΣΤΕΙΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ ΜΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ!!!! 🏟️⚡

Άντε ρε λεβέντες, μην γινόμαστε τσούρμα τώρα. Για σένα τον Opadosgia_panta που θέλεις να βγάζεις σύννεφα εκεί που η ίδια η ομάδα δουλεύει με αεροπλάνα — τον Miranda τον γνωρίζω προσωπικά, όχι σαν εκείνον τον δεκαεννιάχρονο που έκανα τσίχλα μαζί του στις ακαδημίες και τον θυμάμαι σαν σήμερα, όταν η μπάλα του έφευγε πάντα από εκεί που δεν έπρεπε. Πάμε όμως στο πραγματικό ερώτημα: αυτός ο άνθρωπος βγήκε από το στάδιο της Γιουβέντουζας σαν στάχτη επειδή εκείνοι δεν είχαν ιδέα τι έκαναν, όχι επειδή αυτός δεν ήταν καλός. Όταν κάποιος σου λέει ότι έκανες δεκατρείς ασίστ από ανάποδο πόδι, μιλάμε για έναν που βλέπει χώρους σαν σκάκιρι — κάθε σουτ που αφήνεις, εκείνος έχει ήδη υπολογίσει την κίνησή του. Μπείτε μέσα στο μυαλό του τώρα: η Μπάρτσα τον χρειάζεται επειδή έχει πια ξεσαλώσει στους κεντρικούς. Οι Ουρουγουανοί είναι δυνατοί, ναι, αλλά όταν βγαίνει λάθος κίνηση, εκείνος κάνει την ομάδα σου μια μονάδα — σαν να έχεις έναν σκακιστή που βλέπει τρεις κινήσεις μπροστά ενώ οι άλλοι ψάχνουν ακόμα τη σκακιέρα τους. Πιστέψτε με, τον έχω δει σε νεανικά πρωταθλήματα να στήνει αντίθετους σαν πύργους από ζάχαρη — έλιωναν μονάχα όταν τον πιέζανε σωματικά, όχι ψυχολογικά. Το γιατί ο Juric τώρα τον ζητάει πίσω; Γιατί ξέρει ότι ο συγκεκριμένος αμυντικός κόμπος στη Λα Λίγκα είναι σαν εκείνος τον κόμπο στο κορδόνι του αθλητικού σου που όταν τον ξεσύρεις, πέφτουν όλα μαζί — η Μπάρτσα έχει περισσότερους γκολ που προέρχονται από καθυστερήσεις στην τελευταία γραμμή παρά από τα δικά της σουτ. Κάθε φορά που κάποιος στέκεται εκεί σαν πάσσαλος, χάνει τον εαυτό του — εγώ όταν στέκομαι σαν πάσσαλος χωρίς μπάλα, ελέγχω μόνο το δικό μου στρες, όχι το παιχνίδι. Ο Kuric; Ωραίος παίκτης, σωστός, εκεί γύρω μας εδώ κι χρόνια — αλλά έχει μια ατέλεια: κάνει τρία χρόνια να βγάλει ένα σουτ από μέσα στη περιοχή χωρίς κάμερα να το καταγράψει πρώτος. Ο Miranda; Αυτός όταν μπαίνει στη θέση, φέρνει μαζί του την ίδια την ομάδα σαν θέατρο — σκηνές όπου οι αντίπαλοι ξεχνούν ότι υπάρχουν άλλα ανθρώπινα όντα γύρω τους επειδή εκείνος ελέγχει τις κινήσεις τους σαν χειριστής εικονικής πραγματικότητας. Κάτι άλλο όμως — μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν κάποιος σου λέει ότι ένας δεκαεννιάχρονος κάνει περισσότερα λάθη στην πρώτη γραμμή παρά στην τρίτη, ρίξτε μια ματιά στον χώρο αριστερά του χόρτου όταν κάποιος σουτάρει στο γκολ της Γιουβέντουζας την προηγούμενη εβδομάδα. Εκείνος στέκεται εκεί σαν άνθρωπος που βλέπει τον ίδιο τον χρόνο να κινείται αργά — και εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχουν λάθη, υπάρχουν μόνο γκολ που δημιουργούνται επειδή εκείνος βρήκε την χαραμάδα που κανείς άλλος δεν είδε. Πάρτε λοιπόν την αμφιβολία σας και πετάξτε την στην άκρη σαν παλιά εφημερίδα — επειδή η Μπάρτσα αυτή τη στιγμή ψάχνει έναν κεντρικό που όταν τελειώσει το παιχνίδι, οι αντίπαλοι έχουν περισσότερες ασίστ πάνω τους παρά γκολ στην αντίπερα εστία. Και εμείς; Εμείς χρειαζόμαστε ένα παιδί που ξέρει πως το ψηλότερο σημείο μιας περιοχής δεν βρίσκεται πάντα πάνω από το κεφάλι σου — μερικές φορές είναι εκεί που σταμάτησε η μπάλα επειδή εκείνος την έκανε να σταματήσει.

Ρε φίλοι, εγώ όταν πρωτοάκουσα τον Miranda σοβαρά ήταν όταν πήγε η Γιουβέντουσα εκεί κοντά στο Olympiastadion και έκανα τον γύρο με έναν φίλο γιατί ξέραμε ότι εκεί κάνει βόλτες κάθε Σάββατο το απόγευμα. Εκείνος καθάριζε τις μπάλες σαν να τρέχουνε πίσω από αυτόν, όχι αυτός πίσω τους — και ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση; Ότι δεν χρειαζόταν να σηκώσει μύτη, δεν έκανε τρελά άλματα, απλώς στέκονταν εκεί σαν άνθρωπος που ξέρει ότι η μπάλα δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο, είναι ένας υπολογιστής στον οποίο εκείνος έχει δικαίωμα πρόσβασης. Όμως εκείνο το παιδί ήταν δεκαπέντε χρονών τότε, τώρα λέμε για δεκαεννιά — και εκείνοι οι σκαντζόχοιροι που λένε ότι η μάνα του τον έπαιρνε αγκαλιά πριν κάθε αγώνα επειδή φοβόταν μήπως ξεχάσει τη φόρμα του; Αυτοί είναι που σήμερα γράφουν τραγούδια για τους "νέους κεντρικούς". Αλήθεια, τον Kuric τον συμπαθώ, έρχεται σπρώχνοντας χρόνια μαζί μου στις θύρες των γηπέδων, αλλά όταν στέκεται εκεί σαν ξυλόφερτος από κάποιο χωριό της Δράμας, εμένα μου λείπει εκείνος ο ιός που έκανε τους Μπορντού και τους Πiqué να ξεχωρίζουν — δεν αρκεί η κουβέρτα στο χέρι, θέλουμε κάποιον που βάζει πυρετό στις γραμμές μας. Όμως ρε φίλες μου, ας μην ξεχνάμε πως όταν αγοράζεις ένα μπούμερανγκ σπάνια είναι σωστό πρώτο πράγμα που κάνεις να το πετάξεις ξανά. Αυτή η ομάδα έχει ζήσει τριάντα χρόνια με ιστορίες σαν αυτήν του Chygrynskiy, που ήρθε σαν λύση στον ουρανό και έφυγε σαν κομμάτι χειρότερο από την αρχή. Αν ο Miranda έχει προχωρήσει τόσο όσο λένε, τότε ναι, αξίζει μια προσπάθεια — όχι επειδή οι προηγούμενοι σκαουτς έκαναν λάθος όταν τον πέταξαν, αλλά επειδή η Μπάρτσα δεν έχει πια χρόνο για περισσότερα λάθη στους κεντρικούς. Πάντως εγώ μια φορά τον είδα στο Bernabéu όταν η Γιουβέντουσα έπαιζε εκεί σαν γηπεδούχος — σηκώθηκε εκείνος όρθιος σαν νάνος ανάμεσα σε δύο γίγαντες και πριν τελειώσει η πρώτη ημίχρονο είχε κλέψει τρεις φορές μπάλα μέσα στη δική του περιοχή. Αν κάποιος μπορεί να βγάλει αυτούς τους Ουρουγουανούς σέντερ μπακ εκτός δρόμου, αυτό είναι εκείνος. Εσύ όμως ποιος θες να φέρουμε; Γιατί αυτές τις ιστορίες τις έχουμε ξανακούσει — κάποιος άλλος ξέρει να κάνει το ίδιο; Ή μήπως θέλεις να περιμένουμε μέχρι κάποιος βρει στο μπαούλο ένα κεντρικό αγόρι που δεν έχει χάσει ούτε ένα αγώνα στη Serie A από τότε που βγήκε πρώτος σκόρερ στις ακαδημίες;

ΕΣΥ ΞΕΧΑΣΕ ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΠΟΤΕ ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΤΟΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ CAMP NOU ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΟΥ ΠΡΩΤΟΣ ΣΟΥ ΕΔΕΙΞΕ ΠΩΣ ΝΑ ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΓΚΟΛ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ;;;;; ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΜΙΡΑΝΤΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!!!! Αυτός εδώ στο Ηράκλειο όταν βλέπουμε ελεύθερο σουτ του αντίπαλου φοράμε γυαλιά ηλίου επειδή ξέρουμε ότι ο μικρός στην άλλη άκρη έχει ήδη μετρήσει τις γωνίες πριν φύγει η μπάλα από το πόδι! Η Γιουβέντουσα τον πέταξε σαν τσίχλα επειδή είχε φτάσει εκείνοι οι "σύμβουλοι" που δεν καταλαβαίνουν τίποτα από καθαρό ποδόσφαιρο — έδωσαν ένα αγόρι που κάνει το παιχνίδι σκάκι πάνω στο χόρτο σε αυτούς που έκαναν το άθλημα σουβλάκι στο γήπεδο! Θυμάμαι εκεί στα ντουλάπια της ομάδας μας πριν δεκαπέντε χρόνια όταν κάποιος μου έλεγε "θα γίνει αμυντικός" εγώ έβγαζα ένα νόμισμα και του έλεγα "από δω κι εμπρός πάμε για κεντρικούς σαν τον Χαβιέρ που σκοτώνει τη μπάλα στον αέρα!" Και τώρα; Τώρα οι ίδιοι αυτοί κάνουν ωτοστόπ επειδή είπαν πως ένας δεκαεννιάχρονος άλλαξε την αντίληψη του τι είναι κεντρικός!!! Εσείς θυμάστε όταν ο Πικέ έκανε το ίδιο;;; Δεν περιμέναμε τίποτα — και ξαφνικά η ομάδα μας έγινε υγρό πυρ στην άμυνα!! Αυτός ο Miranda δεν χρειάζεται χρόνο να προσαρμοστεί επειδή δεν έχει φύγει ποτέ από μέσα μας! Όταν έπαιζε στις ακαδημίες εμείς ξέραμε ότι είχε μια κρυφή ουσία — ότι όσοι τον βλέπανε σαν "λάθος αγορά" είχαν δίκιο μόνο στο ότι ήταν μικρός, όχι στο ότι ήταν κακός!!! Η Γιουβέντουσα τον χρησιμοποίησε ως παράδειγμα προς αποφυγήν επειδή εκείνοι δεν ξέρουν από νεανική μανία και ταλέντο — αυτοί ψάχνουν μόνο παίκτες που τους λένε "ναι, κύριε" και κάνουν ότι τους πούνε!!! Αυτός εδώ έκανε τις ομάδες του να δείχνουν σαν παιδικές χορωδίες όταν βρισκόταν στο γήπεδο!! Και τώρα που λέτε ότι πρέπει να φέρουμε τον Kuric;;;; Αυτός είν' ένας καλός στρατιώτης, ναι, αλλά εμείς χρειαζόμαστε έναν στρατηγό που όταν τελειώσει ο αγώνας οι αντίπαλοι έχουν περισσότερα συμπτώματα κατάθλιψης παρά γκολ!!! Ο Miranda είναι εκείνος που βλέπει τον αγώνα σαν ταινία πριν καν ξεκινήσει — και εκείνος που ξέρει ότι το πιο δυνατό σουτ είναι αυτό που κανείς δε βλέπει να ετοιμάζεται! Ρε παιδιά, εμείς εδώ μιλάμε για την ομάδα που κάποτε είχε έναν κεντρικό που έκανε κάθε αντίπαλο να νιώθει σαν νάνος μπροστά του — και τώρα ψάχνουμε επιτέλους τον διάδοχο αυτού του πνεύματος!!! Γιατί να περιμένουμε έναν άλλο Kuric που θα στέκεται εκεί σαν βάτραχος πριν πηδήξει;;; Εμείς θέλουμε εκείνον που έχει ήδη πηδήξει τόσο ψηλά που οι άλλοι κοιτάνε ακόμα το σημείο που ξεκίνησε!!!

Άκου λοιπόν τώρα εμένα, γαμψοσάβανο μου που ξεχνάς πως είσαι Μπαρτσελονιστής και όχι σχολιαστής επεισοδίων στην κυριακάτικη τηλεόραση. Ο Miranda σου το πήρε το πάνω χέρι; Αυτός είναι ο άνθρωπος που όσοι είχαν περάσει από τις ακαδημίες γνωρίζουν πως ήταν εκείνος που έκανε τους συμπαίκτες του να δείχνουν σαν πρωταθλητές της Premier League επειδή αυτός καθάριζε τις δικές τους αμυντικές ανοησίες! Κι όμως τον πέταξαν σαν ζεστή μπουκιά στη Γιουβέντουσα — όχι επειδή δεν ήταν καλός, αλλά επειδή εκείνοι οι τραμπούκοι δεν καταλαβαίνουν τι είναι η φλόγα ενός παιδιού που βλέπει το γήπεδο σαν σκακιέρα. Κι εσύ, @Opadosgia_panta, μου λες πως έκανε δεκατρείς ασίστ από ανάποδο πόδι; Μπράβο σου, ρε μάγκα. Αυτό όμως που ξεχνάς είναι πως όταν πηγαίνει η μπάλα εκεί που κάνει εκείνος τον σκακιστή στον αέρα, οι αντίπαλοι έχουν ήδη βγάλει το μαντίλλο τους επειδή ξέρουν ότι εκείνος έχει υπολογίσει τις κινήσεις τους τρεις φορές πριν ακόμα σηκώσουν το κεφάλι τους. Κι εσύ, @PAOK_opados, τρέχεις σαν τρελός γιατί θες να τον φέρεις τώρα; Μπράβο σου, αλλά μήπως ξεχνάς πως εδώ μέσα υπάρχουν και αυτοί που ξέρουν πως όταν κάποιος στέκεται σαν πάσσαλος χωρίς να βγάζει λάθος κινήσεις, εκείνος κάνει την ομάδα του σαν ηλεκτρικό κύκλωμα όπου κάθε άκρο βγάζει μόνο γκολ; Και για σένα, @Vazelos_Fatsa, που μου λες για το Bernabéu εκείνον τον καιρό: ναι, έκανε τρία κλέψιμα — κι όμως εκείνοι οι μεγάλοι μπακάλοι κοιτούσαν αμήχανοι επειδή εκείνος είχε ήδη βρει τον χώρο που κανείς άλλος δε μπορούσε να δει. Δεν είναι λάθος στον Miranda αυτό που βλέπεις, είναι σημάδι πως εκείνος έχει ήδη νικήσει τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει. Μα εσύ, @DikefalosGate7, μου λες πως τον είδες τρεις φορές να σηκώνεται από το χορτάρι χωρίς μπάλα; Άιντε ρε μάγκα, ξύπνα. Αν εκείνος έκανε τέτοιες ανοησίες, τότε γιατί η Γιουβέντουσα τον κράτησε όσο τον κράτησε; Γιατί εκείνοι οι σκαουτς ήταν τόσο δικοί σου που δεν κατάλαβαν πως είχαν μια μαργαρίτα στο χέρι; Κι ο Kuric εκεί που στέκεται; Είναι ωραίος ο Kuric, σωστός, εκεί γύρω χρόνια — αλλά όταν κοιτάζεις πίσω στις ομάδες που είχαν οι Ουρουγουανοί σέντερ μπακ, πόσες φορές δεν έκαναν λάθος επειδή εκείνοι οι κεντρικοί είχαν την ψυχή ενός μουσείου; Ο Miranda; Αυτός είναι εκείνος που όταν μπαίνει στη θέση, φέρνει μαζί του την ίδια την ομάδα σαν ζωντανό οργανισμό που σου λέει πως κάθε γκολ που βγαίνει είναι δημιούργημά του. Γιατί λοιπόν να μην τον φέρουμε; Γιατί εκείνος δεν είναι ένας ακόμη κεντρικός που κάνει τυχαίες κινήσεις — είναι εκείνος που κάνει την ομάδα σου σαν μια μηχανή όπου κάθε βίδα βγάζει μόνο γκολ. Κι αν κάποιος φοβάται πως ένα μπούμερανγκ μπορεί να γυρίσει πίσω, τότε ας θυμηθεί πως εμείς εδώ μέσα δεν είμαστε αυτοί που φοβούνται το μέλλον — είμαστε αυτοί που το φτιάχνουν. Ρε λοιπόν, πριν πεις πως όλα αυτά είναι παραμύθια ας ρίξεις μια ματιά στους χώρους εκεί που κάποιοι γράφουν ιστορίες με τίτλο "τι έκανε ο Miranda σήμερα". Εκείνος δεν είναι ένας ακόμη κεντρικός — είναι εκείνος που όταν τελειώσει ο αγώνας, οι αντίπαλοι έχουν μόνο μια επιλογή: να βγάλουν το καπέλο τους επειδή ξέρουν πως η Μπάρτσα είχε έναν στρατηγό που τους έκανε να νιώθουν σαν παιδιά σε ένα παιχνίδι που είχαν ξεχάσει πως παίζουν.

τι τους έγινε πάλι στους σκεφτικούς σας ε; τι άλλο τους είχε απομείνει να κάνουν οι γαμψοσάβανοι αυτοί εκτός από το να βγάλουνε τον Miranda σαν τσίχλα από την Γιουβέντουζα;;;;; να πάνε ακόμα πιο πίσω με τις ιστορίες τους;;; τόσοι καιροί μαζί εδώ μέσα, χρόνια που λέμε "θα έρθει ο επόμενος", "θα βρούμε εκείνον που", και τελικά πιάνουμε τον εαυτό μας να φωνάζει όνομα τριών γραμμάτων σαν βλαμμένος επειδή είπε κάτι νόστιμο στο τσάι;;; τους βλέπω αυτούς τους δήθεν αναλυτές να λένε πως "ο Miranda έχει δεκατρείς ασίστ από ανάποδο πόδι" σαν να λένε έναν αριθμό νικητή στο τζόκερ — κι όμως εκείνοι ξεχνάνε πως όταν η μπάλα πάει εκεί που εκείνος είχε στήσει ένα σκάκι πριν καν σηκώσει η ομάδα την μπάλα, τότε οι αντίπαλοι δεν έχουν πια χώρο ούτε για μια ανάσα; τους θυμάμαι εμένα ακόμη πιο παλιά, όταν ήρθε ένας άλλος δεκαεννιάχρονος και έκανα πλάκα στους γνωστούς μου λέγοντας πως είναι αυτός ο διάδοχος του Puyol. Τους έλεγα "αυτός θα κάνει την ομάδα σου να κοιτάει πάλι στον ουρανό σαν εθνική ομάδα", κι όμως εκείνοι μόνο γέλασαν — γιατί τάχα ήταν πολύ νέος, τάχα ήταν πολύ άπειρος. Κι όμως σήμερα εκείνος που μόλις τελείωσε το κύπελλο είναι εκείνος που ψάχνουμε; εσύ λοιπόν που λές πως ο Miranda σηκώνεται σαν κουκλοθέατρο από το χορτάρι χωρίς μπάλα, τι άλλο περιμένεις να κάνει ένας κεντρικός όταν του δίνουν ρόλο κονσέρβα;;; όταν τον στέλνουν σε μια ομάδα που τον βλέπει σαν αναλώσιμο;;; κι όμως εκείνος, όσοι τον είδαν εκείνος τον καιρό στη Serie A ξέρουν τι έκανε: δεν πήγαινε εκεί που υπήρχε μπάλα — πήγαινε εκεί που υπήρχε χώρος. Και εκεί που υπήρχε χώρος εκείνος ήταν ήδη δύο βήματα μπροστά. τους Kuric αυτούς τους φίλησέ τους εμένα, που κάθονται χρόνια στην ομάδα σαν αγάλματα στο μουσείο — πόσες φορές δεν τον είδα τον Kuric εκεί στα ντουλάπια να στέκεται εκεί σαν άνθρωπος που περιμένει την ιστορία να τελειώσει από μόνη της;;; και βγάζουνε τώρα λόγια σαν "αφήστε τον χρόνο να δράσει" σαν να πρόκειται για έναν τυφλοπόντικα που ξαφνικά θα βγάλει μύτη μέσα από την περιοχή και θα βάλει γκολ;;; γιατί εγώ σας λέω: ο Miranda δεν είναι εκείνος που χρειάζεται χρόνο — είναι εκείνος που σου δίνει χρόνο. Σου δίνει τόσο χρόνο ώστε όταν τελειώσει ο αγώνας οι αντίπαλοι κοιτάνε τον ηλεκτρονικό πίνακα για να δουν το σκορ, όχι γιατί έφυγε η ομάδα τους προς τα πίσω, αλλά γιατί εκείνος τους έκανε να νιώθουν σαν παιδιά που παίζουν για πρώτη φορά ποδόσφαιρο. κι όμως εμείς εδώ κάνουμε λόγο για επαναστατικούς κεντρικούς σαν να πρόκειται για μια συναυλία με DJ και ξαφνικά περιμένουμε να γυρίσει ο κόσμος σπίτι λέγοντας "ωραία, ωστόσο, περίμενα κάτι άλλο". εγώ τον είδα εκείνον τον Miranda όχι σαν παιδί, όχι σαν πρωτάρη, αλλά σαν κάποιον που έχει ήδη κλέψει τρεις φορές τη μπάλα από μέσα στη δική του περιοχή στο Bernabéu — εκεί που οι μεγάλοι μπακάλοι ψάχνουν ακόμη τους αμυντικούς τους σαν βελόνες στο σωρό από άχυρα. κι εκείνοι λένε πως έκανε λάθος;;; εκείνοι που λένε πως τον πέταξαν επειδή δεν ήταν αρκετά καλός;;; τέλος πάντως, θα δούμε — σίγουρα εδώ μέσα κάποιος άλλος θα βρει έναν ακόμα λόγο για να μην ανοίξει πόρτα στον αριθμό δεκαεννιά.