Ήρθε η ώρα να ομολογήσουμε: οι Σέλτικς είναι πια η ομάδα των εμπειρογνωμόνων — και όχι…

Άντε ξύπνα τώρα, μου φαίνεται πως το συζητούσαμε πριν από δέκα χρόνια σε κάποιο γήπεδο με σκόρπια μπουκάλια — γιατί έτσι βγάζω κι εγώ κεφάλι στους γηπεδούχους όταν βλέπω τη σφραγίδα "Corporate" πάνω στις κάρτες τους να τριγυρνά σαν σκόνη μέσα στο Madison Garden. Μα εδώ λες κάτι άλλωστε; Ότι οι Σέλτικς έγιναν λάκκο scrap metal για αυτούς που πληρώνουν περισσότερο, ενώ εμείς βγάζουμε εισιτήρια σαν ξεχασμένοι φορολογούμενοι στις ουρές του γηπέδου; Θα μου πεις ότι το έκανε η αγορά, ότι έτσι δουλεύει το NBA, ότι έτσι κερδίζουν όλες οι ομάδες. Κατάλαβέ με όμως: όταν πας ένα Σάββατο βράδυ στο TD Garden, δεν ψάχνεις το παρκέ για να δεις μια ομάδα, ψάχνεις την ομάδα που γεννήθηκε στο εργοστάσιο των Μιλγουόκι Μπακς την δεκαετία του '70 — αυτή που έκανε ιστορία επειδή είχε μέρες που αγοράζατε εισιτήριο από έναν τύπο στο δρόμο. Τώρα εκείνος ο τύπος πουλούσε τρεις φορές περισσότερο νερό σ' εκείνες τις καντίνες, ενώ εσύ έκανες ουρά δύο ωρών για να δεις ένα σουτ από το μισό γήπεδο. Κοιτάξτε τους αριθμούς όμως: φέτος έχουν περισσότερα corporate seats από πέρσι; Ναι, έχουν. Αυτό σημαίνει πως οι φίλοι αποκλείονται; Όχι. Απλά οι φίλοι πρέπει να ξεμπερδεύουν με αυτές τις γραφειοκρατικές διαδικασίες εγγραφής, ενώ οι εταιρείες έχουν ήδη ανοιχτή γραμμή στη Box Office. Μα η ουσία δεν είναι η ποσότητα των εισιτηρίων — είναι το μήνυμα πίσω από αυτά. Το μήνυμα ότι η ομάδα δίνει πρόσβαση στον χώρο πρώτα στους οικονομικά ισχυρούς και μετά στον οποιονδήποτε φοράει πράσινο. Πείτε μου όμως: πότε κάποιος corporate τραγουδούσε τον ύμνο μαζί σου όταν ο Jason Tatum έκαναν buzz cut στο Boston Garden; Πότε κάποιος τυπάς που κλείνει τρία τραπέζια ανά αγώνα σηκώθηκε όρθιος όταν η ομάδα έχασε μια μπούκα επειδή είχαν ξεχάσει ότι έχουν μπάσκετ εκτός corporate partnerships; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κοιτάζουν εικόνες με πλάτη, όχι ατμόσφαιρα. Για αυτούς το γήπεδο είναι σαν τα τραπέζια τους στο Marriott της πόλης — αδιάφορο προς τις ιστορίες μας. Μην ξεκινήσουμε όμως συζητήσεις περί "δικαιολογιών". Οι Σέλτικς δεν έγιναν διαφορετικοί επειδή άλλαξαν χρώμα. Έγιναν διαφορετικοί επειδή αποφάσισαν ότι η ομάδα των εμπειρογνωμόνων είναι πιο επικερδής από την ομάδα των φίλων. Και αυτό είναι η πραγματική συζήτηση εδώ — όχι οι αριθμοί, αλλά το νόημα πίσω από αυτούς. Ποιοι είμαστε τελικά όταν διαλέγουμε μεταξύ corporate benefits και ιστορικής εμπειρίας; Απλά φτιαχτοί οπαδοί ή ακόμη κάτι περισσότερο;

Ρε πάω ΣΕΡΙΟΥΣΑ τώρα 😭🔥 Οι corporate αυτοί... αυτοί που πάνε εκεί για να βγάλουν τις selfies τους μεριέ; Αυτοί μας ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ μπάσκετ ρε;;; Μα γιατί οι εγκεφαλικοί της ομάδας δεν ανοίγουν τα χοτζ πόπ-κορν και δεν βγάζουν εισιτήριο σαν ΑΝΘΡΩΠΟΣ;;; ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΙ Ο TATUM ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑ!!! Τους είχαμε αυτούς τους φίλους στον αγώνα του Ηνωμένου κράτους! Εγώ παρακολουθούσα την ατμόσφαιρα, η καρδιά μου έκλαιγε στο ρυθμό του χορού! Αυτοί... αυτοί που κλείνουν τραπέζια για μπουφέδες σα SHARKS🦈 τι τους νιώθει η ομάδα;;; Εγώ έγινα fan γιατί μεγάλωσα με ιστορίες... με τους BIG THREE!!! Να τραγουδώ στις κρύες βραδιές πως "WE ARE THE BEST"!!! Τώρα μου λένε πως πρέπει να καθίσω στο κάθισμά μου σαν καλοκουρεμένος υπάλληλος; Ποιος τους ΑΓΟΡΑΖΕ τους τίτλους τους;;; ΕΜΕΙΣ!!! Εμείς οι φίλοι που βγάζαμε εισιτήρια από το χέρι του γηπιδούχου για χρόνια!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΦΟΡΜΑ ΣΑΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΔΕΙΓΜΑ ΣΕ ΛΟΥΚΟΥΜΙ!!! Ποιοι είμαστε εμείς;;; ΑΝΘΡΩΠΟΙ ή αριθμός συναλλαγής;;; ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ ΑΚΟΜΑ ΑΝ ΠΕΘΑΙΝΩ!!! Ανάβω κεράκια στις ουρές μου!!! Αυτοί οι corporate τύποι λένε πως θέλουν εμπειρία;;; Η εμπειρία είναι ΟΤΑΝ ΟΤΑΝ Ο ΓΙΟΥΝΑΣ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΑΙΜΑΤΑ!!! Αυτοί έχουν ΒΙΒΛΙΟ πωλήσεων στη θέση τους! Τι έγινε;;; Μας άλλαξαν ΣΕΡΙΟΥΣΑ;;; Μας έκαναν ξεχνημένη υλικό;;; Εγώ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΥΝΔΡΟΜΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ!!! Είμαι ο Σέρρας που πιστεύει στην MAGIC!!! Σβήστε τους corporate!!! Κάντε την ομάδα ΟΠΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΓΓΙΞΟΥΝ ΤΟΝ ΠΑΡΚΕ!!! Γιατί διαφορετικά... τι κάναμε ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ;;;!!!

Τι λες τώρα, ξεχνάμε πότε η ομάδα ήταν δική μας; Εκείνες τις νύχτες που το TD Garden ένιωθε σαν αίθουσα συναυλιών κι όχι σαν αίθουσα ελέγχου corporate; Την εποχή που το πράσινο χρώμα ήταν πάνω από όλα κι όχι πάνω από τις business cards; Εσείς σπουδάζετε πως οι corporate πήραν περισσότερες κάρτες φέτος από πέρσι — σπουδαίο, ωραίο κομμάτι δουλειάς η αναφορά αριθμών. Μα εδώ βρίσκεται η σαπίλα: όσο αυτοί πληρώνουν τριπλάσιο εισιτήριο για να καθίσουν πάνω από το παρκέ, εμείς ψάχνουμε τρύπες στις ουρές της μπροστινής πόρτας σαν τελευταίοι φορολογούμενοι. Πέρσι πού ήσουν όταν οι γηπεδούχοι σου πρότειναν εισιτήριο που ισοδυναμούσε με τρεις φάτνες ραντεβού; Πέρσι εγώ περίμενα τρεις ώρες στη βροχή για έναν αγώνα των старτ-αν-φορ πέντε, ενώ εκείνοι έκαναν κράτηση στο restaurant της ομάδας τρεις μήνες πριν. Ρε παιδιά, η αγορά δουλεύει έτσι — το ξέρουμε όλοι. Μα η ομάδα δεν γράφεται μόνο στα αριθμούς. Γράφεται στην ιστορία που κρατάμε ακόμη μέσα μας. Ποιος θυμάται πλέον εκείνο το Σάββατο του Φεβρουαρίου όταν η πλατεία έβγαζε λάμψεις επειδή ο TerryRozier έκανε νταμπλ-νταμπλ εναντίον των Knicks; Ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα όπου το εορταστικό soundtrack έβγαινε από τους μεγαφωνικούς πυλώνες κι όχι από ένα corporate playlist; Την εποχή εκείνη λέγαμε πως η ομάδα είναι δική μας επειδή τραγουδούσαμε μαζί. Τώρα λένε πως οι corporate έχουν καλύτερη θέα — ωραία λεπτομέρεια. Αλλά την ίδια στιγμή ξεχνούν να αναφέρουν ότι αυτοί οι τύποι αγοράζουν όχι μόνο εισιτήρια αλλά και δικαιώματα φωτογραφίας στα social media των προϊόντων τους. Κοιτάξτε εμένα εδώ: εγώ δεν είμαι ένας αριθμός στο σύστημα κρατήσεων. Είμαι εκείνος που πήγαινε στον αγώνα φέροντας την κίτρινη μπλούζα του σχέδιου δωρεάν εισιτηρίων για παιδιά του σχολείου μου. Εγώ εκείνος που αγόραζε burger στην καντίνα πίσω από την κερκίδα αντί εκείνης μπροστά από το corporate lounge. Και φέτος εκείνες οι καντίνες πουλούν χάμπουργκερ τρεις φορές πιο ακριβά στους corporate πελάτες, ενώ εμείς περιμένουμε είκοσι λεπτά στην ουρά επειδή η γραμμή έχει μεταφερθεί στο τμήμα των εταιρικών κουπονιών. Εσείς μου λέτε πως οι Σέλτικς ξέρουν τι κάνουν επειδή έγιναν πιο επικερδείς — ξέρουμε πλέον ότι η επικερδής ομάδα συχνά σημαίνει ομάδα χωρίς αυτοσυναίσθημα. Την περίοδο των Big Three το γήπεδο ζούσε επειδή αυτοί οι τύποι κάθονταν δίπλα σου, γνώριζαν το πρόσωπό σου και σου έδιναν ψεύτικοFiveStars κουπόνι όταν έκανες αυτόματο layup πριν από την έναρξη. Σήμερα αυτοί οι ίδιοι κουπόνιοι είναι κλειδωμένοι πίσω από corporate firewall. Μα το χρώμα όμως παραμένει πράσινο — έτσι δεν είναι; Τι λοιπόν; Θα αφήσουμε την ομάδα να γίνει μόνον τζάμι φωτογράφισης για ανθρώπους που πληρώνουν περισσότερο; Ή θα θυμηθούμε ότι κάποτε αυτή η ομάδα ήταν κατασκευασμένη από ιστορίες ανθρώπων σαν εμάς; Αν θέλουμε εμπειρία, ας ανοίξουν τη μπροστινή πόρτα στην τιμή μιας σύνδεσης internet αντί ενός corporate seats price. Αλλιώς, γινόμαστε οι ίδιοι οι corporate — αυτοί που βλέπουμε την ομάδα σαν asset portfolio αντί σαν πολιτισμό.

τι λες τώρα ρε; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2008 όταν κατέβαινα το σταθμό Kendall/MIT κρατώντας τσάντα με μπουκάλια νερό και τσίχλες, πάνω μου το παλτό με το κίτρινο γράμμα C στο στήθος και τριάντα δολάρια βγαλμένα από την τσέπη μου στη χούφτα — περιμένοντας στη σειρά τρεις ώρες να βγάλω εισιτήριο για το TD Garden επειδή η ομάδα είχε ανοίξει προπωλήσεις μόνο για αυτούς τους ηλίθιους corporate corporate corporate; τότε πήγαινα εκεί γιατί πίστευα πως η ομάδα ήταν δική μας. όχι σαν μερίδα αγοράς, όχι σαν asset portfolio, όχι σαν VIP lounge — σαν κάτι που ζούσε μέσα στους φίλους της, που τραγουδούσαν στις κρύες νύχτες, που έκαναν ουρές όχι επειδή έπρεπε αλλά επειδή ήθελαν. εκείνος ο τύπος στον πάγκο των εισιτηρίων, ο Τζον, μου έδινε ένα επιπλέον κουπόνι για φαγητό επειδή είχα δει πριν χρόνια έναν αγώνα τωνJc με τουςΣέλτικς στο γήπεδο του φορτηγού — «αυτός είναι ο Σέρρας», μου είχε πει κάποιος συνάδελφος τότε. εμένα εκείνες τις ιστορίες με έκαναν άνθρωπο, όχι αριθμός συναλλαγής. τώρα τι έγινε; έγιναν όλα reverse engineering — φέτος οι corporate πήραν περισσότερες θέσεις από πέρσι, ναι, όπως λέει και ο Βασίλης εδώ. αλλά δεν είναι η ποσότητα αυτό που με σηκώνει σήμερα πάνω στο πάγκο. είναι το μήνυμα: ότι η ομάδα αποφάσισε πως η εμπειρία ενός ανθρώπου που έχει δει τριάντα χρόνια αγώναδες στις κερκίδες ισοδυναμεί με λιγότερο από αυτήν ενός τύπου που μπαίνει στο γήπεδο επειδή αγόρασε ένα τραπέζι στο Marriott της πόλης. το ίδιο πράσινο χρώμα πάνω από όλα, αλήθεια; πέρσι βγάζαμε εισιτήρια από ανθρώπους, όχι από corporate firewalls. πέρσι εκείνοι οι αυτοί οι corporate τύποι που πίνουν μισό κοκτέιλ στο γκαρνταρόμπα εγώ έκανα ουρά δίπλα στη γυναίκα μου που κρατούσε τρία παιδιά από τον πήχη του الأميركية — εκείνοι οι ίδιοι φορούσαν γραβάτα και έκαναν κράτηση στο restaurant τρεις μήνες πριν, ενώ εγώ περίμενα στη σειρά επειδή δεν ήξερα καν πως υπήρχε δυνατότητα early booking. αυτή είναι η διαφορά, παιδιά: τότε η ομάδα ήταν δική μας επειδή μοιραζόμασταν τις στιγμές της. σήμερα η ομάδα είναι δική τους επειδή έχουν πληρώσει παραπάνω για μια θέση κοντά στο παρκέ. δεν λέω πως δεν πρέπει οι Σέλτικς να βγάζουν χρήματα — ποτέ δεν είπα κάτι τέτοιο. αλλά όταν το εισιτήριο μιας οικογένειας που πηγαίνει έναν αγώνα για πρώτη φορά ισοδυναμεί με το μισθό μιας βδομάδας εργασίας ενώ το corporate ticket αποτελείται από τρεις θέσεις πάνω από το παρκέ, τότε αυτό δεν είναι κερδοφορία. αυτό είναι η ομάδα να λέει «συγγνώμη, δεν έχουμε αρκετά seats για εσάς». κι όταν βλέπω εκεί τους corporate τύπους να βγάζουν selfies στο περβάζι του πάγκου αντί να τραγουδούν τον ύμνο μαζί μας, τότε νομίζω πως η ομάδα ξέχασε τι σημαίνει να είσαι οικογένεια. όχι business, όχι asset, όχι portfolio — οικογένεια. εκείνοι οι οποίοι είδαν τονΤatum να μεγαλώνει στο πλάι τωνMcHale καιBird, εκείνοι που τραγούδησαν «WE ARE THE BEST» στην πιο κρύα νύχτα του Φεβρουαρίου όταν έπεφτε χιόνι πάνω από τις σημαίες μας — εμείς είμαστε εκείνοι που έκαναν ιστορία, όχι αυτοί που έκαναν κράτηση στο restaurant τρία χρόνια πριν. τι κάνουμε λοιπόν; συνεχίζουμε να καθόμαστε ήπιοι και υπομονετικοί; ή ξυπνάμε μια φορά για πάντα και λέμε πως η ομάδα πρέπει να θυμηθεί πως η ιστορία της γράφτηκε από ανθρώπους σαν εμάς; εγώ ακόμη πιστεύω πως υπάρχει ακόμη χρόνος. ακόμη μπορούμε να φωνάξουμε μέσα από τις κερκίδες «POWER FORWARD ONE» και να κάνουμε το TD Garden να δονείται ξανά — αρκεί η ομάδα να αποφασίσει πως εμείς είμαστε σημαντικοί όσοι κι εκείνοι. αλλιώς... τι κάνουμε εδώ;;; τελικά πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον τύπο στη δυτική κερκίδα πριν δύο χρόνια; Εκείνον με την κόκκινη μπούρκα — την ίδια βραδιά που ο Brown έκανε ότι είχε σπάσει τον αστράγαλό του πριν τον τελικό των playoffs. Σταμάτησε μεσούσης της τρίτης περίοδο την ομάδα και τους φώναξε «δεν πάτε πουθενά χωρίς εμάς» όσοι ήμασταν εκεί μέσα. Τότε πήγαμε για χάρη της ομάδας. Τώρα αυτοί οι corporate τσέπες φοράνε γραβάτα και ψάχνουν θέση πάνω από το παρκέ σα να ψωνίζουν αεροπορικά εισιτήρια. Θυμάμαι τον Ιανουάριο του '23 που έδωσαν δωρεάν εισιτήριο στους μόνους ανθρώπους που είχαν σχολική ομάδα στο σχολείο τους εκείνης της γειτονιάς — όχι επειδή ήταν corporate beneficiary, επειδή ήταν εκείνοι οι ίδιοι που είχαν φτιάξει το banner «BLACK LIVES MATTER» εκεί έξω στον δρόμο πριν την έναρξη του αγώνα. Εσύ εκείνος; Αυτή η ομάδα δεν έγινε suddenly professional model επειδή άλλαξαν μερικά seats. Είναι επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως οι corporate έχουν καλύτερη οξυδέρκεια από έναν φίλο του αθλήματος — κι αυτό είναι πιο ζουμερό από κάθε αριθμό. Πώς τους εξηγείς λοιπόν σ' εκείνον τον γονιό που περίμενε τρεις ώρες στη βροχή φέτος τον Φεβρουάριο επειδή δεν μπορούσε να κλείσει εισιτήριο μέχρι την τελευταία στιγμή — κι εκείνον τον corporate τύπο που έκανε κράτηση στο restaurant τρεις μήνες νωρίτερα κι έφερε τρεις συνοδούς μαζί του σα να πήγαινε συνέδριο; Πιστεύετε ότι αυτοί οι ίδιοι δεν έκαναν πίσω από τις πλάτες μας τον απολογισμό ότι «η ομάδα πρέπει να γίνει πιο premium»; Μας πουλούν premium εμπειρία σα να μην ήτανε ποτέ η ομάδα δική μας; Εδώ δεν μιλάμε για αποκλεισμό φίλων — μιλάμε για τον τρόπο που η ομάδα αποφάσισε να κάνει εισιτήριο μια δήλωση status. Την εποχή των Big Three αγοράζαμε εισιτήρια από ανθρώπους, όχι από corporate firewalls. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν corporate seats — υπήρχαν μόνο άνθρωποι που αγαπούσαν το πράσινο και περίμεναν στη σειρά επειδή ήθελαν να αγγίξουν το παρκέ όταν βγήκαν οι παίκτες. Σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται στο τελευταίο σκαλί της κλίμακας τιμών επειδή η ομάδα αποφάσισε πως οι corporate έχουν καλύτερη αίσθηση εμπειρίας. Ποιοι είναι άραγε αυτοί που τραγουδούν τον ύμνο στις κρύες νύχτες; Αυτοί που έκαναν ουρές τέσσερις ώρες για έναν αγώνα των playoffs επειδή ήθελαν να ζήσουν ξανά εκείνο το συναίσθημα; Ή εκείνοι που μπαίνουν με το badge τους σα να κάνουν check-in στο ξενοδοχείο τους κι εμείς είμαστε οι υπόλοιποι; Αν οι Σέλτικς θέλουν να γίνουν ομάδα των εμπειρογνωμόνων, ας το πουν ευθέως — όχι σα να τους ξεγελάμε πως οι corporate είναι αυτοί που κάνουν την ομάδα μεγαλύτερη. Το μεγαλείο μιας ομάδας δεν γράφεται στα corporate partnerships αλλά στις ιστορίες που κουβαλάμε μέσα μας. Και αυτές τις ιστορίες εμείς τους τις δώσαμε χρόνια τώρα — όχι αυτοί.

Ακούστε ρε παιδιά, εμένα δεν μου χρειάζονται αριθμοί για να καταλάβω πως κάτι έχει στραβώσει. Ήμουν εκεί πριν από δέκα χρόνια όταν το TD Garden είχε ακόμη αυτή τη μυρουδιά από πίτσες φούρνου κι όχι από σαμπάνια τριών ουσιών. Εκείνο το Σάββατο του Φεβρουαρίου που ο Olynyk έκανε εκείνο το πολύνuiu layup εναντίον των Wizards κι εγώ σηκώθηκα όρθιος σα τρελός μαζί με όλους τους άλλους — εκείνοι οι corporate τύποι; Κάθονταν τριγύρω με τις γραβάτες τους και έκαναν αυτή την ψεύτικη έκφραση σαν να παρακολουθούσαν την τιμή των ομολόγων στο κινητό τους. Με τι κριτήριο αποφάσισαν πως η εμπειρία ενός ανθρώπου που έχει δει τριάντα χρόνια αγώναδες στις κερκίδες ισοδυναμεί με λιγότερο από αυτήν ενός τύπου που έχει πληρώσει τρεις φορές το εισιτήριο επειδή του έδωσαν δικαίωμα φωτογραφίας στα social media; Την ίδια στιγμή που εγώ περίμενα τρεις ώρες στη βροχή για έναν αγώνα των старτ-αν-φορ πέντε τον περασμένο Νοέμβρη, εκείνοι έκαναν κράτηση στο restaurant της ομάδας τρεις μήνες πριν αγοράσουν εισιτήριο. Ρε παιδιά, εγώ δεν είμαι ένας αριθμός στο σύστημα κρατήσεων. Είμαι εκείνος που πήγαινε στον αγώνα φορώντας το παλτό του σχεδίου δωρεάν εισιτηρίων για παιδιά του σχολείου μου. Ήξερα πως εκείνες τις νύχτες το γήπεδο γινόταν αίθουσα συναυλιών επειδή εμείς οι φίλοι ήμασταν εκεί — όχι επειδή κάποιος είχε πληρώσει περισσότερο. Φέτος όμως τι γίνεται; Η ομάδα έγινε σα showroom πολυτελείας ενώ εμείς ψάχνουμε τρύπες στις ουρές σαν τελευταίοι φορολογούμενοι. Τι έγινε λοιπόν; Μας άλλαξαν ΣΕΡΙΟΥΣΑ; Όχι, αλλά μας έδωσαν μια άλλη ομάδα — αυτή που δίνει περισσότερο χώρο στους corporate επειδή αυτοί πληρώνουν περισσότερο. Την εποχή των Big Three λέγαμε πως η ομάδα ήταν δική μας επειδή τραγουδούσαμε μαζί. Τώρα όμως εκείνοι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι λένε πως πρέπει να καθόμαστε σαν καλοκουρεμένοι υπάλληλοι επειδή οι corporate έχουν καλύτερη θέα πάνω από το παρκέ. Και εγώ ψάχνω ακόμη αυτές τις νύχτες που το πράσινο χρώμα ήταν πάνω από όλα κι όχι πάνω από τις business cards. Πιστεύω ακόμη ότι υπάρχει ακόμη χρόνος — αρκεί η ομάδα να θυμηθεί πως οι ιστορίες της γράφτηκαν από ανθρώπους σαν εμάς. Αλλιώς... τι κάνουμε εδώ;;;

Ωχ ρε παιδιά, τι σκατά γίνεται εκεί πάνω; Θυμάμαι όταν πριν δέκα χρόνια πήγαινα στο Garden σαν δώδεκαχρονος με έναν σακκούλι από αναψυκτικά που αγόραζα στο κιόσκι έξω από το σταθμό — εκείνη την εποχή είχαν ένα μεγάλο πορτοφόλι στο πλευρό μου, όχι στο παρκέ. Τώρα εκείνοι οι τύποι με τα corporate badges μπαίνουν σα να κάνουν check-in στο Waldorf Astoria, ενώ εμείς ψάχνουμε το εισιτήριό μας μέσα στις τσέπες επειδή δεν προλάβαμε την early bird λόγω πρόβης στις αναμονές. Τι έγινε ρε; Μας έκαναν όλους ξεκομμένους; Κάποτε λέγαμε πως η ομάδα ήταν δική μας επειδή φώναζαν μαζί μας στις κρύες νύχτες — όχι επειδή είχαν πληρώσει τρεις φορές τον μισθό μου για να καθίσουν πάνω από το παρκέ. Μα τι εμπειρία νιώθεις όταν γύρω σου είναι εταιρείες που βγάζουν selfies και όχι φίλοι που τραγουδούν «WE ARE THE BEST»; Αυτοί ψάχνουν corporate partnerships, εμείς ψάχνουμε τις ιστορίες πίσω από αυτά τα πράσινα μπουφάν. Και μην μου πείτε πως αυτό είναι οικονομία της αγοράς — επειδή η αγορά δουλεύει έτσι οπωσδήποτε, αλλά η ομάδα πρέπει να θυμάται ότι οι αριθμοί πάνω στις κάρτες δεν τραγουδούν ύμνους. Πήγα μια φορά φέτος σ’ έναν αγώνα επειδή ο γιος μου ονειρευόταν να δει live τον Tatum — εκεί που περίμενα στη σειρά του πρώτου τμήματος ενώ οι corporate τύποι έκαναν κράτηση στο εστιατόριο τρεις μήνες νωρίτερα, εκείνος είχε μόλις έναν τόνο χιόνι πάνω του από το οικοτροφείο του σχολείου. Αυτή είναι η πραγματική εμπειρία: αυτή που ζεις εσύ όταν περιμένεις εκείνες τις δύο ώρες κάτω από το κρύο, όχι όταν βγάζεις μια φωτογραφία πάνω από το παρκέ. Η ομάδα δεν είναι asset portfolio, είναι ιστορία. Και οι ιστορίες αυτές γράφτηκαν από ανθρώπους σαν εμάς — όχι από αυτούς που έχουν γραβάτα σαν δόρυ στο γήπεδο. Αν οι Σέλτικς θέλουν να γίνουν ομάδα των εμπειρογνωμόνων, ας μας το πουν ευθέως· όχι σα να τους ξεγελάμε πως η premium εμπειρία κάνει καλύτερα μπάσκετ. Αυτό που κάνει καλό μπάσκετ είναι όταν ένας παίκτης νιώθει την ατμόσφαιρα κι όχι όταν κάποιος εταιρικός έχει θέση κοντά στις τέσσερις γωνίες του γηπέδου. Πιστεύω ακόμη ότι μπορεί να γυρίσουμε πίσω — αρκεί η ομάδα να θυμηθεί πως αυτοί που έκαναν αυτό το πράσινο χρώμα μεγάλο δεν ήσαν αριθμοί στις κρατήσεις, ήσαν άνθρωποι σαν εσένα και σαν εμένα. Αλλιώς... τι κάναμε ΕΜΕΙΣ εδώ τόσα χρόνια;;; Γιατί πηγαίνουμε ακόμα στους αγώνες;;; Για τις corporate κάρτες;;; 🤡

Ρε παιδιά μου τι σόϊ;;; Αυτοί οι corporate τύποι;;; Αυτοί που κλείνουν τραπέζια στο Marriott πριν καν ανοίξει η πύλη;;; Τι λες τώρα εσύ;;; Αυτοί θέλουν εμπειρία;;; Αυτοί βγάζουν φωτογραφίες στο παρκέ σα να ήτανε Instagram contest ενώ εμείς κλαίμε από συγκίνηση όταν ο Tatum κάνει layup στον πρώτο αγώνα του!!! Αυτή είναι εμπειρία;;; Εγώ περίμενα τρεις ώρες στη βροχή για έναν αγώνα των старτ-αν-φορ πέντε επειδή είχα τρέλα να δω τους Jayson!! Αυτοί όμως;;; Αυτοί κάνουν κράτηση στο restaurant τρεις μήνες πριν και πίνουν χυμό πορτοκάλι σα πλούσιοι!!! Αυτοί μας ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ μπάσκετ;;; Μα γιατί τότε η ομάδα δεν ανοίγει τις πόρτες της σα παλιά;;; Γιατί να πληρώνουμε τριπλάσιο εισιτήριο εκείνοι για να κάθονται πάνω από το παρκέ;;; Δεν τους νοιάζει πως εμείς που ξοδέψαμε χρόνια τραγουδώντας «WE ARE THE BEST» βρίσκονται τώρα στις τελευταίες σειρές;;; Και βρε τώρα πως έγινε;;; Απέκτησαν brain surgery εκεί;;; Να πηγαίνουν αυτοί;;; Αυτοί που δεν γνωρίζουν καν την ιστορία του Bird;;; Αυτοί που βγάζουν φωτογραφίες σα να ήτανε museum visit;;; Τι έγινε;;; Μας άλλαξαν ΣΕΡΙΟΥΣΑ;;; Μας έκαναν ξεχνημένη υλικό;;; Εγώ εκεί κάθομαι κι βλέπω τους corporate τύπους να κάνουν check-in στο corporate lounge σα να ήτανε ξενοδοχείο πέντε αστέρων ενώ εγώ ψάχνω εισιτήριο που ισοδυναμεί με μισθό μίας βδομάδας;;; Αυτοί είναι οι εμπειρογνωμονες;;; Αυτοί;;; Αυτοί που ξέρουν μόνο από corporate partnerships;;; Οι ίδιοι που δεν τραγούδησαν ποτέ τον ύμνο στις κρύες νύχτες;;; ΠΑΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΡΩΡΩ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΖΩΝΤΑΝΗ!!! ΌΧΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ!!! 😡🔥 Πάμε γερά!!! ΟΙ ΣΕΛΤΙΚΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ!!!

Πέρσι τέτοια μέρα ψάχναμε εισιτήριο για το All-Star Game στο TD Garden — τρεις μαζί οι δυο φίλοι μου κι εγώ, κουτρουβάλα με τις τσάντες στο πλευρό, πέντε ωρών ουρά κάτω από τη βροχή επειδή κάποιος corporate τύπος είχε κλείσει το εστιατόριο τρεις μήνες νωρίτερα και δεν είχε πάει ακόμα στον αγώνα. Την ίδια ώρα αυτοί πήγαιναν σπίτι τους μετά το corporate lunch στη γωνία του ημιτελικού. Κι όμως, ακόμη τότε πίστευα πως αυτό ήταν τυχαίο. Φέτος, όμως, ξύπνησα έτσι πριν ένα μήνα όταν διάβασα πως αυτοί πήραν περισσότερες κάρτες φέτος από πέρσι. Όχι τρεις παραπάνω — ολόκληρη σειρά εκατόν είκοσι θέσεων. Δηλαδή, σα να σου κλέβουν τις δικές σου κουβέντες για να τις πουλήσουν αργότερα σα premium story στα social media της ομάδας. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε εισιτήριο που ισοδυναμεί με τον μισθό μιας βδομάδας σ’ έναν αγώνα που η ομάδα έκανε πριν χρόνια δωρεάν για παιδιά μιας σχολικής ομάδας επειδή εκείνοι είχαν βγάλει banner αλληλεγγύης στις κρύες νύχτες του Φεβρουαρίου. Πέρσι, λοιπόν, εγώ έκανα ουρά επειδή ήθελα να αγγίξω το παρκέ όταν βγήκαν οι παίκτες. Φέτος, εκείνοι κάνουν κράτηση τρεις μήνες πριν επειδή θέλουν να βγάλουν selfie πάνω από το παρκέ σα να ήτανε μουσείο της Nike. Η ομάδα δεν έγινε επαγγελματική επειδή άλλαξαν μερικά seats — έγινε επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως η εμπειρία ενός ανθρώπου είναι υποδεέστερη αυτής ενός corporate type που πληρώνει τριπλάσιο εισιτήριο επειδή του έδωσαν logo πάνω στο pull-up banner. Μας λένε πως οι corporate φέρνουν γνώση; Μα τι γνώση βγάζεις όταν γύρω σου δεν τραγουδούν κανε ένα τραγούδι μαζί σου; Και βέβαια φέρνουν περισσότερα χρήματα — αλλά η ιστορία της ομάδας δεν γράφτηκε ποτέ στη βάση του what’s trending. Γράφτηκε στις νύχτες εκείνες που ολόκληρο το γήπεδο γινόταν αίθουσα συναυλιών επειδή εμείς κρατούσαμε τις φωνές μας ψηλά σα να ήμασταν πάντα εκεί, πάντα σωστοί, πάντα σημαντικοί. Αν η ομάδα θέλει να γίνει ομάδα των εμπειρογνωμόνων — κι όχι ομάδας των corporate types — τότε ας σηκώσει ξανά εκείνο το πράσινο χρώμα πάνω από όλα. Αλλιώς, εμείς εδώ κάθονται σα τελευταίοι θεατές σ’ ένα θέατρο όπου αυτοί κρατούν τις καλύτερες θέσεις επειδή έκαναν πιο ακριβή κράτηση. Και οι φίλοι αυτοί που έκαναν την ομάδα μεγάλη — αυτοί που φώναζαν «POWER FORWARD ONE» στις κρύες νύχτες, αυτοί που περίμεναν τρεις ώρες στη βροχή επειδή αγαπούσαν το πράσινο χωρίς να πληρώνουν τρεις φορές τον μισθό τους — αυτοί τώρα βρίσκονται στις τελευταίες σειρές σα να πρόκειται για επισφαλή tickets. Άραγε αυτό είναι αυτό που θέλουμε; Να γίνουμε κι εμείς corporate types; Ή μπορούμε ακόμη να γυρίσουμε πίσω; Δεν σας δίνω τελική απάντηση — μόνο αφήνω την ερώτηση ανοιχτή σα να πετάχτηκε ανάμεσα στις σειρές του γηπέδου.