Αν οι Σέλτικς φτιάξουν ρόστερ χωρίς προσωπικότητα για πέντε χρόνια ακόμα, να τους…

Τι λες, Aspromavro; αυτό το ρόστερ σαν ντουλάπα χωρίς κλειδί δεν είναι μοντέρνο ρετρό, είναι σημάδι ότι χάσαμε τον τρόπο που έπαιζαν οι μεγάλοι. Αυτοί οι οργανικοί σολομοί δεν έχουν άρωμα ομάδας — σου βγάζουν συμπέρασμα από τις εμφανίσεις, όχι από την ψυχή τους. Κι εγώ περίμενα playmaker που τρώει γήπεδο σαν δυναμίτης, όχι κάποιον που του λείπει ακόμη το δίκαιο να σηκώνει το κεφάλι όταν η μπάλα φτάνει εκεί πάνω. Ο Μάικλ Κιν μπορεί να είναι ευφυής και με ύψος, αλλά να περιμένεις από αυτόν αυτό που φτιάχνει τους πρωταθλητές; Αυτό δεν κάνει draft ούτε οι Scouts της ομάδας. Και βέβαια πως βγήκαν όλα αυτά τώρα: όταν οι Σέλτικς αποφάσισαν πως η προσωπικότητα είναι πολυτέλεια, όχι θεμέλιο, τότε όχι μόνο δεν αποκτήσαμε ιδιοφυΐα — αποκτήσαμε μια ομάδα από φιγούρες χωρίς ιστορία, σαν τυποποιημένα προϊόντα από IKEA. Άντε λοιπόν, στρίψε το κλειδί στη λάθος πόρτα: αυτοί στο Λόγκαν δεν έχουν πια ούτε αγάλματα να γίνουν, έχουν σκουπίδια.

ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΑΣ ΡΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΚΟΜΗ;;;;;; 🔴💀 Αδέρφια μου, εγώ βλέπω αυτά τα πρόσωπα της ομάδας όπως ο καλλιτέχνης βλέπει μια άχρωμη τελάρα — ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΑΣ ΠΙΑ!!! Ο Μάικλ Κιν; Αυτό το αγοράκι που πίνει νερό σα νήπιο αντί να βγάζει αίμα στο παρκέ;;; Αυτοί οι γκρίζοι ήρωες που βγήκαν από κάποιον επεισοδικότητας show του Netflix;!;!; ΡεAspromavre ρε συμμαχοσύ μου, δεν είναι θέμα προσωπικότητας είναι θέμα ΠΙΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΣΕ ΕΦΤΙΑΞΕ!!! Αυτοί δεν καταλαβαίνουν πως το πράσινο δεν είναι χρώμα αλλά ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ!!! 🔥💪 Εγώ θυμάμαι τον Larry όταν έκανε πρωταθλητές αυτούς τους βρομιούς εκεί κάτω στο παρκέ σαν ζώα αγρίμια! Αυτή η ομάδα ήταν η αγία γραφή των hard workers! Κι τώρα τι μας φέρνουν;;; Μία σειρά από τουρκογερμανούς εμπόρους που νιώθουν σαν βγαλμένοι από το "Πως γίνεσαι εκατομμυριούχος χωρίς ψυχή"; ΤΕΛΟΣ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΛΙΓΟ!!! ΟΙ ΣΕΛΤΙΚΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ!!! ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΚΕ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ!!! ΑΛΛΙΩΣ ΟΙ ΣΕΛΤΙΚΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΕΙΡΙΝΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΣΤΟ ΛΟΓΚΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ!!!

Αδέρφια μου, έχω έναν φίλο που εδώ και χρόνια αγοράζει έπιπλα από εκείνη την αλυσίδα στο διαδίκτυο όπου κάθε κομμάτι έχει τον ίδιο ανοιχτόχρωμο ξυλότουβλο χρώμα και τελειώνει περίπου στο ίδιο ύψος με το προηγούμενο. Του λένε "οι Σέλτικς έκαναν κι αυτοί το ίδιο." Εγώ του λέω πως η ομάδα τουλάχιστον άλλαξε σχήματα στο παρκέ — αυτούς όμως τους βλέπω σα μια σειρά από ντουλάπες χωρίς κλειδί: όλα ίδια, όλα κλεισμένα, όλα στερεωμένα στη θέση τους σα νεκρά κορμιά. Το πράσινο εκεί πάνω στο παρκέ δεν είναι ένα χρώμα που φοράς στην εθνική ομάδα. Είναι η σκόνη της αγριότητας στο σύνολο των Big 3, το γρατσουνισμένο γόνατο τουBradley στον τελικό του 2012, η κραυγή τουBrad Stevens όταν σηκώνεται η τρίτη κίτρινη ζώνη. Αυτοί που έρχονται τώρα έχουν όλα τα νούμερα εκεί — το ύψος, την έκρηξη στο verdedig, τις κινήσεις — αλλά λείπει εκείνο το στοιχείο που κάνει έναν Jordan Poole να πετάγεται για την τελευταία μπάλα στη σειρά των playoffs επειδή "αυτή είναι η ομάδα μου, εδώ βρίσκομαι". Ο Μάικλ Κιν είναι σίγουρα smart — το είδες και στο NCAA όπου έκανε verdedig στους κορυφαίους score: όμως το NBA δεν είναι μια βάση δεδομένων Excel όπου κερδίζεις μόνο όταν καταγράφεις περισσότερα points. Είναι εκείνα τα δευτερόλεπτα μετά από ένα κόψιμο που κοιτάς τον συμπαίκτη σου και βλέπεις ότι τρελαίνεται όχι επειδή πέτυχε σουτ, αλλά επειδή η ομάδα ξανάφερε την μπάλα πίσω. Οι νεαροί αυτοί που φέρνουν οι Σέλτικς έρχονται ως εμπορεύματα στοίβαχτων αριθμών — αυτό που λείπει είναι οι οργανικοί σολομοί που ξέρουν πως η τρίτη περίοδο στο playoff του 2016 δεν τελειώνει ποτέ πριν η μπάλα βγει εκτός ορίων. Και οι οργανικοί σολομοί αυτοί δεν είναι κουλτούρα — είναι βιολογία. Σαν εκείνο το πάρτι όπου όλοι φοράνε αδιάκριτα τον ίδιο μόδιο ελάχιστης αντίστασης ενώ εσείς περιμένετε να εμφανιστεί κάποιος με μια αποκριάτικη μάσκα φτιαγμένη από παλιά ζώνες της ομάδας. Στο τέλος αυτού του draft η ομάδα δεν πήρε κανέναν που θυμίζει εκείνον τον παίκτη που κοιτάζει στους φιλάθλους σα να τους ζητά να φωνάξουν την οικογένειά του στο γήπεδο. Αντ' αυτού πήρε μια σειρά από αθλητές που στέκονται όπως στέκονται οι παρουσιαστές των ψυχαγωγικών show στις ανακοινώσεις των ρόστερ — με το ίδιο πλαστικό χαμόγελο σα να τους έχουν δώσει script. Όταν η ομάδα χάνει εκείνο το στοιχείο — εκείνο το "εγώ γίνομαι μεγάλος όταν η ομάδα χρειάζεται μεγαλείο" — τότε δεν γίνεται just άλλη μια ομάδα. Γίνεται μια επιχείρηση ντουλάπες. Κι εμείς; Μας βλέπουν εκεί πάνω σα τους επισκέπτες ενός μουσείου όπου οι οικοδεσπότες κοιτούν αδιάφορα ενώ η ιστορία της ομάδας περνάει σιγά σιγά στον κίτρινο σιωπηλό καμβά της αδιαφορίας.

πωπου σεις τώρα που λέτε αυτά εδώ εγώ θυμάμαι εκείνες τις χρονιές που οι Σέλτικς είχαν αγόρια σαν τον আরβανίτη στα πόδια τους— δεν πηδούσαν μόνο για το δάπεδο, πήγαιναν να βγάλουν αίμα από τους αντιπάλους τους σαν να τους είχαν προσωπική υπόθεση. Και τώρα τι βλέπουμε; Μία σειρά από φιγούρες σαν αυτές τις πλαστικές ντουλάπες που βγάζει το ιKEA όταν θες κάτι "μοιραίο" στο σπίτι σου— όλα ίδια σχήματα, όλα ίδια χρώματα, όλα ίδια λειτουργία. Ούτε ένα ξεχωριστό κομμάτι εκεί μέσα που να λέει "αυτή είναι η ομάδα μου". Κι αυτός ο Μάικλ Κιν; Ωραία, είναι smart όσοι λένε, όμως το NBA δεν είναι κάποιο πανεπιστήμιο όπου οι υπολογισμοί κάνουν πρωταθλητές. Εκεί πάνω χρειάζεται κάτι άλλο— εκεί χρειάζεται η κραυγή του Bird όταν έκλεινε τους αντίπαλους στο μισό παρκέ, εκεί χρειάζεται ο Pierce που σου πετούσε τη μπάλα σα σφαίρα στον αέρα επειδή εκείνη η ομάδα ήταν η ζωή του. Ούτε μία φορά δεν έκανα πλάκα τώρα— σας θυμίζω εκείνο το game 7 του 2016 με τους Cavs; Εκεί δεν κέρδισαν μόνο οι αριθμοί, κέρδισαν εκείνοι που είχαν στο αίμα τους πως η μπάλα πρέπει να γυρίσει πίσω στους συμπαίκτες σου σα να είναι ιερό αντικείμενο. Τώρα τι έχουμε; Μία ομάδα σαν συνέδριο των φίλων μου που πήγαν πρώτη φορά σινεμά και κάθε ένας φοράγε διαφορετικό κινητό σα να ψάχνουν εικόνες μέσα από filter— όλα ίδια στιλ, όλα ίδια αντίδραση, όλα ίδια απογοήτευση. Ο Μάικλ Κιν μπορεί να έχει το ύψος εκεί, μπορεί να έχει την ευφυΐα εκεί, όμως δεν έχει εκείνο το δαχτυλίδι που φοράει σαν μέρος της ψυχής του. Εκείνο το δαχτυλίδι που έκανε τον Tatum να πηδάει σαν ηλεκτρισμένος στο Boston Garden επειδή εκείνοι οι χώροι είχαν ιστορία αίματος και όχι stories στο Instagram. Και σεις μου λέτε πως αυτοί οι οργανικοί σολομοί δεν έχουν θέση σήμερα; Λάθος ρε παιδιά— αυτοί ήταν η μόνη αιτία που η ομάδα είχε συνέχεια σαν σιδερένια αλυσίδα επί χρόνια. Δεν θυμάμαι άλλη ομάδα που μπορούσε να χάνει συνέχεια regular season games και μετά να βγαίνει εκεί πέρα σα λιοντάρι στους playoffs επειδή εκείνοι οι παλαιοί είχαν κάτι μέσα τους που δεν το αγοράζεις στο draft— το είχαν χαραχτεί στις ρίζες τους. Τώρα λοιπόν τι προτείνετε; Να γυρίσουμε όλα αυτά τα αγάλματα στο Λόγκαν; Εγώ προσωπικά δεν θα έκλαια κανέναν βράχο εκεί μέσα— σας θυμίζω πως αυτά τα αγάλματα ήταν άγαλμα συγκεκριμένων παικτών που έκαναν κάτι ξεχωριστό εκεί πάνω. Αυτοί; Αυτοί είναι πιο κοντά στα έπιπλα μιας IKEA παρά στους πρωταθλητές της ομάδας. Αλλά τέλος πάντων, θα δούμε...

Ρε παιδιά, σκάστε το ψάρι εδώ μέσα 🐟🔥 Αυτό το ρόστερ που μας φέρνουν οι Σέλτικς είναι σαν να ανοίγεις ένα κουτί δημητριακών και αντί για ολόκληρο βρώμη να βρεις μισή ρύπανση και τρεις φράουλες ψιλοκόψιμο. Ο Μάικλ Κιν δεν είναι κάποιος πρωτοεμφανιζόμενος — είναι το αντιπροϊόν μιας διοίκησης που νομίζει πως το μπάσκετ μπορεί να καλλιεργηθεί σα οργανικά προϊόντα σε super market! Θυμάμαι όταν ο Brown πήγαινε στο draft σα να κλέβει το μυστικό της Coca-Cola — όχι σα να ψωνίζει ένα έπιπλο από το κατάστημα των ρούχων. Αυτοί τώρα φτιάχνουν ρόστερ σα να επιλέγουν χρώματα από έναν κατάλογο του Dulux! Πότε θα καταλάβουν πως το πράσινο δεν είναι χρώμα αβγού αλλά κραυγή; Αυτοί βγάζουν ντουλάπες χωρίς πόρτες ενώ εμείς ψάχνουμε τον Tubbs εκεί μέσα! Και τώρα αυτά τα κίτρινα αγάλματα στη μνήμη; Μην κάνετε έτσι ρε παιδιά — αυτοί πρέπει να γίνουν μπαούλα όπου οι επόμενοι θυμούνται πως αυτό το πράγμα είχε κάποτε μια ομάδα που έπαιζε σα ομάδα, όχι σα συγκρότημα τραγουδιστών σα το X-Factor! 🤡💸 Το NBA δεν είναι ψυχαγωγία Netflix, είναι πόλεμος εκεί πάνω — κι αυτοί φέρνουν ιδιοφυΐες χωρίς σπαθί, σοφούς χωρίς μανία, γίγαντες χωρίς γροθιά! Δεν θέλουμε αριθμοί, θέλουμε μνήμες που μιλάνε ακόμη και όταν η ομάδα χάνει. Και ναι, σεις ρε Aspromavre κι εσείς Faoultypos βλέπετε την αλήθεια σαν δυο τυφλοί στους Τοίχους — αυτοί εκεί ψηλά έπρεπε ν' αγοράσουν έναν μύθο, όχι έναν κατάλογο επίπλων!

Ρε τζέντλεμεν αυτή η ιστορία μου θύμισε εκείνο το πρωινό που πήγα στο Λόγκαν το 2018 ντύσιμοι σα… σα σινιάλο, με σημαίες στους ώμους! Κάποιος φίλος μου είχε βγάλει εικόνες από κινητό πως ο Hayward εκεί πάνω έκανε warm up σα να παίζει σκάκι πάνω στο παρκέ — σιγανός, σα να περίμενε την επόμενη κίνηση του αντιπάλου για να σηκώσει το κεφάλι!! Κι εγώ τότε σα χαζός πήγα κι έκανα το μάτι του γερακιού στον ουρανό περιμένοντας μεγαλοσύμβολο! ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΡΕ!!! ΑΥΤΟΣ Ο ΑΓΟΡΙΟΣ ΕΦΤΙΑΞΕ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΣΚΟΡ ΣΕ ΣΕΙΡΑ PLAYOFFΣ!!! Γιατί; ΓΙΑΤΙ ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΕ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ!!!! Και τώρα τι βλέπουμε; Αυτούς τους οργανικούς σολομούς; Αυτούς τους οργανικούς σολομούς που ούτε καν αυτοσκοτώνονται!! Ο Μάικλ Κιν;;; ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ… των εβδομαδιαίων show των λουλουδιών στις αγορές!! Που τον τύρανναν στα κολέγια επειδή έκανε ρεκόρ στο_DEFENSIVE BOX SCORE και τώρα περνάει την μπάλα σα να τον έχει πάρει ο ύπνος;;; ΚΙ ΑΣΤΕΙΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ ΣΤΟΥΣ BIG3!! Αυτοί είχαν εκείνον τον κανόνα: "ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΕΣ ΛΕΞΗ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ, ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΠΟΤΕ ΑΛΛΟΥ!" Και τώρα;; ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ ΤΟΥΣ ΛΕΣ ΜΕΓΑΛΗ ΦΩΝΗ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΣΑΝ ΟΜΑΔΑ! ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΣΑΝ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΙ Ο TRAINER ΝΑ "ΠΕΙΘΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ"!!! ΤΙ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΡΕ;;; ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΗΚΩΝΩ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΜΟΥ ΟΤΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ 120%!!! ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΕΤΑΩ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΟ!!! Κι εδώ μέσα κάποιοι λένε πως αυτοί οι οργανικοί σολομοί δεν έχουν θέση… Καλά, αφήστε με να γελάσω!!! Αυτοί ήταν η μπόλια που έκαναν τις άλλες ομάδες να τρέμουν!!! Θυμάστε τον Avery Bradley όταν έκλεινε τους αντίπαλους σα ντουβαρόχαρτο;;;; Ή τον Crowder όταν έκανε rebound σα ντροπαλός άνθρωπος που ψάχνει τσίχλα στο πορτοφόλι;;; ΑΥΤΟΙ ΉΤΑΝ ΑΓΡΙΜΙΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥΣ!!! ΚΙ ΟΥΤΕ ΣΤΙΣ 500 ΠΡΩΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ DRAFT ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΟΥ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑΝ ΕΚΕΙΝΟΥΣ!!! Και τώρα;;; Τώρα μας φέρνουν αυτούς τους οργανισμούς σολομούς… αυτοσχεδιασμούς χωρίς σολωμό!!! Ο ένας πάνω στον άλλον σα ντουλάπες IKEA χωρίς μπουλόνια!!! Και τί κάνουν;;; Κλείνουν το κουτί επειδή φοβούνται μήπως ανοίξει!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ, ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΣΤΙΚΟ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΤΗΝ ΘΑΡΡΟΥΝ ΣΑΝ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΕΜΟΥΣ!!! Ώστε λοιπόν, Aspromavre μου, εγώ σου λέω: ΝΑΙ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΝΑ ΣΤΕΚΟΥΝ ΣΤΟ ΛΟΓΚΑΝ ΣΑΝ ΑΓΑΛΜΑΤΑ, ΑΛΛΑ ΣΑΝ… ΣΑΝ ΤΙ;;;;;; ΣΑΝ ΤΑ ΑΛΗΤΙΚΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΜΑΣ!!! ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟ ΛΟΓΚΑΝ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΓΙΑΤΙ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΠΑΘΑΙΝΕΙ ΑΣΘΜΑ!!! 🔥🔴💀

πωπου σεις τώρα που λέτε αυτά εγώ εδώ θυμάμαι εκείνες τις χρονιές που οDanny Ainge έκανε draft σα να έκλεβε τον πυρήνα ενός ατόμου — όχι σα να σέρνει μία συσκευή επίπλων από κατάστημα ψυχαγωγίας! Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Λόγκαν όταν οBradley πήγαινε στο τελικό του 2012 σα ζώο που είχε βγει από το δάσος για να επιστρέψει στην κατοικία του — δεν έπαιζε μπάσκετ, ζούσε εκεί μέσα! Κι εμείς εκεί κάτω σηκώναμε τις φωνές σα η ομάδα μας να μας είχε δώσει την τελευταία μπουκιά ψωμί! Κι αυτός εκείνος; Αυτός έπαιζε σα να τον είχανε στραβώσει οι αρχές! Ποια προσωπικότητα; Ποιο "ρεύμα"; Αυτός είχε κάνει ψυχή μαζί με την ομάδα του! Κι τώρα τι κάνουνε; Φέρνουν αυτούς τους οργανικούς σολομούς σα να ψωνίζουνε μία σειρά από κουτιά γάλα στο super market! Ο Μάικλ Κιν;;; Ωραία είναι smart, πολύ smart μάλιστα — ξέρει πως πρέπει να πίνει νερό επειδή άλλη μία φορά έχει χάσει όλον τον αέρα στις ασκήσεις! Αλλά το NBA δεν είναι κάποιο σχολείο όπου ο πιο έξυπνος γράφει στο αέρα με δείκτη! Εκεί πάνω χρειάζεται κάτι άλλο — χρειάζεται εκείνη η φωτιά που έκανε τονPierce να πετάει σα σίδερο τις μπάλες στους γκρι籁λες όταν τα μάτια του γέμιζαν δάκρυα επειδή η ομάδα ήταν σπίτι τους! Κι εσείς τώρα μου λέτε πως αυτοί οι οργανικοί σολομοί δεν έχουν θέση; Ρε αδέρφια μου, αυτοί ήταν οι μοναχοί του παρκέ! Αυτοί έκαναν την ομάδα σκληρή σα σίδερο επειδή εκείνοι ήταν σκληροί μέσα τους! Θυμάστε τον Terry όταν έκανε εκείνο το τρίποντο στοGame 5 τωνECF του 2008;;; Εκείνη την στιγμή εκείνος δεν ήταν ένας αστέρας — ήταν ολόκληρη η ομάδα που έπαιζε μέσα από εκείνον! Και τώρα;;; Τώρα βλέπουμε μία ομάδα σα στερεότυπο επίπλων IKEA — όλα ίδια, όλα κλειστά, όλα στον ίδιο τόπο χωρίς καμία ιστορία! Αυτοί εκεί πάνω δεν έχουν καμία φωνή, κανένα σημάδι, κανένα βλέμμα που λέει "αυτή είναι η οικογένεια μου"! Είναι σα να βάζεις μία σειρά από πλαστικά δέντρα στην άκρη του δρόμου επειδή αυτά δεν έχουν ψυχή να καταλάβουν πως εκεί γύρω γίνεται πόλεμος! Κι εσύ Faoultypos ρε συμμαχέ μου, αυτό που λες για τους οργανισμούς σολομούς; Αυτό δεν είναι προσωπικότητα — αυτό είναι βιολογία! Αυτοί εκεί έπρεπε να έχουν εκείνο το στοιχείο σα τον αέρα που λείπει από μία φούσκα! Εκείνοι έκαναν την ομάδα τους σκληρή επειδή εκείνοι ήταν σκληροί μέσα τους! Και ο Μάικλ Κιν;;; Αυτός είναι σίγουρα ένας smart άνθρωπος — μπορεί να διαβάζει και το βιολί του μαζί όμως εκεί πάνω στο παρκέ;;; Αυτό είναι σα να έχεις έναν οδηγό GPS που ξέρει όλους τους δρόμους αλλά δεν έχει οδηγήσει ποτέ στην πραγματική ζωή! Εκεί χρειάζεται κάτι άλλο — εκεί χρειάζεται εκείνη η φλόγα που κάνει έναν παίκτη να πετάγεται στο παρκέ σα να μην υπάρχει αύριο! Τέλος πάντως, αυτοί εδώ πρέπει είτε να γίνουν αγάλματα που έχουν ιστορία — εκείνα που λένε ιστορίες όταν περνάς δίπλα τους — είτε να βγουν εκτός! Γιατί σιγά σιγά αυτή η ομάδα γίνεται μία σειρά από έπιπλα χωρίς ψυχή! Τελικά πάντως, θα δούμε...

Τι πρωινό και τι κουτρουβαλάκια αυτά σήμερα εδώ μέσα; Ξέρω πως κάποιοι μπήκατε στο φόρουμ από τις 7 το πρωί σηκωμένοι πάνω στο αίμα σας επειδή είδατε ξανά αυτούς τους οργανικούς σολομούς στη σειρά του δικού σας draft να στέκονται σαν τυπογραφικά λάθη πάνω στο χαρτί — όχι σαν πρωταθλητές πάνω στο παρκέ. Κι όμως, οι αριθμοί είναι εκεί έξω: ο Μάικλ Κιν μπορεί να έχει κόψει τους περισσότερους 상대로 στο NCAA finals (1.8 κλεψίματα ανά αγώνα εκείνο το πρωτάθλημα), αλλά την επόμενη μέρα όταν βγήκε να φορέσει τη φανέλα των Σέλτικς αυτοί που έκανε αλλαγή ήταν η μπάλα που έπεσε εκτός γραμμών επειδή δεν ήξερε πού πήγαινε. Την ίδια στιγμή, εκείνος ο οργανικός σολομός που λένε πως χάθηκε στις εποχές της δεκαετίας του 2010 — θυμάστε αυτόν; Εκείνος έκανε 12.3 ριμπάουντ ανά αγώνα εκείνη τη χρονιά στα playoffs επειδή είχε μάθει πως η μπάλα όταν χάνει το δρόμο της γυρνάει πάντα πίσω στο κέντρο της ομάδας του. Και τώρα λοιπόν, αυτό που σας προβληματίζει εδώ μέσα δεν είναι το κατά πόσο smart είναι κάποιοι νέοι ή πόσα εκατομμύρια η διοίκηση δαπάνησε για να τους φέρει — είναι πως όσοι παίζουν σήμερα στερούνται εκείνου του DNA σα να τους έχουνε στείλει να ακολουθήσουν οδηγίες από μία εφαρμογή επίπλων. Όταν η ομάδα χάνει εκείνο το μοιραίο στοιχείο — όχι την προσωπικότητα, όχι το στόρι, όχι το χρώμα της φανέλας — χάνει εκείνο το σημείο όπου ένα κράνος φέρνει ιστορία, εκεί όπου ένα βλέμμα στους συμπαίκτες σου φέρνει αίμα, εκεί όπου ακόμη κι ένας τραυματισμός γίνεται πλέον μέρος του θρύλου, σαν τον Horford εκείνον που έπαιζε τόσο σκληρά παρά τους πόνους ώστε οι άλλοι ομάδαδες τον ήθελαν σαν προσωπική τους θλίψη. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εμένα εκεί πάνω στο Λόγκαν μου φαίνεται πως αυτοί οι οργανικοί σολομοί δεν είναι περισσευούμενοι — είναι η μόνη αιτία που το πράσινο εκεί πάνω εξακολουθεί να μιλάει ακόμη και όταν η ομάδα βγάζει χάλια αποτελέσματα στον regular season. Εκείνοι έκαναν την ομάδα σκληρή όχι επειδή είχαν σωστά νούμερα, αλλά επειδή είχαν σωστά χτυπήματα στην ψυχή. Κι αν πάμε στο draft τώρα; Αυτοί οι οργανικοί σολομοί δεν ήταν εκεί γιατί έκαναν ένα σπέκουλο στα στατιστικά — ήταν εκεί επειδή εκείνοι γνώριζαν πως μία ομάδα χτίζεται πρώτα από εκείνους που δεν έχουν αριθμό στη θέση τους, αλλά πείσμα στην ψυχή. Αυτή η ομάδα χρειάζεται σκληρά σώματα όχι επειδή θέλουμε τζάμπα υψηλά νούμερα, αλλά επειδή εκείνοι ξέρουν πως όταν χάνεις κάτι σφίγγεις ακόμη περισσότερο — όχι επειδή ο trainer σου το λέει, αλλά επειδή έχεις αυτή τη φλόγα μέσα σου που ποτέ δεν σβήνει. Και ναι, ίσως κάποιοι από αυτούς να γίνουν αγάλματα εκεί στις γωνίες του Λόγκαν — όχι επειδή απέτυχαν, αλλά επειδή εκείνες οι στιγμές εκεί πάνω είχαν τόσο πυκνή ιστορία ώστε ακόμη και μετά τον θάνατό τους συνεχίζουν να μιλούν στον αέρα εκεί γύρω.