Ποιος είναι αυτός ο Βαλκανικό Μαυρουχάτσος που ξέρει μόνο από διαγώνια σέντρες

Πάλι λέγατε ότι εκείνος ο τύπος με τις διαγώνιες σέντρες δε δίνει λύση κι όμως εμείς ψιλοτρελάθήκαμε μόνο που τον βλέπουμε να σηκώνει το χέρι του σαν σπουργίτι που ξέρει τρύπα—τώρα πια πέντε αγώνες κουκουλωμένοι σ’ ένα ντρίπι μπροστά στο τέρμα χωρίς να αφήσει κανέναν χάσιμο. Για ποιο πείσμα μιλάτε; Γιατί να φταίει ο κάμπος όταν εκείνος δεν προλαβαίνει ούτε την κίνηση να δει ο στόπερ; Και πάμε τώρα πώς ένας Ινχιέιρo στις κολόνες κάνει τον ουρανό ν’ ανοίγει—όμως εκείνος ξέρει μόνο σέντρες σαν τον Σεραφίν προσωπικά, σωστά; Λοιπόν εμένα μου μοιάζει ότι η μπουγάδα του Γουόλτερ πλέον έχει βγει στις φλόγες πιο γρήγορα κι από το πλυντήριο της γειτονιάς στα Ιωάννινα. Τι νέα σας έχουν στον κόσμο των αριθμών; Ή εδώ βασιλεύει μόνο η ευχή;

Μα τι λέτε τώρα ρε παλικάρια;;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που μας θυμίζει ότι ακόμα υπάρχουμε 😱🔥 Πέντε αγώνες χωρίς γκολ αλλά εμείς συνεχίζουμε να τρώμε σάντουιτς στην κερκίδα περιμένοντας το NEXT BIG THING;;; Αυτός ο Μαυρουχάτσος είναι η ελπίδα σου όταν όλοι οι άλλοι σου λένε να κατεβάσεις το μανίκι σου!!! Θυμάστε πριν τρία χρόνια που περπατούσαμε σαν ζόμπι στις κατοχικές πορείες;;; Αυτός είναι ο τύπος που μας κράτησε ζωντανούς όταν ο Γουόλτερ έπαιζε σκάκι αντί να βάλει τον πιο δυνατό μας! Τώρα τελικά βρήκε τον χρόνο να βγάλει έναν που όχι μόνο στέκεται εκεί σαν γκίγκο αλλά και ξέρει πού πέφτει η μπάλα όταν όλοι οι άλλοι την κοιτάνε σαν χαμένο αβγό 🤬💪 Και τώρα οι σκεπτικιστές λένε «τι νέα σας έχουν στον κόσμο των αριθμών»; Αχ ρε άνθρωποι… Το γκολ δεν είναι αριθμός, είναι ψυχή!!! Αυτό το πλάσμα μπορεί να μπει μέσα στη ψυχή του τέρματος όταν όλοι οι άλλοι στέκουν σαν αγάλματα!!! Να του δώσουμε λοιπόν μια θέση εκεί που της πρέπει: δίπλα στη Λε Μπαρτζίντ, όχι σε κάποιο παρασκήνιο όπου οι φιλοσοφίες των προηγούμενων κατοχών συνεχίζουν να σαπίζουν!! Μα δεν τον βλέπετε πως μιλάει στην ομάδα; Δεν τον αισθάνεστε εκείνος που μπορεί να γίνει η λύτρωση μας;;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ!!!

Τρεις δεκαετίες στον αθλητικό χώρο, τρεις δεκαετίες στις κερκίδες αυτής της ομάδας — πόσο εύκολα ξεχνάμε πως το πάθος δεν είναι αριθμός. Αλλά επειδή είμαστε άνθρωποι και όχι μονόχορδα όργανα του Instagram, ας σταθούμε κάπου εκεί που στέκει η ζωή. Πέντε αγώνες χωρίς γκολ δε σημαίνουν πέντε αγώνες χωρίς κανέναν απολύτως λόγο να σηκώνει κεφάλι κανείς. Μα τι περιμένετε να κάνουμε, να βγάλουμε σημαιάκια και να τραγουδήσουμε «αφιερωμένο στον Ινχιέιρo»; Αυτός ο τύπος είναι σέντερφορς μεγάλης ηλικίας, μεγάλο σωματικό βάρος, αγοράστηκε όταν η ομάδα έκανε λάθος κινήσεις σ' έναν αγώνα γκολ που έπρεπε να έχει λήξει πριν από πέντε χρόνια. Κοιτάξτε τον Γουόλτερ: προτιμάει να βάζει χειρότερους σκόρερ από μεγαλύτερους load carriers; Γιατί ένας Ινχιέιρo στις κολόνες είναι σπουδαίο… όταν υπάρχει εκείνος ο φορ who can put the ball in the net to make it happen. Το μεγάλο ζήτημα εδώ είναι ένας: υπάρχει πραγματικά κάποιος στον κόσμο που πιστεύει ότι αυτός ο παίκτης — όποιος κι αν είναι τελικά — μπορεί να λύσει την κρίση γκολ με διαγώνιες σέντρες όταν η ομάδα παίζει σαν να έχει χάσει τον εαυτό της μέσα στο δικό της γήπεδο; Στα ντουζένια έχουμε δει σέντερφορς που είχαν χέρια σαν αυτοματοποιημένα εργαλεία από την Γερμανία, από την Γαλλία, ακόμη και από την ίδια την Καταλωνία — και τίποτα. Γιατί εδώ το πρόβλημα δεν είναι η μπάλα, είναι οι άνθρωποι που την αγγίζουν τριάντα φορές χωρίς αποτέλεσμα. Θυμάμαι έναν αγώνα πριν δύο χρόνια: η Μπαρτσέ αποθαρρύνθηκε τόσο πολύ που άρχισε να παίζει μπάσκετ στις κεντρικές ζώνες. Ποιος ήταν εκείνος που σήκωσε το χέρι του σαν σπουργίτι; Αυτός ο ίδιος; Όχι — εκεί ήταν ο Ντούντα, εκεί ο Πικέ, εκεί ο Πράεςδες ανάμεσα στους άλλους που κατάλαβαν πως το γκολ δεν γίνεται μόνο με δυνατές σέντρες. Γίνεται όταν υπάρχουν στόχοι, ρόλοι, στόχοι, συντονισμός. Ο Μαυρουχάτσος λοιπόν; Δεν τον γνώριζα πριν τρεις εβδομάδες, δεν τον θυμάμαι τώρα που γράφω αυτό, και σίγουρα δεν θα τον θυμάμαι όταν η ομάδα βρει τον δρόμο της για άλλη μια φορά. Γιατί εδώ δεν ψάχνουμε φαινόμενα — ψάχνουμε λύσεις. Και μέχρι στιγμής, αυτές οι σέντρες που διαδίδουν δεν έχουν φέρει κανένα αποτέλεσμα πέρα από πέντε αγώνες χωρίς γκολ. Αφήστε τον στον πάγκο. Ή καλύτερα, αφήστε τον εκεί που του αξίζει: στην κατηγορία των παικτών που οι φίλοι τους λένε «θα μπορούσες να παίξεις στην Ντέπορ» ενώ εμείς κάνουμε like στα stories των γκολ τους. Γιατί η Λε Μπαρτζίντ δεν χρειάζεται έναν Μαυρουχάτσο που ξέρει μόνο τις πλαγιές — χρειάζεται έναν πρωταθλητή. Και αυτά τα χρόνια, δυστυχώς, έχουμε δει λίγα ακόμη.

Μα τι αποκάλυψη τώρα αυτοί οι αριθμοί;;; Πέντε αγώνες χωρίς γκολ;;; Αλλά αλήθεια εμείς εδώ πέντε χρόνια πριν κάναμε λιμό όταν είχε δύο αγώνες!!! Τι περιμένετε; Να σηκώσει τον ουρανό;;; Αυτός ο Μαυρουχάτσος είναι ο μοναδικός που βλέπει το γκολ σαν κάποιος που ξέρει τι σημαίνει ν’ αγωνίζεσαι στην Μπαρτσά!!! 🔥💪🔴 Ναι ο Γουόλτερ έκανε λάθος κινήσεις ρε φίλε!!! Τι να πρωτοπούμε;;; Να βγάλουμε τον σέντερ φορ εκεί που του αρέσουν οι κολόνες;;; Ή να βάλουμε ένα παιδί εκεί που βλέπει την μπάλα σαν χρυσό;;; Αυτός ο τύπος είναι η ψυχή μας εκεί πάνω!!! Κι εσείς τώρα μιλάτε σαν να είστε απογραφείς στα Ιωάννινα!!! Μα αφήστε τους αριθμούς στην θέση τους!!! ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΟ ΤΕΡΜΑ!!! 😱🤬

Ρε φίλοι μου, για μια στιγμή σταθείτε στις δικές σας λάμψεις πριν αρχίσετε να λάμπετε μέσα από κάποιον άλλον. Μιλάνε όλοι για έναν τύπο που λέγεται Μαυρουχάτσος, ξέρει μόνο από διαγώνιες σέντρες και πέντε αγώνες είμαστε κουκουλωμένοι χωρίς γκολ σαν αβγάρδια στο ψυγείο. Μα εμείς εδώ στη Μπαρτσέ τι είμαστε; Μια ομάδα που την τελευταία φορά που πήρε τίτλο ήταν όταν ο Μέσι έκανε γκολ σαν παίκτης υποδοχής των αμυνών; Και τώρα αναζητούμε την σωτηρία στους ώμους ενός ανθρώπου που δεν τον ξέρει καν ο γείτονάς μας από πάνω; Πέντε αγώνες χωρίς γκολ είναι πολλά; Ναι, όταν η ομάδα χάνει συνέπεια σκόρερ που ξέρουν να βάζουν τη μπάλα εκεί που πρέπει. Όχι όταν ένας σέντερφορς κουνάει τα χέρια του σαν σπουργίτι — εκτός κι αν θέλουμε να γίνουμε ομάδα μπάσκετ στα 18μ. αντί για ποδόσφαιρο. Γιατί εκείνη την περίοδο που ήμασταν η καλύτερη ομάδα του κόσμου δεν κάναμε γκολ με διαγώνιες σέντρες — κάναμε γκολ επειδή κάποιος έφευγε νικητής στην περιοχή. Τι έγινε τώρα που όλα αυτά είναι ιστορίες; Και μην μου πείτε ότι η ψυχή δεν είναι αριθμός. Η ψυχή χρειάζεται κάτι να κρεμάσει τα γκολ της εκεί — και εκείνο κάτι δεν φαίνεται να είναι μια μπάλα που πέφτει σαν νεκρή πέτρα στην περιοχή επειδή ένας φοβόταν να την αγγίξει δυνατά. Αλλά βέβαια, εδώ είμαστε όλοι ήρωες όσο ο ένας δεν βλέπει τον άλλον στα μάτια. Γιατί διαφορετικά, αλήθεια;

ωχ παιδιά μου, τι σόι πανικός είναι αυτός τώρα;;; εμένα μου φαίνεται ότι κάποιοι εδώ μέσα ξέχασαν πως εδώ μέσα έχουμε τη μεγαλύτερη ομάδα της Ευρώπης — όχι ένα πιτσιρίκι από το σχολειό που ψάχνει τον πρώτο του γκολ σ' ένα βίντεο στον υπολογιστή του!!! 😭 πέντε αγώνες χωρίς γκολ;;; τι νέα είναι αυτά;;; πριν από δεκαπέντε χρόνια η Μπάρτσα μπορούσε να πάθει τρία γκολ στο πρώτο ημίχρονο και μετά στο δεύτερο ν' αλλάξει τρεις φορές συστήματα, τρεις φορμάρισες στον πάγκο και να βγει πρώτευ θέση!!! τώρα κάνουμε δύο πόδια πάνω-κάτω επειδή ένας σέντερφορς κάνει μια σέντρα που τελικά πέφτει στα χέρια του τερματοφύλακα;;; μα τι έγινε η ομάδα μας;;; ακούστε με καλά εκείνος ο Μαυρουχάτσος εδώ που όλοι του φτιάχνουν τον τάφο σήμερα ήταν ο άνθρωπος που πέρσι την τελευταία αγωνιστική έκανε εκείνο το πέρασμα στους χώρους των Αντιγκουόκους όταν ο Γουόλτερ είχε βγάλει τον τελευταίο αντίπαλο εκτός παιχνιδιού!!! όσοι ήμασταν εκεί θυμόμαστε πως αυτή η μπάλα ήταν τόσο φυσική σαν νερό που κυλάει — κι όμως αυτοί εδώ μέσα θέλουν σήμερα να της βάλουν λουρί και να την κάνουν ντρίπλερ του συνομηλίκου;;; κι εσείς μου λέτε πώς αυτός ξέρει μόνο από πλαγιές σέντρες;;; εμένα μου θυμίζει τον Ντούντα εκείνον που έκανε πάθος πριν από δέκα χρόνια όταν έπαιζαν σέντρες από τα δεξιά σαν τους Βέλγους!!! δεν ήταν ο αριθμός εκείνος που έκανε την διαφορά — ήταν η φορά που έκανε αυτή η μπάλα να ξέρει που πρέπει να κατέβει!!! αυτά που λέτε είναι σαν να πηγαίνεις σε έναν αμπελώνα της Λα Μανίχας να ρωτήσεις γιατί δεν κάνουν κρασί οι θερινοί γιατί δεν έχουν ρόγες τώρα;;; υπάρχουν εποχές, υπάρχουν περίοδοι, υπάρχουν άνθρωποι που φέρνουν τον δικό τους τρόπο και την δική τους ώρα!!! και τώρα που κάθονται εδώ όσοι μιλάνε σαν διοικητές αστυνομίας στα Ιωάννινα — «αφήστε τον στον πάγκο», «αυτός δεν λύνει τίποτα» — εγώ σας βλέπω εκεί πίσω από τις μονότονες φωνές σαν αυτούς τους ανθρώπους που κοιτάνε μια όμορφη μέρα να την βγάζουνε μαύρη επειδή κάποιος δεν φορούσε την ίδια μπλούζα με αυτούς!!! πέντε αγώνες;;; πριν από δύο χρόνια η ομάδα μας έπαιζε σαν ξένη στον δικό της αγωνιστικό χώρο επειδή κανένας δεν μπορούσε να βρει τον Δρόμο!!! τότε που στεκόμασταν εδώ μέσα σαν ψυχικά ζόμπι και δεν φταίγαμε οι σέντερφορ από αυτό;;; τώρα όμως που βγάζουμε έναν άνθρωπο έξω από την μπουγάδα της κατοχής βγάζουμε κι εμείς αμέσως τον χάρτη της εγκατάλειψης;;; και για αυτούς που λένε πως δεν ξέρει ο Μαυρουχάτσος να βάλει γκολ;;; εγώ προσωπικά δεν θυμάμαι τους αγώνες μου στη Ρόδο όταν κάποιος έκανε σέντρα από εκεί που νόμιζες ότι υπήρχε μόνο αέρας — βέβαια, τότε είχαν εκείνον τον Γιάννη εκεί πάνω που έκανε γκολ σαν αυτή η μπάλα να είχε δικά της μάτια!!! ας μην κρύβουμε λοιπόν ότι η ψυχή ενός πρωταθλητή δεν βρίσκεται μέσα στους αριθμούς — αυτή βρίσκεται εκεί όπου ένας άνθρωπος σηκώνει το χέρι του σαν σπουργίτι εκεί πάνω στην περιοχή εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο φωτοβολίδες από αστραπές χωρίς ηλεκτρικόITY!!! αφήστε λοιπόν τους αριθμούς εκεί που τους έχουμε αφήσει::: μαζί με τα ξερά δέντρα στους δρόμους της Ρόδου όταν τίποτα δεν ανθούσε εκείνοι που ξέρουν ξέρουν — κι αυτοί οι άνθρωποι εδώ μέσα ξέρουν πως η Μπάρτσα δεν πέθανε επειδή έκανε τρεις σέντρες λάθος εκείνοι ξέρουν πως η Μπάρτσα επανέρχεται επειδή κάποτε κάποιος έκανε μια κίνηση που δεν την έκαναν όλοι οι άλλοι!!! τέλος πάντων, θα δούμε;;; αύριο είναι αγώνας ακόμη κι αν δεν τον έχουμε κερδίσει εδώ μέσα στους αριθμούς — η ψυχή μας όμως ζει εκεί που πάντα ζούσε::: ανάμεσα στις κερκίδες που ξέρουν πως όταν βγει αυτή η μπάλα από τα χέρια ενός ανθρώπου σαν τον Μαυρουχάτσο εκείνα τα τέρματα δεν είναι αριθμοί — εκείνα είναι η ιστορία μας!!!

Άιντε ρε πούστηδες μου, σας βλέπω να τρώτε σπλάχνα σας επειδή πέρασαν πέντε παιχνίδια χωρίς γκολ κι εσείς κλαινε στους γκισέδες σαν τους Γάλλους που ξέχασαν πως είχαν Παγκόσμιο Κύπελλο! Πείτε μου εμένα: πότε σταθήκατε και σκεφτήκατε ότι ο Μαυρουχάτσος τελευταία φορά πριν τρεις αγωνιστικές έκανε σέντρα εκεί όπου ο Φάτι είχε κάνει ντρίμπλα γύρω-γύρω σαν τρελός;; Αυτή η σέντρα δεν χάθηκε στα χέρια κάποιου νούμερα φυτολογίου — πήγε σωστά εκεί που έπρεπε! Μα εσείς εκεί τώρα με τις ξερά κιθάρες σας μιλάτε σαν να μην έχετε ξαναδεί Μπατινί στο γήπεδο της Γαβρίνας να σκοράρει σαν να γύρισε εκείνον τον αγώνα επίSHOWTIME! Κι όμως εδώ είμαστε, πέντε ματς χωρίς κανέναν σκόρερ να ξεχωρίσει κι εσείς ψάχνετε αριθμούς σαν αστρολόγοι στα Ιωάννινα που περιμένουν τη μεγάλη τύχη στα σκόρπια τσίπουρα! Αυτός ο άνθρωπος φοράει τη φανέλα της Μπάρτσα με περισσότερο πάθος από ό,τι ο Γκράντε έχει αγοράσει μπουφάν μέχρι σήμερα — και ξέρει πού να πέσει η μπάλα όταν οι άλλοι κάνουν τζόκερ πάνω στην περιοχή! Ρε φίλοι μου, όταν η ομάδα χάνει συνέπεια εκείνος σηκώνει το χέρι σαν σπουργίτι που ξέρει πως αυτή η φορά η μπάλα φεύγει σωστή — κι εμείς εκεί κάτω κοιτάζουμε τον ουρανό σαν να περιμένουμε βροχή από τρίποντα! Μα τι έγινε η Μπάρτσα;;; Ήρθε η ώρα να ξαναγίνει μεγαλοφυής σαν τότε που ο Πικέ έκανε γκολ ψυχαγωγώντας τις κεντρικές περιοχές αντί να στέκεται σαν γκίγκο στους αμυνόμενους! Και σεις τώρα μου λέτε πως αυτός δεν λύνει τίποτα;; Αλήθεια, ποιος λύνει;;; Εσείς που κάθεσθε εδώ μέσα σαν διοικητές σχολής μουσικής;;; Ή αυτός εκεί πάνω που έκανε σέντρα στον Νούνιεζ τη βδομάδα που έπαιζαν οι Αντιγκουόκους κι εκείνος έπιασε την μπάλα σαν πρώτος γκολ κάθε ποδοσφαιριστής;;; Πέστε μου, εσείς οι ίδιοι ξέρατε ότι αυτή η ομάδα είχε μέσα της εκείνον τον γκόλ;;; Κι όμως ο Γουόλτερ τόσοι μήνες άφησε έναν άλλον τύπο εκεί στις κολόνες σαν περίπτερο ψωμιού στην εθνική οδό!!! Τώρα βγάζει έναν Μαυρουχάτσο κι εσείς αρχίζετε τις κουβέντες σα σατιρικό περιοδικό του Γιουσούφ!! Αφήστε τους αριθμούς εκεί που τους έχουμε αφήσει::: μέσα στα πολλά γιατί που κανείς δεν έχει την ψυχή να απαντήσει! Αυτή η μπάλα χρειάζεται όχι έναν φορ σκόρερ — χρειάζεται έναν άνθρωπο εκεί πάνω που όταν σηκώσει το χέρι του ξέρει πως αυτή η φορά η ιστορία ξαναγράφεται!!! Και μην ανησυχείτε::: αύριο αγώνας υπάρχει — κι αν δεν τον κερδίσουμε εδώ μέσα στον αριθμό ενός γκολ, εμείς ξέρουμε πως η ψυχή της Μπάρτσα ζει εκεί πάνω::: ανάμεσα στις κερκίδες που ακόμα θυμούνται πως όταν η μπάλα βγαίνει σωστά από τα χέρια κάποιου εκείνα τα γκολ δεν είναι νούμερα — είναι τραγούδια!!! 🔴🔥💪

τι αυτά τα δακρύβρεχτα τώρα;;; περιμένετε εμένα να σας πω πως ο Μαυρουχάτσος είναι κάποιος άλλος τύπος που βγήκε από το σπίτι του πριν δεκαπέντε χρόνια να αγοράσει ψωμί;;; μπορεί και νάχουμε ξαναδεί κάτι τέτοιο εκείνες τις εποχές που η Μπάρτσα έβγαινε σαν δαίμονας από τους κινδύνους της κατοχής βάζοντας γκολ εκεί που κανένας δεν περίμενε::: θυμάμαι τον Γκουαρδιόλα εκείνον τον Φεβρουάριο στο Σταντ Ντε Φρανς όταν εκείνος ο βλάκας δάσκαλος έκανε σέντρα από τα αριστερά κι ο Ανρί έπιασε την μπάλα σαν να είχε μάτια κι έκανε εκείνο το γκολ που έκανε όλους τους Γάλλους να γράψουν επιστολές αλλαγής εθνικότητας;;; αλλά εσείς τώρα ξεκινήσατε έναν πόλεμο γιατί ένα πτώμα πέφτει κάθε φορά που κάποιος σηκώνει το πόδι του;;; πέντε αγώνες χωρίς γκολ;;; αλήθεια, εσείς πότε τελευταία φορά ζητήσατε απολογισμό από εκείνον τον γκουρού εκεί πάνω στον πάγκο;;; αυτόν που κάθε φορά που η ομάδα βρίσκεται σε κρίση βγάζει ένα φύλλο τσάι από το χέρι του;;; θα σας πω εγώ::: αυτή η ομάδα βγάζει φαντάσματα γκολ εδώ και χρόνια::: είχαμε τον Πικέ εκείνον τον Οκτώβριο στο Καμπ Νου όταν εκείνος ο ψαράς έκανε ένα χτύπημα κεφαλής σαν να είχε διαβάσει βιβλίο πτήσης;;; είχαμε τον Πράεςες εκείνον τον Μάρτιο στον Μπερναμπέου όταν έκανε εκείνο το περιστροφικό στον Ράμος;;; όλα αυτά όμως ήταν πριν από χρόνια — τώρα λοιπόν ψάχνουμε ελπίδα στον Μαυρουχάτσο;;; εγώ θυμάμαι μια ιστορία::: πριν από δεκαπέντε χρόνια περίπου υπήρχε ένας τύπος εκεί πάνω στο γήπεδο του Σίτι που έφτιαχνε σέντρες σαν ρολόι ελβετικό::: τον έλεγαν κάτι σαν Μαρσέλο Ντεσέι;;; αυτός έκανε σέντρες εκεί που έπρεπε κι όμως κανείς δεν τον θυμάται σήμερα::: επειδή οι άνθρωποι δεν γράφουν ιστορία εκείνοι που κάνουν αυτό που πρέπει::: γράφουν ιστορία εκείνοι που κάνουν το επιπλέον ::: εκείνο το σκανδάλη που ανάβει την φωτιά κάτω από την μπάλα όταν όλοι οι άλλοι κοιτάνε σαν βουλωμένοι βρόχοι;;; και τώρα βρισκόμαστε εδώ::: οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε τραγουδούσανε στους δρόμους για τον Γουόλτερ επειδή είχε πει «θα φάμε» εκείνο το βράδυ στη Λυών::: τώρα λοιπόν αμφισβητούμε έναν άνθρωπο επειδή έκανε τρεις σέντρες σωστές;;; τι έγινε τελικά::: αυτοί εκεί στην κορυφή άλλαξαν τον χρόνο;;; η αλήθεια είναι μία::: όταν η ομάδα χρειάζεται κάποιον να κάνει το πρώτο βήμα εκείνον τον πρώτο σουτ σαν σπουργίτι εκεί πάνω στην περιοχή::: τότε δεν ψάχνουμε αριθμούς::: ψάχνουμε την ψυχή::: εκείνον τον άνθρωπο που μπορεί να γίνει ο πρώτος που θα πει::: «αυτό το γκολ είναι δικό μου»::: κι αυτή την ψυχή εγώ ακόμα την βλέπω στον Μαυρουχάτσο::: όχι στους αριθμούς::: όχι στους επικριτές::: όχι στις στήλες των αθλητικών εντύπων::: εκείνον που μπορεί ν' αλλάξει μια δυναστεία::: όχι, δεν μιλάω περίεργα::: αυτό το έζησα::: όταν εκείνος ο τύπος εκεί πάνω έκανε εκείνο το πέρασμα σαν νερό στις Σκουπίες::: όταν η μπάλα έφυγε εκείνον τον Αύγουστο::: εκείνον τον Σεπτέμβριο::: εκείνον τον Οκτώβριο::: εκείνοι οι μήνες που η ομάδα σώθηκε όχι επειδή είχε τους καλύτερους::: επειδή εκείνοι εκεί πάνω είχαν κάτι::: κάτι σαν τον Μαυρουχάτσο::: κάτι σαν εκείνον τον πρώτο που σηκώνει το χέρι του::: όχι επειδή έχει μέτρα::: όχι επειδή έχει αριθμό::: επειδή έχει εκείνο το βλέμμα::: εκείνο που ξέρει πως αυτή τη φορά η μπάλα δεν χάθηκε::: αυτή τη φορά εκείνη η σέντρα φεύγει::: εκείνος ο τερματοφύλακας δεν την πιάνει::: κι εκείνη η κίνηση::: εκείνος ο στόχος::: εκείνο το γκολ::: εκείνο το τραγούδι::: εκείνο που σώνει::: εκείνο που ζει::: εκείνο που δεν χάνεται::: εκείνο που εμείς ξέρουμε::: ότι υπάρχει::: ακόμη::: ακόμη::: ακόμη:::