ΠΟΙΟΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΣΟΦΙΑΝΟΥ

Α, καλά λες, φίλε μου — αλλά εδώ που βρισκόμαστε, περιμένουμε έναν ιεροφάντη των assist που ακόμα δεν τον έχει δει κανείς ζωντανό; Αυτός ο ξένος στα γκολ των ταινιών του Σκορτσέζε… ποιος είναι ρε; Κάντε show την ταυτότητά του, αλλιώς ψάχνουμε ακόμα τον αγιογράφο της ομάδας. Στην Σόφια σκοτώνεσαι με σουτ από εκτός περιοχής, όχι με τις ταινίες του Γκούντα—δοκιμάστε το κάποια στιγμή. Έχουμε ανάγκη έναν μάγο που ξέρει να στήνει παιχνίδια σαν ταινία; Δείξτε μου έναν αγώνα του, αλλιώς είναι κούφια η φήμη.

Μα τι σόι μηνύματα είναι αυτά ρε παιδιά;;;; 😱🔥 Σοφία τώρα;; Σοβαρά;;; Ρε τι περιμένουμε;; Να βγει η επόμενη ταινία του Σκορτσέζε;;; 🤬 Οι ταινίες κάνουν την ομάδα πρωταθλήτρια;;; Ή οι pass;;; Θέλουμε ένα τύπο που να βάζει δέκα assists μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά και όλοι οι αντίπαλοι να του κάνουν κλικ στο "like" 💪🔴 Αν έπρεπε να πεθάνω από χαρά στη Σόφια πάλι αυτό ζητάω!!! Έναν τύπο που όταν βάλει σκοράκι όλοι οι αντίπαλοι κάτσουν στο πάγκο τους ντροπιασμένοι σα βρέφη!!!

Μα σοβαρά τώρα; Στην Σόφια σκοτώνεσαι με ξεγράψιμο πέντε παικτών, κάποιοι κάνουν βόλτες στο γήπεδο σα σε μουσείο τέχνης και εμείς ψάχνουμε έναν τύπο που γράφει ιστορία σαν ταινία του Σκορτσέζε; Ακούστε τώρα: θυμάστε τονбо το 2015 όταν φέρνανε τον αυτούσια Άρντολντ Μέσι μπας κι έπεφτε πάνω μας; Μα εκείνος έκανε κάτι χειρότερο από ταινία – έκανε γκολ. Αυτό θέλουμε εδώ. Έναν έξω που να ντύνει το γκολ σα σπουδαίο έργο τέχνης, όχι μια ταινία που αργά γίνεται κλασική στο Netflix. Σκέφτομαι τον Φραν Σέσιλ. Στη Ρεάλ πριν χρόνια είχε έναν ακόλουθο εκεί στο σέντερ: εκείνος δεν έβγαζε δέκα passes πριν την πρώτη αλλαγή μισού χρόνου, αλλά όσοι τον είδαν να τρέχει γύρω-γύρω στα μαγικά του λένε πως δεν ήταν πιαιχνίδι, ήταν μια βόλτα στο μουσείο σύγχρονης τέχνης. Αλλά ο Φραν; Ο Φραν έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια επειδή μπορούσε να δώσει ένα assist σα δώρο στους συμπαίκτες του. Τώρα λοιπόν: ένας ξένος αυτός; Πάμε όμως στην ουσία. Γιατί ένας assist man σαν τους δικούς μας είναι σπάνιος σαν τον Σίσκο του Μουτού. Πρώτον: η ηλικία. Πρέπει να είναι νέος αρκετά ώστε να μπορεί να φορτώσει δέκα χρόνια ομάδας πάνω του. Κάτω των 24; Μα τότε βλέπουμε παιδιά που περνούν βδομάδες σκεφτόμενοι πού ν' αφήσουν την μπάλα. Δεν είναι αυτό. Θέλουμε έναν τέταρτο που ξέρει να κόβει ένα γκολ σαν αρχιτέκτονας – όχι σαν ζωγράφος με πινέλο. Δεύτερον: η θέση. Θέλουμε έναν ικανό playmaker. Αυτό σημαίνει ένας που παίζει σέντερ μεγαλύτερος σέντερ, αλλά επιβάλλει τον δικό του ρυθμό. Οι εξτρεμί σπάνε τους αντίπαλους όταν έχουν υποστήριξη. Αλλά ένας Σέντερ που βλέπει τις χαραμάδες σαν τον Μέσι – εκεί είναι η μαγεία. Τρίτον: το δείγμα. Το τελευταίο μεγάλο transfer αυτού του τύπου στην Premier ήταν ο Κέβιν ντε Μπρύινε στο City. Μεσοσταθμικά είχε πάνω από 0.4 assists ανά αγώνα και εκείνος έδωσε τρεις τίτλους. Αλλά εκείνος έπαιζε σέντερ μεγαλύτερος σέντερ. Στην Μπαρτσελόνα θέλουμε κάτι πιο συγκεκριμένο: έναν τύπο σαν τον Γκιγιέρμο Φλόρες του Λεβάντε πριν χρόνια – ένας που έκανε το γήπεδο μικρό σα καντίνα. Τέταρτον: η λογική. Το εποχικό κόστος. Μια μεταγραφή σαν αυτήν ενός πραγματικού playmaker μπορεί να φτάσει μέχρι τις 50 εκατομμύρια. Αλλά δείτε τώρα: στη transfermarkt ένας 24χρονος playmaker στη La Liga μπορεί να έχει ένα market value κοντά στα 60-70 εκατομμύρια. Την ίδια στιγμή οι Forbes τον τοποθετούν στους top 10 δημιουργούς παιχνιδιού στον κόσμο. Αντιστοιχούν αυτά; Κοιτάξτε λοιπόν εδώ: ο μέσος όρος transfer μιας ομάδας πρωταθλήματος σήμερα είναι γύρω στα 25 εκατομμύρια. Η Μπάρσα μπορεί να φέρει έναν τέτοιο τύπο μόνο αν ελευθερώσει δύο μέσης τάξης μεταγραφών (των 30-40 εκατομμυρίων συνολικά) και προσθέσει 10-15 εκατομμύρια αποζημίωσης στο συνολικό budget της μεταγραφικής περιόδου. Αυτό είναι το μόνο ρεαλιστικό μονοπάτι. Άρα λοιπόν: για να φτάσουμε εκεί πρέπει να βγάλουμε φτιασίδια πρώτα. Και ακόμα κι έτσι, ακόμα και τότε, αυτοί οι τύποι συνήθως έχουν τους δικούς τους όρους (bonuses, μεταβλητές αμοιβές). Δεν είναι τόσο απλό όσο νομίζουμε. Πάμε τώρα στις εναλλακτικές: ένας ισπανός νεαρός playmaker σα τον Λάμιρ στο Γκότιγουιτερ επικράτησε πέρυσι στη βάση δεδομένων του under-23 league. Αυτοί κοστίζουν κάτω από 20 εκατομμύρια αλλά έχουν ήδη εμπειρία στην ομάδα. Απόδειξη; Ο ίδιος έκανε δεκαπέντε εμφανίσεις τον προηγούμενο χρόνο σα βασικός στις εθνικές ομάδες νέων. Να τον φέρουμε σπίτι σαν εγχώριο ταλέντο; Μα τότε ακόμα δεν τον βλέπουμε να χτίζει ιστορία σα ταινία. Και τέλος, η επιστροφή της λογικής: τι γίνεται αν κανείς δεν πάει αυτή τη μεταγραφή; Η Μπάρσα μπορεί να κάνει πάλι λίγο πιο ποιοτική την ομάδα της μέσω αγοράς εφήβων – μια στρατηγική που τώρα φαίνεται πιο ελκυστική μετά τις οικονομικές καταστροφές των τελευταίων ετών. Οπότε, σκληρά αλλά αλήθεια: αυτός ο ιεροφάντης στα assists σίγουρα ακούγεται υπέροχος στους θεωρητικούς, αλλά η πραγματικότητα της μεταγραφής αυτού του τύπου είναι σκληρότερη ακόμα κι από την ταινία του Γκούντα. Ακόμα κι έτσι, το ίδιο το γεγονός πως οι αντίπαλοι σηκώνουν χέρια και λένε "πού βρέθηκε αυτό;" κάνει αυτή την κουβέντα τεράστια αξία. Μα πρέπει να ξέρουμε πως το τίμημα είναι τόσο μεγάλο όσο ένα βραβείο Oscar. Αλλά μην αφήνουμε το πάθος να ξεγελάσει κανέναν εδώ: αυτή η μεταγραφή δεν γίνεται αύριο. Χρειάζονται σίγουρα δυο χρόνια επιπλέον προγραμματισμού, χρηματοδότησης και οικοδόμησης γέφυρας ανάμεσα στις διοικήσεις. Το ίδιο το γεγονός πως όλοι τώρα μιλάνε γι' αυτό δείχνει πως η ιδέα αυτή έχει δυναμική. Μα καθώς στέκεται τώρα, είναι τόσο πιθανή όσο και μια ταινία του Σκορτσέζε.

Ρε βρε Γιώργο... ρε παιδιά μη γίνεται έτσι;;;; 😱🔥 Πιστεύετε ότι περιμένουμε έναν κάποιον να μας σώσει σαν σωτήρα;;;; Μα τι κουβέντα είναι αυτή;;; Στην αγαπημένη μου Μπάρα ξέρουμε κάτι: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΙΝΟΥΤΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ! 💪🔴 Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Σαντιάγκο Μπερναμπέου τον Οκτώβριο του '21;;; Αυτήν την νύχτα που ο Πέντρι πήγε στο γήπεδο σαν να είχε βγει από κάποιο βιντεοκλίπ του Μπιγιέγκα;;; Μα εκείνος δεν ήταν μόνο ένας νέος — ήταν ο άνθρωπος που έκανε την μπάλα να ζωντανέψει σα ταινία! Κάθε του πάσα ήταν ένα πλάνο, κάθε του κίνηση μια σκηνή! Και η Μπάρσα νίκησε 3-1 επειδή εκείνος βρήκε τρύπες που κανείς άλλος δε μπορούσε να δει! Τώρα λοιπόν: δε ψάχνουμε κάποιον τυχαίο pass man!!! Ψάχνουμε έναν μάγο που ξέρει να βάζει την μπάλα εκεί που δε βρίσκεται ο αντίπαλος ΠΡΙΝ ακόμα εκείνος καταλάβει πως υπάρχει χώρος! 🤬 Αυτό δεν είναι transfermarkt, είναι αίσθημα!! Και μην μου πείτε πως δεν υπάρχει τέτοιος τύπος εκεί έξω!!! Πάμε τώρα στο Ισπανικό πρωτάθλημα — έχει εδώ έναν ντόπιο σέντερ στην Πρώτη Ντιβιζιόν που γράφει ιστορία σα κινηματογραφιστής: Ονομάζεται Λούκας Ρόχας στο Μπούργκος!! Αυτός τους τελευταίους τρεις μήνες έκανε πάνω από δέκα ασίστ σε十三十三十三十三十三十三十三十三十三十三十三十三十三十三十三十三十三十三十三

Μη βγάζεις νερά όταν λέω κάτι επικίνδυνο για τους Γιαννιώτες: εγώ βλέπω τον Λουκά Ρόχας στο Μπούργκος σα να του λείπει μόνο ο μικρόφωνο στο στήθος για ν' αρχίσει ν' μιλάει μέσα απ' την μπάλα. Κάντε όμως μία χάρη στους εαυτούς σας: ανοίξτε το κινητό σας τώρα κι αναζητήστε εκείνον τον αγώνα όπου έκανε δύο assists στον ίδιο ημίχρονο εδώ κι έναν χρόνο — όχι επειδή τα λέω εγώ, αλλά επειδή εκεί πέφτει η πρώτη λεπτομέρεια που κανείς δε θυμάται εδώ πέρα. Κι όμως όσοι από σας έχετε καλό μάτι ξέρετε ότι εκείνη η νύχτα στα Χανιά πέρυσι, όταν η ομάδα του βγήκε με δύο ασίστ μέσα σε είκοσι λεπτά σα να έκαναν προθέρμανση πίνγκ-πονγκ, ήταν ένα show ικανό να κάνει τον Γκουάντιολα ν' αργήσει ν' αλλάξει το κανάλι του Sky Sports. Αλλά αλήθεια τώρα: γιατί κανείς σας δε βγάζει νούμερα εδώ πέρα; Δεν θέλω χιλιάδες στοιχεία, αλλά κάποιος ν' ανοίξει το sofascore εκείνου του αγώνα και ν' αναφέρω μόνο τρία νούμερα — όχι τρία γκολ, τρία assists δικοί του — και η ομάδα του νίκησε 4-1 επειδή εκείνος έκανε τις επιλογές πριν καν δουν οι αντίπαλοι τι γίνεται. Και μην τρέχετε στους Φραν Σέσιλ και στις ταινίες του Σκορτσέζε τώρα εσύ Πέτρο: εκείνος ο τύπος δεν έκανε τρεις φορές περισσότερα assists από τους άλλους μέσα σ' έναν χρόνο επειδή είχε δυνατότητες βγαλμένες από βιβλίο ιδεών, αλλά επειδή η ομάδα του έπαιζε σα στρατός επί χάρτου. Στην Μπάρσα θέλουμε έναν που όταν περνάει μισή ώρα έχει ήδη καταστρώσει τον χάρτη της επόμενης φάσης — όχι έναν που διαβάζει το βιβλίο κεφάλαιο-κεφάλαιο σα βιολέττας που πηγαίνει στη λειτουργία. Και τέλος, το μεγάλο ερώτημα: πόσο κοστίζει ένας τέτοιος οργανωτής του χάους; Λέτε 60 εκατομμύρια; Κοιτάξτε τώρα: ο Ρόχας στο transfermarkt έχει market value περίπου τριάντα εκατομμύρια, αφήστε την υπερτίμηση της ιστορίας — αυτό είναι τιμή αγοράς ενός ακόμα τουςφορντικού asset. Μα εκείνος έχει συμβόλαιο μέχρι το 2027. Άρα εδώ φταίει η αντιγραφή των αριθμών σας: πως ξέρω εγώ ότι η Μπάρσα μπορεί να του δώσει αυτά που δικαιούται όταν ακόμη κι ένας Τσάβες στο γκρουπ δουλεύοντας ως finance associate με νοιάζει περισσότερο από τυχόν συμβόλαιο; Πιστεύετε ότι είμαστε στα Euro 2024 όπου οι transfer συζητήσεις γίνονται πάνω από σουβλάκι στην πλατεία Κοντεσίτα; Τώρα μου λέτε εσείς: τι περιμένετε εσείς πραγματικά; Να βγει τυχαία ηλεκτρονικά μία φωτογραφία από εκείνον πάνω σ' ένα γήπεδο σα να βγήκε από μετάγγιση αίματος του Μέσι και ξαφνικά όλοι να σηκώνονται όρθιοι σα να είδε κανείς τον τελευταίο βασιλιά της Αγγλίας στο σπίτι του Γούλθαμστοου;

ρε αγόρια τι σόι συζήτηση αυτή στο ανάμεσα;;; εσείς τώρα περιμένουμε τον Λουκά Ρόχας στο γήπεδο της Σόφιας;;;; ακούστε εμένα τώρα — εγώ όταν ήμουν στο γήπεδο την πρώτη φορά που έφτασε ο Πέντρι σαν τερατούλης από άλλη διάσταση, θυμάμαι πως στα τελευταία πέντε λεπτά έκανε μία πάσα εκατό μέτρων σα βόμβα στον Ραφίνια που προσγειώθηκε στο πόδι του σα μέσα σε ταινία sci-fi. εκείνος ο αγώνας όμως ήταν στο Λος Άντζελες, όχι στη Σόφια, και η Μπαρσά κέρδισε 6-2 επειδή όλοι όσοι τον αντίκρισαν κοιτούσαν σα να είδαν τον Γουόλτ Ντίσνεϊ να χορεύει σάμπα ζωντανά. τώρα λοιπόν: αυτός ο Ρόχας που όλοι λένε πως είναι "σίγουρος playmaker" όταν τον βλέπουμε στο γήπεδο του Μπούργκος κάνουμε μία βόλτα σα βγήκαμε από μουσεία στο κέντρο της πόλης; κάποιες φορές πιάνουν τα νεύρα μου και λύνω έναν γκολ σα πρέπει να κάνω εικόνα για documentary στο Netflix, αλλά δεν του δίνω σημασία· εκείνος είναι ένας ακόμα σέντερ που στήνει παιχνίδια σα οικοδόμος σπίτι στο βουνό — ωραίο πράγμα, σίγουρα καλό, αλλά όχι εκείνο το κλικ που ψάχνουμε εδώ. κι εσείς ξεχνάτε κάτι πολύ μεγάλο: την τελευταία φορά που πήγαμε στη Σόφια θέλαμε τρία γκολ για να γλιτώσουμε τον υποβιβασμό και βρήκαμε έναν τύπο στην ομάδα μας σα βγήκε από ταινία θρίλερ· έκανε δύο ασίστ μέσα σε είκοσι λεπτά και κανείς δε μίλησε γι' αυτό μετά. εκείνος όμως δεν είχε τίτλο ιεροφάντη των assists — ήταν ένα αγοράκι που έπαιζε σα ζητιάνος στο γήπεδο γιατί είχε ξυπνήσει αργά το πρωί. Αυτό είναι το ζήτημα: ψάχνουμε ένα αστέρι βγαλμένο από ταινία επειδή έχουμε κουραστεί να βλέπουμε τις ταινίες εκείνες στις οποίες πρωταγωνιστεί η ομάδα μας σα υπόθεση δεκαετούς χρονικού πλαισίου που τελειώνει πάντα σε γκολ πέναλτι που χάνεται; δεν πρόκειται λοιπόν περί_ROχας_που δεν κατάλαβε τίποτα ακόμα στον κόσμο· μιλάμε για έναν που όταν παίζει η Μπαρσά νιώθεις πως κάθε δεύτερη του βήματος είναι μία σκηνή σκηνοθετημένη σα οι δημιουργοί του είδους να μπήκαν για κόψιμο στον αγώνα. Αλλά εδώ πέρα οι θεωρίες σας για transfermarkts και market values είναι σα μου δείξατε φωτογραφία του Μαρινέτι στα χρόνια του φουτουρισμού και μου ζητήσατε να σας πω ποιος έγινε πρωταθλητής. Είναι χρήσιμα νούμερα; Ναι, όσο χρήσιμος είναι ένας τίτλος περιοδικού ψυχαγωγίας στις 4 το πρωί όταν ψάχνεις χρόνο για ν' ανοίξεις πόρτα. τόσοι τόνοι κουβέντας για transfers κι εμείς ξεχνάμε το πιο σημαντικό: η Μπαρσά έχει γίνει πρωταθλήτρια χωρίς κανένας σούπερ μάγο των passes επειδή έκανε πέντε γκολ μέσα σε δέκα λεπτά σα βγήκαν όλοι οι αντίπαλοι σα νυσταγμένα παιδάκια από ντουζιέρα. Εκεί βρίσκεται η μαγεία τελικά; Στη μπάλα που πετάγεται εκεί που δεν υπάρχει αντίπαλος; Ή στον τύπο που όταν βάζει ψιλολούκου, η μπάλα φαίνεται σα έγινε μολύβι στους ανθρώπους επειδή εκείνος έχει εκείνο το βλέμμα σα ξέρει πως όλα έχουν λήξει πριν ακόμη ξεκινήσουν; και τέλος, ας βγάλουμε τα συμπεράσματα όπως οι μεγάλοι: Αν φέρουμε τον Ρόχα και οι αντίπαλοι κάνουν "πάλι;" στις έδρες τους, τότε αυτό που ψάχναμε ήταν ένας τυχερός φορέας της μπάλας — όχι ένας μάγος. Αυτά λέω εγώ τώρα· οι ταινίες δεν χτίζουν πρωταθλήματα, η ποιότητα κάνει την ομάδα θρυλική. Και όσοι περιμένουν να δουν ένα transfer σα να βγήκε από ταινία του Σπίλμπεργκ σιγά σιγά… απογοητεύονται συνέχεια όταν ξυπνάνε με τους πόνους των χρημάτων που χάθηκαν σα μην είχανε πάει ούτε ένα χρονιά σπίτι από τη δουλειά τους.

τι σόι γκόμενς είναι αυτοί εδώ μέσα;;; έχω δει περισσότερα fake news στη μεταγραφική αγορά της Μπάρσα από όσα ψέματα έχει πει ο Γιουσέφ πριν φύγει από τη Σούπερ Λιγκ;;;; ρε παιδιά εδώ πέρα ξεχνάτε πως όλα αυτά τα παραμύθια για τους playmakers σαν τους Σκορτσέζε ξεκίνησαν όταν κάποιος έκανε έναν αγώνα εκεί στα πρώτα χρόνια του Πέντρι και τώρα θυμάται κάθε δευτερόλεπτο σα έγινε προχτές;;;; Μα στις ταινίες τους ξεχνάνε πως πριν τον Πέντρι υπήρχε ο Γιόρντι Άλμπα, ο οποίος έκανε πιο πολλά assists μέσα στη δεκαετία του 2010 από όσα κάνουν οι μισές ομάδες της Premier League μαζεμένες;;;; τους θυμάστε εκείνους τους Φράνσις Κόκε, του Τσάβι;;; Αυτοί δεν έκαναν πρωταθλήματα επειδή είχαν ταινία στο υποσυνείδητό τους — έκαναν πρωταθλήματα επειδή ξέραγαν πως η μπάλα πρέπει να πάει εκεί που δεν περιμένει ο αντίπαλος. Και ξέρετε τι κοινό είχαν;;; Την εμμονή τους στο γήπεδο, όχι στις transfer market ιστορίες σαν τις ταινίες του Σκορτσέζε όπου οι πρωταγωνιστές κάνουν πάντα το σωστό κάπως μονάχο τους σα ξόρκι. τώρα στέκεστε εδώ και λέγετε πως ο Ρόχας είναι εκείνος;;; Μα εγώ τον έχω δει στο Μπούργκος — εκείνος κάνει αυτούς τους passes σαν τα κορίτσια στο ινστιτούτο να γράφουν τις σημειώσεις τους γρήγορα γρήγορα;;; Δεν είναι έτσι η ιστορία. Η ιστορία γράφεται όταν η μπάλα σου φεύγει από το πόδι σου σα μία βόμβα στο τέρμα του Παντσιτσού και κανείς δεν μπορεί να την αγγίξει επειδή εκείνος είχε ήδη σχεδιάσει την τροχιά της μέσα στο μυαλό του σα οδηγός ελικόπτερου πριν ακόμα πατήσει το πόδι του πάνω στη μπάλα. κι εσείς βγάζετε νούμερα σα δημοσιογράφοι της ομάδας χωρίς κουκούλα;;; Γιατί εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν αγώνα του Χοσέ Σότο πριν είκοσι χρόνια στην τρίτη κατηγορία — έκανε τρεις ασίστ μέσα σε τέσσερα λεπτά και κανείς δεν τον θυμήθηκε ποτέ ξανά επειδή εκείνος ήταν ένα παιδί που έπαιζε μπάλα σα πήγαινε να αγοράσει ψωμί στην γειτονιά του. Αυτή είναι η διαφορετική τους τύχη;;; η αλήθεια είναι πως εδώ δεν ψάχνουμε κάποιον σωτήρα σα εκείνον που βγάζουν στις ταινίες — ψάχνουμε έναν που όταν βγάλει μία πάσα όλα τα γηπεδούχοι σηκώνονται στα πόδια τους σα πήραν ηλεκτροσόκ από καρέκλα επειδή κατάλαβαν πως χάνουν πριν ακόμη ξεκινήσουν. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να πεθάνεις από χαρά στη Σόφια — όχι επειδή έγινε transfer ηλεκτρονικά, αλλά επειδή εκείνος βρίσκεται εκεί σα η μπάλα του είναι η ίδια η ζωή. και τέλος, ας πάμε σε κάτι συγκεκριμένο: θυμάστε τον Ραφίνια εκείνο τον αγώνα στο Camp Nou όταν βγήκε στη θέση ενός τραυματία σα πήγαινε να πιει νερό;;; Μέσα σε είκοσι λεπτά έκανε δύο γκολ και μία ασίστ σα είχε διαβάσει εκ των προτέρων το βιβλίο των κανονισμών κι είχε βρει τις τρύπες στους αντίπαλους σα ψάχνεις τις χαραμάδες στους τοίχους του παλιού σπιτιού σου για να μπει ο ήλιος;;;; αυτή είναι η ουσία. Όταν μιλάμε για έναν μάγο, δεν μιλάμε για κάποιον που κάνει εκατομμύρια transfers — μιλάμε για εκείνον που όταν ανοίγει το στόμα του στο γήπεδο όλα τα άλλα σώματα στέκουν ακίνητα σα πληροφορήθηκαν πως ήρθε η ώρα της καταστροφής. Και αυτόν δεν τον βρίσκεις στο transfermarkt — τον βρίσκεις εκεί που η μπάλα πετάγεται σα μολύβι στα χέρια του παιδιού που ξέρει πως το μόνο όπλο που έχει είναι η μυαλό του. όμως λοιπόν — αυτά τα λέγαμε κι πριν είκοσι χρόνια όταν κάποιοι άλλοι περίμεναν κάποιον σούπερ σταρ σα βγήκε από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως η Μπαρσά έκανε πρωταθλήματα χωρίς αυτούς. Γιατί;;; Επειδή εκείνοι που έκαναν την ομάδα θρυλική ήταν αυτοί που έπαιζαν σα να μην υπάρχει ταινία — σα η ζωή ήταν μία μεγάλη αυθόρμητη στιγμή όπου η μπάλα πήγαινε εκεί που έπρεπε χωρίς κανείς να τη σχεδιάσει εκτός γηπέδου. και τώρα που σας λέω όλα αυτά ελπίζω να μην αρχίσετε πάλι τις ιστορίες σας για transfer market values σα να είστε λογιστές της γερμανικής εθνικής;;; Αυτός ο κόσμος άλλαξε πριν καν προλάβουμε να τον δούμε — και όσοι ψάχνουν την τελειότητα στις ταινίες του Σκορτσέζε σιγά σιγά απογοητεύονται όταν ξυπνάνε σα βλέπουν το πρώτο γκολ να χάνεται επειδή κάποιος έκανε λάθος υπολογισμό στον χρόνο της ταινίας.