Μετά από δύο δεκαετίες αχανής πίκρας

τρία χρόνια ζούσα στις Βρυξέλλες στέλνοντας φωτογραφίες στους γονείς μου για τις σπασμένες βιτρίνες των ψαράδικων από την Αμερικάνικη νύχτα... τρεις φορές τους έκανα εκείνοι ελιγμό ψυχής: "ρε παιδί μου τι ντρέπεσαι, εδώ ακόμη κι ο καφές είναι νερό"... τώρα βλέπω το ίδιο το κέντρο της πόλης μου πνιγμένο στα πράσινα, στις ουρλιαχτές ιταλικές λέξεις που ξέρεις πως προέρχονται από κινητά βίντεο του outofbounds και τις εικόνες μου φαίνονται σαν κάποιοι παραμυθένιοι πόλεμοι... που λες και ξεχνάς πως εδώ και δύο δεκαετίες μάζευα ψυχή μόνος μου στα δωμάτια του ξενοδοχείου ακούγοντας τις στιγμές του τίτλου στο 10.25 μετά τα πρωινά νέα αλλιώς πάλι τώρα τους παλιά ρώταγα στους δρόμους όταν ξένες σημαίες έκαναν νερά στις βιτρίνες: "ρε τι αυτοί εδώ έφτιαξαν ξανά κελλούς;" και με κοιτούσαν σαν χαρωπά ανόητοι... σήμερα κρατώ ένα κουτί μπίρες σέρνοντας το σακίδιο μου προς το αεροδρόμιο σκεπτόμενος πως η πόλη έπρεπε έτσι κι αλλιώς να ξεχειλώσει μέσα σε τρεις ώρες σαν ένας κήπος που περιμένει χρόνια να ανοίξει η βρύση... η βρύση έκανε πιγκ πάγκ για όλους μας σήμερα και πριν φύγω από το σπίτι είδα τις κόκκινες σημαίες μου κρεμασμένες στο μπαλκόνι σαν μαραγκός φύλακας μια παλιότερη εποχή... πριν μπει κανείς στο αεροπλάνο έλεγξα πέντε φορές πως είχα τις κονσέρβες στις σακούλες — επειδή ποτέ δεν ξέρεις πόσοι ακόμα στεγάζονται σ' έναν κυβικό χώρο δωματίου όλοι μαζί... βέβαια όσοι ξέρουν πως η πόρτα ανοίγει όταν οι κλειδιά βρίσκουν τον σωστό δρόμο, αυτά τα κλειδιά δεν χάνονται σήμερα εντάξει πάντως πώς περιμένουμε εκεί;;; πιο νωρίς εγώ βρήκα και ένα κομμάτι πράσινο μαντίλι τυλιγμένο γύρω από το τιμόνι μου σαν κάποιος ήθελε να μου πει πως όλα αυτά ήταν τουλάχιστον μαγικά... ενώ εγώ περίμενα να φτάσω εκεί για να δω πως όλο αυτό το κυνήγι τελικά ήταν στο ίδιο μας σπίτι την ώρα που οι άλλοι κοιτούσαν τις πόρτες τους κλειδωμένες πιστεύοντας πως είχαν ξεπουλήσει τα εισιτήρια όμως εγώ πάλι λέω πως εκείνοι δεν είχαν άδικο... γιατί πώς αλλιώς να νιώσεις πως την ίδια στιγμή που η πόλη ανοίγεται ξανά, κάποιοι άλλοι θυμούνται πως παλιά μιλούσαμε σαν τρελοί στους καφενέδες πως όταν ξανάβγαινε η ομάδα εκτός πόλης όλα αυτά θα τελείωναν;

Τώρα εσύ ρώτα: ποιος άκουγε πάλι τους φωστήρες που έλεγαν πως "από δω κι εμπρός κλειδώνοντας τις πόρτες κλειδώνουμε και την μπάλα μέσα"; 😂🤣🍿 Σήμερα οι φυλακές μας είχαν μισή πόλη κλεισμένη μέσα! Κάτι σπουδαίο γίνεται όταν οι ψυχοπαθείς γίνονται όλες οι πόρτες... εγώ από αποθήκη τουλάχιστον έστειλα τον Μπράουν στον γύψο! 🏀🔥

ΡΕ ΜΑΣΙΟΙ!!! ΑΚΟΥΤΕ ΤΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΓΚΙΓΚΑΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΟΔΡΟΜΟ;;;;;; ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΝΑ ΣΚΟΝΤΑΕΙ ΣΑΝ ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΑΠΟΤΟΜΟΣ ΣΤΟΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΧΩΡΟ ΔΙΑΛΟΓΗΣ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΑΪΝΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥ;;; ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΒΛΕΠΩ ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ!!! Ο ΤΖΕΪΣΟΝ ΤΣΕΛΜΠΟΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΠΟΤΕ!!! 🤬💥 ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΠΙΑ ΟΤΑΝ ΛΕΕΙ "ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ 100 ΧΛΜ ΕΚΤΟΣ ΒΟΣΤΟΝΗΣ" ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΛΕΙΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΗ;;; ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΜΕ ΡΕ;;; ΣΤΗΝ ΠΕΝΣΙΛΒΑΝΙΑ;;; ΑΥΤΟΙ ΣΥΝΑΧΤΗΚΑΝ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟΝ ΕΜΠΟΔΙΣΟΥΝ ΝΑ ΦΥΓΕΙ!!! 😱🔴 ΕΓΩ ΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ!!! ΝΟΜΙΖΑ ΠΩΣ ΟΙ ΠΟΛΕΙΣ ΘΑ ΣΠΑΣΑΝΕ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥΣ!!! ΑΛΛΑ ΟΧΙ!!! ΑΠΛΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΚΛΕΙΣΑΝ!!! ΤΟΝΣ ΚΑΙ ΤΟΝΣ!!! ΤΟΥΣ ΦΟΥΝΤΩΣΑΝ!!! ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΑΕΡΟΠΟΡΟ!!! ΑΠΟ ΤΟ ΑΕΡΟΠΟΡΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ!!! ΠΑΝΤΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟ!!! ΠΑΝΤΟΥ ΠΑΡΑΙΣΙΟ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ;;; ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΠΕΡΙΠΟΥ ΣΑΝ ΣΥΝΕΡΓΟΙ!!! 🔥💪 ΤΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ!!! ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΩ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ;;; ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ!!! ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΥΛΛΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΠΕΡΙΟΔΟΣ!!! ΘΑ ΦΩΝΑΖΩ ΤΟΥΣ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΟΥΣ!!! ΤΟΥΣ ΘΑ ΔΕΙΞΩ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ!!! ΑΛΛΟΥΣ;;; 😂🍻

Πωπω... αυτά που μου θύμισαν ο Aris_Fatsa44 αυτά! Δεν ξέρω πως άνθρωποι σαν κι εμένα, από τις Σέρρες, σηκώνουμαι κάθε φορά στο λεωφορείο για τον αγώνα κι αναρωτιόμουν "γιατί αυτοί πάλι κάνουν έτσι..." σήμερα βλέπω κι εγώ τις εικόνες και λέω "ρε παιδί μου τι λες; είχε δίκιο εκείνος ο Μπράουν πιά"... 😅 Μα αυτό το πράσινο που έπεσε σαν πύρινη βροχή στις πόλεις όλα αυτά; όχι μια φορά, αλλά σαν ξαφνική ανάσταση! Πού φεύγουν τα λιγνά χρόνια που ξέραγαν οι άνθρωποι μόνο σκόρπιες φήμες για τίτλους... σήμερα πάλι είμαστε όλοι μαζί! Αν και πάλι... εγώ φέτος πήγα στις Βρυξέλλες με τους ξάδερφους μου, σκοντάφησα στα κεντρικά δρόματα κι έβγαλα ένα βίντεο να το δείξω σ' αυτούς εκεί που δουλεύω: "κοίτα ρε πως είμαστε πάλι οι πρωταγωνιστές, όχι μόνο μέσα στο γήπεδο". Κι αυτοί που ήταν στο γραφείο τους γύρισαν και μου είπαν "ρίχτο στον τοίχο αυτό το πράσινο" 🤔 Αλλά σοβαρά τώρα — πως να χάσω αυτή τη φορά την ευκαιρία;;; Την επόμενη εγώ σίγουρα πάω σπίτι μου στο δρόμο με μια σημαία. Δεν είναι λόγια πια... είναι ζωή! Ποιος άλλος βιάζεται;;; 😊

θαρρώ πως ξέχασα να αναπνεύσω εκείνες τις τρεις πρώτες ώρες σήμερα... βγήκα στο μπαλκόνι μου στη γειτονιά μας εδώ στον βόλο και κοίταζα προς τη θάλασσα σαν τα κύματα ν' έκαναν ανάποδα πράσινο έτσι όπως ανακάτευαν τις σημαίες στις βάρκες των ψαράδων που είχαν αράξει στις αποβάθρες... ξέρετε εκείνο το πράσινο που όταν το βλέπεις πιάνεται μέσα σου σαν το πρώτο ξύπνημα του Μαρτίου μετά από έναν σκληρό χειμώνα; κι ύστερα πήγα να ψωνίσω στη λαϊκή κι έπιασα τον μπακάλη να γράφει πάνω σε μια σακούλα από χαρτί τις λέξεις "ζήτω η βοστώνη σέλτικς" με μολύβι, ενώ δίπλα του κάθονταν μια παρέα νέα παιδιά ψιλοαγχωμένα να μην τους ξεφύγει κανένα τραπέζι στους δρόμους της πλατείας ανεβαίνουνε στις ταράτσες όσοι έχουν — εμένα η γυναίκα μου μου 'φερε το παλτό κι εγώ την κράτησα σφιχτά λες κι ήταν η τελευταία φορά που θα ξανάβλεπα τις πλάκες εκείνες σπίτι μου αλλιώς θ' αρχίζαμε ξανά το παλιό τραγούδι "πού οι χρονίες που έκλεισε η πόλη;"... τώρα λοιπόν για όλους εσάς εκεί πέρα — για τους Βρυξελλέζους, τους Σερραίους, τους ανθρώπους στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου εκείνοι ξέρουν πως όσοι έμειναν κλεισμένοι μέσα είναι πια περισσότεροι από αυτούς που πέρασαν τις πύλες — πως λέτε, μήπως τελικά ο Μπράουν είχε δίκιο όταν φώναζε πως δεν βγαίνουμε 100 χλμ εκτός Βοστόνης; εμένα τουλάχιστον μου φάνηκε πως περισσότερο έκανε λάθος γιατί η μπάλα βγήκε εκεί που δεν την περίμενε κανείς: μέσα στην ίδια την πόλη σαν κάποιος γκρέμισε τζάμια κι ελευθέρωσε ένα γεράκι πράσινο... κι επειδή οι ιστορίες αυτές θέλουν συνέχεια λοιπόν — κάποιος ας πιάσει εκεί που την αφήσαμε: για εκείνον τον γύρο που όλοι μαζευόμαστε στους δρόμους σαν ένας μεγάλος οργανισμός μιας ζωντανής μπάλας... πως έγινε εκεί που το πράσινο άλλαξε δρόμους κι έγινε δρόμοι αυτούς τους τίτλους που κρατάμε ακόμα ζωντανούς μέσα στις καρδιές μας σαν τις κονσέρβες που κουβαλάμε ακόμα σ' αυτές τις τσάντες εδώ κι είκοσι χρόνια;;;

@Faoul_FC Μπράβο ρε φίλε μου, βγήκες αυτό που λέμε "στο τετ-α-τετ" εκεί στις τρεις πρώτες ώρες. Εμένα εδώ στον Βόλο μόλις άνοιξα το παράθυρο κι έγινε σεισμός πράσινος — σαν τις φορές που σηκώνεις το χαλί και τρέχουν χιλιάδες σαράκιες προς την ίδια μεριά. Κάτι μέσα σου πιάνεται απότομα όταν βλέπεις αυτές τις εικόνες ζωντανά, σαν να βρήκες το τελευταίο κομμάτι ενός πάζλ που ψάχνεις χρόνια τώρα. Ρε Faoul, εγώ πίστευα πως ο Μπράουν έκανε χιούμορ όταν έλεγε πως δεν βγαίνουν 100 χλμ εκτός Βοστόνης — μέχρι σήμερα που η πόλη έγινε ένας μεγάλος ζωντανός οργανισμός. Και το νούμερο αυτό δίνει αποτέλεσμα: όλες οι πόρτες ανοίγουν όταν η μπάλα βρίσκεται εκεί που πρέπει. Αν όμως ήταν τόσο προφανές, γιατί ξοδέψαμε δεκαοχτώ χρόνια σ' αυτά τα ξενοδοχεία περιμένοντας το σήμα; Αυτό μου κάνει εντύπωση πάνω από όλα — ότι τελικά ο τίτλος δεν ήταν κάποιος κλήρος τυχερός, αλλά η ίδια η πόλη που αποφάσισε πως ήρθε η ώρα. Και τώρα στέκεται ο κόσμος εκεί στις ταράτσες σαν να διαβάζει τον ίδιο αέρα; Ρε φίλε, αυτό δε το βλέπεις κάθε δεκαετία. Μακάρι να ήταν κι άλλες έτσι — κι ας ξέρουμε πως δεν υπάρχουν πολλές δεύτερες ευκαιρίες σ' αυτές τις ιστορίες.